[RE-UP] MASK BOY | T | หลงรักนายสุดหล่อ |

ตอนที่ 12 : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    15 ก.ย. 62



- 11 -
    

พี่บีเบลชวนฉันคุยตลอดทาง ดูท่าจะคุยเก่งน่าดูไม่หยุดปากเลย จนมาถึงที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ที่ใกล้ๆ มีทำไมไม่ซื้อ ต้องมาซื้อไกลๆ ก็ไม่รู้

“งั้นแยกกันเนอะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อของส่วนตัว เราสองคนก็ไปด้วยกัน”

“ (O.o?) ”

“เดี๋ยวเค้าเสร็จธุระ เค้าโทรหานะตินนี่”

“อืม”
ตินตินครางรับเบาๆ ในคำพูดของพี่บีเบล ก่อนที่พี่เขาจะเปิดประตูรถ ขยับแมสเล็กน้อยและเดินไปเลย ไม่ได้รอ ฉันหันมองหน้าตินตินกำลังจะถาม แต่อีกคนก็พูดขัดขึ้นมาเหมือนรู้ทันซะงั้น

“ก็บอกแล้วไง”

“..........”

“ว่ามาใช้เวลาร่วมกัน ....กับเธอ”

“ (O////O) ”

“ไปกันเถอะ”
ตินตินทำแบบเดียวกับที่พี่บีเบลทำ เขาขยับแมสเล็กน้อย และเดินลงจากรถ แต่ต่างกันตรงที่อีกคนยืนรอฉันไง ฉันหยิบกระเป๋าของตัวเองสะพายและเดินลงจากรถ ตินตินล็อกรถก่อนจะขยับตัวมาใกล้พลางยื่นมือมาจะจับมือฉันแต่ว่าฉันหลบเขาไว้ ก็จะเอ่ยบอก

“ไม่ต้องก็ได้”

“ไม่ได้หรอก”
เขาสวนกลับมาทันทีเช่นกันที่ฉันบอก ก่อนจะเอ่ยเหตุผลของเขาเข้ามาสมทบอีกครั้ง เพื่อให้ฉันเข้าใจ

“เดี๋ยวก็เดินไม่ทันเราอีก”

“........”

“มาด้วยกัน ก็ไปพร้อมกันสิครับ”

“ (o/////o) ”

“ (^^) ”
ฉันทำได้แค่เดินตามเขา เพราะไม่กล้าเถียง อีกคนจูงมือฉันเดินเข้ามาด้านในห้าง ก่อนจะตรงไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นใต้ดินทันที คงจะมาซื้อของจริงๆ

“มาซื้ออะไรเหรอติน?”

“หื้ม? อ่อ มาซื้อพวกอาหารสำเร็จรูป ขนมนมเนย ไรงี้”
ตินตินอธิบายพลางเดินไปที่โซนของพวกที่เขาเอ่ย ฉันเดินตามเขาเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยถาม

“ทำไมไม่ทำอาหารกิน ทำไมกินแต่ของพวกนี้ล่ะ”
ตินตินละสายตาจากของตรงหน้ามาทางฉัน ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้

“ทำไม่เป็น ....รอคนทำให้กิน”

“.......”

ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
ตินตินหัวเราะทันทีที่ฉันเงียบ ตอนที่เขาเอ่ยบอก ส่วนฉันก็ทำเป็นเปลี่ยนเรื่องทันที ใครจะยอมให้อีกคนหยอดได้ตลอดกันเล่า

“เราไปดูโฟมล้างหน้าตรงโน้นนะ”
ฉันเอ่ยบอก แต่ตินตินไม่ได้ปล่อยฉันเลย เขาเดินตามฉันมาทันทีเช่นกัน

“ไปเองได้” ฉันหันไปบอก แต่อีกคนก็ส่ายหน้าและเอ่ยขึ้นมา

“ก็มาด้วยกัน”
มาด้วยกันก็มาด้วยกัน ฉันยอมให้เขาเดินตามมา ก่อนที่อีกคนจะเอ่ยถาม

“จะซื้อเหรอ?”
ตินตินคงหมายถึงสูตรโฟมล้างหน้าต่างๆ ที่ฉันยืนอ่านอยู่ ฉันเลยหันไปตอบเขาแค่สั้นๆ

“เปล่า”
เขาทำหน้างงทันที ก่อนจะเอ่ยถามอีก คงไม่เข้าใจเท่าไหร่

“ไม่ซื้อแล้วมาดูทำไม”

“ก็ดูไว้เฉยๆ เห็นในโฆษณามันน่าใช้ดี”

“เหรอ”
มันคงไม่ได้เป็นคำถามจากเขาหรอกมั้ง ฉันวางโฟมล้างหน้าที่ยืนดูอยู่พลางเดินเข้าไปใกล้เขา

“ซื้อของเสร็จยัง?”

