ลูกสาวรักเเรกกับคุณพ่อเเรงค์หนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,841 Views

  • 74 Comments

  • 418 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    402

    Overall
    7,841

ตอนที่ 21 : กลายพันธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

ผมพาร่างของเซลีนวาปมาส่งที่โรงพยาบาลของเมืองอาดิส เมื่อเช็คอาการเเละได้รับฟังเรื่องจากคุณหมอที่สนิทกันเเล้ว ผมก็นั่งเฝ้าอาการของเซลีนอยู่อย่างนั้นตลอด จนเมื่อผ่านไปได้ไม่นาน เรย์ก็ได้เข้ามาที่ห้องพักพร้อมๆกับอลิสเเละลีฟาน ซึ่งเด็กสาวทั้งสองคนก็ถามอาการของเซลีนกับผมอย่างกังวล ซึ่งผมก็ตอบกลับพวกเธอไปตามตรงว่า เซลีนกำลังอยู่ในสภาวะ G-0 ซึ่งเป็นสภาะวะที่เกิดขึ้นจากการฝืนใช้งานพลังจิตที่มากเกินตัว จนทำให้สมองของผู้ใช้รับไม่ไหว

เเต่โชคดีที่ผมส่งคลื่นพลังจิตเข้าไปในส่วนสมองเพื่อรักษาอาการเบื้องต้นของเซลีนเเล้ว นั่นจึงทำให้อาการของเธอไม่ได้หนักหนาเหมือนผู้ที่อยู่ในสภาวะนี้เเบบคนอื่นๆ ในตอนนี้เซลีนเพียงเเค่ต้องนอนพักราวๆ 1 ถึง 2 ชั่วโมงก็น่าจะได้สติ

ซึ่งในจังหวะที่ผมกำลังพูดอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พวกอลิสฟัง ก็เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เซลีนเริ่มได้สติขึ้นมา อลิสที่เห็นเเบบนั้นก็ถึงกับรีบวิ่งเข้าไปกอดเซลีนด้วยความเป็นห่วง เซลีนเองก็เหมือนจะงุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ผมจึงเล่าเรื่องต่างๆให้เธอได้ฟัง เมื่อเซลีนได้ฟังเรื่องทั้งหมดเเบบนั้นก็ทำหน้ารู้สึกผิดออกมา ก่อนจะพูดขอโทษกับทุกคนที่ต้องทำให้เป็นห่วงเรื่องของเธอ

เมื่อเห็นว่าตอนนี้พวกเด็กๆกำลังคุยกันอยู่ ผมจึงขอตัวเดินออกมาจากห้องอย่างเงียบๆ พลางบอกให้เรย์ช่วยเฝ้าพวกเด็กๆเอาไว้ ส่วนผมจะไปบอกเรื่องที่เซลีนได้สติกับคุณหมอก่อน ซึ่งเรย์ก็ตอบรับออกมาอย่างเต็มใจ

เมื่อผมเดินมาถึงที่หน้าห้องของคุณหมอ ผมก็เปิดมันเข้าไป...ก่อนจะเห็นว่าชายวัยกลาง หรือคุณหมอที่เป็นเพื่อนสนิทของผมกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ตรงโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งคุณหมอที่เห็นผมเดินเข้ามา ก็พูดขึ้นทันทีว่า...

"นี่มันเเย่มาก...เเย่จนเกินเยียวยาเเล้ว"คุณหมอวัยกลางพูด ก่อนจะโยนเเฟ้มกระดาษในมือมาทางผม ซึ่งผมก็ยิบมันขึ้นมาดู ก่อนจะได้พบว่าเเฟ้มกระดาษพวกนั้นก็คือผลตรวจร่างกายของเซลีนนั่นเอง

"เรื่องอะไรล่ะ..."ผมพูดถามกลับไปเสียงเรียบ ก่อนจะยิบเเฟ้มกระดาษตรงหน้าขึ้นมาอ่านทีละใบ ซึ่งคุณหมอที่เป็นเพื่อนสนิทของผมก็ตะคอกกลับมาว่า

"เรื่องอะไร...เรื่องอะไรงั้นหรอ!!"

