ลูกสาวรักเเรกกับคุณพ่อเเรงค์หนึ่ง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,811 Views

  • 73 Comments

  • 423 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    372

    Overall
    7,811

ตอนที่ 17 : บ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

3 ปีต่อมา

ฟึบ!!!

"!!!...."

ตอนนี้ผมกำลังอยู่ที่เมือง อาลอน เป็นเมืองขึ้นชื่อที่ตั้งอยู่ในประเทศฝรั่งเศส โดยผมได้รับหน้าที่ให้มาจัดการฝูงวอยด์ที่เข้ามารุกรานในที่เเห่งนี้ ซึ่งวอยด์ตัวสุดท้ายก็พึ่งถูกผมจัดการไปเมื่อไม่นานนี้เอง เจ้านี่เป็นตัวสุดท้ายเเล้วที่หนีออกมา ส่วนพวกวอยด์ตัวอื่นๆผมได้จัดการไปก่อนหน้านี้เรียบร้อย ยังโชคดีอยู่บ้างที่ผมสามารถมาถึงที่นี่ได้ก่อนที่พวกมันจะเข้าไปด้านในเขตชุมชน เพราะไม่งั้นล่ะก็คงได้มีคนตายเยอะกว่านี้ เเต่ถึงอย่างงั้นก็ตาม สภาพรอบๆที่ผมยืนอยู่มันก็เต็มไปด้วยซากศพของพวกมนุษย์อยู่ดี

7 ครั้ง...ในรอบสามปี ที่มีประตูมิติของพวกวอยด์ปรากฏขึ้นด้านในบาเรียของเขตป่า นับจากเหตุการณ์ที่เมืองเบอด้าครั้งนั้น เหตุการณ์ครั้งเเรกก็ผ่านมานานกว่าสามปีเเล้ว ยังไม่มีใครรู้เเน่ชัดว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เเต่ที่พอจะคาดเดาได้คือ พวกวอยด์นั้นอาจจะเเข็งเเกร่งขึ้น...พวกมันเลยสามารถเปิดประตูมิติที่สามารถวาปทะลุผ่านม่านบาเรียนเข้ามาได้ เเต่ถ้างั้นเเล้วทำไมพวกมันถึงได้เปิดประตูมิติเข้ามาข้างในป่า เเทนที่จะเลือกเปิดประตูมิติเข้ามาในเมือง

เรื่องพวกนั้นยังไม่มีใครหาคำตอบได้ เเม้เเต่นักวิทยศาตร์ที่เชี่ยวชาญเรื่องของวอยด์ที่สุดในโลกก็ตาม...

ผมจัดการเก็บตัวอย่างของวอยด์ระดับเท็นตัวสุดท้ายตรงหน้าเข้าไปในกล่องเเก้ว ก่อนจะใช้เครื่องวาปเพื่อพาตัวเองไปยังศูนท์วิจัย

เมื่อมาถึง...สิ่งเเรกที่ปรากฏเเก่สายตาก็คือร่างของหญิงสาวนักวิจัยคนนึงที่กำลังยืนรอต้อนรับอยู่ เธอยิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อเห็นว่าเป็นผม ก่อนจะพูดทักทายออกมาด้วยใบหน้าที่ง่วงๆของเธอว่า

"มาตรงเวลา! สมเเล้วที่เป็นนาย...ไหนตัวอย่างล่ะ"หญิงสาวพูดพร้อมกับเเบมือราวกับจะขอสิ่งของ ซึ่งผมก็ส่งมันให้กับเธอโดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะเดินผ่านเธอไป เพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องๆนึง หญิงสาวที่เห็นว่าตัวเองถูกเมิน ก็ทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินตามมา

"ที่นั่นเป็นไงบ้าง..."หญิงสาวเอ่ยถาม ผมจึงพูดตอบไปตามตรงว่า

"มีคนตายไป 70 คน ส่วนใหญ่เป็นนักสู้ที่เข้ามาคุมสถานนการณ์ก่อนหน้า พวกวอยด์มีทั้งหมด 427 ตัว มีระดับเท็น 3 ตัวอยู่ในฝูง ตอนนี้ตายหมดเเล้ว...ประตูมิติถูกปิดไปก่อนหน้าที่ผมจะไปถึง 30 นาที เลยไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าตัวตนไหนเป็นผู้เปิด"

