ลำดับตอนที่ #1
คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #1 : .. ทรายปะทะสายลม .. --+ แก้ใหม่ +--
      เช้าวันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันที่เร่งรีบเอามากของกรุงวอชิงตันดีซี นักศึกษาวิ่งวนกันไปให้จ้าละหวั่น  คนในคนนอกวิ่งพล่านและดูเหมือนจะมีจุดหมายอยู่ที่ๆเดียวกัน  ครีมาเทียร์เดินออกมาจากห้องประชุมของชมรมการแสดงอย่างช้าๆ  เรื่อยเปื่อย  ดูแล้วขัดหูขัดตาสำหรับผู้ที่กำลังเร่งรีบเอาอย่างมาก  ซึ่งมันก็ขัดหูขัดตาสำหรับเธอเหมือนกัน
“  นี่เค้ารีบไปไหนกันเหรอ  “  ครีมถามกลุ่มนักศึกษาผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินคุยกันปกติ
“  เอ่อ....เราไม่ใช่นักศึกษาที่นี่ค่ะ  “  หนึ่งในกลุ่มนั้นตอบ  แน่ล่ะ  การแยกความเป็นนักศึกษาหรือไม่ของที่นี่ทำได้ยากมาก  นักศึกษาไม่มีฟอร์มประจำของตัวเอง  มีเพียงสูทฟอร์มเล็กๆไว้ใส่เฉพาะเวลามีงานสำคัญ  แต่จะถึงอย่างไร  ที่นี่ก็เป็นมหาวิทยาลัยที่โด่งดังที่สุดของอเมริกา  ที่ผลิตนักศึกษาที่เก่งทุกด้านมากที่สุด  --  และมันก็เป็นสถานที่แห่งความทรงจำของคนบางคน  เรื่องบางอย่างถือกำเนิดขึ้นที่นี่  ดำเนินต่อไปที่นี่  และอาจจะสิ้นสุดลงที่นี่  ประชากรครึ่งประเทศรู้จักที่นี่ในนาม  “  มหาวิทยาลัย  เอ็นซอร์  “
            ณ  โรงยิมของมหาวิทยาลัยเอ็นซอร์  วันนี้มีการแข่งขันเทควันโดรอบชิงชนะเลิศของมหา’ลัยเอ็นซอร์กับ  มหา’ลัยเคสฟอร์ด  - -  ผู้ชายสองคนในชุดขาวคาดเอวสายดำก้าวขึ้นบนเวทีประจัญหน้ากัน  ฝ่ายหนึ่งมีสีหน้าเครียดผิดกับอีกฝ่ายที่มีสีหน้าเย็นชา  รายล้อมไปด้วยผู้ชมคนดูมากมาย  ที่ฝั่งหนึ่งบนอัฒจรรย์ติดเข็มกลัดสามมิติตัว  E.S.  เอาไว้ที่หน้าอกระยิบระยับไปหมด  ส่วนอีกฝั่งใส่ชุดสีแดงเป็นทีมเดียวกัน  โห่ร้องเชียร์สุดเสียง.....
          การแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือด  ทั้งสองฝ่ายต่างต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย  ผลัดกันรุกผลัดกันล้ม  จนกระทั่งจบการแข่งขัน  ฝ่ายหนึ่งเดินลงมาจากเวทีแข่ง  เข้าไปหลังเวที  แล้วถอดหมวกที่ใช้ป้องกันในการแข่งขันออก  เสียงร้องจากกลุ่มผู้หญิงดังขึ้น
“  คลิฟฟ์ๆ  ทางนี้ๆ  “  พวกเธอตะโกนเรียกและพยายามทำตัวให้เป็นจุดสนใจ  ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มให้นิดๆเป็นเชิงขอบคุณเท่านั้น  แล้วตรงไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง  เช็ดเหงื่อไปเรื่อยๆ  จู่ๆเค้าก็รู้สึกว่ามีคนแอบมอง  เค้ากวาดสายตาไปมาแต่ไม่ขยับตัวให้คนอื่นสังเกตเห็น  และก็ได้รู้ว่าคนที่แอบมองอยู่ข้างๆตู้  เค้าไม่ได้คิดอะไร  ทำเป็นไม่สนใจแล้วเก็บของจากล็อคเกอร์  คนที่หลบซ่อนอยู่ก็ไม่มีทีท่าจะละจากภารกิจที่กำลังทำ
“  จะกลับแล้วเหรอ  “  โค้ชคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม
“  ครับ  “
“  เธอเก่งจริงๆ  “  โค้ชพูดอย่างเยินยอและภูมิใจในตัวลูกศิษย์  “  ฉันไม่เคยเห็นนักเทควันโดคนไหนเอาชนะได้ทุกครั้งของการแข่งขันอย่างเธอเลย  “  คลิฟฟ์หันไปทางอื่น  สีหน้าไม่บ่งบอกว่ามีความรู้สึกใดๆ  “  เธอคือหน้าตาของเอ็นซอร์จริงๆ  เธอคือความภูมิใจของเราคลิฟฟ์เชียร์  พอล  “  โค้ชตบบ่าแล้วเดินจากไป  ผู้ชายที่เป็นฝ่ายตรงข้ามบนเวทีเดินสวนเข้ามา  โค้ชเหลียวกลับมามองอีกครั้งอย่างสังหรณ์ใจไม่ดี  แต่ก็เดินจากไปช้าๆในที่สุด  คลิฟฟ์มองผู้ชายคนนั้นอย่างไร้อารมณ์ 