"โนเอลนายก็เห็นผลตรวจนั่น!! เลือดของเด็กคนนั้นมันกลายพันธ์นะ!!"

"เเถมยังมีระดับความเข้มข้นอยู่ที่ระดับ 4...มันสายเกินกว่าที่จะรักษาได้เเล้ว"

"ถ้าระดับกลายพันธ์ของเธอสูงขึ้นจนเป็นระดับ 6 ล่ะก็...เด็กคนนั้นอาจะกลายเป็น Geomorph (จีโอมอฟ) เลยก็ได้"

"ขอโทษนะ...เเต่เรื่องนี้ฉันคงต้องรายงานไปยังศูนย์ใหญ่จริงๆ"ชายวัยกลางพูดขอโทษ ก่อนจะยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เเต่ยังไม่ทันที่ชายวัยกลางจะได้กดหมายเลขอะไรลงไป มือถือของเขาก็เริ่มร้อนขึ้นราวกับถูกไฟเผา ชายวัยกลางเปิดตากว้างขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะรีบสะบัดมือเพื่อโยนโทรศัพท์ในมือทิ้ง ซึ่งไม่นานนัก...โทรศัพท์ของเขาที่ตกลงพื้นก็ได้ระเบิดออก ชายวัยกลางที่เห็นเเบบนั้นก็หันมามองทางผม...ซึ่งเป็นผู้ที่ทำลายโทรศัพท์เครื่องนั้นของเขา

"นะ...นั่นนายจะทำอะไรโนเอล"

"...."ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไป นอกจากจะยืนอ่านเเฟ้มรายงานตรงหน้าต่อไปเงียบๆ

ซึ่งเมื่ออ่านจบ...ผมก็จัดการเผาเเฟ้มรายงานพวกนั้นทิ้ง ก่อนจะหันไปพูดตอบกลับชายวัยกลางตรงหน้าว่า...

"การกลายพันธ์ของเด็กคนนั้นไม่ได้ส่งผลอันตรายอะไรต่อชีวิตของเธอ มันก็เเค่ทำให้สีตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเเดง เเละมีสีผมเป็นสีเงินเท่านั้น เธอยังคงสามารถใช้ชีวิตปกติต่อไปได้"

"ตะ...ตามปกติงั้นหรอ เด็กคนนั้นมีสภาวะกลายพันธ์ระดับ4นะโนเอล!! มันเเสดงให้เห็นอยู่เเล้วว่าเด็กคนนั้นเริ่มกลายพันธ์มาตั้งเเต่เกิดเเล้ว!! ไอริเรียกับเอเดนต้องรู้เรื่องนี้เเน่!! เพราะงั้นพวกเขาถึงได้---"

"พวกเขาถึงได้ไม่ยอมบอกใคร"

"โดยเฉพาะกับผม..."ผมพูดตัดบทด้วยใบหน้าที่เย็นชา ชายวัยกลางที่เห็นเเบบนั้นก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก

เขาชี้นิ้วมาที่ผม ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากเชื่อว่า

"นะ...นายรู้มาตลอดงั้นหรอ"

"....."

"ทั้งๆที่รู้มาตลอดเเบบนั้น...นายก็ยังปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่"

"ในตอนนั้น...คนที่สูญเสียที่สุดก็คือนายนะ!! คิดจะทำให้ประวัติศาตร์มันซ้ำรอยเดิมอีกหรือไง!"ชายวัยกลางกระชากคอเสื้อผมอย่างเเรง ก่อนจะพูดตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ ผมเองที่ได้ยินเเบบนั้น ก็ใช้มือของตัวเองดึงมือของคุณหมอออกไป...

"เรื่องมันผ่านมานานเเล้ว โช"

"!!..."

