หนึ่งถ้อยร้อยพันธะ : Word is Bond

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 44,864 Views

  • 244 Comments

  • 392 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    44,864

ตอนที่ 14 : 4.2 ราคาที่ต้องจ่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    19 ต.ค. 61

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”

เธอสะดุ้งเล็กน้อยยามเขาเข้าใกล้ เล่นเอาชายหนุ่มใจหายแวบ มองๆ แล้วหุ่นอย่างหญิงสาวคงใช้เวลากลิ้งถึงผืนน้ำเบื้องล่างไม่นานนัก

เธอส่งยิ้มแหยๆ มาให้ท่ามกลางความมืดสลัว “คือ...เอ่อ...” หญิงสาวยังคงตะกุกตะกัก

“จะขึ้นข้างบนแล้วหรือเปล่าครับ”

“ค่ะ”

สิ้นเสียงใสที่ตอบรับแผ่วเบาเขาก็ก้าวนำ เมื่อเธอยังไม่ขยับจึงยื่นมือส่งให้ด้วยทีท่าสุภาพอย่างที่พึงกระทำ

“จับมือผมได้นะครับผมไม่ถือ ทางค่อนข้างชัน เดี๋ยวเดินสะดุด” แกล้งเย้าทั้งที่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงไม่กล้า ยื่นมือให้แบบนี้ ด้วยอาจมีคนคิดว่าเขาเสนอตัวให้ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่น่าหวั่นใจอย่างยิ่ง แม้เขามักจะถูกมองว่าเป็นผู้ชายเจ้าชู้ประตูดินเนื่องด้วยอัธยาศัยดีก็ตามที แต่กับผู้หญิงคนนี้ อะไรบางอย่างบอกเขาว่าไม่มีทางเป็นแบบนั้น

 “ขออนุญาตนะคะ ดิฉันกลัวความสูงค่ะ” ในที่สุดเธอก็เอ่ยถึงสาเหตุ ทิวัตถ์คลี่ยิ้มกว้างตอบรับแล้วพาเธอเดินกลับขึ้นด้านบนอย่างระมัดระวัง

ถึงลานปูนด้านบนเธอก็ยกมือไหว้ขอบคุณแล้วเอ่ยลา ทว่าความค้างคาใจทำให้เขาตามไปอัตโนมัติ เห็นเจ้าหล่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดแล้วยกแนบหู ระยะที่ตามค่อนข้างกระชั้นชิด จึงได้ยินอย่างชัดเจน แค่เพียงประโยคแรก นัยน์ตาคนเดินตามก็ฉายประกายรับรู้

“จีน่า! พิมเพื่อนตี๋คนที่หน้าเหมือนฉันอ่ะ จะให้ฉันปลอมตัวเข้าไปอยู่ในบ้านศิลปกิจจาแทน นางจะไปเที่ยวญี่ปุ่น”

ทิวัตถ์อมยิ้มเอ็นดู อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว สัญชาตญาณระวังภัยของหญิงสาวคงตายด้านจริงๆ เพราะเขาแทบจะประชิดตัวเธออยู่แล้ว กระทั่งเดินถึงรถคันเล็กสีดำสนิทซึ่งจอดในซอง เธอก็ยื่นมือไปไขกุญแจรถพร้อมกับลดโทรศัพท์ เขาอาศัยจังหวะนั้นเข้าทักทายก่อนที่เจ้าหล่อนจะจากไป

“น้องยุ้งใช่ไหมครับ”

กศิณาเงยหน้าขึ้นมองคนถาม หรี่ตาพิจารณาคนที่รู้จักชื่อเล่นเธอและเรียกราวกับสนิทชิดเชื้อ คุ้นว่าเขาคือคนที่พาเธอเดินกลับขึ้นมา แต่ไม่คุ้นเท่าไรว่ารู้จักกัน

“พี่เทลไง เราเคยเจอกันที่งานหมั้นน้องไจ๋เมื่อปีก่อน แล้วก็...” เขาเงียบไปชั่วครู่คล้ายอยากจะทบทวนประโยคสุดท้ายที่จะเอ่ย แต่แล้วก็ตัดสินใจตามเดิม “...งานศพคู่หมั้นน้องไจ๋ พี่เป็นญาติเขา”

สมองของกศิณารีบประมวลผลเร็วรี่ ไล่เลียงหน้าตาญาติฝั่งคู่หมั้นของคู่ฤทัย เพื่อนสนิทไม่มีญาติในเมืองไทย เธอจึงได้อยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ชิด จนมีโอกาสพบปะครอบครัวของอีกฝั่งจนครบ

จำได้เลยว่าบ้านนั้นเป็นผู้ชายเกือบทั้งหมด และหน้าตาดีในระดับที่เธอได้สบตาใครก็แทบลืมหายใจทุกคน ดีชนิดที่ว่าไม่น่าจะมีอยู่จริงบนโลกใบนี้

