หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,865 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    19

    Overall
    44,865

ตอนที่ 15 : 4.3 แค่กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    19 ต.ค. 61

ภายในบ้านรั้วสีฟ้า รถสปอร์ตคันหรูสีแดงสดจอดปิดทางออกรถอีกคันในโรงจอดรถ ประตูกระจกทางเข้าบ้านสองชั้นสีครีมนวลตาเปิดอ้าเผยให้เห็นคนที่นั่งด้านใน หนุ่มแว่นเจ้าของบ้านนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาเดี่ยว สายตาเพ่งมองสองสาวที่สาละวนกับเครื่องแต่งหน้าและอุปกรณ์อื่นๆ ที่วางเกลื่อนโต๊ะกระจก

“อันนี้มือถือพิมนะ ขอบคุณยุ้งมากๆ ไหนขอดูหน้าอีกทีสิ” พิมประภายื่นโทรศัพท์รุ่นใหม่ราคาแพงให้ แล้วสัมผัสกศิณาอย่างเบามือ

“เหมือนกันเป๊ะแล้วใช่ไหมตี๋” ยื่นหน้าเข้าใกล้จนแก้มแทบจะแนบแก้ม

กศิณาสวมเดรสสีชมพูพาสเทลแสนหวาน แต่งหน้าสีอ่อนจางหากเสริมเน้นที่ดวงตา ไม่ว่าจะเป็นเทปทำตาสองชั้น กรีดอายไลน์เนอร์หางตาแหลม ขนตาถูกดัดงอนหนาจนนัยน์ตาที่เคยเรียวยาวและหลบชั้นดูกลมหวาน คัดลอกสำเนาจากคนด้านข้างไม่ผิดเพี้ยน

พีรวิชญ์เบิกตากว้าง ก่อนตวัดตามองกลับไปกลับมาระหว่างทั้งสองคน ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่รูปร่างยังใกล้เคียงจนเขานึกว่าเคาะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน

“โห...ตอนไอ้ยุ้งตาตี่ๆ ฉันก็ว่าพวกแกหน้าคล้ายกันมากแล้วนะ พอตาโตแบบนี้แยก-ยาก-มาก” เขาเน้นชัดถ้อยชัดคำ เริ่มยิ้มกริ่มเมื่อแผนในครั้งนี้ดูท่าว่าจะไปได้สวย

ถ้าเป็นครอบครัวอื่น บุคลิกของกศิณาที่ดูช่างคุยกว่าอาจทำให้แผนแตกได้ง่ายๆ แม้เจ้าตัวจะพยายามเงียบแล้วแต่ดวงตายังคงเป็นประกายสดใส แตกต่างจากอีกคงที่มีแววนิ่งเฉยคล้ายไม่สนใจโลก

ทว่านี่คือครอบครัวของพิมประภา ตั้งแต่จำความได้...หญิงสาวเจอหน้าแม่ไม่ถึงสามร้อยหกสิบห้าวันด้วยซ้ำ

พิมประภาถูกเลี้ยงดูโดยผู้เป็นตา เข้าโรงเรียนประจำเมื่อขึ้นชั้นมัธยมศึกษา พอมหาวิทยาลัยก็ไปเรียนต่างประเทศ ความสัมพันธ์ในบ้านหลังใหญ่มีแต่บรรยากาศอึมครึมน่าอึดอัด ส่งผลให้เจ้าตัวไม่คิดจะสุงสิงกับใคร แม้ตอนนี้จะกลับมาอยู่ไทยได้หลายเดือนแล้ว

หากกศิณาไม่หลุดเสียเองก็คงไม่มีใครจับได้   

“เอาเป็นว่า แกอย่าไปเป็นม้าดีดกะโหลกให้เขาไหวตัวทันแล้วกันนะไอ้ยุ้ง นิ่งๆ เงียบๆ ไม่ต้องคุยกับใคร” หนุ่มแว่นคนกลางแอบจิกกัดเพื่อนเล็กน้อย ส่งผลให้มีค้อนวงใหญ่กระแทกแสกหน้าแทบในทันที

“เดินทางดีๆ นะพิม” พิมประภาตัวปลอมยิ้มให้ โบกมือลาคนที่กำลังจะก้าวออกจากประตูบ้านของเขาไปขึ้นรถยุโรปคันหรูที่เทียบรออยู่หน้าประตูรั้ว

“จ้ะ” แม้น้ำเสียงอ่อนหวานแต่ใบหน้านั้นนิ่งเรียบอ่านยาก “มีอะไรโทรหาพิมได้ตลอดนะ ขับรถถึงบ้านก็ลงรถเลย เดี๋ยวลุงผลแกขับไปจอดเอง แล้วยุ้งก็ขึ้นห้องได้เลยนะ ปกติพิมไม่ค่อยคุยกับใครเท่าไรหรอก” ตัวจริงเสียงจริงเอ่ยก่อนจากไป ทิ้งให้หญิงสาวอีกคนรู้สึกหนักใจว่าจะรอดไหม

“ไอ้ตี๋ แกให้กำลังใจฉันหน่อยสิ แกว่ารอดใช่ไหมวะ”

ดวงตาที่กลมขึ้นเพราะถูกเติมแต่งเหลือบมองเขาอย่างขอกำลังใจ พีรวิชญ์ส่งยิ้มแหยให้ นึกอยากแกล้ง

“รอดมั้งแก แกก็เรียบร้อยๆ หน่อยแล้วกัน พูดน้อยๆ เดินสวยๆ สงบๆ ไม่ต้องคุยกับใคร แค่นั้นแหละ สู้ดิวะสู้” ใบหน้าที่ไม่ค่อยมั่นใจกับทีท่าสู้ไม่สุดของเขา ทำให้อีกฝั่งยกมือมาตบหัวดัง...ป๊าบ!

