ลูกสาวรักเเรกกับคุณพ่อเเรงค์หนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,843 Views

  • 74 Comments

  • 418 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    404

    Overall
    7,843

ตอนที่ 22 : โคเลอฟิล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

2 อาทิตร์ต่อมา

ในตอนนี้ผมกำลังพาพวกเด็กๆไปเที่ยวที่ โคเลอฟิว ซึ่งเป็นสถานที่ๆตั้งอยู่บนดวงจันทร์

การเดินทางไปยังโคเลอฟิวมีอยู่ด้วยกันสามทาง หนึ่งคือการเดินทางด้วยยานอวกาศ สองคือลิฟท์จากหอคอยเล๋อเปา ที่ตั้งอยู่ในเมืองเล๋อเปาของประเทศจีน สามคือการเดินทางด้วยประตูวาป ซึ่งมีเพียงเหล่าเอลดิสเเรงค์ 1 ถึง 5 เท่านั้นที่จะสามารถใช้ได้ เเน่นอนว่าผมเลือกวิธีที่สาม สาเหตุก็ง่ายๆ...เพราะมันปลอดภัยที่สุด

ดีกว่าเเบบเเรก เเละเเบบที่สองหลายเท่าตัวเลย

มีผู้คนไม่มากที่จะสามารถไปที่นั่นได้ อย่างเเรกสุดเลยคือต้องเป็นคนที่มีเงินมหาศาล หรือไม่ก็ต้องเป็นคนที่มีชื่อเสียงอยู่พอสมควร

ในสายตาของคนอื่นเเล้ว โคเลอฟิวอาจจะเป็นสถานที่หลายๆเเบบสำหรับพวกเขา ไม่ว่าจะเเหล่งท่องเที่ยว ศูนย์การค้า หอสมุด หรือเเม้กระทั่งบ้าน ทุกๆสิ่งก็ล้วนมีอยู่ในโคเลอฟิวเเทบทั้งหมด เเต่สำหรับผม โคเลอฟิวมันก็ไม่ต่างอะไรไปกว่าห้องรับเเขกของพวกปลาตัวใหญ่ ที่วันๆจะเอาเเต่ว่ายไปในอ่างน้ำของตัวเอง เเละคอยจ้องกินปลาตัวเล็กที่หลงเข้ามาในอ่างของพวกมัน โคเลอฟิวเป็นสถานที่เเบบนั้นนั่นล่ะ

เเน่นอนว่าการพาพวกเด็กๆไปเที่ยวในครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องของการที่ผมอยากจะพาพวกเธอไปเที่ยวที่นั่นหรืออะไร ผมก็เเค่ต้องการหาข้ออ้างในการพาเซลีนไปยังศูนย์วิจัยที่ตั้งอยู่ที่นั่นเท่านั้น ส่วนเรื่องการเที่ยวก็เป็นเพียงเเค่ของเเถม

ถึงเเม้ความจริงผมจะไม่อยากให้พวกเด็กๆได้เข้าไปเเตะที่นั่นเลยก็ตาม...

"รักษาตัวด้วยนะคะ..."เรย์พูดพร้อมกับโบกมือลาให้กับพวกผมที่กำลังยืนอยู่ด้านในประตูวาป อลิสที่เห็นว่าเรย์ไม่ยอมเดินเข้ามาด้วย ก็วิ่งมาจับมือของเธอเอาไว้ ก่อนจะพูดถามกับเรย์อีกครั้งว่า

"พี่เรย์จะไม่มากับพวกเราด้วยจริงๆหรอ..."

เรย์ที่ได้ยินคำพูดของอลิส ก็ส่งรอยยิ้มกลับไปให้เด็กสาวอย่างอ่อนโยน

"พี่ขอโทษนะอลิส พี่มีธุระด่วนที่ต้องจัดการจริงๆ...เพราะงั้นเอาไว้โอกาสหน้าเถอะนะ"

"พี่คะ...อย่าไปทำให้พี่เรย์เขาลำบากใจสิ"เซลีนพยายามพูดปลอบอลิส เเต่อลิสก็ยังคงจับมือของเรย์เเน่น

"...โนเอล"อลิสเหมือนจะอยากให้เรย์ไปด้วยจริงๆ เธอเลยหันมามองทางผม ราวกับอยากจะให้ผมช่วยพูดให้ ซึ่งผมกับเรย์ก็สบตากันอยู่ชั่วครู่ เรย์ยิ้มให้ผมเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาพูดกับอลิสว่า

