หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,865 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    44,865

ตอนที่ 17 : 5.2 ผู้ต้องสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    19 ต.ค. 61

หญิงสาวหยุดเท้า เงยหน้ามองกรอบรูปสมาชิกในบ้านที่เรียงลดหลั่นตามรุ่นเหนือบันได บนสุดเป็นภาพขาวดำของชายหญิงคู่หนึ่ง ร่องรอยเหลืองคล้ำเริ่มชัดขึ้นตามกาลเวลา

แถวถัดมาเป็นรูปคุณตาใหญ่ซึ่งพบเธอที่หน้าประตู รูปถัดมาเป็นหนุ่มใหญ่ร่างผอม เค้าหน้าคล้ายคุณตาใหญ่ รอยยิ้มเอื้ออาทรปรากฏบนใบหน้าที่ยังหนุ่มแน่น แม้ไม่เคยเห็นจากรูปที่พิมประภาเตรียมไว้ ก็เดาได้ไม่ยากว่าน่าจะเป็นคุณตากลางที่เสียชีวิตไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ถัดมาคือคุณตาเล็กซึ่งเธอเจอในห้องเมื่อครู่แล้ว

แถวที่สามเป็นรูปของไพลิน พลอยรุ้ง อังคณา และอาคเนย์ แถวล่างสุดมีสองรูป ฝั่งซ้ายหลานสาวคนเดียวของบ้าน พิมประภาลูกสาวของไพลินกับภาณุสามีที่เสียชีวิตไปนานแล้ว รูปข้างกันคือเด็กชายวัยไม่น่าเกินสี่ขวบ ไม่มีในรูปที่พิมประภาให้ดู แต่เธอเคยเห็นหน้าปรากฏอยู่บนข่าว

กศิณาถอนหายใจเฮือกใหญ่ กวาดสายตามองผู้ต้องสงสัย สามสาวแห่งตระกูลศิลปกิจจา

ไพลินแม่ม่ายยังสาว ลูกคนเดียวของเจ้าสัวใหญ่ อายุสี่สิบหกปี ใบหน้าปัจจุบันไม่ได้ต่างไปจากรูปนี้มากนัก มีเพียงริ้วรอยเพิ่มบ้างตามวัย เคยสมรสกับทายาทเจ้าของธนาคารเอกชนที่ใหญ่เป็นอันดับต้นของเมืองไทย แต่สามีเสียชีวิตไปหลังจากลูกสาวคนเดียวเกิดได้ไม่นาน

ถัดมาเป็นญาติผู้น้องหรือพลอยรุ้ง ลูกสาวคุณตากลาง ท่านเสียชีวิตไปตั้งแต่พลอยรุ้งยังไม่ทันเรียนจบ จึงอยู่ในการเลี้ยงดูของคุณตาใหญ่และไพลินซึ่งมีอายุมากกว่าสามปี สถานะโสด ไม่เคยมีข่าวกับใคร จนนักข่าวถึงกับเขียนแซวว่าเป็นไฮโซที่จะเกาะคานทองเหนียวแน่นตลอดไป ในขณะที่พลอยรุ้งก็ยิ้มรับอย่างอารมณ์ดีเหมือนที่เธอเคยเจอตัวจริงมาแล้ว

คนที่สามอังคณาลูกสาวของคุณตาเล็ก ไฮโซที่เขาลือกันลั่นว่าเรื่องมากขี้วีน ด้วยถูกตามใจเพราะเคยเป็นหลานคนเล็กของตระกูล ถ้าไม่มีอาคเนย์ที่เกิดหลังจากนั้นถึงห้าปี แถมมีข่าวด้วยว่ามรดกตกไปยังน้องชายทั้งหมด

อังคณาเคยสมรสกับหนุ่มใหญ่นักธุรกิจเมื่อไม่กี่ปีก่อน มีทายาทด้วยกันหนึ่งคน แต่ก็เกิดเหตุน่าสลด ลูกชายของเธอเสียชีวิตเพราะถูกทิ้งไว้ในรถตู้ขณะไปเที่ยวรีสอร์ตของน้องชาย ถือเป็นข่าวใหญ่ของปีที่แล้ว เนื่องจากพ่วงด้วยข่าวสามีขอหย่า แถมมือที่สามที่เข้าแทรกยังเป็นเพียงนักศึกษาที่หวังหาทางลัดในการใช้ชีวิตสบาย ยิ่งทำให้อังคณาทวีความรุนแรงด้านการเหยียดผู้อื่นหนักขึ้นไปอีก

