ลูกสาวรักเเรกกับคุณพ่อเเรงค์หนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,440 Views

  • 76 Comments

  • 484 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    47

    Overall
    8,440

ตอนที่ 4 : บ้านใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61

3วันต่อมา

"ต่อจากนี้...บ้านหลังนี้คือบ้านของพวกเธอ"ผมพูดบอกหลังจากที่ได้พาเด็กสาวทั้งสองมาถึงหน้าบ้านของผมเเล้ว จากนั้นผมก็เปิดประตูเเละพาพวกเด็กๆเข้าไปข้างใน

บ้านของผมนั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก มันมีขนาดธรรมดาเทียบเท่ากับบ้านอื่นทั่วๆไป ซึ่งทันทีที่ผมได้เดินเข้ามา เสียงของ Ai สาวก็ได้ดังขึ้นทันที

"ยินดีต้อนรับกลับค่าท่านโนเอล มีเเขกมาด้วยหรือคะ?"น้ำเสียงที่ร่าเริงนั้นทำให้ทั้งสองสาวสะดุ้งตกใจเล็กน้อย ส่วนผมก็พูดตอบกลับเอไอสาวไปตามปกติ

"อืม...ตั้งเเต่วันนี้พวกเธอจะมาอยู่ที่นี่น่ะ"

"...ยินดีที่ได้รู้จัก"

"ยะ...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

อลิสพูดออกมาเสียงห้วน เเตกต่างจากเซลีนที่ดูจะสุภาพกว่ามาก

เอไอสาวที่ได้ยินเเบบนั้นก็ดูเหมือนจะทำเสียงตื่นเต้นออกมาทันที

"อยู่ที่นี่? สะ...เเสดงว่าเด็กๆพวกนี้คือคนที่นายท่านบอกเอาไว้สินะคะ!! ถะ...ถ้างั้นเดี๋ยวฉันจะเตรียมอาหารกลางวันให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

"เอาไว้หลังจากที่ผมพาพวกเธอเดินชมบ้านก่อน...ตอนนี้ปรับอุณหภูมิบ้านให้เป็นปกติก็พอ"

"รับทราบค่ะ!!"เอไอสาวตอบรับอย่างมุ่งมั่น ก่อนที่ในตอนนั้นอุณหภูมิข้างในบ้านจะเริ่มเปลี่ยนไป พวกเด็กๆที่ตอนเเรกรู้สึกไม่ดี ก็เริ่มสบายใจขึ้นเพราะอุณหภูมิที่เริ่มกลับมาเป็นปกติ

"ทะ...ทำไมถึงต้องปรับอุณหภูมิในบ้านหรือคะ..."เซลีนที่สงสัยก็พูดถามออกมา ผมจึงพูดตอบเธอกลับไปสั้นๆว่า

"การฝึกน่ะ..."

"ฝะ...ฝึกหรอคะ"

ผมพยักหน้าให้เซลีน ก่อนจะพาพวกเธอทั้งสองเดินชมบ้าน ซึ่งผมก็ไม่ได้สังเกตุเห็นอลิสที่กำลังทำหน้าไม่สบอารมอยู่เลย

"ที่นี่คือห้องนั่งเล่น..."ผมชี้ไปที่ประตูบานใหญ่ซึ่งเป็นห้องนั่งเล่นของบ้าน

"ที่นี่คือห้องน้ำชั้นหนึ่ง"ผมชี้ไปที่ห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆบรรได

"ที่นี่คือห้องครับ"ผมชี้ไปที่ห้องที่อยู่ใกล้ๆกับห้องน้ำ"

"ที่นี่คือห้องทำงาน"ผมชี้ไปที่บานประตูใหญ่ซึ่งอยู่ด้านในสุดของชั้นหนึ่ง

เมื่อขึ้นมาชั้นสอง ผมก็จัดการทำเเบบเดิม..

"ที่นี่คือห้องน้ำชั้นสอง..."ผมชี้ไปที่ห้องน้ำที่ตั้งอยู่ชั้นสอง ซึ่งดูเหมือนว่าในตอนนั้นเอง เด็กสาวผมเเดงจะเริ่มทนไม่ไหวเเล้ว

"พอสักที!!!.."

"....."ผมหันมามองที่อลิสเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงร้องที่ไม่พอใจของเธอ

"ถ้านายไม่อยากจะเลี้ยงดูพวกเรา!!! พวกเราสองคนก็จัดการกันเองได้!!"

