Born Lover เกิดจากความรัก

ตอนที่ 1 : Born Lover 0 เขาเกิดขึ้นมาจากความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    8 ต.ค. 63

รักที่ไม่สามารถเปล่งประกาย

- Deep down -

ถ้าถามว่าเจ็บมากไหม

กับการรักใครสักคนหนึ่งที่เป็นไปไม่ได้

ฉันก็คงต้องตอบว่ามันเจ็บมากที่สุด

เจ็บมากจนไม่รู้ว่าจะอธิบายให้ใครเข้าใจได้

เพราะฉันเองเป็นคนหนึ่งที่อยู่ในมุมมืดเสมอมา

มุมมืดที่คงมีใครหลายคนอยู่เป็นเพื่อน

เพียงแต่พวกเราไม่สามารถเปล่งประกายให้ใครมองเห็นพวกเราได้

รักอย่างเงียบงัน ให้กำลังใจอย่างสุดกำลัง หัวเราะ ยิ้ม และร้องไห้โดยมีใครคนหนึ่งอยู่เหนือความรู้สึก

 

 

 

Born Lover 0

เขาเกิดขึ้นมาจากความรัก

 

“น้องริวเป็นลูกของน้าจอมกับใครเหรอครับ” ระหว่างที่กำลังเตรียมตัวสอนเด็ก ๆ วาดรูปในวิชาศิลปะ เสียงของกัปตันเด็กวัยห้าขวบในมูลนิธิบ้านเติมรักก็เอ่ยถามขึ้นเสียงดัง

 

ฉันรีบหันมองลูกชายบนเก้าอี้ตัวเล็กที่นั่งอยู่ทันที ตากลมโตยังคงมองมาที่ฉันอย่างใสซื่อจนคนเป็นแม่ที่ถูกเด็กน้อยวัยแค่ห้าขวบเอ่ยถามคำถามนั้นถึงกับหัวสมองตีบตัน คำตอบมันชัดเจนอยู่ในใจแต่ฉันกลับไม่สามารถตอบออกไปได้

 

“น้องริวเป็นลูกของน้าจอมกับความรักครับ” ปล่อยให้เวลาผ่านไปเกือบนาทีในที่สุดฉันก็ตั้งสติพลางฝืนยิ้มส่งให้เด็กน้อยขี้สงสัย

 

“ความรัก...พ่อของน้องริวชื่อความรักเหรอครับ”

 

กัปตันยังคงสงสัยไม่เลิก เขาถือเป็นเด็กที่ค่อนข้างเรียนเก่งและสาเหตุที่ดูจะฉลาดกว่าทุกคนก็เพราะเป็นเด็กช่างถามนี่ล่ะ แต่วันนี้คำถามของเขากลับทำให้ฉันเริ่มไม่สบายใจ ฉันรู้อยู่แล้วว่าในที่สุดก็ต้องมีคนตั้งคำถามพวกนี้ขึ้นมา

 

น้องริวเป็นลูกของใคร...

 

พ่อของเด็กคือใคร...

 

จอมมีแฟนตอนไหน...

 

แล้วตอนนี้เขาหายไปไหน...

 

คำถามมันดูหลากหลายและแตกต่าง แต่คำตอบที่พวกเขาต้องการอยากรู้นั้นเหมือนกัน...ซึ่งนั่นก็คือ

 

‘พ่อของน้องริว’

 

แต่ทำยังไงได้ล่ะ ฉันตัดสินใจแล้วว่าตลอดชีวิตนี้จะไม่บอกใคร จะเก็บเป็นความลับและปล่อยให้มันตายไปพร้อม ๆ กับตัวฉันในสักวันหนึ่ง

 

“พ่อของน้องริวไม่ได้ชื่อความรักหรอกครับ แต่น้องริวเกิดขึ้นมาจากความรัก”

 

ฉันคงบอกกับทุกคนได้เพียงเท่านี้ ได้เพียงเท่านี้จริง ๆ

 

 

 

 

สามปีที่แล้ว...

“จอมจะเจ็บไหม...”