ด้วยอายุ ลักษณะและผิวพรรณ กศิณาตัดอังคณาออกจากผู้ต้องสงสัยเป็นคนแรก เธอหรี่ตามองรูปสองคนที่เหลือ

เมื่อคนที่รู้เรื่องอย่างเชษไม่ยอมปริปาก ก็คงมีแต่ทางนี้เท่านั้น ขอให้การมาอยู่บ้านนี้ห้าวันได้อะไรกลับไปบ้าง อย่าให้เธอมาเสียเที่ยวเล๊ย!

 

กศิณาขยับไปมาอย่างไม่สบายตัวทั้งที่เบาะรองนั่งนุ่มแสนนุ่ม ตาจ้องสระว่ายน้ำวงกลมขนาดใหญ่แต่ไม่ได้มีอารมณ์โดดลงไปว่ายให้สดชื่น ผ่านมาสามวันแล้วราบรื่นดีไม่มีปัญหา ไม่มีใครจับได้ ไม่มีใครสงสัย เพราะไม่มีใครอยู่บ้าน!

ใช่ อย่างที่พิมประภาเคยบอกไว้ ไพลินและพลอยรุ้งจะกลับมานอนแค่คืนวันเสาร์ เนื่องจากย้ายสำนักงานออกแบบไปอยู่ในรีสอร์ตหรูกลางหุบเขาของอาคเนย์ เธอเคยอ่านบทสัมภาษณ์ ทั้งคู่บอกว่ามันได้บรรยากาศและหัวแล่นกว่าห้องสี่เหลี่ยมบนออฟฟิศสูงในเมืองกรุง

เมื่ออาคเนย์ไปซื้อที่ดินผืนใหญ่จากเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยอย่างศานต์เพื่อเปิดกิจการ สองดีไซเนอร์ก็ย้ายไปที่นั่น สุดท้ายบ้านหลังนี้เลยมีแค่คุณตาใหญ่กับคุณตาเล็กเท่านั้น แถมอังคณาบ้างเป็นบางวัน

นี่ละที่ทำให้ไม่สบายตัวเพราะมันไม่สบายใจ หัวสมองทำการประมวลผลอย่างหนัก สองคิ้วขมวดเป็นปม ใบหน้ายับย่น พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วในฐานะพิมประภา แต่การย่างก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของศิลปกิจจาไม่ได้ทำให้ได้เบาะแสหรือความคืบหน้าใดๆ

เผลอยกมือทุบหัวตัวเองอย่างขัดใจ แม้เพียงเบาๆ แต่อาจเป็นภาพที่ดูรุนแรง ชายชราที่แอบยืนยิ้มดีใจเพราะหลานสาวยอมออกจากห้องจึงถลาเข้ามาห้าม

“ใจเย็นนะยายพิม มีอะไรหรือเปล่าลูก เครียดอะไร อยากไปไหน บอกตาได้นะ”

หญิงสาวหยุดชะงัก เหลือบตามองผู้สูงวัย ความคิดบางอย่างแล่นเข้าหัว

“คุณตาคะ พิมเครียดค่ะช่วงนี้ พิมอยากไปผ่อนคลาย สูดอากาศบริสุทธิ์” หญิงสาวเริ่มเกาะแขนทำท่าอ้อน รู้ดีว่าปกติพิมประภาคงไม่ทำแบบนี้ แต่เป็นไงเป็นกัน พรุ่งนี้จะเปลี่ยนตัวคืนแล้ว คงไม่ซวยความแตกเอาตอนนี้

“คุณตาไม่คิดจะไปรีสอร์ตของน้าอัคบ้างเลยเหรอคะ ที่ปากช่องบรรยากาศน่าจะดีนะคะ พิมอยากไป”

