หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,865 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    44,865

ตอนที่ 18 : 5.3 เสี่ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    19 ต.ค. 61

รถที่เธอนั่งวิ่งเลียบถนนติดรั้วไม้สีขาวมาสักระยะ ก่อนผ่านป้ายไม้ขนาดใหญ่ที่บ่งบอกว่าเป็นพื้นที่ของไร่ไอศวรรย์ รั้วไม้ยังคงทอดยาวต่อไปจนสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้รกครึ้มแต่ดูเป็นระเบียบ เย็น สบาย สุดปลายรั้วเป็นกำแพงต้นไม้สูงท่วมหัว ไม้เลื้อยสีสันสดใสออกดอกส่งกลิ่นหอมสดชื่น กศิณารับรู้ได้ด้วยเปิดกระจกรับลมตั้งแต่เลี้ยวจากถนนใหญ่เข้ามา

ไม่นานก็ถึงป้ายทางเข้าหินอ่อนสลักลงทองดูหรูหรา แต่ก็ยังคงลงตัวกับบรรยากาศป่าเขาแบบนี้

โกลเด้น ฮิลล์ รีสอร์ต

ลุงผลเลี้ยวเข้าสู่ถนนซึ่งมีต้นไม้สองข้างทางโค้งมาบรรจบกัน ใช้เวลาสักพักจึงเห็นทะเลสาบขนาดใหญ่ทางซ้ายมือ มีเรือเป็ดและเรือคายักหลายลำจอดอยู่ ทะเลสาบทอดยาวลึกเข้าไป สะพานแขวนสีขาวเป็นตัวคั่นระหว่างพื้นที่พักผ่อนปั่นเป็ดกินลมชมวิวกับพื้นที่แอดเวนเจอร์ มีทั้งกระโดดหอโหนสลิงค์ผ่านทะเลสาบ ปีนหน้าผาและอีกหลายอย่างที่คนอย่างเธอคงไม่กล้าเล่น

ด้านขวาเป็นโรงจอดจักรยาน ถัดไปเป็นส่วนของกีฬา มองเห็นคร่าวๆ มีคอร์ทเทนนิส สระว่ายน้ำและป้ายบอกว่าสนามกอล์ฟขนาดย่อมอยู่ด้านข้างของตัวตึกทรงเมริเตอเรเนียนสีขาวซึ่งตั้งตระหง่านเป็นตึกใหญ่

กศิณาอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้ แม้เป็นคนจังหวัดนี้แต่ไม่ค่อยได้มาเที่ยวแถบนี้เท่าไร เพราะบ้านสวนของเธออากาศดีอยู่แล้ว เมื่อรู้ว่ามีรถสำหรับพาชมรีสอร์ต จึงรีบคว้าแขนคุณตาของพิมประภาเพื่อไปชมส่วนต่างๆ ทันที

พื้นที่กว้างใหญ่ยังมีอีกหลายส่วนที่มองไม่เห็นจากด้านหน้า ไม่ว่าจะเป็นตึกเล็กสไตล์อิตาเลี่ยนที่แยกออกมาหลายหลัง หรือจะเป็นกลุ่มบ้านไม้สำหรับเจ้าของรีสอร์ตที่อยู่ลึกเข้าไปในดงไม้เลื้อยซึ่งถูกใช้เป็นสำนักงานของห้องเสื้อศิลปกิจจา

ฝั่งด้านขวามีทางเชื่อมข้ามเขตรั้วต้นไม้มาที่ไร่ไอศวรรย์ สิ่งแรกที่เห็นคือแปลงปลูกต้นไม้สีเขียวสองข้างทางยาวสุดลูกหูลูกตา มีศาลาพักเรียงรายอยู่เป็นระยะ สปริงเกอร์ฉีดน้ำกำลังทำงานปล่อยฝอยน้ำฟุ้งกระจายล้อแสงแดด กศิณาตาโตด้วยความตื่นเต้นเพราะรู้จักต้นไม้ชนิดนี้เป็นอย่างดี แต่เมื่อเพ่งมองแล้วพบว่าต้นไม้พึ่งติดดอกแต่ยังไม่ออกผลก็ต้องพับความคิดที่จะแอบมาขอชิมสิ่งที่ชอบไป

