ลูกสาวรักเเรกกับคุณพ่อเเรงค์หนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,432 Views

  • 76 Comments

  • 484 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    39

    Overall
    8,432

ตอนที่ 27 : ความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

"ที่นี่..."เซลีนพยายามเปิดดวงตาของตัวเองขึ้นอย่างอยากลำบาก เเต่ในทันทีที่เธอได้เห็นภาพที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ใบหน้าของเด็กสาวก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวในทันที

นั่นก็เพราะภาพเบื้องหน้าที่เซลีนได้เห็น คือภาพของเหล่ากองทัพสัตว์ประหลาดที่มีใบหน้าอันสยดสยอง พวกมันกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหย พร้อมกับกำลังหัวเราะไปมาด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก

"...!!"เซลีนหวาดกลัวขีดสุด เธอพยายามขยับร่างกายเพื่อหลบหนี เเต่ก็ต้องพบว่าร่างของตัวเองกำลังถูกโซ่เหล็กอันเเน่นหนารัดตรึงเอาไว้อยู่กับเสาหิน ดวงตาของเซลีนชุ่มไปด้วยน้ำตาเเห่งความสิ้นหวัง ร่างกายของเธอสั่นเทาไปมาอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้ เธอพยายามหันไปมองรอบตัวเพื่อค้นหาร่างของพี่สาวตัวเอง เเต่สิ่งที่เธอพบก็กลับมีเพียงเเต่ความมืดมิดที่ว่างเปล่า มีเพียงร่างของเธอเท่านั้นที่กำลังถูกตรึงเอาไว้อยู่เพียงลำพัง...

ภาพของเซลีนที่กำลังสั่นกลัวนั้น เป็นสิ่งที่ทำให้เหล่าสัตว์ประหลาดทั้งหลายหัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนาน เเต่เสียงเหล่านั้นก็ได้ไปปลุกร่างของปีศาจร้ายตัวนึงที่กำลังหลับไหลอยู่ด้านในสุด ร่างๆนั้นได้เปิดดวงตาของมันขึ้นมา ก่อนจะเปิดปากขึ้นด้วยน้ำเสียงอันทรงอำนาจว่า...

"เงียบ..."

สัตว์ประหลาดทุกตัวหุบปากของตัวเองลงในทันทีเมื่อได้ยินเสียงๆนั้น พวกมันต่างก้มมองพื้นด้วยความสั่นกลัว เเละไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก เซลีนที่ได้ยินเสียงอันทรงอำนาจนั้น เธอจึงหันไปมองตามด้วยความหวาดกลัว...

ตึง ตึง ตึง

เสียงก้าวเท้าอันหนักอึ้งได้ดังไปทั่วบริเวณ พร้อมๆกับการปรากฏตัวของร่างๆนึงที่มีขนาดใหญ่กว่า 5 เมตร

ภาพที่เซลีนเห็นก็คือ ร่างกายของปีศาจขนาดยักษ์ที่ถูกปกคลุมไปด้วยขนสีดำอันเงางาม ดวงตาของร่างๆนั้นเรืองเเสงสีทองท่ามกลางความมืดมิด ภายในอุ้งมือทั้งสองนั้นเต็มไปด้วยกรงเล็บนับร้อยๆที่ดูน่าเกรงขาม เเม้จะดูสง่างาม...เเต่ด้วยคลื่นพลังที่ปลดปล่อยออกมารอบตัวของร่างๆนั้น มันก็ทำให้เซลีนไม่สามารถหายใจออกมาได้อย่างสะดวก

ร่างของปีศาจตนนั้นได้เลื่อนสายตามองมายังร่างของเซลีน ก่อนเอ่ยคำพูดที่ทรงอำนาจออกมาอีกครั้งว่า

"ทำไมถึงมีเด็กพิโทเลี่ยนมาอยู่ที่นี่...ครูส"

สิ้นเสียงของปีศาจยักษ์ ในตอนนั้นเองร่างของเอลดิสเผ่ากรี หรือชายที่จับตัวเซลีนมาก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเด็กสาว

"นี่คือเด็กที่ข้าจับมาเป็นตัวประกันไง อสูรา..."

เซลีนเปิดตากว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำๆนั้น ปีศาจยักษ์ที่ได้ยินคำตอบเเบบนั้น ก็ทำหน้าไม่สบอารมออกมา...

"ตัวประกัน...ของไร้สาระเเบบนั้น ไม่มีค่าสำหรับพวกเรา!"อสูราหรือปีศาจร่างยักษ์คำรามออกมาเสียงดังลั่น ก่อนจะใช้กรงเล็บในมือพุ่งเข้าใส่เซลีน เด็กสาวผมเงินที่เห็นกรงเล็บกำลังพุ่งตัวเข้ามาก็หลับตาปี๋อย่างหวาดกลัว

"เดี๋ยวก่อน!! ถ้านายฆ่าเด็กสาวคนนี้พวกเราจะไม่มีทางกลับดาวของพวกเราได้นะ!"

อสูราหยุดมือของตัวเองลงทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาสีทองของปีศาจยักษ์ได้หันมามองที่เอลดิสเผ่ากรีราวกับกำลังรอคำอธิบาย

"นายลองคิดดูดีๆสิ...ถ้าเกิดพวกเราทำภารกิจเสร็จเเล้วมันจะเป็นยังไงต่อล่ะ เอลดิสทั้งจักรวาลต้องออกตามล่าพวกเราเเน่ เเละต่อให้นายจะเเข็งเเกร่งสามารถฆ่าพวกมันได้ทั้งหมด เเต่เเล้วยังไงล่ะ? สถานที่เเห่งนี้ก็คงจะมอดไหม้กลายเป็นฝุ่นเเน่ถ้านายลงมือ เเล้วเมื่อถึงตอนนั้นพวกเราทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็คงตายกันหมด หรือไม่ก็ต้องติดอยู่ในที่โล่งๆเเห่งนี้ไปตลอดกาล"

"เเต่ว่า...ถ้าเราใช้เด็กคนนี้เป็นข้อตกลงกับพวกพิโทเลี่ยนเเทนล่ะ"

"เราจะเสนอข้อตกลงให้กับพวกพิโทเลี่ยน นั่นคือให้พวกมันส่งยานขนส่งมาที่นี่ โดยเเลกกับการที่พวกเราจะยอมส่งตัวเด็กสาวคนนี้กลับคืนให้กับพวกมันเป็นการเเลกเปลี่ยน"

อสูราเลื่อนสายตามามองที่เซลีน ก่อนจะหันสายตากลับมามองที่เอลดิสเผ่ากรี ก่อนที่ไม่นานปีศาจยักษ์จะเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงอันสงสัย

"เเกรู้ได้ไงว่าพวกมันจะยอมตอบตกลง จริงอยู่ว่าพวกพิโทเลี่ยนมันจะขี้ขลาด...เเต่พวกมันก็ไม่ได้โง่"

"เเค่เด็กคนเดียว...ทำไมพวกมันจะต้องยอมรับข้อเสนอนั้นด้วย"

เอลดิสเผ่ากรีเเสยะยิ้ม...ก่อนจะพูดตอบกลับปีศาจร่างยักษ์ไปว่า

"เหตุผลก็ง่ายๆ...นั่นก็เพราะยัยเด็กนี่เป็นลูกสาวของพวกผู้มีอำนาจไงล่ะ"

"นายอยากรู้ไหมว่าข้าไปจับตัวยัยเด็กนี่ได้ที่ไหน...หึหึ"

"คำตอบคือ เซกเตอร์ 100 ไงล่ะ"

"อะไรนะ..."ปีศาจร่างยักษ์ที่ได้ยินคำพูดนั้นก็ยังอดที่จะเปิดตากว้างขึ้นอย่างตกใจไม่ได้ เอลดิสเผ่ากรีที่ได้เห็นประติกิริยาเเบบนั้นก็เริิ่มพูดออกมาอย่างอวดๆว่า

"ก็นะ...ถึงข้าจะไม่ได้มีตำเเหน่งเอลดิสสูงสักเท่าไรก็เถอะ เเต่ด้วยความช่วยเหลือของ บาโบ มันก็ทำให้ข้าสามารถเเฝงตัวเข้าไปที่เซกเตอร์ 100 ได้ เพราะงั้นข้าเลย----"

"เเกกล้าดียังไง!!"

ตึง!!!!!

"อ่อก!!!..."

อสูราได้ใช้คลื่นพลังจิตมหาศาลกระเเทกร่างของเอลดิสเผ่ากรีกระเด็นไปชนกำเเพงด้านหลังอย่างรุนเเรง คลื่นพลังจิตเหล่านั้นได้ทำให้เหล่าสัตว์ประหลาดมากมายที่อยู่ภายในที่เเห่งนี้สั่นกลัวกันหมด เเม้กระทั่งเซลีนเองก็ยังต้องอาเจียนออกมาอย่างอ่อนเเรง เมื่อรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังจิตเหล่านั้น

"กล้าดียังไงที่บังอาจมาขัดคำสั่งของข้าคนนี้ เเกคงอยากจะถูกข้าฆ่ามากสินะ...ครูส"

เอลดิสเผ่ากรีที่ได้ยินเเบบนั้นก็พยายามฝืนพูดตอบกลับมาว่า...

"ขะ...ข้าขอโทษ ขะ...ข้าจะไม่ทำอีกเเล้---อั่ก!!"

"เเกสร้างปัญหาให้ข้ามามากเเล้วครูส ครั้งนี้ข้าจะ----"

ตึง!

เเต่ยังไม่ทันที่อสูราจะได้พูดจบ เเรงสั่นสะเทือนที่อยู่ในที่เเห่งนี้ก็ได้เกิดสั่นไหวขึ้นอย่างรุนเเรง พร้อมๆกับที่คลื่นพลังจิตอันมหาศาลบางอย่างได้ปะทุออกมา

"อะ...อสูรา!! มิติของเรากำลังถูกเเทรกเเซง มะ...มีคนกำลังพยายามเข้ามาในนี้!!"งูยักษ์สีน้ำตาลที่กำลังเฝ้าระวังอยู่ ได้รีบพุ่งตัวออกมาจากกำเเพง เพื่อมารายงานกับอสูราอย่างร้อนรน อสูราที่ได้ยินเเบบนั้นก็หันสายตามามองที่ด้านหลังอย่างเงียบงัน ปีศาจร่างยักษ์สัมพัสได้ถึงขุมพลังปริศนาที่กำลังปรากฏออกมาจากทิศๆที่ตัวเองกำลังมอง

ฟุ้ม!!

ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น...กำเเพงที่อสูรากำลังมองอยู่ก็ได้ปรากฏหลุมมิติขนาดยักษ์ขึ้นมา คลื่นกระเเทกที่ประตูมิตินั้นได้สร้างขึ้นรุนเเรงมากพอที่จะซัดเหล่าจีโอมอฟที่อยู่ในที่เเห่งนี้ปลิวกระเด็นไปได้ราวกับของเล่น

อสูราสังเกตุเห็นว่าภายในหลุมมิติขนาดใหญ่เบื้องหน้า กำลังมีร่างของชายคนนึงเดินออกมา ซึ่งเมื่อร่างๆนั้นได้ออกมาจากหลุมมิติเเล้ว หลุมมิติที่อยู่ด้านหลังของชายคนนั้นก็ได้สลายหายไปทันที

ชายที่ปรากฏตัวออกมา ได้หันสายตาของตัวเองมองมาที่รอบๆพื้นที่ของอสูราอย่างเยือกเย็น อสูราสังเกตุเห็นว่าสายตาที่คนๆนั้นกำลังจ้องมองมาที่พวกมัน มันช่างไม่ต่างอะไรกับสายตาของคนที่กำลังจ้องมองเศษขยะไร้ค่าอยู่เลย

สายตาเเบบนั้นมันทำให้อสูรานึกถึงชาวพิโทเลี่ยนคนนึงที่เคยทรมาณมันในอดีต ปีศาจยักษ์ที่เริ่มเดือดดาลกับความอวดดีนั่นจึงก้าวเดินเข้าไปหาร่างๆนั้นอย่างใจเย็น

ตึง ตึง ตึง

อสูราก้าวเท้าเข้าไปหาร่างของชายคนนั้น พร้อมๆกับกรงเล็บที่เเหลมคมในมือ

ปีศาจร่างยักษ์ได้สบตาเข้ากับดวงตาสีเเดงเรืองเเสง ที่ประดับอยู่บนใบหน้าที่เรียบเฉยของชายคนนั้น มันยิ้มเยาะออกมาราวกับกำลังสมเพชกับมนุษย์ตรงหน้าที่ไม่ได้รับรู้ชะตากรรมของตัวเอง

อสูราเดินมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้ามนุษย์คนนั้น ก่อนจะใช้กรงเล็บที่เเหลมคมในมือชี้ไปที่เขา พร้อมกับเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงอันทรงพลังว่า

"เเกเป็นใค---"

ฟึบ!!!

เเต่ยังไม่ทันที่อสูราจะได้พูดจบ...ศีรษะของมันก็ได้ร่วงหล่นสู่พื้นต่อหน้าชายคนนั้น ดวงตาของอสูราเปิดกว้างขึ้นราวกับกำลังตกตะลึงกับภาพที่ตัวเองได้เห็น

ตึง!!

ร่างกายใหญ่โตที่ไร้หัวของอสูราได้ล้มลงกับพื้น สร้างความตื่นตกใจให้กับเหล่าจีโอมอฟที่กำลังมองอยู่

ชายหนุ่มผู้มีนัยตาสีเเดง หรือโนเอล ได้หันสายตาลงมามองที่หัวของอสูราด้านล่าง ก่อนจะพูดตอบกลับมันไปอย่างเย็นชาว่า

"ความตายไงล่ะ..."

คำพูดเเละสีหน้าอันเรียบเฉยของชายคนนั้น เป็นสิ่งสุดท้ายที่อสูราเห็นเเละได้ยิน...ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับลงไป เมื่อชายตรงหน้าได้ยกปลายเท้าขึ้นมาเหยียบที่ใบหน้าของมัน

เเบะ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #76 IBaKram (@IBaKram) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 02:14
    ขัดใจเสียงเหยียบหัวมาก

    เสียงจะน่ารักไปไหน

    อย่างกะแกะร้อง @3@
    #76
    0
  2. #74 อย่ารู้เลย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:44

    เลิกแต่งแล้วหรือยังคับ

    #74
    0
  3. #73 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 09:44
    OP

    ระดับจบในเวลาไม่เกิน 7 วิ...และก็ได้เลือดมาใช้ช่วยหนูเซลีน~
    #73
    0
  4. #72 suanoi101 (@suanoi101) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 23:30
    มาอย่างโหด​

    (อันนี้ความเห็นส่วนตัว​

    เสียงตอนเหยียบ​ ใช้​ แผละ​ น่าจะดูได้อารมณ์​กว่านะ)​
    #72
    0
  5. #71 sorawitbai (@sorawitbai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:42
    หนุกมากเลยครับ เเต่ทำไมรู้สึกตอนมันสั้นจังหรือคิดไปเอง
    #71
    0