“เหลือจ่ายตังค์”
เขาว่าพลางชี้ไปที่เค้าเตอร์จ่ายเงิน ฉันพยักหน้าให้ อีกคนเลยเดินนำไปและหยิบของเพื่อจ่ายเงิน เราสองคนเดินเล่นกันอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะหันมาถาม

“อยากกินอะไรไหม ชีเน่?”

“ฉันเหรอ?”
ฉันเอ่ยพลางยกนิ้วที่ตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้า แต่ก็นึกขึ้นได้

“มีอยู่”

“อยากได้อะไร?”
ตินตินเอ่ยถาม เป็นครั้งแรกที่ฉันมองเขาพลางยิ้มเขินๆ ให้เพราะความจริงก็แอบเกรงใจอยู่ ก่อนจะเอ่ยบอกเขา

“อยากกินกาแฟ”
ตินตินยิ้มเป็นตาสระอิมาให้ ก่อนจะเอ่ยตอบสั้นๆ

“ไปสิ”
เราสองคนเลยเดินมาทางร้านกาแฟ ในห้างก็ไม่รู้จะกินอะไรเลยเลือกร้านที่มีที่นั่งๆ คุยกันได้ด้วย ก็รอพี่บีเบลทำธุระด้วยไง ฉันกับเขาเดินมาเลือกที่นั่งในร้านก่อนสั่งเครื่องดื่ม ก็ไม่รู้อีกคนจะกินด้วยรึเปล่า ก็ครั้งก่อนเขาไม่ยอมกินนี่นา

“นายกินอะไรไหม”
ตินตินเงยหน้ามามองฉันที่ยืนขึ้นเพื่อจะเดินไปสั่งเครื่องดื่ม แต่อีกคนก็ยืนขึ้นพลางดันตัวฉันให้นั่งลง

“เดี๋ยวไปสั่งให้”

“หือ?”

“รอสักครู่นะครับ”
ตินตินเอ่ยพลางยิ้ม ทำตัวเหมือนเป็นพนักงานในร้าน ฉันยิ้มก่อนจะนั่งลงมอบหน้าที่นั้นให้เขาแทน ฉันนั่งมองแผ่นหลังของอีกคนที่กำลังยืนสั่งเครื่องดื่มให้ฉันอยู่ ในใจก็นึกถึงทำพูดของโจโจ้ขึ้นมาได้




“ไม่เห็นหน้าก็จริง แต่ว่า...”

“.......”

“หุ่นแซ่บน่ากิน โคตรโดนใจ”

“หุ่นแซ่บน่ากิน โคตรโดนใจ”

“หุ่นแซ่บน่ากิน โคตรโดนใจ”



คำพูดนั้นมันเหมือนวนอยู่ในสมองฉัน พลางการมองภาพตรงหน้า ก็จริงของมัน แค่แผ่นหลังกว้างๆ นั่นของเขา ก็ทำให้ฉันใจเต้นได้ อันตรายชะมัด ไม่นานนักตินตินเดินกลับมาพร้อมกาแฟสองแก้ว แก้วหนึ่งของฉันแน่นอนเพราะมันเป็นอเมริกาโน่ของโปรดของฉัน แล้วอีกแก้วล่ะ

“ทำไมมองเราแบบนั้นล่ะ”

“หือ?”

“มองเราไม่พอ หน้าแดงอีกแล้ว คิดไรกับเราปะเนี่ย?”

“ปะ...เปล่าซะหน่อย”
ฉันเอ่ยปฏิเสธ อีกคนไม่ได้ว่าอะไร แค่ทำท่าเหมือนขำเบาๆ ก่อนจะเดินมานั่งที่ของเขาและยื่นแก้วกาแฟที่เป็นของฉันมาให้

“อเมริกาโน่เย็นครับ”

“ขอบคุณค่ะ”
ฉันเอ่ยขอบคุณก็พูดค่ะตามเขาที่พูดครับนั่นแหละ ก่อนจะจ้องมองกาแฟอีกแก้วที่อยู่ตรงหน้าอีกคน

“อันนี้ของเรา”

“ (O.o?) ”

“อย่ามองแบบนั้นดิ เราก็อยากกินกาแฟกับเขาบ้างไม่ได้รึไง”
ฉันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะจ้องหน้าอีกคน ยกกาแฟขึ้นดูดแป๊บนึงพลางตอบ

“ไอได้ก็ได้อยู่หรอก แต่นายจะกินได้ไง ก็...”

“แมสน่ะเหรอ?”