“  นายคือเกราะของเอ็นซอร์  “  เค้าพูดด้วยน้ำเสียงท้าทายปนความเหยียดหยาม  แม้ว่าผลการแข่งขันเค้าจะแพ้ก็ตาม  “  เกราะที่ทำลายยากกว่าที่ฉันคิดไว้  แต่เชื่อเถอะ  ไม่นานนักหรอก  ฝ่ายที่ต้องหัวเราะน่ะ  ไม่ใช่พวกติดเข็มกลัดบ้าบอข้างบนนั่นหรอก  “  เค้ายิ้มเย้ย  ก่อนจะเดินจากไปอีกคน  คลิฟฟ์ มองผู้ชายคนนั้นจนสุดสายตา  ส่งเสียงในลำคออย่างท้าทาย  แล้วหมุนตัวกลับไปสะพายเป้ขึ้นบ่า  ก่อนจะถึงประตู  เค้าตัดสินใจพูดขึ้น
“  ออกมาเถอะ  “  คลิฟฟ์เอ่ยลอยๆให้กับประตู  เบื้องหลังผู้หญิงคนหนึ่งก้าวออกมาจากที่ซ่อน  สีหน้าเจ็บใจที่ถูกจับได้
“  มีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่า  “  คลิฟฟ์ถามต่อไป
“  ไม่มีอะไรหรอก  “  เธอหันไปทางอื่น
“  คนที่ไม่มีเหตุผลจะทนอยู่ในที่แคบๆแบบนั้นทำไม  “  คลิฟฟ์หันหลังไปมอง  และเกิดอึ้งขึ้นมาน้อยๆกับผู้หญิงคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า  แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้
“  ฉัน...  ฉันแค่......  ฉันแค่อยากมาเห็นหน้า  .......  นักเทควันโดที่โด่งดังที่สุดของเอ็นซอร์ใกล้ๆ  “  เธอยอมสารภาพ 
“  หน้าฉัน...  “  ในใจลึกๆคลิฟฟ์เริ่มชินกับเรื่องแบบนี้  แต่ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเค้าตรงๆโดยไม่ปิดบัง
“  ใช่  หน้าไอ้คนหลงตัวเองที่ทำให้พี่สาวฉันต้องร้องไห้แทบเป็นแทบตาย  นายใช่มั๊ยล่ะ  “
“  ฉันจำไม่ได้หรอก  “  คลิฟฟ์ตอบตรงๆ  แต่เป็นคำตอบที่ทำให้ความโกรธของเธอคนนั้นพุ่งถึงขีดสุด
“  จำไม่ได้ ! อ๋อ....  แน่หล่ะ  นายคงไม่ต้องเช็ครายชื่อหรอกนะว่าวันไหนทำให้ผู้หญิงเจ็บช้ำน้ำใจบ้าง  “
“  แล้วจะให้ฉันทำยังไง  “  คลิฟฟ์เกาหัวอย่างรำคาญใจ
“  ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ  “  ครีมพูดอย่างจนใจทั้งๆที่ยังอารมณ์เสียอยู่
“  ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว  “  คลิฟฟ์ยักไหล่
“  ว่าไงนะ  “ 
“  หึหึ  ( เค้าหัวเราะเบาๆ )  แล้วนี่เธอชื่ออะไร  “  คลิฟฟ์ถาม  ผู้หญิงคนนั้นยังมองเหลือบๆอย่างไม่พอใจ
“  เชื่อเถอะ  ต่อให้เธอไม่บอกชื่อฉัน  มันก็ไม่ทำให้เธอช่วยอะไรพี่สาวเธอได้หรอก  บอกมาดีกว่า  เผื่อฉันจะนึกออกว่าพี่สาวเธอคือใครนะ  “
“  ครีมาเทียร์  ภัคกมล  “
“  ฉันคลิฟฟ์  เป็นคนอังกฤษ  --  ภัคกมลงั้นเหรอ  งั้นพี่สาวเธอคงเป็นแคลร์เทียร์  ภัคกมล  ลูกครึ่งไทยอเมริกัน  ที่เพิ่งสมัครเข้าชมรมเทควันโดเมื่อเดือนก่อนล่ะสิ  “
“  อ้อ  ยังดีนี่ที่จำได้  คนอย่างนายน่าจะโดนรุมซะ  “
“  ฉันไปทำอะไรใครเมื่อไหร่กันเล่า !  “
“  ก็ถ้านายไม่เกิดมาซักคน  ผู้หญิงมากมายคงไม่ต้องเสียใจหรอก “
“  เธออย่าไร้สาระตีโพยตีพายไม่เข้าเรื่องจะได้มั๊ย  “  ครีมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองพูดมากไปแล้ว  เธอเงียบลง  พลางถาม
“  แล้วชื่อจริงๆของนายล่ะ  ชื่ออะไร  “  ครีมเริ่มอารมณ์อ่อนลง
“  เรียกคลิฟฟ์ก็พอแล้ว จะให้ฉันเรียกเธอว่าอะไรดีหล่ะ  “
“  ไม่ต้องคิดหรอก  เพราะเราจะไม่ได้คุยกันอีกแล้ว  “  แต่ตอนนี้ครีมกลับโกรธมากขึ้นอีกแล้ว
“  เธอนี่ก็น่ารักดีนะ  “  คลิฟฟ์ชม 
“  อยู่เฉยๆเหอะ  “  ครีมเดินหนี
คลิฟฟ์ก็ไม่ได้คิดจะเดินตาม  เค้าอมยิ้มมองตามครีมอย่างเอ็นดู  เป็นครั้งแรกที่เค้าได้ยิ้มอย่างเต็มที่ซักครั้งในชีวิต
“  แก้วไวน์ทางนี้หน่อยๆๆ  “  เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งออกคำสั่งกับครีม 
“  ค่ะๆๆๆ  “  ครีมตอบ  แล้ววิ่งเอาแก้วไวน์ห้าใบไปตรงที่โต๊ะของรุ่นพี่ 
เพล้ง !! 
