ราชันเหนือบัลลังก์เมฆ

ตอนที่ 2 : บทนำ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ก.พ. 54

           บทนำ 2  
        ณ   ประเทศอิตาลี

              ‘วาบ’  แสงสีขาวสว่างขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของชายและหญิงคู่หนึ่ง ในอ้อมแขนของทั้งคู่ต่างมีทารกน้อยเพศชายอยู่   ชายและหญิงผู้นั้น ต่างสำรวจมองพื้นที่เมืองในความมืดมิด  

               “วีนัส  เราคงต้องหาที่อยู่อาศัยในที่นี่ก่อนแล้ว” ฝ่ายชายพูดพร้อมกับเดินนำหน้าไปหาซื้อเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน  แล้วนำทองที่นำติดตัวมาด้วยซื้อบ้านในมุมสงบเงียบของเมือง 

                5 เดือนผ่านไปไวจิงๆ
               ‘วาบ’  แสงสีขาวสว่างขึ้นเหมือนเมื่อ 5  เดือนที่แล้ว เพียงแต่ครั้งนี้ เป็นการมาของชาย  2  คน  คนที่เดินนำหน้า  มีหน้าตาคมคาย  จมูกโด่งเป็นสัน  ผมสีน้ำตาล  นัยน์ตาสีเทาแลดูเย็นชา  บุคลิคกริยาการเดินที่เปี่ยมด้วยสง่าราศี  ‘เขา คือ  ราชาราเฟล  เกรทวินด์สัน  แห่งอาณาจักรเนเจอร์  ’   ตามติดมาด้วย  ชายวัย 40 ปลายๆ 
 ทั้งสองเดินตรงไปยังบ้านขนาดกลางที่ดูอบอุ่น มีการทำไร่ผัก และเลี้ยงสัตว์  หน้าบ้านปลูก ต้นไม้ไว้อย่างได้สัดส่วน มีสวนดอกไม้หลากสีนานาพันธุ์ปลูกอยู่    เวลาคล้อยดึกมากแล้ว ตอนนี้ควรเป็นเวลาที่คนอยู่ในบ้านนอนหลับพักผ่อนเพื่อปฏิบัติภารกิจในยามเช้าต่อไป  แต่บัดนี้เจ้าของบ้านทั้งสองคนต่างออกมาอยู่ข้างนอกเหมือนรอการมาของใครบางคน   เมื่อเสียงเดินได้ดังขึ้นเบื้องหน้า  เจ้าของบ้านทั้งสองพร้อมใจกัน ทำความเคารพ ราชาของตนเอง  

              “ถวายบังคมพระยะค่ะ / เพค่ะ”

              “โอเนส  วีนัส  ไม่ได้เจอพวกเจ้าตั้งนานเลยนะ”  ราชาทรงตรัสขึ้น

              “โอเนส  เป็นยังไงบ้างลูกพ่อ ”  ชายผมดำแซมขาวนิดๆ  เอ่ยขึ้นถามบุตรชายตัวเอง เขาคือ 'อัลฟาเอล หัวหน้าองครักษ์ของราชาราเฟล'

              “สบายดีครับท่านพ่อ  แล้วท่านพ่อละครับสบายดีรึป่าว”โอเนสพูดขึ้นพร้อมกับขยับกายไปกอดบิดาซึ่งจากกันมานาน

             “สบายดี  พ่อน่ะสบายดีอยู่แล้ว  แล้วนี่เจ้าชายไนทอสกับหลานอีกคนของพ่ออยู่ไหนซะละ”

             “อยู่ในห้องครับ  องค์ชายไนทอสทรงมีพระสิริโฉมงดงามเหมือนดั่งองค์ราชินีแคททาลีนมาก แต่ก็ทรงมีรูปหน้าที่คมคายดั่งพระองค์เลยพระยะค่ะ” ประโยคที่ 2 ได้หันไปพูดกับองค์ราชาราเฟล   องค์ราชาราเฟลเมื่อได้ยินนัยน์ตาก็ทอแววเศร้าเสียใจขึ้นมาเมื่อได้นึกถึงการจากไปของบุคคลอันเป็นที่รักยิ่ง

             “แล้วพระองค์จะทรงพาองค์ชายกลับไปยังมิติของเราเมื่อไหร่พระยะค่ะ”  โอเนสถามราชาของตนด้วยความรู้สึกที่ยินดีที่องค์ชายจะทรงได้รับไออุ่นจากบุคคลที่เป็นบิดา

