ลูกสาวรักเเรกกับคุณพ่อเเรงค์หนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,843 Views

  • 74 Comments

  • 418 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    404

    Overall
    7,843

ตอนที่ 24 : เซกเตอร์ 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    12 ม.ค. 62

ศูนย์วิจัยลับของโคเลอฟิลถูกตั้งอยู่ที่ เซกเตอร์ 0 เเละทางเข้าไปยังเซกเตอร์ 0 นั้นต้องใช้เส้นทางพิเศษที่มีเอาไว้สำหรับเจ้าหน้าที่เเละคนสำคัญ ซึ่งมันเป็นทางบรรไดที่เชื่อมต่อไปยังชั้นล่างสุด

ความจริงมันก็มีลิฟท์ให้ใช้งาน เเต่โรซาเรียบอกผมว่าควรหลีกเลี่ยงทางที่เจอผู้คนให้มากที่สุดมันจะเป็นการดีกว่า เพราะไม่เเน่ด้านในเซกเตอร์ 0 อาจจะมีคนที่จำหน้าผมได้ ผมเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของเธอ เเม้ภายในเซกเตอร์อื่นๆจะไม่มีใครสังเกตุเห็นผมมากนัก เเต่เซกเตอร์ 0 นั้นเป็นสถานที่ที่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลโลก การที่ผมดันไปโผล่ที่นั่นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพวกเขา มันก็อาจจะทำให้ผมถูกรีน่าบ่นนิดหน่อย

เเละในระหว่างที่พวกเรากำลังเดินลงบรรไดไป ผมก็ได้พูดถามโรซาเรียออกมาว่า...

"...มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่นี่"

โรซาเรียที่ได้ยินคำถามนั้นก็หันกลับมามองผมเล็กน้อย

"สังเกตุด้วยหรอ"

"ที่เซกเตอร์ต่างๆเมื่อเช้า...พวกคนที่อยู่รอบๆทำหน้าเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ผมสังเกตุเห็นตอนนั้น..."ตามปกติที่เซกเตอร์ทุกๆชั้น จะเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่กันไปมาอยู่ตลอด เเต่ในวันนี้ระหว่างทางที่กำลังพาพวกเด็กๆเที่ยวเล่นอยู่ ผมก็สังเกตุเห็นว่าผู้คนที่อยู่ในเซกเตอร์ต่างๆนั้นน้อยลง เเถมดูจากสีหน้าของเเต่ละคนที่เดินผ่านไปมา พวกเขาก็เหมือนกำลังทำท่าหวาดกลัวอะไรสักอย่าง

โรซาเรียที่ได้ยินคำพูดของผมเเบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาสักพัก...ก่อนจะพูดตอบกลับมาว่า

"เมื่อราวๆอาทิตร์ก่อน...มีข้อความปริศนาของพวกจีโอมอฟส่งมาน่ะ"

"ข้อความเเบบไหน..."

"ก็เป็นข้อความเเบบเดิมๆที่พวกมันชอบส่งนั่นล่ะ"

"บอกว่าจะฆ่าพวกเราให้หมด บลา บลา บลา เเล้วจะช่วยปลดปล่อยพวกกลายพันธ์ให้ออกมาฆ่าพวกเรานู่นนั่นนี่..."

"เเต่ที่มันต่างออกไปจากครั้งก่อนคือ...พวกมันดันทำสำเร็จนี่สิ"

ผมที่ได้ยินเเบบนั้นก็ถามกลับมาเรียบๆว่า

"ที่ไหน..."

"เซกเตอร์ 12 สถานที่พักของพวกชาวดาวลีนุซ ตายเกลี้ยง...ไม่รอดสักคน"

"พวกมันกางสนามพลังจิตเอาไว้ ทำให้พวกเราไม่สามารถใช้เครื่องวาปเข้าไปที่นั่นได้...กว่าฉันเเละเจ้าหน้าที่คนอื่นจะไปถึง พวกมันก็หายไปหมดเเล้ว"

"ไม่มีใครรอดชีวิตสักคน...เเม้เเต่พวกเด็กๆก็ยังไม่เว้น"โรซาเรียกำหมัดเเน่นในขณะที่พูด ผมที่เห็นเเบบนั้นก็ไม่ได้ถามรายละเอียดของเรื่องนั้นอีก ผมจึงพูดถามถึงเรื่องที่สงสัยอยู่เเทน

"พวกมันเข้ามาได้ยังไง...."

โรซาเรียส่ายหน้าออกมาเเทนคำตอบ...

"พวกเราเองก็ไม่เเน่ใจ เเต่ตอนนี้มีจับเป็นได้อยู่ตัวนึง มีเจ้าหน้าที่เจอมันเข้าเมื่อสี่วันก่อน คลานๆอยู่ที่โรงเก็บขยะในเซกเตอร์ 2"

"ตอนนี้ร่างของมันกำลังถูกรีดข้อมูลอยู่ที่เซกเตอร์ 0 เเต่สี่วันผ่านมาเเล้วยังไม่ได้ข้อมูลสักเรื่อง เเถมยังไม่มีพวกมันโผล่มาเลยตลอดช่วงหนึ่งอาทิตร์ที่ผ่านมา...มืดเเปดด้านเลยล่ะ"

"เรื่องนี้ถึงหูพวกรัฐบาลโลกหรือยัง..."