“  ยัยครีม !!  เธอทำแก้วไวน์แตกอีกแล้วนะ  “
“  ขอโทษค่ะ  ครีมไม่ได้ตั้งใจ  “
“  เธอกล้าเถียงฉันเหรอ  “  รุ่นพี่พยายามจะหาเรื่องครีมให้ได้
“  รุ่นพี่คะ  ถ้าจะหาเรื่องก็ช่วยคิดเริ่มจากเรื่องที่มีมีสาระกว่านี้หน่อยเถอะ “
“  ยังมาพูดอีกเหรอแก  “  รุ่นพี่เงื้อมือจะฉาดครีม  พอดีที่ใครบางคนรั้งมือรุ่นพี่เอาไว้
“  คลิฟฟ์ ....  “
“  ขอโทษด้วยนะที่ขัดจังหวะ  ฉันขอตัวรุ่นน้องเธอหน่อยได้มั๊ย  “  คลิฟฟ์ยิ้มให้แล้วพูดกับเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม  รุ่นพี่เปลี่ยนสีหน้าไปทันที
“  ด.....  ได้  “  เธออึ้งไป 
“  น่าแปลกจัง  เธอรู้จักกันเหรอ  “  รุ่นพี่อีกคนถามครีม 
ครีมกับคลิฟฟ์มองหน้ากัน  แล้วครีมก็เดินนำออกไปก่อน
คลิฟฟ์ยิ้มจางๆให้  พร้อมกับสายบ่งบอกอะไรบางอย่าง  แล้วเค้าก็เดินออกไป  รุ่นพี่ข้างๆหันมา
“  นี่  ฉันว่า  ยัยนั่นต้องเป็นคนสำคัญของคลิฟฟ์แน่ๆเลย  “
“  ฉันก็ว่างั้น  ต่อไปนี้ทำอะไรมันคงต้องระวังหน่อย  อย่าให้กระเทือนถึงคลิฟฟ์  พวกเราจะลำบากมากขึ้น  “
“  แล้วยัยครีมหล่ะ  “
“  อย่าลืมซี่  คลิฟฟ์มีเฟย์อยู่ทั้งคน  เฟย์ทั้งสวยทั้งเริ่ดทุกด้าน  แล้วใครๆก็รู้ว่าคลิฟฟ์กับเฟย์คิดยังไงต่อกัน  ยัยครีมเป็นเด็กใหม่  ไม่ได้เทียบรัศมีเฟย์หรอก  “
----------------
“  นึกว่าตัวเองเท่ห์นักรึไง  “  ครีมเปิดฉากกับคลิฟฟ์
“  อะไร  “
“  นายคิดว่า  การโผล่หน้าออกมาเบ่งเพื่อช่วยฉันจะทำให้ฉันรู้สึกดีกับนายมากขึ้นอย่างนั้นเหรอ  “
“  ฉันคิดเหรอ  “  คลิฟฟ์ทวนคำ  แล้วตอบกลับไปโกรธๆ
“  ฉันช่วยเธอ  เพราะอยากจะขอโทษที่ทำให้พี่เธอต้องร้องไห้  ต่อไปนี้ก็คงไม่ติดค้างอะไรแล้ว  ขอโทษถ้าจุดประสงค์ฉันทำให้เธอรำคาญ  ลาก่อน  “  คลิฟฟ์โบกมือให้แล้วหันหลังเดินไปไม่เหลียวกลับมามองอีกเลย  ครีมรู้สึกว่าตัวเองพูดจารุนแรงไป  และเวลานั้นเอง  ที่ครีมรู้สึกว่า  ไม่อยากให้เค้าคนนี้  เดินจากไปเลย.....
edited  by  Nachi  12-05-47
เก็บเข้าคอลเล็กชัน
ความคิดเห็น