"อลิส...งานในครั้งนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับท่านโนเอลหรอกนะ เเต่มันเป็นงานส่วนตัวของพี่เองต่างหาก"

"ถึงจะไม่ได้ไปเที่ยวเล่นด้วยกันที่นั่นก็ตาม...เเต่ถ้าพี่จัดการงานเสร็จเมื่อไร พี่จะรีบตรงไปหาพวกเธอทันทีเลย"

"...จริงหรอ"

"จริงสิ...สัญญาต่อหน้าพระเจ้าเลย"

อลิสที่ได้ยินคำพูดของเรย์เเบบนั้น เธอก็ยอมปล่อยมือของตัวเองออก ก่อนจะเดินเข้ามาที่ประตูวาป...ซึ่งเมื่ออลิสได้เข้ามาเเล้ว เรย์ก็ได้สั่งให้ประตูวาปเริ่มทำงานทันที

เเสงสีขาวได้ห้อมล้อมร่างของพวกเราเอาไว้ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมา ภาพเบื้องหน้าที่พวกเราเห็นจะเริ่มเเปรเปลี่ยนไป

ภาพของเรย์ที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าได้เลือนหายไปทีละน้อย...ก่อนที่ไม่นานภาพเบื้องหน้าทั้งหมดจะเริ่มกลายเป็นภาพของห้องสีขาวขนาดเล็ก ซึ่งพวกเราตอนนี้กำลังยืนอยู่ใจกลางของห้อง

ครืด...

เเละยังไม่ทันที่พวกเด็กๆจะได้หายจากอาการตกใจ ในตอนนั้นเองประตูตรงหน้าของพวกเราก็ได้ถูกเปิดออก ก่อนจะมีร่างของใครบางคนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู

ร่างๆนั้นสวมชุดคลุมสีดำยาว ที่ใบหน้าของร่างนั้นถูกปิดทับเอาไว้ด้วยหมวกเหล็กสีดำที่ดูน่าเกรงขาม ไม่นาน ร่างตรงหน้าก็ได้เดินเข้ามาในห้องที่พวกเราอยู่ ก่อนจะเริ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำอย่างไร้อารมว่า

"ยินดีต้อนรับ...เหล่ามนุษย์โลกที่เเสนอ่อนเเอ ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรของข้า ดารค์-โร-เดอร"น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไร้อารมนั้น ทำให้เซลีนกับอลิสตัวสั่นขึ้นเล็กน้อย ส่วนผมที่ได้ยินคำพูดที่ดังมาจากร่างตรงหน้า ก็พูดสวนกลับไปอย่างเรียบๆว่า

"เธอกำลังทำให้พวกเด็กๆกลัวนะ...โรซาเรีย"

"...."

ร่างตรงหน้าที่ได้ยินคำพูดของผมก็นิ่งไปสักพัก ก่อนที่ไม่นานร่างๆนั้นจะถอดหน้ากากของตัวเองออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามของหญิงสาวผู้มีเส้นผมสีเเดงเลือดปรากฏขึ้น

"โถ่วโนเอลไม่เอาน่า...เเค่มุขตลกเล่นขำๆเอง นานๆทีนายจะมาที่นี่สักครั้ง ฉันก็เเค่อยากหาอะไรเซอร์ไพรส์เล่นเป็นสีสันบ้าง"หญิงสาวตรงหน้าพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มๆ ก่อนจะหันมามองทางพวกเด็กๆที่อยู่ข้างผม พร้อมกับขยิบตาให้พวกเธอเล็กน้อย

"พวกเธอก็คิดเเบบนั้นใช่ไหมล่ะ..."