“อะ...อื้ม”
เขาร่นแมสลงอีกครั้ง เหมือนครั้งก่อนๆ ก็ร่นลงมาปิดปากไว้ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ใส่ได้ก็ถอดได้”

“ (O.o) ”

“ไม่อยากเห็นหน้าเราเหรอ ชีเน่”
เหมือนตินตินจะรู้เพราะฉันเงียบและมองอากัปกริยาเขาตลอด คนที่ไม่ยอมถอดแมสเลย จะมาถอดง่ายๆ ด้วยเหตุผลเพราะอยากกินกาแฟ ได้เหรอ?

“เราถามเธออยู่นะ อย่าเอาแต่จ้องสิ”

“อะ...อ่อ”
ฉันมองเขา ก่อนที่อีกคนจะเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง แต่ก็เหมือนจะพูดให้ฟังซะมากกว่าการถามล่ะมั้ง

“เมื่อกี้เธอได้ฟังที่พี่บีเบลเขาบอกเพื่อนเธอหรือเปล่า”

“อืม”

“ที่บอกว่าถ้าพาคนในกลุ่มมาเจอก็ต้องมั่นใจแล้ว”

“......”

“แมสก็เหมือนกันแหละ”

“ (O.o) ”

“ถ้ามั่นใจแล้ว จะถอดให้ดูตอนไหนก็ได้”

“นายจะถอดตอนนี้อะนะ?”
ฉันหลุดปากถามไป ตินตินเหมือนจะขำเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบในสิ่งที่ฉันพลั้งปากเมื่อกี้

“ถ้าเธออยากให้ถอด เราก็จะถอด”

“ (O.O??) ”
ฉันทำหน้าโคตรไม่เข้าใจ ก่อนที่จะเอ่ยถามเขาคลายความสงสัยทั้งหมดที่มีอยู่ในหัวของฉัน แต่เขาก็เป็นคนตรงไง พูดยังไงก็ชัดจนไม่ต้องถามต่อเลย

“นายชอบฉันเหรอ ...ไม่สิ นายมั่นใจฉันแล้วเหรอ เรายังไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ เลยนะ?”
ใช่ เขามั่นใจได้ไง ไหนใครบอกว่ากว่าจะถอดแมสได้มากยากเย็นนักยากเย็นหนา แล้วนี่อะไร ใบหน้าที่เนเน่บอกว่ากว่าจะได้เห็น ใบหน้าที่ยัยนั่นเอาโม้โอ้มาตลอดว่าเพอร์เฟคใต้แมสนั่น มันจะเปิดออกง่ายๆ ด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำเองเหรอ

“ทำไมชอบถามแบบนี้จัง?”

“.......”

“การเป็นแฟนกันมันสำคัญมากเหรอ?”

“ก็....”

“การที่เรารู้สึกดีกับใครสักคน อยากเจอเขาทุกวัน อยากอยู่ด้วยกัน แบบนั้นก็ต้องเป็นแฟนกันเลยเหรอ”

“..........”

“เราไม่รู้ว่าเธอตีความคำว่าแฟนว่าอะไร แต่เราไม่อยากให้เธอคิดว่าเราเป็นแฟนกัน”

“..........”

“เพราะสุดท้ายความสัมพันธ์ที่มีขีดจำกัดมากเกินไป มันก็เดินต่อไม่ได้อยู่ดี แล้วก็จบลงเหมือนเดิม ...ทุกครั้ง”

“..........”

“บางครั้ง ก็ไม่ต้องหาคำมาจำกัดความสัมพันธ์ หรอกนะชีเน่ แค่อยู่ด้วยกันแล้วเติมเต็มส่วนที่อีกคนขาด แบบนั้นก็พอแล้ว”

“.........”

“เราเลยไม่เรียกว่าแฟนไง แต่เราให้เป็นคนสำคัญของเรา”

“.........”

“เข้าใจไหมซิน?”
ฉันเงียบไปในคำพูดของตินติน เขาคงจะเจ็บปวดกับความสัมพันธ์ของเขาครั้งก่อนไม่น้อย ฉันฟังได้จากคำพูดที่เขารัวใส่ฉัน ไม่ได้ฟังดูโหดร้ายหรือสั่งสอน แต่มันเหมือนเป็นการแชร์ความรู้สึก ความคิดของเขาซะมากกว่า ก่อนที่อีกคนจะถามความเห็นฉันบ้าง

“เราเคยตกลงคบกันใช่ไหม?”

“ (-_-) (_ _) (-_-) (_ _) ”

“งั้นวันนี้ฉันจะถามเธออีกครั้ง”

“..........”

“ตั้งแต่ไหนแต่ไร เราเป็นคนไม่ชอบบังคับ ไม่โกรธใครง่ายๆ ด้วย”

“...........”

“เพราะงั้นเราก็จะไม่บังคับเธอ ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับเรา”

“..........”