"พี่คะ...อย่าทำเเบบนี้สิ"เซลีนพยายามพูดปลอบให้อลิสใจเย็นลง เเต่เด็กสาวผมเเดงนั้นก็ดูเหมือนจะทนไม่ไหวเเล้ว เธอจึงร้องตะโกนออกมาอีกครั้ง ก่อนจะชี้นิ้วมาที่ผม

"เซลีน! เธอก็เห็นเจ้านั่นมันทำหน้าเเบบนั้นไม่ใช่หรอ!! ดูก็รู้ว่าเจ้านั่นมันไม่ได้เห็นพวกเราอยู่ในสายตาตั้งเเต่เเรกเเล้ว!!"

"ไม่พอใจหรอ?..."ผมถามออกมาอย่างสงสัย ซึ่งเด็กสาวผมเเดงก็ตะคอกกลับมา

"มันก็เเน่สิ!!!"

"โดยเฉพาะไอ้หน้าตาตายด้านของนายน่ะ! มันทำฉันขนลุกชะมัด!! อย่างน้อยเวลาพูดอะไรก็ทำท่าให้มันดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง!!"

"ขอโทษ..."

"อย่ามาพูดขอโทษด้วยสีหน้าตายด้านเเบบนั้นนะ!!"

อืม...ตัวผมเองก็เเสดงสีหน้าไม่เก่งด้วย ไม่เเปลกใจหรอกที่พวกเธอทั้งคู่จะรู้สึกไม่ดี...ความจริงผมเองก็ไม่มีประสบการณ์เรื่องดูเเลเด็กด้วย เเต่เนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นมันกระทันหันเกินไป มันจึงจำเป็นที่จะต้องทำให้ผมรับพวกเธอมาดูเเลก่อนเป็นการชั่วคราว เเต่ถ้าเกิดพวกเธอไม่พอใจในตัวผมขนาดนั้นล่ะก็...มันก็คงจะช่วยไม่ได้

"ตามในสัญญาที่ผมเคยพูดไป มันถูกระบุเอาไว้ว่าอย่างน้อยผมก็ต้องเป็นคนดูเเลพวกเธอหนึ่งปี ถึงจะสามารถยกเลิกสัญญา เเละหาผู้ปกครองคนใหม่ให้พวกเธอได้"

"ถ้าเกิดพวกเธอไม่พอใจในตัวผมขนาดนั้น...อย่างน้อยภายในหนึ่งปีนี้ ก็ช่วยอดทนรอหน่อยนะ...ผมจะช่วยหาครอบครัวที่ยินดีจะรับพวกเธอทั้งสองคนให้เอง"

"ระ...เรื่องนั้น...หะ...หึ...ก็ได้"อลิสเหมือนจะหน้าซีดเล็กลงเล็กน้อย เเต่สุดท้ายเธอก็เหมือนจะทำท่าโกรธเเละสะบัดหน้าหนีไป ผมที่เห็นเเบบนั้นจึงหันไปมองเซลีนที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ไม่มีปัญหาใช่ไหม..."

เซลีนก้มหน้าลงโดยไม่ได้พูดอะไร

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร ผมจึงตั้งใจที่จะพาทั้งคู่ไปดูที่ห้องของพวกเธอ...

"ตามมาสิ..."ผมพูดสั้นๆ ก่อนจะเดินนำทางพวกเธอไปยังห้องๆนึงที่อยู่ไม่ไกล

ฟึบ...

ผมเปิดประตูบานนั้นเข้าไปอย่างเบามือ เพื่อให้พวกเด็กๆได้เห็นห้องด้านใน ซึ่งเมื่อพวกเธอได้เห็นภายในห้อง ก็ทำหน้าตกใจกันทันที

นั่นก็เพราะว่าภายในห้องๆนั้น มันดูเหมือนกับห้องที่บ้านเก่าของพวกเธอไม่มีผิด สาเหตุก็มาจากตัวผมที่อยากให้ห้องๆนี้เหมือนกับห้องเก่าของพวกเธอเอง โดยการสร้างพวกมันจากข้อมูลทั้งหมดภายในห้องเเบบเก่าของพวกเธอ ถึงเเม้ตัวผมจะไม่ได้มีเซนส์เรื่องการตกเเต่งห้องของพวกเด็กๆ เเต่ด้วยความช่วยเหลือจากคนรู้จัก มันก็เลยทำให้ผมจัดการอะไรได้ไม่ยาก

"ขาดเหลืออะไรสามารถบอกได้...ห้องด้านหลังเป็นห้องสมุด ส่วนด้านในสุดคือห้องนอนของผม"

"มีคำถามหรือเปล่า..."ผมที่สังเกตุเห็นว่าเซลีนกำลังมองมาทางผม จึงลองพูดถามออกไป เด็กสาวที่ได้ยินเเบบนั้นก็ดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อย...เเต่ไม่นานเธอก็พูดถามผมออกมาว่า

"คะ...คือ...เรื่องโรงเรียน..."