หญิงสาวตรงหน้าผมคือ โรซาเรีย โครน่า เอลดิสเเรงค์สาม เพื่อนสนิทของผมอีกคนที่ทำงานเป็นผู้ดูเเลอยู่ที่ โคเลอฟิว เเม้ภายนอกจะดูเหมือนคนเย็นชา เเต่เธอคนนี้มีนิสัยเลือดร้อน เเละร่าเริงเเตกต่างจากหน้าตาอย่างสิ้นเชิงเลย

"เอ่อ...ค่ะ"เซลีนที่ได้ยินคำพูดของโรซาเรีย ก็ตอบกลับไปอย่างไม่มั่นใจเล็กน้อย ส่วนอลิสที่เห็นหน้าของหญิงสาวคนนั้นเเบบชัดๆ ก็ดูเหมือนจะอึ้งไปสักพัก

ก่อนที่ไม่นานอลิสจะได้สติ เเละรีบวิ่งมาตรงหน้าของหญิงสาว...พร้อมกับพูดถามออกมาอย่างตื่นเต้นว่า

"คะ...คุณคือโรซาเรีย...เจ้าของฉายานักดาบสีเลือดหรอคะ"

โรซาเรียที่ได้ยินคำถามนั้นก็ทำหน้างงเล็กน้อย

"นักดาบสีเลือดหรอ?...ก็ไม่รู้หรอกนะว่าคนบนโลกเขาเรียกฉันว่าอะไร เเต่ฉันคือนักดาบเเห่งเมืองอินดา โรซาเรีย โครน่า จ้ะ"

"ชะ...ใช่จริงๆด้วย! คะ...คือฉันเป็นเเฟนคลับของคุณค่ะ ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ!"อลิสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนจะยื่นเเผ่นกระดาษใบหนึ่งจากกระเป๋าส่งให้กับหญิงสาวตรงหน้า โรซาเรียที่ได้ยินเเบบนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

"ฮะๆ ลูกสาวของโนเอลมาขอลายเซ็นฉันงั้นหรอ มีหวังเรื่องนี้เอาไปโม้ให้เอนริสฟัง เขาคงได้อิจฉาฉันตายเเน่..."โรซาเรียหันมายิ้มให้ผมอย่างอวดๆเล็กน้อย ผมที่เห้นเเบบนั้นก็ไม่ได้รู้สึกอะไร นอกจากเดินออกไปจากห้องเเคบๆนี้อย่างเงียบๆ

หลังจากที่โรซาเรียได้ให้ลายเซ็นกับอลิสเสร็จเเล้ว เธอก็พาพวกเราเดินไปยังสถานที่พักที่จัดเตรียมเอาไว้ ซึ่งโรซาเรียกับอลิสก็คุยกันไปมาระหว่างทางเดิน ดูเหมือนอลิสจะชื่นชมโรซาเรียมาก อาจจะเป็นเพราะเธอชอบวิชาดาบของโรซาเรียที่เคยเห็นมาจากในเน็ต ซึ่งโรซาเรียเองก็เหมือนจะชอบอลิสอยู่ไม่น้อย เธอจึงพูดคุยกับเด็กสาวได้อย่างไม่ติดขัดอะไรเลย ส่วนผมกับเซลีนก็มาเดินอยู่ข้างๆกัน ซึ่งระหว่างทาง เซลีนก็หันไปมองรอบๆอย่างสนใจตลอด ก่อนจะหันมาพูดถามกับผมตลอดทางว่า

"คุณโนเอล โคเลอฟิลนี่มีขนาดใหญ่ประมาณไหนหรอคะ"

"ราวๆ 4,000,000 ตารางกิโลเมตรน่ะ..."

"นะ...นั่นมันใหญ่มากเลยนะคะ เเล้วเเบบนี้พี่โรซาเรียคนเดียวจะดูเเลไหวหรอคะ"

"เธอไม่ได้ดูเเลที่นี่คนเดียวหรอก...ยังมีเอลดิสคนอื่น เเละเอลดิสของเเต่ละดวงดาวมาช่วยดูเเลด้วย เป็นงานรักษาการณ์ระยะยาวที่ต้องใช้คนค่อนข้างมาก"

"อะ...เอลดิสจากดาวอื่น! ทะ...ที่ดาวอื่นเองก็มีสมาคมเอลดิสอยู่ด้วยหรอคะ"

"เเค่เฉพาะกับดาวพันธมิตรน่ะ...โลกของเราไม่ใช่สถานที่ๆเดียวที่ถูกพวกวอยด์หมายตาเอาไว้ เเต่ยังมีโลกอื่นอีกมากมายที่ถูกพวกวอยด์รุกรานเช่นกัน สมาคมเอลดิสคือสถานที่ที่จะช่วยให้โลกของพวกเรากับคนของโลกอื่นสามารถช่วยเหลือเรื่องนี้กันได้ง่ายขึ้น เเละถ้าเกิดมีเหตุด่วนเหตุร้ายอะไร สมาคมเอลดิสเเห่งนั้นก็สามารถส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากทางสมาคมเอลดิสทุกเเห่งทั่วโลกได้ตลอดเวลา เป็นระบบที่สะดวกสบาย...เเละทำให้งานของเอลดิสยุ่งอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะ..."

