[Yaoi][Horror]Dark street

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 47 Views

  • 0 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    47

    Overall
    47

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เรื่องเล่าลึกลับของผมกับไอ้เขมเพื่อนรักและถนนวัชรพลยามค่ำคืน...


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Dark Street
by Lingbahh
www.lingbahh.co
https://www.facebook.com/lingbahh

ลงให้อ่านครั้งแรก 2016.09.19

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 ก.ย. 59 / 14:15

บันทึกเป็น Favorite



"เขมเขม เขมมึงได้ยินกูป่าว"


"ได้ยินแล้ว"


"ได้ยินก็ขานด้วยสิวะ"

"ครับ"

"ห่า กูถามว่า จะให้เลี้ยวซ้ายหรือขวา"

"ตรงไป"

"มึงเห็นป้ายห้ามตรงไหม นี่บ้านแฟนมึงนะ"

"งั้นเลี้ยวซ้ายแล้วไปยูเทิร์นตรงไฟแดงหน้า"

"แล้วยังไงต่อ เชี่ย มึงอย่าร้องไห้สิ มึงบอกทางกูก่อน"

"เค้าไลน์มาบอกว่า ไสหัวไปให้พ้นๆ ไม่ต้องมาหา เค้าเกลียดกูแล้ว"

"มึงนี่---- ฉิบหายแล้ว!!!!!!!!"

ผมเบรกตัวโก่งแล้วหักพวงมาลัยหลบอีป้ามหาภัยคนหนึ่งที่กระโดดมาขวางหน้ารถโดยที่มีเด็กตัวเล็กๆ อายุไม่เกินห้าหกขวบตามมาติดๆ ไอ้เขมหยุดคร่ำครวญทันที มันมองแล้วเงียบกริบ สาวนผมได้แต่ฮึดฮัด มองตามป้าที่เดินกระย่องกระแย่งผ่านหน้ารถมาสด้าสองของตัวเองอย่างหงุดหงิด อยากจะพ่นไฟด่าเพราะข้ามถนนไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ แถวนี้ก็มืดชิบหาย แถวๆ วัชรพลตรงเส้นตัดใหม่ มีงบทำถนน ดันไม่มีงบติดไฟริมทาง


บ้านผมอยู่แถวถนนบางนา-ตราดกิโลสิบสอง ถ้าไม่จำเป็นไม่มาหรอก แต่นี่เป็นเพราะไอ้เขมเพื่อนรักทะเลาะกับแฟน ผู้หญิงก็ทำปากดีขับไสไล่ส่ง แต่กลับไปเรียกร้องความสนใจอยู่ในเฟสบุ๊กว่า ถูกไอ้เขมเท มีเมียใหม่ไอด๊อนท์แคร์ กูจะกรีดข้อมือฆ่าตัวตายประชดรัก
เมียใหม่อะไร ตอแหล... ตัวเองสิมีคนอื่นแล้วทิ้งเพื่อนผม

แม่---ง เรียกร้องความสนใจกันเกินไป ผู้หญิงที่สิวขึ้นเม็ดเดียวแล้วทำท่าเหมือนโลกแตกน่ะเรอะจะยอมทำร้ายตัวเอง

ไอ้เขมเพื่อนรักก็นะ... ประเสริฐไง กลัวอดีตแฟนทำจริงเลยอ้อนวอนให้ผมขับรถมาดูใจนางหน่อย เพราะรถมันเสียอยู่

โธ่ เขมเอ๊ย... มาแล้วจะได้อะไรวะ คนเขาไม่รักย่อมไม่กลับคืนมา ผมได้แต่ปลงสังเวชในใจ แต่เอาวะ คบกับมันมาแต่เด็ก ไอ้เขมไม่เคยทิ้งผมสักครั้ง คราวนี้ยอมๆ มันหน่อย
อีป้านี่มึงจะอ้อยอิ่งอีกนานไหม! ผมตบไฟเลี้ยวขวาเพื่อจะออกเลนอื่น แต่คนเราไม่รู้เป็นห่าอะไร พอเห็นคันหน้าเปิดไฟเลี้ยว ต้องรีบพุ่งขึ้นมาแซง

สันดาน...