 

เธอเอ่ยถามเสียงพร่าขณะที่ร่างกายทุกส่วนเปิดเปรยต่อสายตาของคนตัวใหญ่ด้านบนที่กำลังคร่อมทับ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาชื้นไปด้วยเหงื่อทว่ากลับดูเซ็กซี่ขึ้นมากกว่าปกติและทั้งหมดนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฝันไป

 

     ในอดีตเราเคยเป็นแค่คนแปลกหน้าต่อกัน เขาคือซุป’ตาร์ดังที่เจิดจรัสอยู่ท่ามกลางผู้คนส่วนฉันก็เป็นแค่นักรีวิวอาหารไก่กาคนหนึ่งที่กำลังวิ่งไล่ตามความฝัน เราสองคนบังเอิญเจอกันที่ร้านพี่ ‘อุ้ม’ รุ่นพี่คนสนิทจากมูลนิธิบ้านเติมรักที่ตอนนี้ประสบความสำเร็จจนมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง วันนั้นฉันตั้งใจไปแสดงความยินดีกับพี่อุ้ม ทว่าก่อนทันได้เจอกันก็ชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่จำได้ดีว่าคือใครตรงทางเข้าร้านเสียก่อน

 

      เขาเหงื่อซึมไปทั้งตัว ท่าทางดูกระวนกระวาย ถึงแม้ตัวเองก็ตื่นเต้นไปไม่ต่างกับเขาแต่ก็ยังเอ่ยถาม

 

      ‘มีอะไรให้ช่วยไหมคะ’

 

      ‘คุณช่วยหาที่หลบให้ผมได้ไหม’

 

ครู่หนึ่งฉันขมวดคิ้วมุ่น แต่เมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดของคนกลุ่มหนึ่งดังมาแต่ไกลก็รีบคว้ามือใหญ่ของเขาให้วิ่งตามทันที ฉันพาเขามาหลบในร้านพี่อุ้ม ในห้องเก็บของที่คับแคบและไม่มีบรรยากาศโรแมนติกอะไรเลยทั้งสิ้น วินาทีนั้นฉันรู้ตัวอยู่เสมอว่ากำลังอยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายที่ตัวเองแอบชื่นชอบ

 

ใช่ จะเรียกฉันว่าเป็นแฟนคลับเขาก็คงไม่ผิดอะไร

ฉันติดรูปเขาตรงฝาผนังห้อง ฉันติดตามไอจีส่วนตัวและเฟซบุ๊กส่วนตัวของเขา ฉันรู้จักเขาเพราะเพื่อนคนหนึ่งเอารูปให้ดูและฉันตกหลุมรักเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้า พอยิ่งรู้จักก็ยิ่งชอบและเขากลายเป็นผู้ชายที่เปรียบเสมือนฝันของฉัน ฝันที่ขอแค่ได้ฝันก็พอ ไม่คิดเลยว่าวันเวลาจะดำเนินมาไกลจนถึงขั้นนี้

 

ในวันที่เราเป็นแฟนกัน และกำลัง...

 

     “เจ็บ...แต่นิดเดียว”

 

เสียงทุ้มแหบต่ำกระซิบตอบชิดใบหู ริมฝีปากร้อนชื้นกดลงมาพลันสอดใบลิ้นเข้ารุกล้ำจนฉันต้องย่นหอหนีพลางครางอืออา

 

      “อื้อ ยะ อย่าทำตรงนั้น” ใช้มือหนึ่งดันหน้าอกแกร่งไว้ในขณะที่ส่วนอ่อนไหวกลางกลายเต้นตุบตับ ส่วนแข็งแกร่งของเขาถูไถไปมาอยู่นานคล้ายรอให้ฉันพรั่งพร้อม

 

       “ผมเข้าไปแล้วได้ไหม” เขาเอ่ยขออีกครั้ง พลางเงยหน้ามาส่งสายตาออดอ้อนอย่างที่ชอบทำ ตั้งแต่คบกันได้สามเดือนนี่เป็นครั้งแรกที่เขาขอจากฉันมากขนาดนี้...

 

       “อะ...อื้อ” จะหาว่าฉันใจง่ายก็คงไม่ผิด แต่เพราะฉันรักเขาสุดหัวใจจริง ๆ ถึงยอม

 

        ปึก!

 

        “โอ๊ย...เบา ๆ จอมเจ็บ”

 

         เมื่อถูกส่วนแข็งแกร่งเบียดชิดผ่านเยื่อบางเข้ามาในที่สุด ก็รู้สึกถึงความคับแน่นและเจ็บปวดไปหมดจนต้องใช้มือจิกเกร็งบ่าแกร่งของเขาเอาไว้ ในขณะที่สองขาเกี่ยวรั้งอยู่บนเอวสอบ

 

        ฉันคล้ายจะหมดแรงตั้งแต่เพิ่งเริ่มต้น

 

        “ยะอย่าขยับนะเรย์” กระซิบบอกเสียงสั่นพลันสูดหายใจกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด แต่ก็คล้ายว่าจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

 