            “ข้าไม่ได้มาเพื่อพาลูกข้ากลับไป  แต่ข้ามาเพื่อดูหน้าลูกที่แคททาลีนฝากข้าให้ดูแลต่างหาก” จบคำองค์ราชาก็เดินเข้าไปในห้องดูหน้าลูกน้อยของตน
   
            “ช่างเหมือนแคททาลีนจิงๆ” ด้วยผมที่ได้ถอดแบบสีจากแม่มา ผิวพรรณที่ขาวเกลี้ยงเกลาเหมือนบุคคลซึ่งเป็นแม่  หน้าที่ดูอ่อนโยน   แม้จะได้จมูกและรูปหน้าที่คมคายของพ่อมา  แต่ก็ไม่ได้ทำให้รูปโฉมขัดแย้งกัน  ตรงกันข้ามยังทำให้ดูหล่อเหลาคมคายและอ่อนโยนไปในเวลาเดียวกัน  ดวงตาขององค์ราชาทอแววเศร้าใจยิ่งเมื่อคิดถึงบุคคลที่เป็นที่รัก  แต่ก็แสดงความรู้สึกที่โกรธ  เกลียด ยามเมื่อทอดลงมาลูกน้อยของตนเอง   ‘เพราะคำทายนั่นทีเดียว  คำทำนายชีวิตของเจ้าทีเดียว ที่ทำให้แคททาลีนตาย’ 

            “ โอเนส  วีนัส  เราจะให้เจ้าปฏิบัติภารกิจอย่างหนึ่ง นั้นก็คือ  ดูแลชีวิตความเป็นอยู่ขององค์ชายให้ดี  แต่พวกเจ้าห้ามสอนวิธีฝึกการเพิ่มพลังเวทย์  การใช้เวทย์ การฝึกกำลังภายใน  หรือ การใช้ดาบ ซึ่งก็คือ ศิลปะการต่อสู้พื้นฐานทั้งหมดห้ามฝึกให้กับไนทอสเด็ดขาด  ”  

           “ ทำไมละพระยะค่ะ ศิลปะการต่อสู้ขั้นพื้นฐานสำคัญมากสำหรับการฝึกวิธีการต่อสู้ในระดับสูงขึ้นไป   โดยเฉพาะวิธีการฝึกกำลังภายในนั้น   ถ้าหากไม่ฝึกตั้งแต่อายุยังน้อยจะไม่สามรถที่จะฝึกได้หรือถึงฝึกได้ก็ไม่สามารถพัฒนาได้เยอะเท่าที่ควรนะพระยะค่ะ”

           “เรื่องนั้นข้ารู้ดี  เจ้าสามารถฝึกสอนให้ลูกของเจ้าได้นะโอเนส  แต่เจ้าห้ามฝึกสอนให้กับไนทอสเด็ดขาด  ถ้าเขาทำลายแผ่นดินได้จะเป็นเรื่องใหญ่ที่เจ้ารับไว้คนเดียวไม่ไหวนะโอเนส   พอเขาอายุครบ 15 ปีเจ้าก็สามารถย้ายกลับไปยังมิติของเราได้  และสามารถส่งพวกเขาเข้าโรงเรียนได้ตามปกติ  แต่ข้าขอย้ำนะโอเนสห้ามสอนวิธีการต่อสู้หรืออะไรที่เกี่ยวกับการต่อสู้ให้ลูกข้า และ อย่าได้บอกเล่าเรื่องราวของตัวเขาให้เขารู้เด็ดขาด ”  องค์ราชาทรงย้ำ ด้วยสีหน้าแววตาหนักแน่นแต่ก็ดูเย็นชาและมีอำนาจไปในตัว

           “รับด้วยเกล้าพระเจ้าค่ะ” ด้วยทำงานรับใช้มาหลายปีจึงทำให้รู้นิสัยของราชาตนเองดีว่าจะไม่เปลี่ยนใจอะไรง่ายๆ  โดยเฉพาะเมื่อทำหน้าทำตาเช่นนี้ด้วยแล้ว

           “ดีมาก เราไปแล้ว  เอาทองคำนี่ไปตั้งตัวให้ดีละ  เมื่อพวกเขาอายุพอที่จะเข้าโรงเรียน ค่อยเจอกันใหม่”

            “แล้วค่อยเจอกันใหม่นะโอเนส   เพอร์นีฟ  อ่อ แล้วให้ไนทอสใช้นามสกุลวินด์สันนะโอเนสจำไว้  ”

             "ลาก่อนไนทอส  วินด์สัน" เสียงกระซิบแผ่วเบาลอยไปตามสายลม

10 ความคิดเห็น