[นิยายทำมือ] SECRET'S PASSION

ตอนที่ 4 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ธ.ค. 57



                

 

-03-

Don’t Fu*king lie to me.

 

 

“ขอโทษนะอัญ” เขาพรวดลุกขึ้นและหันหลังเดินไปที่ประตูทันที

เกิดอะไรขึ้น

อยู่ๆ พันวาก็ผละออกจากร่างฉัน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เราจูบกัน สัมผัสกันแต่อยู่เขาก็พรวดพราดออกไป

 “พัน” ฉันเรียกเสียงแผ่วๆ เพราะยังคงหอบหายใจกับจูบของเราเมื่อครู่นี้

“ขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดพันคงมาหาอัญไม่ได้อีกแล้วนะ”

ฉันเบิกตากว้าง จ้องมองแผ่นหลังของพันวาที่เดินตรงไปที่หน้าประตู

“เดี๋ยว” ฉันเรียกรั้ง พร้อมกับลุกวิ่งไปขว้างเขาเอาไว้ “พัน” ฉันโผล่เข้ากอดร่างของพันวาเอาไว้ และเริ่มร้องไห้ทั้งๆ ที่น้ำตาเพิ่งจะเหือดแห้งไป

“มันเกิดอะไรขึ้น” ฉันโพล่งถามคำถามที่อยู่ในใจออกมาในที่สุด

ร่างสูงของพันวานิ่งเงียบไม่พูดจา (อีกแล้ว) มันน่าเบื่อว่ามั้ย? เมื่อเขาเป็นผู้ร้ายปากแข็งที่ไม่ยอมพูดจาหรือสารภาพผิดใดๆ ออกมา ฉันเองก็ไม่มีเครื่องมือที่จะสามารถง้างปากของคนๆ หนึ่งให้พูดความจริงออกมาได้ด้วย

ความรู้สึกของฉันมันยังไม่จบแต่เขากลับต้องการจะจบ เรื่องบ้าบออะไรกัน!!! ใครก็ได้บอกฉันหน่อยสิ

“ฟังพันนะ” เขาใช้มือทั้งสองข้างกระชากตัวของฉันออกและจับหัวไหล่ของฉันเอาไว้ “เราเลิกกันแล้ว จบกันแล้ว...ชัดใช่มั้ย?”  โทนเสียงเขายังคงคลุมเครือเหมือนเคย แต่ครั้งนี้พันวากล้าสบตากับฉันตรงๆ

ทันทีที่พูดจบ เขาก็เปิดประตูและเดินออกไปจากห้องของฉันอย่างรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงแค่เสียงบอกเลิกของเขาที่ดังกึกก้องหลอกหลอนให้ฉันเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

ฉันร้องไห้อีกแล้วและครั้งนี้ฉันรู้ว่าพันวาอาจจะไปจริงๆ อะไรบางอย่าง ไม่รู้สิ สีหน้าเขา แววตา โทนเสียงทุกๆอย่างดูแย่ลงไปหมดเท่าที่ฉันสัมผัสได้ เขาผละออกจากตอนที่เราจูบกัน

วินาทีนั้นฉันรู้ตัวแล้วว่ามันกำลังจะจบลงและตอนนี้มันก็จบลงแล้วจริงๆ จบไปกับคำถามที่ว่าฉันทำผิดอะไร

 

เวลาต่อมา

เสียงเพลงที่ดังกึกก้องไปทั่วสารทิศภายในคลับ ทำให้ฉันเลิกคิดฟุ้งซ่านไปได้ระดับหนึ่ง อย่างน้อยก็ดีกว่าหมกตัวอยู่คนเดียวในห้อง

            ฉันพาตัวเองออกมาจากห้องหลังจากนั้น ใครมันจะไปทนอยู่ได้...ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่หน้าของพันวาลอยไปลอยมา ขืนฉันอยู่ในห้องของตัวเองต่ออีกสักห้านาที รับรองเลยว่าฉันจะต้องเข้าไปรับการปรึกษาเรื่องสุขภาพจิตแน่ๆ มันฟุ้งซ่าน มันทรมานฉันถึงต้องพาตัวเองออกมาจากที่ตรงนั้น มายังสถานที่ ที่เต็มไปด้วยผู้คน แสงสี เสียงเพลงและแอลกอฮอล์