“โอ๊ย! ไอ้ป่าเถื่อน นี่แหละที่แกไม่เหมือนพิม ทุบฉัน ถีบฉันประจำ ยายพิมน่ะสายนิ่ง ดีใจก็หน้านิ่ง โกรธก็หน้านิ่ง แกก็อยู่นิ่งๆ ให้ได้บ้างสิวะ”

“โธ่! ก็...” คนถูกว่าทิ้งหลังลงเบาะอย่างขัดใจ

“เอาน่า รอด! เชื่อฉัน ต่อให้แกหลุดบุกลิกแก เผลอๆ ครอบครัวไอ้พิมยังไม่รู้เลย” ตัดสินใจให้กำลังใจคนหน้าหงิกด้วยถ้อยคำที่รู้ว่าไม่ควรพูดต่อหน้าอีกคน

“บ้า คนในบ้านนะเว้ย พ่อแม่ญาติพี่น้อง จะจำกันไม่ได้จริงเหรอ”

“อื้อ”

“แล้วพิมอยู่มาได้ยังไงเนี่ย”

“มันมีความอึมครึมในรุ่นพ่อแม่อะแก แล้วอีกอย่างตาไอ้พิมก็จับแยกกับแม่มันตั้งแต่เด็กเพราะว่าแม่มันทั้งตีทั้งด่า ถึงทุกวันนี้เลิกแล้วมันก็ยังไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ เรียกได้ว่า...ทั้งรัก ทั้งกลัว แต่กลัวมากกว่าเลยขยาดไม่อยากยุ่ง”

ฟังแล้วกศิณาได้แต่ขนลุก นี่มันครอบครัวประเภทไหน แม้บ้านของเธอจะไม่ใช่ครอบครัวสุขสันต์ แต่เธอแทบไม่เคยโดนตี ทุกคนดูแลเธออย่างดี หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้ทางบ้านของเธอไม่อยากให้ไปเกี่ยวข้องกับบ้านนั้น

“ไอ้ยุ้ง แกไม่เคยสงสัยบ้างหรือวะ แกกับพิมเป็นฝาแฝดกันหรือเปล่า ทำไมหน้าตาเหมือนอย่างกับสลักแงะออกมาจากหินก้อนเดียวกัน”

“ไอ้บ้า แกน่ะสิเกิดมาจากก้อนหิน”

คำแซะของเพื่อนสนิททำให้กศิณาลืมเรื่องที่กำลังครุ่นคิดไปทันที

“เอ้า นี่ไม่ได้กวนนะ ถามจริง เหมือนขนาดนี้ นี่อาจจะเป็นฝาแฝดที่พลัดพรากก็ได้นะ”

“แกดูตาฉันนี่” ว่าพลางทำท่าจะแกะเทปบนเปลือกตาออก จนเพื่อนสนิทต้องตีมือ

“มันเหมือนตรงไหน ถอดไอ้เทปนี่ออกปุ๊บ ตาตี่ปั๊บ ตี่กว่าแกที่ชื่อตี๋อีก!”

“ก็ต่างแค่ตรงนี้แหละน่า พอติดแบบนี้แต่งหน้าโทนนี้ หน้าแกเหมือนพิมมากจริงๆ”

“พิมเรียนก่อนเกณฑ์ไม่ใช่เหรอ เป็นน้องฉันตั้งปีกว่า จะเป็นแฝดได้ไงยะ” กศิณาว่าแล้วโบกมือปัด ก้มมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือที่เจ้าของสละมาให้ใส่เพื่อความสมจริง ก่อนจะคว้ากุญแจรถสปอร์ตรุ่นใหม่ลุกขึ้นยืน พร้อมที่จะขับกลับบ้านด้วยใจที่ไม่มั่นคงเท่าไรนัก

บ้าน...ไอ้ยุ้ง ก็แค่กลับบ้านเอง สู้สิวะ! 

*****

บ้านไหนเนี่ยยุ้ง




>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #200 C2TR01 (@C2TR01) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 02:56
    ใครกะน
    #200
    1
    • #200-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 15)
      17 กันยายน 2561 / 20:00
      เดี๋ยวก็เจออีกรอบแล้วจ้า
      #200-1
  2. #1 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 19:38
    สนุกดีค่ะ รอนะ
    #1
    1
    • #1-1 Your smile keeper (@nahnwum) (จากตอนที่ 15)
      28 สิงหาคม 2560 / 15:09
      ขอบคุณนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า อยากให้ฟินไปด้วยกันค่า ><
      #1-1