ท่ามกลางถนนมืดๆ ผมได้ยินเสียงล้อรถที่วิ่งนำไปชัดกว่าเห็นหน้ารถเสียอีก ทำไมกรุงเทพมีหมอกด้วยวะ อะไรๆ ก็ไม่ค่อยชัดเลย
รู้สึกแปลกๆ แต่ไม่รู้ว่าแปลกตรงไหน

พูดจริงๆ นะ ผมไม่อยากให้เขมเจอฟางเลย ผมกลัวเพื่อนผมมันใจสลาย... ฟางคงไม่แม้แต่จะมองหน้ามัน...
เสียงไฟขอทางดังติ๊กติ๊ก... ผมออกเลนขวาไม่ได้เสียทีวะ พอจะออกก็จะมีคนแซงขึ้นมา ไม่ได้จังหวะเลย

"นี่มึงหยุดรถทำไมวะ"

ผมชี้ไปข้างหน้า "มึงไม่เห็นอีป้ากับเด็กตรงหน้านี่รึไง กระโดดตัดหน้ารถแล้วยังเดินนวยนาดไม่พ้นรถเสียที"
ผมกดแตรไล่สองครั้ง ไอ้เขมปาดน้ำตาอีกรอบ

"กูขอโทษที่ทำให้มึงต้องอดนอนทั้งคืน"

อีป้าผ่านไปแล้ว ผมเหยียบคันเร่งเบาๆ เพื่อเร่งความเร็ว เลนขวามีรถคอนเทนเนอร์วิ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูง คงรีบส่งสินค้าให้เร็วแบบข้ามชาติข้ามภพ ทะเบียน 25-7746

"มึงพูดไรวะ"

ไอ้เขมทำสีหน้ากระอักกระอ่วนก่อนพูดเบาๆ

"เมศ คือ... มึงคงเหนื่อย แต่เมื่อกี้ไม่มีคนนะ... หน้ารถเราเป็นหมาแม่ลูกสองตัว"

เมื่อกี้ไม่มีคน?
หมาแม่ลูก?
สองตัว?
ผมมองกระจกมองหลังพร้อมกับความรู้สึกหวั่นใจอย่างแปลกๆ

"มึงอย่ามาอำ ตอนนี้ห้าทุ่ม เดอะช็อกยังไม่มา"

ไอ้เขมทำปากขมุบขมิบ มันมองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดด้วยเสียงกระซิบ

"เมศ หมาสองตัวนั้นไง"

ผมเลื่อนสายตามองไปยังถนนมืดๆ ด้านหน้า หูได้ยินเสียงตึงตังของรถใหญ่ที่ไล่มาทางด้านขวา
ผมเหยียบเบรกหัวทิ่มอีกครั้ง อีป้าคนเดิมกระโดดมาขวางรถไว้ก่อนจะเดินนวยนาดผ่านเราสองคนที่งงเป็นไก่ตาแตกไป ผมตัวเย็นเฉียบไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ผมตบไฟเลี้ยวทั้งๆ ที่รู้สึกกลัวจนมือแข็ง ในใจร้องเร่งว่ากูต้องออกไปจากสถานการณ์นี้ให้ได้ พอขยับจะออก ก็มีรถแซงขึ้นมาด้วยความเร็วระดับคนขับเมายาบ้า

ทะเบียน 25-7746...


กูควรทำไงวะ ผมถามตัวเองแต่ก็ขับรถต่อนะ คือ...
งง แล้วก็คิดว่า เมื่อไรเดอะช็อกจะออนแอร์วะ จะโทรไปเล่าเรื่องประหลาดสักหน่อย

"เมศ มึงเห็นแบบที่กูเห็นไหมวะ"

ผมกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วค่อยๆ หันไปสบตาเพื่อน ไอ้เขมหน้าขาวซีดราวกับกระดาษเอสี่ "มึงเห็นอะไร บอกกูมาก่อน"

"กูเห็นป้ากับหลาน" เออ งั้นผมคงตาไม่ฝาดมั้ง แต่ทะเบียนรถนั่น...