            แน่นอนว่าฉันจะดื่มแค่ให้ลืมจะไม่ดื่มให้เมาจนวาปได้แบบวันนั้นอีก

            “ไง อัญญา”

            ฉันหันหลังไปตามเสียงเรียกชื่อ แล้วก็เลิกคิ้วมองคนที่กำลังยิ้มเย็นทักฉันด้วยสีหน้าสงสัย

            เอาไงดี ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใครแต่เขารู้จักฉัน ให้มันได้อย่างนี้สิ

            “จาโค เพื่อนเฟลิกซ์” เขายิ้มขำและแนะนำตัว

            “เพื่อนเฟลิกซ์ อ๋อ...” ฉันพยักหน้านึกถึงหน้าเฟลิกซ์ที่เพิ่งรู้จักกันก่อนจะมองเขาอย่างพิจารณา จาโค นี่หน้าตาร้ายกาจไม่ต่างจากเฟลิกซ์เลย หล่อแบบร้ายกาจ ยังไงดีละถ้าเฟลิกซ์เหมือนจิ้กจอกเจ้าเล่ห์ จาโคก็คงเหมือนหมาป่าละมั้ง แววตาของเขามันดุดันและเยือกเย็นแปลกๆตอนที่มองฉัน ถึงมุมปากของเขาจะยิ้มอยู่ก็เถอะ

            “มาคนเดียว?”

            เขาถามและนั่งลงข้างๆฉัน ก่อนจะกวักมือเรียกเด็กในร้านมากระซิบกระซากอะไรสักอย่างแล้วก็หันมายิ้มให้กับฉันจากนั้นเขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยสักพักด้วยสีหน้านิ่งๆ

            ฉันได้แต่มองเขาอย่างงงๆเมื่อเขาเริ่มพูดถึงฉัน

            “เอ่อ...มามั้ย? เจออัญญาด้วย...หึหึ”

เดี๋ยว...เขาพูดถึงฉันทำไม!!!

ฉันมองจาโคด้วยสายตาหวาดระแวง ผู้ชายคนนี้นี่เป็นคนแปลกๆ ว่ามั้ย? เขาดูน่ากลัวอ่ะ อะไรบางอย่างจากสายตา รอยยิ้ม รวมๆแล้วมันทำให้ฉันรู้สึกกลัวจนเสียวสันหลังเลยละ

            “เดี๋ยวเฟลิกซ์มา” เขาพูดออกมาเรียบๆ เอาหลังพิงกับผนังเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ

            ฉันมีคำถาม...ใครเชิญเขามานั่งที่โต๊ะของฉันกัน และฉันบอกหรอ?ว่าอยากเจอเฟลิกซ์ ฉันอยากจะอยู่คนเดียวอยากจะนั่งดื่มคนเดียวเงียบๆ ไม่อยากจะเจอใคร ไม่อยากจะมีเพื่อนคุย เมื่อกี้นี้เขาต้องโทรบอกให้เฟลิกซ์มาทีนี่แน่ๆฉันบอกจาโคหรอ?ว่าอยากเจอเฟลิกซ์น่ะ

            อารมณ์ของฉันตอนนี้คือไม่อยากจะเจอใครทั้งนั้นฉันอยากจะอยู่คนเดียว  แล้วผู้ชายที่มานั่งทำหน้ามึนๆอยู่ข้างๆฉันนี่มันคืออะไร ให้ตายเขาจะมาวุ่นวายกับฉันทำไมกัน...

