ลูกสาวรักเเรกกับคุณพ่อเเรงค์หนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,837 Views

  • 74 Comments

  • 421 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    398

    Overall
    7,837

ตอนที่ 9 : งาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

1 เดือนต่อมา

ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ ตัวผมที่กำลังนั่งอยู่บนหัวโต๊ะหน้าสุด กำลังนั่งกดมือถือเล่นไปมาอยู่ เเน่นอนว่าผมไม่ได้สนใจรายละเอียดของพวกคนในห้องที่คุยกันเท่าไร เพราะสิ่งที่สำคัญกว่านั้น ก็คือการได้มองรูปภาพของพวกเด็กๆที่เรย์ส่งมาให้กับผม

ถึงความจริงเเล้วผมจะไม่ได้ชื่นชอบในการมองรูปภาพของคนอื่นซักเท่าไรก็เถอะ เเต่ไม่รู้ทำไมผมถึงสามารถมองรูปพวกนี้ได้เรื่อยๆอย่างไม่เบื่อกันนะ บางทีอาจจะเป็นเพราะผมเป็นผู้ปกครองของพวกเธอ ก็เลยอยากรับรู้เรื่องราวถึงความเป็นอยู่ของพวกเธอในโรงเรียนก็ได้

ก็อกๆ...

เเละในขณะที่ผมยังคงนั่งดูรูปภาพอยู่เพลินๆ เสียงเคาะโต๊ะจากด้านข้างก็ได้ดังขึ้น เมื่อหันไปมอง...ก็ได้พบกับผู้บัญชาการสาว ที่กำลังส่งสายตาเข้มงวดมาทางผมอยู่

"นี่คุณได้ฟังที่ฉันพูดบ้างไหมคะ..."ผู้บัญชาการสาวถามเสียงเรียบ เเละดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เเค่เธอเท่านั้น เเม้เเต่เหล่าผู้นำของประเทศที่นั่งอยู่ภายในห้อง ก็ต่างกำลังทำสีหน้าไม่ชอบใจ เมื่อเห็นว่าผมนั้นไม่ได้สนใจในเรื่องที่พวกเขากำลังพูดกัน

ผมพยักหน้ากลับไป ก่อนจะพูดตอบไปเรียบๆว่า

"มันก็เเค่การรุกรานของพวกวอยด์ทั่วไป..."

เมื่อคำพูดของผมจบลง เหล่าผู้นำประเทศทั้ง 12 คน ก็ได้หันมามองที่ผมอย่างพร้อมเพรียง เเน่นอนว่าสายตาที่พวกเขาจ้องมองมานั้นมันดูไม่เป็นมิตรเเบบเห็นได้ชัด ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับพวกเขามาก เพราะตามปกติ ผมก็ไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของพวกเขาอยู่เเล้ว การที่พวกเราสามารถมานั่งรวมกันอยู่ที่นี่ได้ ก็เป็นเพราะงานที่ได้รับมอบหมายมาจากทางสมาคมเท่านั้น

โดยส่วนตัวเเล้ว...ความจริงผมก็ไม่ได้อยากจะเข้ามาร่วมประชุมในครั้งนี้สักเท่าไรหรอกนะ เเต่ด้วยความที่เหล่าเอลดิสคนอื่นๆนั้นไม่มีใครว่างอยู่เลย ผู้นำสูงสุดของเอลดิสจึงขอร้องให้ผมมาที่นี่เเทน

ด้วยความที่ผมเป็นหนี้บุญคุณคนๆนั้นเป็นการส่วนตัว ตัวผมก็เลยต้องมาเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ เเน่นอนว่าผมสามารถปฏิเสธข้อเสนอได้ เเต่ผมก็เลือกที่จะยอมมาเเต่โดยดี...นั่นก็เพราะมันเป็นเพียงไม่กี่ครั้ง ที่เธอคนนั้นจะยอมขอร้องให้ผมมาที่นี่ด้วยตัวของเธอเอง

"ชิ..."ผู้บัญชาการสาวที่เป็นคนวางเเผน ทำสีหน้าไม่ชอบใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ด้วยความที่เธอนั้นรู้ชื่อเสียงของชายตรงหน้ามาไม่น้อย นั่นจึงทำให้เธอไม่ค่อยพอใจอย่างมากที่ต้องมาร่วมงานกับคนเเบบนี้

"คุณรู้ไหมว่าเมื่อวันก่อนที่เเถบทางใต้ของประเทศอาลาเบีย มีประตูมิติของพวกวอยด์ปรากฏขึ้น หน่วยสืบสวนของเรารายงานมาว่ามีฝูงวอยด์จำนวนนับหมื่นตัวออกมาจากประตูบานนั้น พวกมันทำลายล้างเมืองหลวงของประเทศอาลาเบียไปถึงสามเมือง โดยใช้เวลาไม่ถึงสิบสองชั่วโมง"

"ประชากรในประเทศนั้นต้องตายไปกว่าครึ่งล้าน ทั้งๆที่เป็นเเบบนั้น คุณยังกล้าพูดได้อีกหรอว่ามันเป็นเเค่การรุกรานน่ะ!"

ผมพยักหน้าขึ้นลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปว่า

"เเล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ..."