โรงเรียน?...อ่า เรื่องนั้นเองสินะ

"ผมส่งเอกสารย้ายโรงเรียนไปที่โรงเรียนเก่าของพวกเธอเเล้ว...อีกไม่นานเอกสารพวกนั้นคงจะส่งกลับมา หลังจากนั้นเดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องโรงเรียนให้"

"พวกเราต้องย้ายโรงเรียน...หรอคะ"เซลีนเหมือนจะซึมไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองจะต้องย้ายโรงเรียน ผมเองก็ไม่รู้จะพูดปลอบยังไง จึงทำได้เพียงต้องขอโทษออกมา

"ขอโทษ..."ด้วยความที่บ้านเกิดของเซลีนเเละอลิสนั้นมันอยู่นอกเหนือประเทศที่ผมสังกัดอยู่ มันจึงทำให้การดูเเลพวกเธอที่อยู่ในเมืองๆนั้นเป็นเรื่องลำบาก เเถมยังมีเรื่องของพวกตระกูลทางฝ่ายพ่อของพวกเธอที่คิดจะเล่นไม่ซื่ออีก ผมจึงตัดปัญหาโดยการพาพวกเธอทั้งสองคนมาอาศัยอยู่ที่ประเทศของผม ซึ่งก็คือเมืองอาดิสนั่นเอง

หลังจากที่พาเดินชมบ้านจนจบเเล้ว ผมก็พาเด็กสาวทั้งสองคนมาที่ห้องนั่งเล่น ก่อนที่ผมจะขอตัวไปทำอาหารให้พวกเธอกิน ส่วนสาเหตุที่ผมไม่ได้เรียกใช้เอไอสาวให้ทำให้นั้น ก็เพราะว่าเอไอสาวหรือ มิว เธอค่อนข้างจะทำอาหารได้ไม่ดีสักเท่าไร

ด้วยความที่มิวเป็นเอไอระบบเก่า ทำให้การเรียนรู้เรื่องต่างๆของเธอค่อนข้างช้ากว่าเอไอตัวอื่นอยู่มาก เเต่ถึงจะเป็นเเบบนั้นผมก็ไม่ได้คิดอยากจะเปลี่ยนเอไอใหม่หรอกนะ ผมจึงสั่งให้มิวไปคุยเล่นกับพวกเด็กๆรอ เป็นการฆ่าเวลาเเทน

กริ้ง กริ้ง...

เเละในขณะที่กำลังทำอาหารอยู่นั้นเอง เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวก็ได้ดังขึ้น ผมจ้องมองรายชื่อผู้โทรจากภายในเเว่นที่ตัวเองสวม ซึ่งก็ได้พบว่าเบอร์ที่โทรมานั้นมาจากทางสมาคม ผมจึงกดคำสั่งรับไป ก่อนจะรอฟังในสิ่งที่ปลายสายกำลังพูด...

"โนเอล คาดิน มีคำสั่งโดยตรงมาจากสภาสูง พวกเราขอให้คุณมาเข้าร่วมประชุมภายใน----"

"ไม่ว่าง..."ผมตอบกลับไปสั้นๆ ก่อนจะทำการปิดโทรศัพท์ของตัวเองลง เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่ผมจะต้องอยู่กับครอบครัวเป็นครั้งเเรก ผมก็ต้องการให้มันเป็นวันที่น่าจดจำที่สุด...เเน่นอนว่าผมไม่มีทางให้งานของตัวเองมาบดบังความประทับใจเเรกนี้ทิ้งเด็ดขาด

อ่า...หวังว่าพวกเธอจะชอบเค้กสตอเบอรี่ที่ผมเตรียมเอาไว้นะ

ผมได้เเต่คิดอย่างกังวล เเละทำอาหารตรงหน้าต่อไปอย่างเงียบๆ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #75 Ferizia (@kimge) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 17:44
    อิหนู มารยาท อย่างน้อยก็หัดมีความเคารพกับผู้ใหญ่หน่อยเถอะ
    #75
    0
  2. #31 Yun_seGa (@yunsega) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:27
    ปะป๊าน่ารักมาก
    #31
    0
  3. #19 Mbk Mbk (@2478516093) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:06
    อะไรทำไมช่างสิกำลังทำกับข้าวให้ลูกนะอย่ามาขัด
    #19
    0
  4. #7 Sukunai Mao (@BirthStars) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 05:47
    นุกๆ ขออีก
    #7
    0
  5. #6 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 14:58
    ฮ่าๆๆๆๆ โลกจะแตกก็จะทำกับข้าวให้ลูกสาวเนี่ยแหละ ฮ่าๆๆๆๆ
    #6
    0