            “ขอโทษนะจาโค...ฉันอยากอยู่คนเดียว” ฉันบอกความต้องการของตัวเองออกไปอย่างชัดเจน แต่จาโคเขากลับ

            “ฮาฮ่า...ฉันเป็นเจ้าของร้านและฉันจะนั่งตรงนี้ โอเค้” เขามันกวนได้โคตรหล่อจริงๆ

            ผู้ชายคนนี้คงไม่ปกติ เชื่อฉันสิ...เขาฮึมฮัมขำเราะอยู่ในลำคอราวกับว่ามันเป็นเรื่องสนุกที่เห็นฉันหงุดหงิด ตอนนี้ฉันอยากจะอยู่คนเดียวคิดเรื่องราวในชีวิตที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ก็ไม่รู้จะไล่คนที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆยังไง จาโคบอกว่าที่นี่เป็นร้านของเขา...ไม่น่าละเขาถึงกร่างได้ขนาดนี้ แต่อย่างน้อยเขาก็น่าจะเกรงใจฉันบ้างสิ ฉันเป็นลูกค้านะ...และเขาควรจะเคารพสิทธิ์ของฉัน ไม่ใช่มานั่งกระดิกเท้าทำท่าสบายๆแบบนี้

            “ฉันอยากอยู่คนเดียว...ขอร้องละ” ฉันอดกลั้นเสียงไม่พอใจของตัวเองไว้ ตอนนี้ฉันอยากจะอยู่คนเดียว ให้ตายสิ เขาจะเข้าใจบ้างมั้ย? ผู้ชายคนนี้ไม่สนใจในสิ่งที่ฉันพูดด้วยซ้ำ

            ฉันยกแก้วเหล้าขึ้นซดอย่างหงุดหงิดเมื่อจาโคยังคงปั่นหน้าเป็นยิ้มไม่เลิกรา

            ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าเขามันน่ากลัว...ฉันว่านอกจากจาโคเป็นตัวอันตรายแล้ว เขาก็ยังเป็นคนที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิดได้ง่ายๆ เพียงแค่เขายิ้มเท่านั้น

            รอยยิ้มของเขามันคืออะไรกัน ทำไมแค่เห็นแล้วมันถึงได้รู้สึก...เฮ้อ ช่างมันเถอะ

            ฉันยกเหล้าในแก้วขึ้นอีกครั้ง ไม่อยากจะสนใจสายตาแปลกๆของจาโคที่กำลังจ้องมองอยู่ นัยน์ตาสีฟ้าของเขามันประหลาด ทำเอาฉันรู้สึกเสียสูญ เสียความมั่นใจอะไรประมาณนั้น

            ถ้าจะมาก็มาเร็วๆเถอะ เฟลิกซ์...ฉันทนเพื่อนนายไม่ไหวแล้ว

 

            เสียงหัวเราะของจาโคดังสลับกับเสียงเพลงในคลับ มันทำเอาประสาทของฉันหลอนไปเลยเชื่อมั้ย?

            เพื่อนของเฟลิกซ์คนนี้ต้องไม่ปกติแน่ๆ

            “...จะไปไหน”

            ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆ ตอนที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้มมองลงมองหน้าหวานๆของจาโคอย่างปลงตก

            “ห้องน้ำ” ฉันตอบออกไปสั้นๆ แล้วก็ได้ยินเสียงกลั้วขำหึหึของจาโคดังตามหลังมาอีก

            บ้าจริง...ฉันมาที่นี่เพื่อนที่จะได้อารมณ์ดีขึ้นน่ะ ไม่ใช่มาเพื่อให้ตัวเองอารมณ์เสียหนักกว่าเดิม ให้ตาย

            ตุบ!!!

            “ขอโทษครับ”

            “นี่...เดินดูทางบ้างสิ” ฉันปรายตามองคนที่เพิ่งจะเดินชนในทันที อายุยังไม่ถึงสิบแปดเลยละมั้ง? หน้ายังเด็กอยู่เลย

            ไอ้เด็กบ้านี่ มันจ้องหน้าฉันด้วย เหอะ...