แต่เธอก็ยังเป็นเธอ เช่นที่เพื่อนสนิทมักเอ่ยแซวว่า กศิณาผู้ไม่เคยเสียเวลาให้บุรุษหน้าไหนแม้จะชอบมองคนหน้าตาดีแต่ก็แค่มองเท่านั้น ผ่านวันก็ลืมเลือน ไม่เคยเก็บมาคิดให้เสียเวลา จนเพื่อนถึงกับล้อเลียนว่าเป็น 'มาดามคานทอง' เกาะเหนียวแน่นยิ่งกว่าตีนตุ๊กแกจนไม่มีใครแกะออกได้

อ๋อ...ยกไว้คนหนึ่ง บุรุษที่กศิณาจำติดตาติดใจ แม้อาจจะเลือนรางบ้างด้วยรูปลักษณ์เขาเปลี่ยนไป แต่เมื่อพบว่าเป็นคนเดิมเธอก็จดจำภาพใหม่ไว้และไม่คิดลืม แต่ไม่ได้ จำเพราะคิดจะใช้เขาเป็นไม้สอยลงจากคาน แต่จำเพราะคำสัญญาบางประการต่างหาก

“พี่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับนายไผ่ครับ”

นอกจากหน้าตาดีแล้ว กศิณาอยากมอบโล่แห่งความพยายามให้คนตรงหน้า นายไผ่ที่ว่าคือญาติเพียงคนเดียวของฝั่งนั้นที่เธอจำได้ ไม่ใช่มีความรู้สึกพิเศษกว่าคนอื่น แต่เขาเป็นพี่รหัสที่คณะ ถึงจะห่างกันถึงแปดปี แต่สายใยของสถาบันนี่กลมเกลียวกันสุดๆ

“ค่ะ”

“พี่คือคนที่เป็นหมออะครับ” ยังคงไม่ยอมแพ้ คำพูดและทีท่าของเขาไม่ได้อยากอวดอ้างสรรพคุณ แต่เพราะหลานบ้านนั้นประกอบอาชีพแทบไม่ซ้ำกันเลย ชายหนุ่มคงคิดว่านี่อาจจะเป็นทางหนึ่งที่กระตุ้นความทรงจำของเธอได้ ซึ่งเขาก็คิดไม่ผิด

“อ๋อ!” เธอเบิกตากว้างเมื่อตอนนี้นึกได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง “พี่เทล เป็นหมออยู่ที่ปากช่อง!

“ใช่แล้วครับน้องยุ้ง ที่เราคุยกันไงว่าน้องยุ้งคนโคราช”

“แล้วพี่เทลมาโผล่ถึงนี่ได้ยังไงคะเนี่ย” ในเมื่อที่ทำงานเขาอยู่อีกจังหวัด แล้วอำเภอนั่นกับอำเภอนี่ ก็เรียกว่าคนละฝั่งของเข็มนาฬิกา

“นานๆ ได้หยุดทีเลยมาพักผ่อนครับ น้องยุ้งมาคนเดียวใช่เปล่า ไปทานข้าวเย็นด้วยกันไหม”

กศิณาตอบรับด้วยความยินดี จำได้ลางๆ แล้วว่าคนตรงหน้าคุยถูกคอไม่น้อย ทว่าใจแอบเผลอคิดไปถึงผู้ชายอีกคน ช่วงนี้ดวงเธอช่างสมพงศ์กับคนที่มาจากอำเภอนี้

นั่นแหละ คนที่ถูก ยกไว้ ผู้ชายที่เธอยอมเสียเวลาให้

ฉับพลันคิ้วก็ขมวดเป็นปมทันที ไม่ชอบเลยไอ้อาการหน้าซีดเซียวที่เกิดขึ้นวันนั้น อาการที่ไม่น่าจะเกิดจากการป่วยทางกายภาพ แต่คงเป็นภาพที่ฝังลึกในใจเสียมากกว่า

อดแปลกใจไม่ได้ ทั้งที่สภาพของศานต์ในปัจจุบันนี้ดูดีมากๆ แต่ทำไมอะไรบางอย่างกลับไม่หายไป

กศิณาไม่ได้คาดคิดเลยว่าเธอจะมีโอกาสได้ค้นหาคำตอบในเร็ววัน และสิ่งที่เธอต้องจ่ายเป็นค่าตอบแทนนั้น อาจรุนแรงถึงขั้นเสียหัวใจ

*****

จ่ายค่าตอบแทนแพงขนาดนี้ นางเอกเราจะพร้อมไหม เป็นกำลังใจให้ไอ้ยุ้งด้วยนะทุกคน






>>>>> เพจปรกร PRKR <<<<<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #199 ROSE_BER_RY (@Roseberry93) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 12:03

    คู่แข่งพี่ศานต์ป่าวนี่

    #199
    1
    • #199-1 PRKR (@nahnwum) (จากตอนที่ 14)
      17 กันยายน 2561 / 19:59
      ต้องรอติดตามน้า
      #199-1