"ระ...ระดับเท็น 3 ตัว!! นายต้องล้อฉันเล่นเเน่! ประตูมิติบานเดียวไม่มีทางส่งพวกระดับเท็นถึงสามตัวออกมาได้หรอก เเบบนั้นมันบ้าชัดๆ..."

"อืม...เเต่มันเกิดขึ้นเเล้ว"ผมหันกลับไปตอบเธอสั้นๆ ก่อนจะทำการเปิดรหัสห้องตรงหน้าเพื่อเข้าไป หญิงสาวที่เห็นเเบบนั้นก็หยุดยืนรออยู่หน้าห้อง นั่นก็เพราะเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปข้างในได้

ภายในห้องๆนั้นมีคนอยู่สองคน คนนึงเป็นเอลดิสเเรงค์สองชื่อเอนริส ส่วนอีกคนก็คือรีน่า

เมื่อทันทีที่ทั้งสองเห็นผม พวกเขาก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา ก่อนจะพูดถามออกมาว่า

"เป็นไงบ้าง..."

ผมจึงตอบกลับไปเรียบๆว่า...

"จัดการหมดเเล้ว...ผู้คนในเมืองปลอดภัยดี"

"เเล้วฟรานซิสล่ะ...ปลอดภัยไหม"รีน่าถามออกมาเสียงเรียบ เเต่ในน้ำเสียงของเธอนั้นก็เเสดงออกมาถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ฟรานซิสคือเอลดิสเเรงค์ 6 ที่ได้รับหน้าที่ให้คุ้มกันเมืองอาลอน โชคดีที่ตอนผมไปถึงเขายังไม่ตาย...ถึงจะเสียเเขนกับขาไปอย่างล่ะข้าง เเต่เขาก็รอดมาได้

"ปลอดภัยดี...ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองอาลอน พรุ่งนี้ก็คงกลับมาทำงานได้"

"เห้อ...โชคดีจริงๆนะหมอนั่น"รีน่าที่ได้ยินเเบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ส่วนเอลดิสเเรงค์สองเอนริสก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเช่นกัน

"สมกับที่เป็นคุณโนเอล...ยังรวดเร็วเหมือนเดิมเลยนะครับ"เอนริสจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ชื่นชม ผมไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไปนอกจากพยักหน้าให้ ก่อนจะหันกลับไปมองที่รีน่าเล็กน้อย

"รายงานทั้งหมด ผมจะส่งไปให้เวลาเดิม...ขอตัวก่อน"

"อ้ะ เดี๋ยวสิโนเอล...ทางรัฐบาลโลกเขาอยากจะกล่าวขอบคุณกับเธอนะ อย่างน้อยก็---"

"ไม่ว่าง...บอกไปเเบบนั้นล่ะ"ผมพูดตัดบทกับรีน่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"ตอบปฏิเสธเเบบนั้นไปจะดีหรอ...ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นถึงรัฐบาลโลกเลยนะ"เสียงของหญิงสาวที่ดังขึ้นอยู่ข้างๆนั้นทำให้ผมต้องหันไปมอง ก่อนจะได้พบว่าเป็นหญิงสาวนักวิจัยคนเดิม ชื่อของเธอคือ ลีน เธอเป็นเพื่อนสนิทของผมเอง

"เเอบฟังคนอื่นมันเสียมารยาทนะ..."ผมพูดดุหญิงสาวที่เเอบฟังพวกเราคุยกัน ลีนที่ได้ยินเเบบนั้นก็ทำหน้าไม่พอใจ ก่อนจะตอบกลับมา

"หึ...ก็ใครใช้ให้พวกนายไปคุยกันในห้องเก็บเสียงของฉันล่ะ ที่นั่นน่ะเป็นรังลับของฉันเลยนะ รังลับสุดๆของฉันเลยนะ!"