            “ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับเด็กหรอกนะ” ฉันบอกและมองเด็กตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา

“กลับบ้านไปหานมอุ่นๆกินก่อนนอนไป” ฉันว่าและเดินผ่านตรงไปที่ห้องน้ำ

สายตาของเด็กคนนั้นมันยังไงๆอยู่นะ ฉันเกลียดสายตาของไอ้เด็กคนนี้ชะมัด ให้ตายสิ!!!

 

“บ้าบอชะมัด!!!” ฉันสถบอออกมาแรงๆเมื่ออยู่คนเดียวในห้องน้ำ

 วันนี้มันเป็นวันดวงตกในรอบหลายๆปีของฉันแน่ๆถึงได้มีแต่เรื่องเข้ามาทำให้ต้องหงุดหงิดแบบนี้ ฉันมองตัวเองในกระจกแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด ฉันไม่ได้อยากจะมาห้องน้ำ แต่ฉันแค่หมดความอดทนกับเสียงหัวเราะบ้าบอของจาโค

ฉันเปิดก๊อกน้ำแล้วล้างมือแล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำ (?)

ตอนทางเดินที่กำลังจะกลับไปที่โต๊ะนั้นละ ฉันก็เห็นร่างของใครบางคน ถึงจะเห็นเพียงแค่แผ่นหลังฉันก็จำได้ทันทีเลยว่าเขาคือใคร...

เขายังใส่ชุดเดิม ชุดตอนที่มาหาฉันที่ห้องอยู่เลย...จะใครที่ไหนละ ถ้าไม่ใช่พันวา

โอเค้!!! ฉันยอมรับก็ได้ว่าฉันมึนหัวนิดหน่อย ฉันกินเหล้าเข้าไปน่ะไม่ใช่น้ำเปล่าจะได้ไม่รู้สึกเมารึเฉยๆกับแอลกอฮอล์พวกนั้น และฉันว่าเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์นี่ละที่ทำให้ฉันกล้าที่จะเดินไปหาพันวาอีกครั้ง

“พัน...” ฉันกดโทนเสียงต่ำเรียกชื่อร่างสูงที่กำลังนั่งซดเหล้าอยู่ที่บาร์

พันวาค่อยๆหันมามองทางฉัน และเบิกตากว้างราวกับตกตะงันที่เห็นฉันยืนอยู่ตรงหน้า

“ตกใจมากรึไง ที่เห็นฉัน” ฉันเชิดหน้าขึ้นมองและปรายตามองพันวาแล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก

ดูสภาพเขาสิ โทรมอย่างอย่างกับไม่ใช่พันวาคนเดิมที่ฉันรู้จัก ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาไม่หาฉันที่ห้อง พันวายังดูดีกว่านี้เลย ตอนนี้เขาดูแย่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเสื้อยับยู่ยี่ไม่หมด

“อัญ...” เขาครางเรียกชื่อของฉันออกมาเบาๆ แล้วฉันก็ได้แต่ส่ายหน้ากับสภาพของเขา

พันวาไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ด้วย แล้วนี่อะไร เขากำลังทำอะไรอยู่

สภาพเขาดูไม่ได้จริงๆ แล้วฉันมันก็น่าสมเพช ทั้งๆที่เขาทำร้ายจิตใจฉันถึงขนาดนั้นฉันยังจะเป็นห่วงเขาอีก

 “ไม่ต้องดื่มแล้ว” ฉันกระชากแก้วเหล้าของพันวาออก และเอาไปวางให้ห่างจากมือของเขามากที่สุด

“อะ..อัญมาที่นี่ได้ยังไง” พันวาเสียงค่อยถามฉันก่อนจะปรายตาไปมองใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขา

เดี๋ยวสิ...ไอ้เด็กผู้ชายคนนี้ มันเป็นเดียวกับที่เดินชนเมื่อกี้นี้นิ

ตอนเดินเข้ามาฉันก็ไม่ทันได้สังเกต เพราะตอนนั้นฉันโฟกัสแค่พันวาคนเดียว ไม่ทันได้มองรอบข้างเลยว่าเขายืนอยู่กับใคร

“พี่พันกลับบ้าน...” เสียงของเด็กคนนั้นพูดและดึงกระชากพันวาอย่างสนิทสนม

ฉันปรายตามองไอ้เด็กคนนั้นก่อนจะหันมองพันวา...