         “ถ้าไม่ขยับจอมจะเจ็บ อย่าเกร็งนะ” มือหนาเลื่อนขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าให้ ก่อนเขาจะประทับจูบลงมาซับเสียงทั้งหมดให้หายไป

 

         “อืม” เสียงทุ้มครางต่ำผ่านลำคอ ในขณะที่ใบลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาภายในปากแล้วเริ่มดุนดันไล่ต้อนฉันให้หมดหนทางหนี

 

          ปึก ปึก ปึก

 

ส่วนล่างเริ่มขยับเคลื่อนไหวอย่างยากลำบาก ทีแรกมันเจ็บมากแต่เพราะถูกเบี่ยงเบนความสนใจมาอยู่ที่จูบ ทุกอย่างจึงคล้ายผ่อนคลายลง ฉันได้แต่ตอบสนองเขาอย่างลืมความเหน็ดเหนื่อยและเจ็บปวดตรงกลางกาย เพียงไม่นานก็เริ่มคุ้นชินและขยับตอบรับเป็นจังหวะ

 

“อ้ะอ่า...เรย์คะ เบา อึก...เบา ๆ”

 

ร่างใหญ่ขยับเข้าออกถี่รัว จึงต้องเอ่ยปากรั้งเอาไว้ แม้ตอนนี้จะสุขสมแต่เพราะเป็นครั้งแรกแบบนี้มันก็รับไม่ค่อยไหว

 

“คุณน่ารักมาก ผมขอโทษ ผมจะทำเบา ๆ” เขากระซิบบอกก่อนผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่คล้ายกำลังควบคุมอารมณ์

 

การขยับเคลื่อนไหวลดความรุนแรงลงทว่าถึงอย่างนั้นสำหรับฉันมันก็มากอยู่ดี

 

“อึก” เมื่อเวลาผ่านไปร่างเราทั้งสองเหนียวเหนอะไปด้วยความชื้นของเหงื่อที่ต่างผุดพรายออกมา การขยับสอดคล้องยังไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดสำหรับเขา แต่กับฉันแล้วดูเหมือนจะมีบางอย่างที่แปลกไป คล้ายกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมาในอีกไม่นาน

 

“อ้ะ...จอม จอมรู้สึก...”

 

ฉันใช้มือโอบรอบลำคอแกร่งไว้แน่น ในขณะที่ร่างกายใหญ่ด้านบนก้มหน้าลงซุกซบกับอกอิ่มก่อนพาริมฝีปากฉ่ำชื้นเข้าครอบครองปทุมถันสีหวานที่ตอนนี้เริ่มขึ้นรอย

 

“อีกนิด รอผมหน่อย” เสียงทุ้มหอบหายใจถี่แล้วเพิ่มแรงขยับเร็วขึ้นจนฉันจับจังหวะไม่ทัน ตอนนี้ยอมรับว่าหมดแรงและฉันปล่อยให้เขาทำตามทุกอย่างที่เขาต้องการ

 

“อ้ะ...อื้อ” สักพักตัวตนของฉันก็เริ่มบีบรัดส่วนแข็งแกร่งภายใน ใบหน้าหล่อเหลาชื้นเหงื่อเงยหน้าขึ้นก่อนเขาจะคำรามเสียงดังไม่ต่างจากฉัน

 

“อ่า...”

 

“อ้ะ...อื้อ” ริมฝีปากถูกประกบจูบอีกครั้ง ส่วนล่างถูกขยับตอกตรึงเข้ามาลึกขึ้น ลึกขึ้นและสุดท้าย...

 

“อึก...”

 

ก็รับรู้ถึงความอุ่นซ่านแผ่กระจายทั่วภายในช่องท้อง ฉันรับรู้ในวินาทีนั้นเองว่าเรย์ไม่ได้ป้องกัน

 

“อีกรอบนะ” แต่ยังไม่ทันจะได้ทักท้วงเขาก็เริ่มขออีกรอบมือใหญ่จับเอวฉันไว้แน่นก่อนจับพลิกให้นอน

ตะแคง เขาเบียดเข้ามาแนบชิดด้านหลังแล้วขยับเร็วอีกครั้ง

 

“อืม...”

 

ทั้งคืนนั้นเราสองคนมีความสุขด้วยกัน มีความสุขในแบบที่ต่างฝ่ายต่างยินยอมและทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความรัก...

 

 

 

เรื่องนี้มีอีบุ๊กนะงับ >>> เกิดจากความรัก

ติดตามไรต์ได้ที่เพจ >>> นางฟ้าดาวตก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น