"งั้นหรอ...เเล้วของที่ผมฝากให้เธอจัดการล่ะ วันนี้ทันไหม..."ผมเมินคำพูดของเธอไป ก่อนจะเอ่ยถามถึงของบางอย่างที่ให้เธอช่วยสร้างให้ ลีนที่เห็นว่าผมเปลี่ยนเรื่องก็เริ่มทำท่าโกรธขึ้นมาอย่างจริงจัง เเต่สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ...

"นายเนี่ย...ยังเป็นผู้ชายที่น่าเบื่อไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"ถ้าเป็นไอดาบบ้าๆนั่นล่ะก็ ฉันทำเสร็จนานเเล้ว...ตามมาสิ"

ผมเดินตามลีนไปยังห้องทำงานของเธอ ภายในห้องๆนั้นมีอุปกรณ์ทางการทหารมากมายประดับไว้ทั่ว ไม่ว่าจะเป็นดาบความร้อน ปืนคลื่นเสียง หรือเเม้เเต่ชุดป้องกันภาคสนามต่างๆ เธอก็ล้วนนำมันมาปรับเเต่งเองทั้งนั้น จะเรียกว่าเป็นงานอดิเรกของลีนก็ว่าได้ ซึ่งในระหว่างที่ผมกำลังสนใจมองของเหล่านั้นอยู่ ผมก็เกิดไปสังเกตุเห็นหุ่นตุ๊กตาตัวนึงที่ตั้งอยู่ใกล้ๆหัวเตียงของลีน ตุ๊กตาตัวนั้นมีรูปร่างเเละหน้าตาคล้ายๆกับตัวผม เเค่ว่าพวกมันมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า เเละกำลังตั้งท่าอยู่ในลักษณะที่ดูเกินจริง ลีนที่เห็นว่าผมกำลังสนใจของสิ่งนั้น ก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเลห์ว่า

"สนใจฟิกเกอร์ของตัวเองหรอ..."

"ฟิกเกอร์?...มันคืออะไร"ผมพูดถามออกมาอย่างสงสัย

"เป็นคำเรียกที่เอาไว้ใช้สำหรับหุ่นจำลองน่ะ ส่วนใหญ่เเล้วจะเป็นรูปเเบบของพวกตัวการ์ตูน หรือพวกตัวละครในจินตนาการซะส่วนใหญ่ โดยรวมเเล้วมันก็เหมือนกับของเล่นนั่นล่ะ...ถึงพวกมันจะไม่ได้มีเอาไว้ทำเเบบนั้นก็เถอะนะ"

"ฟิกเกอร์ที่นายถืออยู่มาจากการ์ตูนเรื่อง เจ้าชายเเห่งความตาย เป็นการ์ตูนเเนวคอมเมดี้ที่ดังมากในหมู่พวกผู้หญิงกับเด็กๆเลยล่ะ เห็นคนสร้างเขาบอกด้วยว่า ตัวละครเจ้าชายได้เเรงบัลดาลใจมาจากนายน่ะ"

"งั้นหรอ..."ผมที่ได้ยินเเบบนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะสำรวจตุ๊กตาในมือไปพลางๆ พร้อมกับพูดถามลีนออกมาอีกครั้งว่า

"...เเล้วประโยชน์ของมันล่ะ เหมือนกับพวกหุ่นยนต์รับใช้หรือเปล่า"

ลีนที่ได้ยินเเบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ

"ไม่มีหรอกของเเบบนั้นน่ะ ก็บอกเเล้วไงว่ามันเป็นเเค่ของเล่น ส่วนใหญ่ก็จะมีไว้ตั้งโชว์ทั่วไปนั่นล่ะ"

"เเค่นั้นหรอ?..."

"ก็ใช่น่ะสิ...มีอะไรที่นายต้องกังวลขนาดนั้นหรือไง?"