หัวใจของฉันเต้นรัวอย่างไม่รู้สาเหตุเมื่อเห็นมือของเด็กคนนั้นที่จับแขนของพันวาเอาไว้ ไม่หรอก...พันวาเขาไม่ใช่คนแบบนั้น เขาเกลียดพวกตุ๊ดพวกเกย์จะตายไป

“ใคร?..”ฉันถามออกไปสั้นๆ มองเขาทั้งสองคนด้วยสายตาสับสน

“นะ...น้องน่ะ” พันวาตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกะและพยายามสลัดเด็กคนนั้นออกจากตัว

สายตาของพันวากึ่งขอร้อง เหมือนเขาพยามมายจะสื่อความหมายอะไรหลายๆอย่างออกจากสายตาตอนที่เขาจ้องมองฉัน

“...” ฉันนิ่งเงียบและจ้องมองพวกเขา

“ใช่น้องภูเป็นน้องของพี่พัน...”

“หุบปาก!!!

ฉันขมวดคิ้วมองพวกเขาอย่างงุนงง นี่ฉันกำลังรู้อะไรที่ไม่ควรรู้รึเปล่า พันวามีท่าทีแปลกใบ เขาลุกลี้ลุกลนจ้องหน้าฉัน

หัวใจฉันเต้นบีบแน่นไปหมด เมื่อเห็นท่าทางของเด็กผู้ชายคนนั้นที่มีต่อพันวา อะไรบางอย่างในทาทีของเด็กคนนั้นทำให้ฉันต้องคิด...และทำให้ฉันรู้สึกกลัว

“พัน...อัญว่าเรา...”

ฉันยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดีเลยด้วยซ้ำ เสียงของเด็กผู้ชายคนนั้นก็ดังสวนขึ้นมาอีก

“น้องภูบอกว่าให้พี่พันกลับบ้านกับน้องภูเดี่ยวนี้ไง”

ไอ้น้องภูอะไรนั้นหันไปกระชากแขนพันวาดึงเข้ามาตัวเองและหันมาจ้องกร้าวมองฉันด้วยสายตาไม่พอใจ

“อัญไม่เห็นพันบอกเลยว่ามีน้อง” ฉันถามออกไปอย่างงุนงงและมองพวกเขาด้วยความสงสัย

“พี่น้องท้องติดกัน...คิดว่าคงเข้าใจนะ” เด็กคนนั้นเหยียดยิ้มออกมาแล้วจ้องหน้าฉันด้วยสีหน้ากระยิ้มย่องสะใจ

“พี่น้องท้องติดกัน...” ฉันทวนคำพูดก่อนจะจ้องไปที่พันวาที่ขณะนี่กำลังหน้าซีดขาวจนออกเขียวเหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย

“อะไรกันพัน?” ฉันถามเขาอีก แล้วเขาก็เงียบ

“รึจะต้องให้น้องภูอธิบายให้เข้าใจละ...”

“หุบปากไอ้ภู”

“นี่...อย่ามาขึ้นไอ้กับน้องภูนะ”

ฉันสูดเอาอากาศเข้าปอดก่อนจะมองดูภาพเหตุการณ์ทุเรศๆตรงหน้า

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน..พวกเขามาทะเลาะกันต่อหน้าฉันเนี้ยนะ แล้วเรื่องที่เด็กคนนั้นพยายามจะพูดมันคืออะไร

ฉันมึนตึบงุนงงไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้น...แล้วอยู่ๆก็ได้ยินเสียงใครสักคนเรียกชื่อฉันขึ้นมาอีก

“อัญ...คุณมาอยู่นี่เอง”