“หืมมมม” ผู้สูงวัยมองคนตรงหน้าคล้ายไม่เชื่อสายตา

กศิณาอยากจะกลอกตา พิมประภาเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องจริงๆ ตามที่บอกแน่

“พิมอยากไปจริงๆ หรือลูก งั้นเดี๋ยวตาให้นายผลเอารถออกเลยนะ โอเคไหม” เจ้าสัวใหญ่เร่งรีบเหมือนกลัวเธอเปลี่ยนใจ

พิมประภาตัวปลอมลุกขึ้นจากเบาะไปเก็บของบนห้อง นึกดีใจที่อังคณาไม่อยู่บ้าน มิเช่นนั้นหนทางอาจไม่ราบรื่น

หลายวันนี้กศิณาค้นพบว่าอังคณาเป็นบุคคลที่ไม่น่าคบหาสมาคมด้วยสุดๆ อาจมากกว่าที่ได้ยินกิตติศัพท์มาเสียด้วยซ้ำ ไม่ได้เพียงแบ่งชนชั้นอย่างที่เคยได้ยินและได้รับรู้ตอนปะทะกัน แม้แต่พิมประภาหลานสาวแท้ๆ อังคณาก็ยังพูดจาถากถางบริภาษไม่ไว้หน้า

กศิณาเคยนั่งอยู่ในห้องสมุด บรรยากาศสงบไร้ผู้คนรบกวน หากเมื่ออังคณาเดินผ่านและสังเกตเห็นว่าไฟในห้องเปิดไว้ก็ผลักประตูเข้ามาอย่างแรงราวกับจงใจให้รู้ถึงการมาเยือน

ต๊าย วันนี้ลมอะไรหอบลงมาได้ละจ๊ะ เห็นปกติไม่เคยอยากจะย่างเท้าออกจากหอคอย สงสัยผีจะสิง

คนถูกทักทำเพียงยิ้มรับแล้วก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อไป หากผู้เป็นน้าของพิมประภากลับตะคอกขึ้นเสียงดัง

เสียมารยาท! ผู้ใหญ่พูดแล้วทำไมไม่พูดด้วย!

กศิณาสะดุ้งโหยง พยายามตั้งสติสงบอารมณ์ตัวเองไว้ ปั้นหน้าส่งยิ้มให้ นึกขัดเคืองอยู่เงียบๆ ในใจ ถ้าตอนนี้เธอไม่ได้สวมบทพิมประภามีหวังได้ฉะกับคนตรงหน้าสักตั้ง

เธออาจจะดูเหมือนคนใจเย็นเพราะทำงานที่ต้องควบคุมอารมณ์ ต้องพบปะผู้คนหลากหลาย แม้จะโดนลูกค้าเหวี่ยงบ้างหากก็สามารถแก้สถานการณ์ได้อย่างดี แต่ถ้ามีคนบ้าๆ บอๆ มาหาเรื่องก่อนโดยไม่มีเหตุแบบนี้ เธอไม่อยากยอม

เอาเถอะจะถือว่าอภัยทานคือบุญขนานใหญ่ ได้ยินแว่วๆ มาว่าก่อนหน้านี้ยังต้องพึ่งแพทย์เพราะเครียดจัดเรื่องลูกและสามี แม้ลึกๆ จะรู้สึกว่ามันคือนิสัยที่ติดตัวอังคณามานานเกินแก้ไขได้ก็ตามที


*****

ผู้ต้องสงสัยเรื่องอะไรกันละเนี่ย





>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #202 C2TR01 (@C2TR01) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 02:09
    นางเอกเฮ้วหนักมากเวอชั่นนี้
    #202
    1
    • #202-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 17)
      23 กันยายน 2561 / 22:40
      5555 นางน่ารัก
      #202-1
  2. #2 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 07:45
    เอ๊ะ ยังไง ไพลิน พลอยรุ้ง ใครกันแน่ อาเชษ
    #2
    1
    • #2-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 17)
      2 กันยายน 2560 / 21:21
      นั่นสิ ทำไมอาเชษต้องทำตัวสองมาตรฐานด้วยยยย
      #2-1