ผมเหลือบสายตาไปทางกระจกมองหลังช้าๆ จากนั้นก็รู้สึกอย่างกับว่าชีวิตไม่เหลือความอบอุ่นอะไรอีกแล้ว ขนทั้งตัวลุกชันด้วยความรู้สึกขยะแขยงและหวาดกลัวเหลือทน

ผมเห็นหมาแม่ลูกเดินอยู่กลางถนน

จากนั้นก็เสียงของล้อรถเบรกเสียงแสบหู และเสียงของหมาตัวหนึ่งที่ร้องอย่างสุดเสียงของมัน ผมหักรถเข้าเลนซ้ายสุดแล้วรีบวิ่งลงจากรถของตัวเอง ย้อนกลับไปยังจุดเมื่อกี้




ฮอนด้าHR-Vคันหนึ่งจอดเข้าข้างทางเปิดไฟกระพริบแล้วเจ้าของรถที่เป็นชายหนุ่มในชุดทำงานก็เดินลงมา ท่าทางงงๆ

ไม่มีหมา...

ไม่มีเลือด...

ไม่มีรอยชน...

ผมมองหน้าคนขับฮอนด้า เห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเท่าไร เห็นแค่หน้ซีดเผือด ไม่รู้นึกยังไงผมเอ่ยถามออกไป

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"

อีกฝ่ายมองหน้าผม เม้มปากและตอบเสียงเบาที่สั่นพร่า

"ผมคิดว่าผมชนคน... ผู้หญิงแก่ๆ ที่จูงหลาน"

"แต่ไม่มีศพ"

อีกฝ่ายส่ายหัว ท่าทางงุนงงสุดขีด

ผมกลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วเดินกลับไปหาไอ้เขมที่นั่งรออยู่บนรถ ตัวสั่นงันงก ผมกลับไปยังที่นั่งคนขับ แล้วกำลังจะเล่าให้มันฟังทว่ามันกลับพูดขึ้นมาเบาๆ

"เมศ กลับกันเถอะ ไม่ต้องไปบ้านฟางแล้ว"

"อ้าว"

"แม่ฟางโทรมาบอกว่าฟางเสียแล้ว"

แม้แต่จะอุทานผมยังทำไม่ได้ ได้แต่อ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น

ไอ้เขมน้ำตาร่วงเผาะ "รถคอนเทนเนอร์พุ่งชนรถฟางที่จอดเสียอยู่เลนขวาสุด ฟาง...ถูกอัดก๊อบปี้ ตายคาที่"
แล้วมันก็ร้องไห้โฮ.... ผมทำไรไม่ได้มากไปกว่าการปลอบมันตามเรื่องตามราว จากนั้นก็โทรไปถามพ่อที่บ้านว่าทำไงดี พ่อบอกว่า พรุ่งนี้ตื่นมาตักบาตรเสีย ผมถามพ่อว่ามันช่วยได้จริงไหม ในหนัง พระยังช่วยไม่ได้เลย พ่อหัวเราะแล้วบอกว่ามาเอาพระเครื่องของพ่อไปใส่แทนละกัน ผมไม่รู้ว่าควรเชื่อไหม...


ผมมารู้จากข่าวพาดหัวในวันต่อมา... รถคอนเทนเนอร์พรากชีวิตของอดีตแฟนสาวของเพื่อนสนิทไป... ทะเบียน 25-7746 รถเลนขวาที่ผมเห็นตั้งสองรอบนั่นเอง


ผมอดคิดไม่ได้ ว่าบางทีหมาสองตัวนั้นอาจจะเป็นผู้ที่ช่วยให้เราแคล้วคลาดอะไรบางอย่าง การไม่ต้องไปเห็นศพของคนที่เราเคยรู้จัก ก็นับว่าแคล้วคลาดแล้ว คุณไม่รู้หรอกว่าการเห็นคนตายต่อหน้าต่อตาเป็นบาดแผลที่โหดร้ายกับใจขนาดไหน


แล้วพี่ฮอนด้าคนนั้นล่ะ เขาจะมีเรื่องราวอะไรบ้างไหมนะ... สักวันหนึ่งหากเราได้เจอกันใหม่ ผมต้องถามเขาให้ได้











End
2016/09/19


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Lingbahh สนพ.นาบู จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น