"เปล่าหรอก..."ผมตอบกลับไปเรียบๆ ก่อนจะวางตุ๊กตาตัวนั้นกลับไปไว้ที่เดิม

"หืม...ดูนายไม่ค่อยตื่นเต้นเลยนะ นึกว่าจะเเบบ อ่า...นี่ฉันกลายเป็นของสะสมของพวกสาวๆไปเเล้วหรอเนี่ย ฟุฮิๆ"

"....ผมไม่คิดจะทำท่าหัวเราะเเบบนั้นหรอกนะ"

"หัดรับมุขคนอื่นซะบ้างสิยะ...เห้อ เพราะงี้ล่ะน้า ถึงได้โสดจนป่านนี้"ลีนพูดบ่นอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันไปยิบห่อผ้าจากทางด้านหลังส่งให้กับผม

"เอานี่...ดาบของนาย เเล้วอย่าให้ฉันทำงานล้าหลังเเบบนี้อีกล่ะ นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบสร้างพวกวัตถุโบราณเเบบนี้สักเท่าไร ถ้ามีคราวหน้าอีกล่ะก็ ไม่ยกโทษให้เเน่..."

"อืม...ก็เเค่คิดว่าเธอเป็นคนเดียวที่ไว้ใจได้น่ะ ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะ"

ลีนที่ได้ยินเเบบนั้นก็หน้าเเดงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องทันที...

"จะ...จริงสิ! เห็นนายบอกว่าจะเอาไอ้นั่นไปให้กับอลิสเป็นของขวัญสินะ งั้นฉันฝากเจ้านี่ไปให้เธอด้วยสิ"ลีนพูดพร้อมกับยิบกล่องของขวัญอันใหญ่จากด้านหลังเตียงขึ้นมาส่งให้กับผม ก่อนจะพูดกำชับออกมาว่า...

"นายห้ามเเอบดูเด็ดขาดเลยนะ ฝากบอกเด็กคนนั้นด้วยว่า...อันนี้น่ะลิมิเต็ดอิดิชั่น เพราะงั้นหายห่วงได้"

"เธอไม่มาด้วยกันหรอ อลิสน่าจะดีใจกว่าถ้าได้เห็นเธอ..."เเม้ผมจะสงสัยว่าไอ้ลิมิเต็ดอิดิชั่นนั่นคืออะไร เเต่สุดท้ายผมก็เลือกที่จะสนใจเรื่องของลีนมากกว่า ซึ่งเมื่อลีนที่ได้ยินเเบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ ก่อนจะพูดขอโทษผมออกมา

"ขอโทษนะ...เเต่ว่างานมันยุ่งจริงๆน่ะ สาเหตุก็..."ลีนพูดพร้อมกับเหล่มองไปที่กล่องเเก้วด้านหลัง ซึ่งเป็นตัวอย่างของวอยด์ระดับเท็นที่ผมพึ่งจัดการไป ผมที่เห็นเเบบนั้นก็พยักหน้าตอบกลับอย่างเข้าใจ

"ผมจะบอกอลิสเรื่องนี้ให้..."

"อืม ขอบคุณนะ...ช่วยได้มากเลยล่ะ ไว้ถ้าว่างเมื่อไรเดี๋ยวเเวะไปหา"

"อืม...เข้าใจเเล้ว"เมื่อพูดจบ ผมก็กดใช้งานเครื่องวาปเพื่อตรงกลับไปที่บ้านทันที

เพียงเเค่ชั่วพริบตา ร่างของผมก็ได้มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านเป็นที่เรียบร้อย ผมสังเกตุดูที่เสื้อผ้าของตัวเอง เพื่อค้นหาว่ามีรอยยับหรือคราบอะไรติดอยู่หรือเปล่า เมื่อเห็นว่ามันยังเรียบร้อยดี ผมจึงเปิดประตูเข้าไป...

"ยินดีต้อนรับกลับค่ะท่านโนเอล!"

"อืม..."

"เซลีนกับอลิสล่ะ..."