ไร่ไอศวรรย์กว้างใหญ่กว่ารีสอร์ตที่อยู่ติดกัน นอกจากไร่สตรอว์เบอร์รียังมีฟาร์มโคนม คอกม้า และต้นไม้นานาพันธุ์ รถรางเคลื่อนไปถึงฝั่งที่น่าจะเป็นโรงงานไม่ก็ที่พักของสำหรับขนส่งก็ปรากฏร่างผู้ชายสองคนอยู่ไม่ไกลนัก

“อ้าว! สวัสดีครับ” คนตะโกนทักวิ่งเข้ามาใกล้จนรถรางต้องชะลอตัวจอด

เจ้าสัวใหญ่ก้าวลงจากรถพร้อมยกมือรับไหว้ หลานสาวกำมะลอรีบตามไม่ห่าง ก่อนต้องเบิกตากว้างมองร่างสูงเบื้องหน้า ความยินดีฉายชัดในดวงตาเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

ความจริงรู้อยู่ว่านอกจากเป็นหุ้นส่วนโรงแรมศานต์ยังเป็นเจ้าของไร่ แต่ภาพจำของเขาในปัจจุบันคือคุณชายใส่สูทเนี้ยบจีบรีดคมเรียบกริบ ในตอนนั้นให้นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ถึงเขาจะบึกบึนกว่าที่เห็นภายนอก แต่ลักษณะท่าทางผิดแปลกไปจากชาวไร่ชาวสวนในจินตนาการ จึงไม่เคยร่างภาพคุณชายจับจอบจับเสียมได้

วันนี้พอมีเค้า ศานต์อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มตัวหลวม ปลดชายเสื้อออกนอกกางเกงยีนสีซีดพอดีตัวดูทะมัดทะแมง รองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังมอมแมมเล็กน้อย แต่ยังดูไม่เหมาะกับบ้านไร่อยู่ดี ยิ่งเทียบกับคนที่ปรากฏตัวตามมาเบื้องหลัง

ความสนใจของกศิณาถูกถ่ายเทไปยังเชษที่ยืนประสานมือไว้ด้านหน้าด้วยทีท่านอบน้อม หัวใจเต้นรัวแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ สมองเชื่อมโยงตำแหน่งของเชษกับโกลเด้น ฮิลล์ รีสอร์ต ความคิดบางอย่างลุกวาบ ความยินดีพลุ่งพล่านจนแทบไม่ได้ยินสิ่งที่ศานต์เอ่ย

“ไร่ไอศวรรย์ยินดีต้องรับนะครับ มีอะไรติดขัดตรงไหนบอกผมได้ หรือจะบอกอาเชษก็ได้ครับ ผู้จัดการไร่ของผมเอง” เจ้าของไร่ผายมือแนะนำคนด้านหลังซึ่งก้มหัวรับด้วยทีท่าสุภาพ

“ครับ บอกผมได้ทุกอย่างเลยครับ”

“ขอบคุณ แต่ฉันดูแลตัวเองได้”

เสียงคนข้างกายที่แข็งขึ้นเรียกสายตากศิณา ร่างท้วมเกร็งนิ่ง มือหนากำแน่น ส่งสายตาดุดันไปให้ผู้จัดการไร่ เธอหันมองเชษอีกครั้งก่อนจะต้องขมวดคิ้ว

ท่าทางคนทั้งสองน่าสงสัย และมันคงไม่แปลกถ้าทั้งคู่จะเคยรู้จักกันมาก่อน เมื่อเชษเคยเป็นสามีของคนในบ้านศิลปกิจจา

แม้ใจจะสับสน แต่วินาทีนั้นกศิณาตัดสินใจเผชิญหน้า

*****

เผชิญหน้ากับอะไร เป็นกำลังใจให้ไอ้ยุ้งด้วยนะทุกคน





>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

0 ความคิดเห็น