"...การที่ผมพาเธอมาที่นี่ก็เพราะต้องการใบรับรองเเพทย์จากคุณ ถ้าไม่มีมัน...ผมคงไม่สามารถพาเด็กคนนั้นเข้าไปเรียนในคลาสต่อไปได้ ผมหวังว่าคุณจะช่วยผมในเรื่องนี้"

"ส่วนรายงานเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเด็กคนนั้น ผมขอให้คุณอย่าบอกใคร...เเต่ผมก็จะไม่ห้ามให้คุณทำเเบบนั้น คุณมีสิทธิ์ที่จะเลือกได้ตามใจ โช"

"เเต่ถ้าเกิดคนที่คุณบอกไป กล้าที่จะเข้ามายุ่งกับคนในครอบครัวของผมล่ะก็...ผมก็จำเป็นที่จะต้องฆ่าพวกเขาทิ้ง รวมถึงทุกๆคนที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาทั้งหมด"

"เเต่ผมจะไม่ฆ่าคุณ...เพราะคุณเป็นผู้มีพระคุณสำหรับผม โช"

"...."

"ที่ผมมาที่นี่ ก็เพราะต้องการบอกเรื่องนี้ให้คุณรู้...ถ้าคุณยอมให้ความช่วยเหลือเด็กคนนั้น ผมสัญญาว่าจะตอบเเทนเรื่องในวันนี้ให้"

"...."

"คำตอบของคุณล่ะ..."

"....."

ผมที่เห็นว่าโชเงียบไป ก็หลับตาลงเล็กน้อย...ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงอย่างเข้าใจ

"ขอโทษที่รบกวน...ลาก่อนนะโช"ผมหันหลังก่อนจะเดินออกจากห้องไป เเต่ในจังหวะที่ร่างของผมกำลังเดินไปถึงประตู โชก็ได้ร้องตะโกนขึ้นมาก่อนว่า

"เดี๋ยว!..."

เมื่อผมหันไปมองทางด้านหลัง ก็ได้พบว่าโชกำลังเดินตรงมาทางผม พร้อมกับกำลังยื่นบัตรสีขาวใบหนึ่งมาให้

"เอานี่ไป"

"มันคืออะไร..."

โชที่ได้ยินเเบบนั้นก็ตอบกลับมาว่า

"มันคือบัตรศูนท์วิจัยที่โคเลอฟิล...นายลองพาเด็กคนนั้นไปที่นั่นดู"

"ศูนย์วิจัยที่นั่นอาจจะพอมีทางช่วยรักษาเธอได้...ถึงจะไม่สามารถหายขาดได้ก็เถอะ เเต่ถ้าเเค่อาการบ้าคลั่งที่เกิดขึ้นล่ะก็ อาจจะพอถูกระงับได้บ้าง"

"เเล้วก็เรื่องที่นายขอมา...ฉันจะจัดการให้"

ผมก้มหัวให้ชายตรงหน้า ก่อนจะพูดขอบคุณออกมา

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...โช"เมื่อพูดจบ ผมก็เดินออกจากห้องไป

ซึ่งหลังจากที่ร่างของโนเอลเดินออกไปเเล้ว ชายวัยกลางที่อยู่ภายในห้องก็ส่ายหน้าไปมาอย่างเงียบๆ...

"ฉันไม่มีค่าพอที่จะให้นายมาพูดขอบคุณหรอกนะ..."โชพึมพำ ก่อนจะหันไปจ้องมองกรอบรูปใบนึงที่ตั้งอยู่บนหัวโต๊ะ ซึ่งเป็นภาพของตัวโช ที่กำลังยืนถ่ายรูปคู่อยู่กับครอบครัวเล็กๆครอบครัวนึง ซึ่งเด็กชายตัวเล็กที่กำลังส่งรอยยิ้มให้อยู่ในรูปคนนั้น ก็คือเด็กหนุ่มคนๆเดียวกับที่พึ่งเดินออกจากห้องของเขาไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #53 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 07:38
    ทำไมปมดราม่ามันเยอะจังว้า
    #53
    0