“เราจะไม่บังคับเธอนะชีเน่ แต่เรา.....”

“..........”

“ก็จะไม่ไปไหน เพราะเรารู้สึกดีกับเธอมากๆ ...แค่นั้น”
เขาพูดจบ ฉันอึ้งไปเลย ไม่คิดว่าตินตินจะเป็นมีความคิดแบบนี้ มันแมนดีนะ มันไม่ต้องจำกัดความคำว่าแฟน แม้แต่คำว่าคนรักเขามองว่าคนนั้นคือคนสำคัญของเขา แล้วฉันล่ะ ถ้าถามว่าฉันเขามีแฟนมาแล้วก่อนหน้านี้ กอล์ฟไม่ใช่คนแบบนี้เลย ความคิดเขาไปกับคนละทางกันโดยสิ้นเชิงเลย แล้วที่แปลกคือ ตินตินไม่ได้ทำให้ฉันกลัวเขาเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าเขาสักครั้งเดียว เพราะงั้นจะเรียกว่ารังเกียจอีกคนก็ไม่น่าจะใช่ แค่ฉันยังไม่แน่ใจกับความรู้สึกตัวเองต่างหาก ตินตินยังคงจ้องหน้าฉันอยู่ ฉันมองแมสของเขาสลับกับดวงตาที่จ้องฉันก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ และยิ้มบางๆ ให้เขาพลางเอ่ยตอบ

“ความคิดนายเก๋ดี”

“.......”

“ฉันยอมรับว่าฉันไม่ได้ไม่ชอบความรู้สึกนายที่มีให้หรอกนะ”

“......”
“ฉันแค่ไม่มั่นใจตัวเอง”

“......”

“ก่อนหน้านี้ฉันก็โดน ว่ามาเยอะ ฉันน่าเบื่อนะ ฉันชอบทำอะไรเดิมๆ ฉันก็แค่คนธรรมดาที่อยากให้คนคนหนึ่งให้ความสำคัญ”

“.....”

“ฉันเป็นคนค่อนข้างมีโลกส่วนตัวนะ ถึงจะมีเพื่อนแบบโจโจ้กับโปเต้ก็เถอะ”

“......”

“นายรับได้เหรอ ...ที่ต้องเข้ามาในโลกที่มีแต่อะไรเดิมๆ ของฉัน”

“.....”

“ถ้ารับได้....”
ฉันพูดค้างไว้ ก่อนจะยกแก้วอเมริกาโน่ของตัวเองขึ้น พลางยื่นมันไปชนกับแก้วของเข้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยคำพูดต่อมา

“ก็เดินไปพร้อมกัน”
ฉันจบคำพูดของตัวเอง ด้วยการดึงแก้วของตัวเองกลับมา และยกขึ้นดื่ม แต่ก็ไม่ได้ละสายตาจากอีกคน ฉันรู้ว่าตินตินน่าจะเข้าใจว่าสิ่งที่ฉันทำคืออะไร ก่อนที่อีกคน จะยกมือขึ้นจับที่ปลายแมสนั่น และร่นลงช้าๆ พร้อมใบหน้าที่ค่อยๆ ปรากฏตรงหน้า ตามมาด้วย…

“นาย!!”

“ (^^) ”
ตินตินเผยรอยยิ้มที่สร้างความตกใจให้ฉันได้ ความจริงไม่ได้ตกใจที่เขาถอดหน้ากากอนามัยนั่นออกมา แล้วยกกาแฟขึ้นดื่มหรอกนะ แต่ตกใจ คนตรงหน้าที่ฉันเห็น ตินตินที่ฉันเพิ่งจะถอดแมสออก กับคนที่ฉันเจอในร้านเค้กเมื่อสามเดือนก่อน คนที่เจอที่ดีเอ็มคอนโดเมื่อวาน ที่แท้ก็คือ…

“ตินติน”

“ครับ?”

“ (=o=) ”

“นะ....นาย”

“ใช่ เราเอง ....ตินติน

“ (*o*??) ”

“....คนสำคัญของเธอ”



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

3,333 ความคิดเห็น

  1. #3324 PUNCH-AM (@punch-am) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 17:30
    น่าร้ากกกก
    #3324
    0
  2. #3314 Kpaweena_7 (@Kpaweena_7) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 15:45
    ก้อเธอน่ารัก
    #3314
    0
  3. #3313 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 15:09
    น่ารักกกก
    #3313
    0
  4. #587 Mildkayungsoo (@Mildkayungsoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 17:02
    เจิมมมมค่าาา
    #587
    0
  5. #586 satanic (@monnyvip) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 16:59
    เจิมมมมมม
    #586
    0
  6. #585 aorjang2526 (@aorjang2526) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 16:50
    เจิมมมมจ้า
    #585
    0