โรซาเรียที่ได้ยินคำพูดของผม ก็เเสยะยิ้มพร้อมกับพูดตอบกลับมาทันที

"ถึงเรียบร้อย...เร็วชนิดที่ว่าฉันยังสงสัยเลย ว่าการมาถึงของพวกจีโอมอฟเป็นฝีมือของพวกมันหรือเปล่า"

"...พวกเขาลงโทษเธอไหม"

"ก็มีนิดหน่อย เช่น...ลดเงินเดือน สั่งห้ามให้ไปที่เซกเตอร์อื่น ห้ามพูดคุยกับคนอื่น ห้ามทำร้ายคนอื่น ห้ามพกอาวุธเดินไปมา ห้ามใส่ชุดทำงาน ห้ามใช้เครื่องวาป ห้ามฆ่าใคร เเละห้ามซื้อของ..."

"ฉันล่ะสงสัยจริงๆว่าพวกมันจะห้ามให้ฉันหายใจด้วยเลยไหม ถ้าจะสั่งฉันขนาดนี้"

"...เเต่เท่าที่ฟังมา เธอก็เเหกฏเเทบจะทุกข้อเเล้วนะตอนนี้"

โรซาเรียที่ได้ยินคำพูดของผมก็ยักไหล่ออกมาอย่างไม่สนใจ

"ใครสนล่ะ พวกมันไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันสักหน่อย ตราบใดที่ไอ้พวกกลายพันธ์พวกนั้นยังหลบอยู่ในนี้ ฉันไม่มีวันข่มตาหลับได้เเน่ อย่างน้อยก็จนกว่าฉ้นจะได้เห็นเลือดของพวกมันอยู่บนดาบของฉัน...ตอนนั้นล่ะฉันถึงจะนอนหลับได้อย่างสบายใจ"

"งั้นหรอ..."ผมพยักหน้าให้เธออย่างเข้าใจ ก่อนจะพูดชื่นชมเธอออกมา

"เป็นความมุ่งมั่นที่ดีนะ..."

"ขอบคุณ"โรซาเรียยิ้มตอบกลับมา เเละในตอนนั้นเองที่เธอเหมือนจะนึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่างได้...เธอเลยพูดถามกับผมว่า

"จริงสิโนเอล...ช่วงนี้นายไม่ได้เเวะไปที่ดาวเมอล็อคเลยใช่ไหม"

ผมที่ได้ยินคำถามนั้นก็พยักหน้าตอบกลับโรซาเรียไป

"อ่า...พอดีช่วงนี้ไม่ว่างน่ะ"

โรซาเรียที่ได้ยินคำพูดของผมก็หรี่ตามองอย่างไม่เชื่อทันที

"โกหกชัดๆ...รีน่าบอกฉันมาเเล้วนะว่าช่วงนี้นายไม่ยอมรับภารกิจไปทำงานนอกโลกเลยตั้งเเต่ที่รับเด็กสองคนนั้นมาเลี้ยงน่ะ"

ดูเหมือนว่ารีน่าจะเเฉเรื่องของผมให้คนอื่นในหน่วยงานรู้เข้าซะเเล้ว...

"ความจริงฉันก็ไม่อยากจะต่อว่าอะไรหรอกนะ เเต่พอดีเมื่อช่วงเดือนก่อนฉันพึ่งได้รับภารกิจให้ไปที่ดาวดวงนั้นมา...เเละพวกคนที่นั่นก็เอาเเต่ถามฉันถึงเรื่องของนายตลอดเลย ว่านายจะเเวะไปหาพวกเขาได้เมื่อไร"

"พอดีตอนนั้นฉันไม่รู้จะตอบว่าอะไรน่ะ ก็เลยบอกพวกเขาไปว่านายกำลังตั้งใจดูเเลลูกสาวอยู่ที่บ้าน พวกเขาก็ทำหน้าตาเเบบตกใจยกใหญ่เลยล่ะ..."

"....."