"อะ...อะไรนะ"หญิงสาวที่ได้รับคำตอบของผมก็ถึบกับพูดอะไรไม่ถูก ผมที่เห็นเเบบนั้นจึงอธิบายออกไปว่า

"สุดท้ายสิ่งที่พวกมันทำก็ไม่ต่างอะไรกับพวกสัตว์ที่บ้าคลั่ง พวกมันคิดว่าตัวเองอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร เเละสำหรับพวกมัน มนุษย์ก็เป็นเพียงเเค่เหยื่อที่เอาไว้ล่า มันผิดงั้นหรอที่ผมจะบอกว่านั่นคือสิ่งที่เรียกว่าการรุนราน มากกว่าการบุกยึดพื้นที่เเบบพวกชาญฉลาดอย่างผู้มีปัญญา..."

"เเล้วก็...เเผนการณ์ที่คุณว่ามาทั้งหมดน่ะ มันใช้ไม่ได้กับพวกมันหรอก"ผมพูดพร้อมกับโยนเเฟ้มกระดาษในมือทิ้ง

"เเม้ว่าพวกมันจะเหมือนสัตว์...เเต่พวกมันก็ไม่ได้โง่ สัญชาติญาณของพวกมันเเหลมคมกว่าสัตว์ทั่วไปถึงหลายเท่า เเค่การวางกับดัก หรือคิดจะส่งพวกหุ่นยนต์ไปสู้น่ะ มันจะเป็นการสิ้นเปลืองเงินเปล่าๆ"

"ผมคิดว่าคุณควรจะไปศึกษาเรื่องของพวกมันให้ดีก่อน เเล้วค่อยกลับมาคิดเเผนการณ์รับมือพวกมันน่าจะดีกว่า..."

ปึง!!!

"นะ...นี่คุณกล้าดียังไง!!"

"มันจะมากเกินไปเเล้วนะ!! คุณมีสิทธ์อะไรที่มาต่อว่าเเผนการณ์ของเรา!"

"ใช่ๆ!! ไอ้พวกหัวรุนเเรงที่มีดีเเต่ใช้กำลังน่ะไม่มีสิทธิ์มาเสนอหน้าที่นี่หรอกนะ!!"

"ถ้าไม่พอใจก็ออกไปซะ!!"

เมื่อเห็นว่าผมดันไปตำหนิเเผนการณ์ของผู้บัญชาการสาวเข้า เหล่าพวกผู้นำของประเทศทั้งหมดก็พร้อมใจที่จะเริ่มตำหนิผมออกมาทันที

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ในตอนนี้ผมได้พูดความจริงออกไปหมดเเล้ว คนพวกนี้ไม่เคยรับรู้ถึงความน่ากลัวของพวกวอยด์เลยสักครั้ง มันจึงไม่เเปลกเลยที่พวกเขาจะไม่สามารถคาดเดาความคิดของพวกมันได้

ด้วยความเหนื่อยหน่าย...ผมจึงขอตัวเดินออกมาจากห้องประชุมเเบบเงียบๆ ในใจก็อดรู้สึกสงสารเหล่าประเทศเพื่อนบ้านไม่น้อย ที่ดันมีผู้นำงี่เง่าเเบบนี้มาปกครอง

ซึ่งหลังจากเดินออกมาจากห้องประชุมได้สักพัก ในตอนนั้นเองที่ผมได้เห็นหญิงสาวคนนึงกำลังยืนดักรอผมอยู่ เธอคนนั้นที่เห็นผมกำลังเดินเข้ามา ก็หันมายิ้มให้เล็กน้อย...

"ให้ตายสิ...เเค่นั่งอยู่ในห้องประชุมเงียบๆไม่กี่นาทียังทำไม่ได้ เธอนี่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ"หญิงผมขาวพูดดุผมออกมาเบาๆ ผมที่ได้ยินเเบบนั้นก็ยักไหล่อย่างเฉยชา ก่อนจะพูดตอบกลับเธอไปว่า

"ผมเเค่ไม่อยากเสียเวลาน่ะ..."

"ฮะๆ...ก็ถูกของเธอล่ะนะ"หญิงสาวผมขาวคนนั้นยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโบกมือไปมาเล็กน้อย

"ถ้างั้นก็รีบๆเข้าล่ะ...เย็นนี้ฉันมีเวลาว่างเยอะซะด้วย เสร็จเเล้วขอไปกินข้าวบ้านเธอหน่อยละกัน"

"เเค่2ชั่วโมงก็จบเเล้ว..."ผมพูดตอบ พร้อมกับเดินผ่านร่างของเธอไป ซึ่งหญิงสาวผมขาวที่ได้ยินเเบบนั้นก็หันมาพูดถามอย่างเเปลกใจว่า

"2 ชั่วโมง?...ฉันคิดว่าระดับเธอน่าจะจัดการเสร็จภายใน 1 ชั่วโมงซะอีก"

ผมหยุดเดินลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดตอบเธอว่า...

"หนึ่งชั่วโมงที่เหลือ ผมอยากหาเวลาไปซื้อของฝากให้พวกเด็กๆน่ะ..."

เพราะถ้าผมจำไม่ผิด...ประเทศอาลาเบียน่าจะมีขนมขึ้นชื่ออยู่หลายอย่างนี่นะ หวังว่าพวกเด็กๆจะชอบกัน

เมื่อคิดได้เเบบนั้น ผมจึงรีบมุ่งหน้าไปทำงานให้จบๆ เพื่อที่จะรีบไปซื้อของฝากให้กับพวกเด็กๆที่กำลังรออยู่ที่บ้าน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #54 Riheart0000 (@mebius1th) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 13:41
    สนุกเเท้
    #54
    0
  2. #14 Mbk Mbk (@2478516093) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:03

    ครอบครัวสำคัญที่สุด
    #14
    0
  3. #13 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:03
    พิทักษ์โลกไม่สำคัญเท่าซื้อขนมให้ลูก...เจ๋งว่ะเพื่อน
    #13
    0