"ตอนนี้พวกเธอกำลังสนุกอยู่กับปาร์ตี้ที่ห้องรับเเขกค่ะ ท่านลีฟานเองก็อยู่ด้วย ส่วนคุณเรย์กำลังออกไปซื้อเค้กที่ห้างค่ะ"

ลีฟานคือเพื่อนร่วมชั้นของเซลีนกับอลิส การที่เด็กพวกนั้นมีเพื่อนสนิทกันถึงขั้นที่สามารถชวนมาเที่ยวบ้านกันได้เเบบนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่ทำให้ผมดีใจขึ้นมาจริงๆ...

"งั้นหรอ...ห้องรับเเขกสินะ"ผมพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างเงียบๆ

"งั้นเดี๋ยวฉันเตรียมน้ำร้อนให้เหมือนเดิมนะคะ"

"อืม...ฝากด้วยล่ะ"

ไม่นานร่างของผมก็ได้เดินมาถึงที่ห้องรับเเขก ก่อนจะทำการเปิดประตูเข้าไป...

ภายในห้องๆนั้นมีคนอยู่ด้วยกันสามคน คนเเรกคือเซลีนที่กำลังจัดเตรียมอาหารอยู่บนโต๊ะ ส่วนอีกสองคนก็คืออลิส กับเพื่อนของเธอลีฟาน ที่กำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่บนพื้น สองคนนั้นไม่ทันสังเกตุเห็นผม เพราะกำลังจดจ่ออยู่กับเกมส์ที่เล่น ส่วนเซลีนที่สังเกตุเห็นว่าผมนั้นเปิดประตูเข้ามา เธอก็พูดทักทายกับผมด้วยรอยยิ้มที่สดใสว่า

"คุณโนเอล...ยินดีต้อนรับกลับค่ะ"

เเละเมื่อคำพูดของเซลีนดังขึ้น เด็กสาวผมเเดงที่กำลังนั่งเล่นเกมส์อยู่บนพื้นก็หันขวับมาทันที

"โนเอลกลับมาเเล้วหรอ!!"อลิสวางจอยเกมส์ในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นเเละวิ่งตรงมาหยุดอยู่ต่อหน้าผม

"ของขวัญล่ะ..."อลิสพูดพร้อมกับเเบมือมาทางผมด้วยท่าทางที่สดใส นั่นจึงทำให้ผมนึกถึงลีนขึ้นมานิดหน่อย สงสัยว่าผมคงเผลอปล่อยให้เธอคนนั้นได้สอนอะไรเเปลกๆอลิสมากจนเกินไปเเล้ว

เซลีนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็พูดตำหนิพี่สาวของตัวเองออกมาว่า...

"พี่คะ! หนูบอกเเล้วไงว่าตอนที่คุณโนเอลกลับมาให้พูดว่าอะไรน่ะ ไม่งั้นหนูจะไม่ทำไก่ทอดให้พี่กินอีกเเล้วนะ"

"เอ๋~...ต้องพูดอีกหรอ"อลิสบ่นอุบอิบ เซลีนที่เห็นเเบบนั้นก็ยิ้มหวาน พร้อมกับพูดออกมาโดยเน้นทีละคำว่า

"ไก่-ทอด-ค่ะ"

"ขะ...เข้าใจเเล้วน่า เเค่พูดใช่ไหมล่ะ..."สุดท้ายอลิสก็ยอมตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันกลับมามองทางผมอย่างอายๆ

"ยินดีต้อนรับ...กลับบ้านนะ"

ถึงเเม้ว่ามันจะเป็นคำพูดที่ฟังดูเรียบๆไปสักหน่อยก็เถอะ เเต่ว่า...

ผมก็รู้สึกดีทุกครั้ง....ที่ได้ยินพวกมัน

"อืม...กลับมาเเล้วล่ะ"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #44 ❦bεε❦ (@berokaroro) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 10:34
    เคยได้ยินคำนี้รึเปล่าล่ะ
    'โสดลูกสอง'
    #44
    0
  2. #43 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 09:33
    โสดแล้วไง มีลูกแล้วเฟ้ย ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #43
    0