โรซาเรียที่เห็นว่าผมเงียบไป ก็พูดเเนะนำออกมาทั้งๆรอยยิ้มว่า

"ฉันรู้...สาเหตุที่นายไม่ยอมไปทำงานที่ไกลๆ นั่นเพราะนายเป็นห่วงเรื่องของพวกเด็กๆใช่ไหมล่ะ"

"งั้นก็พาอลิสกับเซลีนไปที่นั่นด้วยเลยสิ...ฉันมั่นใจว่าพวกเธอต้องชอบดาวดวงนั้นเเน่"

"นั่นก็...เป็นความคิดที่ดีนะ"ผมพยักหน้าตอบกลับโรซาเรียไป พลางคิดว่าการพาพวกเด็กๆไปเที่ยวที่ดาวเมอล็อคบ้างก็ไม่ใช่ความคิดที่ไม่ดี ดาวดวงนั้นมันเป็นดาวที่สวยงาม...อาจจะสวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นเลยก็ได้ เเถมผู้คนที่นั่นก็ยังมีเเต่คนจิตใจดี ผมสนิทกับคนบนดาวนั้นอยู่พอสมควร ตามปกติผมจะเเวะไปหาพวกเขาปีล่ะครั้ง เเต่การที่ผมไม่ไปหาพวกเขาเลยตลอด 3 ปีที่ผ่านมา มันก็คงทำให้พวกเขารู้สึกสงสัยว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นกับผม

เเละในระหว่างที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ผมกับโรซาเรียก็ได้เดินทางมาถึงที่เซกเตอร์0 ที่บริเวณหน้าทางเข้านั้นมีเจ้าหน้าที่ของโคเลอฟิลยืนเฝ้าอยู่สองคน เเต่เมื่อพวกเขาเห็นว่าโรซาเรียกำลังเดินเข้ามา พวกเจ้าหน้าที่ก็ทำท่าต้อนรับ ก่อนจะยอมเปิดประตูให้เธอเข้าไปเเต่โดยดี...

ดูเหมือนโรซาเรียจะมีชื่อเสียงอยู่ที่นี่ไม่น้อย เพราะเจ้าหน้าที่พวกนั้นเเทบจะไม่กล้ามองหน้าของเธอเลย ตลอดทางที่เธอเดินเข้ามา...นั่นจึงทำให้ผมสามารถเข้ามาด้านในได้อย่างง่ายๆ

เมื่อผมเข้ามาที่เซกเตอร์0ได้สำเร็จ ผมก็เดินตรงไปยังศูนย์วิจัยที่เขียนอยู่บนบัตรของ โช หมอที่เป็นเพื่อนสนิทของผมให้มา

เมื่อเดินทางมาถึงจุดหมาย สิ่งเเรกที่ผมเห็นก็คือห้องศูนย์วิจัยขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ตรงหน้า มันดูเเตกต่างจากศูนย์วิจัยห้องอื่นนิดหน่อยตรงที่มันมีขนาดค่อนข้างเล็ก เเสดงว่างานวิจัยของห้องนี้คงจะไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร

ผมจัดการใช้พลังจิตของตัวเองเพื่อปลดล็อคระบบคียการด์ของห้อง ก่อนจะสั่งให้ประตูเปิดออก เเละเมื่อประตูได้ถูกเปิด...ผมก็เห็นร่างของนักวิทยาศาสตร์คนนึงกำลังยืนหันหลังให้อยู่ นักวิทยาศาสตร์คนนั้นที่ได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็หันมามองที่ด้านหลังอย่างงงๆ

"หืม...พวกคุณเข้ามาได้---หงึกๆๆๆ"เเต่ยังไม่ทันที่นักวิทยาศาสตร์คนนั้นจะได้พูดจบ ผมก็จัดการใช้เครื่องยิงไฟฟ้าใส่เขา จนทำให้ร่างของนักวิทยาศาสตร์คนนั้นล้มลงไป โรซาเรียที่เห็นผมทำเเบบนั้นก็ดูเหมือนจะช็อคมาก

"นะ...นั่นนายทำบ้าอะไรของนายน่ะ!!!"

ผมไม่ได้สนใจเสียงร้องตะโกนของโรซาเรียเท่าไร ผมเพียงเดินเข้าไปในห้องเล็กๆนั่น...ก่อนจะหันมาพูดกับเธอสั้นๆว่า

"ฝากดูหน้าประตูให้ด้วย..."เมื่อพูดจบ ผมก็จัดการปิดประตูลง โดยตอนนั้นผมก็ได้ยินเสียงทุบประตูจากทางโรซาเรียเล็กน้อย เเต่ผมก็เลือกเมินมันไป ก่อนจะยกร่างของคุณวิทยาศาสตร์ตรงหน้าขึ้นมาวางบนเก้าอี้ใกล้ๆ

ผมหยิบเข็มฉีดยาออกมาจากกระเป๋าส่วนตัว ก่อนจะทำการฉีดมันเข้าไปในเเขนของชายตรงหน้า...ก่อนจะจัดการปลุกเขาด้วยการตบหน้าเบาๆ

เพี้ย!!!

"....โอ้ย!!!!!!!"

ดูเหมือนว่าผมจะเผลอตบเขาเเรงไปหน่อย เเต่ยังไงตอนนี้เขาก็ตื่นเเล้ว...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #61 visaroot81 (@visaroot81) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 14:53

    ลูกพ่อน้ำ_อเพื่อน

    #61
    0
  2. #60 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 12:45
    ทำลายทั้งดาวเพื่อลูกสาวก็ได้สินะ หึหึหึ
    #60
    0