"สุดยอด เอลดิสนี่สุดยอดอย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆด้วยค่ะ"เซลีนพูดออกมาด้วยเเววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ผมที่เห็นเเบบนั้นก็พยักหน้าขึ้นลงเล็กน้อยไปตามพิธี เเม้ว่าความจริงผมจะไม่ได้คิดว่ามันสุดยอดอะไรขนาดนั้นก็เถอะ

จนผ่านไปไม่นาน ร่างของพวกเราก็ได้เดินมาถึงสถานที่พัก ซึ่งดูเหมือนหน้าสถานที่นั้นจะมีคนอยู่ด้วยกันสองคน ซึ่งพวกเขาทั้งสองที่เห็นพวกผมเดินเข้ามา ก็หันมามองอย่างสนใจ โรซาเรียที่เดินนำหน้าพวกผมอยู่ เมื่อเธอเห็นสองคนนั้นก็ถึงกับทำหน้าเซ็งขึ้นมาทันที

"เวรเเล้วไง..."เธอสถบออกมาเบาๆ ผมที่ได้ยินคำสถบนั้นก็หันไปมองที่เธอเล็กน้อย เเต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร คนทั้งสองตรงหน้าก็เริ่มเดินเข้ามาหาพวกเรา ดูจากการเเต่งตัวเเล้ว พวกเขาน่าจะเป็นเอลดิสจากดาวอื่น ที่น่าจะประจำอยู่ในเขตนี้เหมือนๆกับโรซาเรีย

ชายผิวสีเเดงที่เป็นหนึ่งในนั้นหันมามองที่พวกเด็กๆด้วยสีหน้าที่ยิ้มเเย้ม

อลิสกับเซลีนที่เหมือนจะสัมพัสได้ถึงกลิ่นอายของความไม่ชอบมาพากล พวกเธอก็เลยเดินมาเกาะหลังผมเเน่นอย่างกลัวๆ...ผมมองร่างของพวกเด็กๆที่กำลังสั่นกลัวอยู่ข้างๆ ก่อนจะหันสายตาไปมองชายผิวสีเเดงคนนั้นอย่างเย็นชา

"ว่าไงครับคุณโรซาเรีย...วันนี้อากาศดีนะครับ"ชายผิวสีเหลือง ที่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนกับชายผิวสีเเดงคนนั้นพูดทักทายโรซาเรียออกมาด้วยรอยยิ้ม โรซาเรียที่ได้ยินคำทักทายนั้นก็ยิ้มพร้อมกับตอบกลับไปอย่างเรียบๆ

"ก็งั้นๆ..."

"เเหมๆ ยังใจร้ายเหมือนเดิมเลยนะครับ...ว่าเเต่ทั้งสามคนด้านหลังนั่นใครหรอครับ"ชายผิวเหลืองพูดถาม โรซาเรียที่ได้ยินเเบบนั้นก็ตอบกลับไปอย่างเย็นชาว่า

"คนรู้จักฉันน่ะ...ตอนนี้กำลังพาพวกเขาไปเช็คอินที่ห้องพักอยู่ เเต่ดันถูกหมาข้างทางเข้ามาขัดนี่สิ..."

"โอ้...หวังว่าหมาพวกนั้นจะไม่เป็นอะไรนะครับ ผมคิดว่าหมาพวกนั้นต้องเป็นคนที่รูปงามมากเเน่ๆ ถึงได้สามารถเข้ามาขัดคนอย่างคุณโรซาเรียได้ นับถือๆ..."

โรซาเรียที่ได้ยินเเบบนั้นก็ถึงกับหมดคำพูด...เธอหลับตาลงอย่างทำใจ เพราะพวกคนตรงหน้าคงจะไม่เข้าใจคำด่าของเธอที่มาจากคนล่ะดวงดาวกัน เเม้เครื่องเเปลภาษาที่เธอใช้จะเป็นรุ่นใหม่ที่ดีกว่าเเบบเก่าก็เถอะ เเต่โลกของชายตรงหน้าคงจะไม่มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหมาอยู่บนโลกของมันเเน่ ไม่งั้นมันคงจะไม่กล้าหน้าด้านพูดอ้างได้ถึงขนาดนี้...

"ว่าเเต่คุณโรซาเรียสนใจจะไปทานข้าวกับพวกผมไหมครับ...พอดีตอนนี้พวกผมกำลังว่างอยู่เลย ถ้าไม่รังเกียจก็----"

"โทษทีนะ...เเต่พอดีตอนนี้ฉันไม่ว่างน่ะ เอาไว้มาชวนใหม่ละกัน"โรซาเรียพูดตัดบท ก่อนจะเดินหลบไปทางด้านข้างเพื่อผ่านชายตรงหน้าไป ผมกับพวกเด็กๆเองก็เดินตามไปด้วย เเต่เเล้วในจังหวะที่ผมกำลังเดินผ่านร่างของชายคนนั้น ชายผิวสีเเดงอีกคนก็ได้ยกมือขึ้นมาจับไหล่ของผมเอาไว้ก่อน

"เดี๋ยวก่อน ฉันรู้สึกคุ้นหน้านายเเปลกๆนะ ช่วยบอกชื่อมาหน่อยได้ไหม...."เเม้ว่าปากของชายคนนั้นจะพูดถามชื่อของผม เเต่สายตาของเขาก็กลับมองมาที่พวกเด็กๆอย่างไม่วางตา การกระทำเหล่านั้นมันทำให้ผมหันกลับไปมองที่ชายคนนั้นในทันที

"เวร..."โรซาเรียที่ได้ยินบทสนทนานั้นก็ถึงกับต้องพูดสถบออกมาอีกครั้ง ส่วนผมที่กำลังมองหน้าชายคนนั้นอยู่ ก็ตอบคำถามเขากลับไปว่า

"โนเอล คาดิน..."สิ้นเสียงของผม ร่างของชายผิวเหลืองเเละเเดงตรงหน้าก็สลบไปทันที เซลีนกับอลิสตกใจมากที่ร่างของคนทั้งสองจู่ๆก็ล้มลงไปต่อหน้า ซึ่งผมก็หันกลับไปมองคนที่ทำ นั่นก็คือโรซาเรียที่ยืนอยู่ข้างผม

"โอ๊ะ...ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ค่อยสบายกันนะเนี่ย โนเอล อากาศข้างนอกมันค่อนข้างร้อนนะ ฉันคิดว่าพาพวกเด็กๆเข้าไปพักที่ด้านในก่อนน่าจะดีกว่า..."

ผมที่ได้ยินคำพูดของโรซาเรียก็นิ่งเงียบไปชั่วครู่...ก่อนที่ไม่นานผมจะพยักหน้าตอบกลับไป พร้อมกับพาเซลีนเเละอลิสเข้าไปยังสถานที่พัก

โรซาเรียที่เห็นว่าร่างของโนเอลเเละพวกเด็กๆเดินเข้าไปด้านในเเล้ว เธอก็ถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งอก...ก่อนจะหันกลับมามองที่ร่างของชายหนุ่มทั้งสอง ที่กำลังนอนสลบอยู่บนพื้น เธอนั่งลงข้างๆพวกนั้น ก่อนจะพูดพึมพำออกมาเบาๆว่า

"เชื่อเถอะ...พวกเเกโชคดีเเล้วที่ถูกฉันเล่น"

"เพราะถ้าหมอนั่นเป็นคนลงมือล่ะก็ เรื่องมันคงไม่จบสวยเเบบนี้เเน่"เมื่อพูดจบ โรซาเรียก็จัดการใช้เครื่องวาปเพื่อพาร่างของเอลดิสทั้งสองไปที่อื่น ก่อนที่เธอจะเดินตามพวกโนเอลเข้าไปด้านใน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #57 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:07
    เอ๋ ถ้ารู้ชื่อเฮียโนเอลนี่จบไม่สวยงั้นเหรอ พวกนายคิดจะทำอะไรน่ะ หึหึหึ พอเดาได้ลางๆอยู่
    #57
    0
  2. #56 7358412396ef (@7358412396ef) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:26

    มันค้างสุดๆ
    #56
    0
  3. #55 sorawitbai (@sorawitbai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:13
    หรือโนเอลหวงลูกเเล้วคิดจะทำอะไรสักอย่าง? เเต่เพื่อนขัดก่อนหรอ?
    #55
    0