เฟลิกซ์น่ะ...ไม่รู้ว่าเขาหาฉันเจอได้ยังไง แต่เขาก็เดินเข้ามาหาฉันได้ถูกเวลาจริงๆ

“แล้วนี่...แฟนเก่าคุณหรอ?” เขาเลิกคิ้วงงเล็กน้อยก่อนจะเขยิบตัวเข้ามาใกล้และกระซิบข้างๆหูของฉัน

ฉันคิดว่าตอนที่ฉันเมาครั้งที่แล้วฉันคงบอกอะไรเขาไปเยอะ เพราะเขาดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง

 “อัญ...ไอ้เวรนี่เป็นใคร”

ฉันมองพันวาที่ถามฉันด้วยน้ำเสียงกระชากกระชั้นไม่พอใจก่อนจะควงแขนของเฟลิกซ์เพื่อประชดเขา และมันก็ได้ผลด้วยละเมื่อพันวารีบสลัดตัวออกจากไอ้เด็กคนนั้นและเข้ามากระชากแขนฉันออกจากเฟลิกซ์ในทันที

“พี่พัน!!!” เสียงกรีดร้องของอีกคนดังขึ้นและกระทืบเท้าเร่าๆอย่างไม่พอใจหันมาจ้องหน้าฉันอย่างกินเลือดกินเนื้อ

“พี่พันเป็นของน้องภูนะ พี่พันมาหาน้องภูเดี๋ยวนี้นะ” เด็กผู้ชายคนนั้นกรีดร้องออกมาเร่าๆแล้วก็เข้ามาดึงกระชากร่างของพันวาไป

ฉันได้แต่มองภาพของพวกเขาอย่างตั้งคำถาม...แต่ฉันไม่อยากจะคิด ฉันไม่อยากจะคิดว่าพวกเขาเป็นแบบนั้น

ขาของฉันแทบทรุดเมื่อเห็นอาการแข็งทื่อและปฏิกิริยาของเด็กคนนั้นที่แสดงออกต่อพันวา

พวกเขาเป็นผู้ชายนะ พันวาเป็นผู้ชายและไอ้เด็กน้องภูอะไรนั้นก็เป็นผู้ชาย

“พัน...นี่มันเรื่องอะไร หมายความว่ายังไงกันแน่” ฉันถามออกไปเสียงสั่น

ดวงตาของฉันร้อนผ่าวจนน้ำตาเอ่อล้นออกมาเมื่อเห็นภาพแนบชิดของเด็กคนนั้น ถึงแม้พันวาจะพยายามจะสลัดออกแต่ฉันว่ามันไม่ปกติแน่

“น้องภูเป็นเมียของพี่พันไง...พี่อัญควรจะเลิกยุ่งกับผัวของน้องภูได้แล้วนะ” เสียงเด็กภูนั้นพูดออกมาอย่างเยาะเย้ยฉัน จนฉันแทบจะจมดิน

หัวใจของฉันเต้นถี่ราวกับกำลังจะแตก แข็งขาของฉันอ่อนไปหมด ถ้าไม่มีเฟลิกซ์ยืนประคองฉันอยู่ในตอนนี้ฉันอาจจะทรุดลงไปกับพื้นแล้วก็ได้มันทั้งภาพทั้งเสียงออกจะขนาดนี้คงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้หรอก

“อัญ...อย่าไปฟังมันนะ” เขาแกะมือของเด็กคนนั้นออกและพยายามที่จะเข้ามาหาฉัน แต่ก็โดนเด็กคนนั้นกระชากตัวกลับไป

“พี่พันเป็นของน้องภู...”

ผลัวะ!!!

“กูบอกให้มึงหุบปากไง”

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นพันวาตบเด็กคนนั้นต่อหน้าต่อตาฉัน สิ่งที่ฉันเห็นมันเหมือนกำลังดูละครเรื่องหนึ่ง และมันก็เป็นเรื่องที่น่าสนุกดี...หากว่าฉันไม่ได้พัวพันอยู่ในละครเรื่องนั้นด้วย

แสดงว่าสิ่งที่เด็กคนนั้นพูดเป็นเรื่องจริงสินะ...พันวาเป็น... อย่างนั้นหรอ?

ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าพันวาจะ...ที่เขาบอกเลิกฉันเพราะเรื่องนี้สินะ

ฮาฮา ฉันโดนเด็กผู้ชายคนนั้นแย่งแฟน ฉันโดนผู้ชายแย่งแฟน...ตอนนี้เหมือนเลือดไม่ไปเลี้ยงสมองของฉัน มันชาไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เฟลิกซ์...เอาฉันออกไปจากตรงนี้ที”

ฉันหันไปบอกเฟลิกซ์ด้วยน้ำเสียงพร่าทั้งน้ำตา ก่อนจะหันไปมองพันวาที่กำลังทะเลอะอยู่กับเด็กคนนั้นด้วยสายตาเจ็บปวดที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาทั้งชีวิต

เจ็บยิ่งกว่าตอนพันวาบอกเลิกฉันในวันครบรอบสามปีซะอีก...

ผู้หญิงที่ชื่ออัญญามันน่าสมเพชที่สุดเลยว่ามั้ย?...

ฉันโดนเกย์แย่งแฟน

 

 

 


อีกครึ่งหนึ่งมาละ ช่วงนี้ป่วยๆพูดเลยว่าไม่มีเเรงเขียน สมองตัน 
เรื่องนี้วางพล็อตเอาไว้หนักมากๆ ที่เขียนๆไปทั้งหมดนี่ เเค่ปูเรื่องเองนะ 
จะบอกว่าชีวิตอัญญา ยังรันทดได้อีกกว่านี้ ไม่ใช่เเค่โดน เกย์เเย่งเเฟนหรอก หึหึ
ถ้าอยากจะรู้ก็ตามกันไปนานๆ อย่าเพิ่งเบื่อกันเลยนะ T_T 

ลองทายดูมั้ย? ว่าอัญญาเจอใคร  พรืดดดดดดดดดดดดด
รับรองเซอร์ไพรส์ มาลองเดากันเล่นๆ ดีก่า #ฟหกดฟหกด

เรื่องนี้ไม่ค่อยมีคนอ่านเลย...ไม่รู้ทำไม สงสัยจะไม่สนุกพอ #ถถถถถถถถ
 ขอบคุณที่ติดตามคะ เกศรักทุกโคนเสมอ จูจุ๊ฟ ♥o♥

_____________________________________________________________________________________

ADD.FAN


_____________________________________________________________________________________

SET.SECRET 

 
 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

5,532 ความคิดเห็น

  1. #5531 24907 (@24907) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 10:24
    เกย์ ขนลุกขึ้นมาทันใด
    #5531
    0
  2. วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 15:50
    เจอแบบนี้เจ็บยิ่งกว่าเจ็บอีกนะ.
    #5511
    0
  3. #3466 โซวอนนนน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:26
    ไรต์ สู้ๆๆ

    #3466
    0
  4. วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:32
    เอิ่มม ชัดเจน เป็นฉันก็รับไม่ได้ว่ะ
    #3000
    0
  5. วันที่ 3 มกราคม 2558 / 21:37
    สงสารอัญอ่ะ ไม่น่าเลยย ไรต์สู้ค่ะะะะ
    #223
    0
  6. #173 aomzizz (@nutchaya22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 08:55
    ฮือ พันวาไม่น่าเรย..
    #173
    0
  7. #156 มุ้นมิ้นท์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 21:32
    พี่พันเป็นผัวน้องภู แอ๊ะ...กลับบ้านมั๊ยหนู??
    #156
    0
  8. #106 mon7777 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 07:48
    ศึกชิงพี่พัน



    นี้แต่ดร่ามาเบาๆใช้ไหมค่า



    ส่งสัยต้องมีหนักกว่านี้



    ยังไงก็ทีมอัญญา
    #106
    0
  9. #79 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 18:32
    ถ้าเราเป็นอัญเราคงเป็นลมอ่ะ T^T
    น่าสงสารมากๆ แต่อาจจะน่าสงสารกว่าเดิมเพราะมาเจอเฟลิกซ์รึเปล่าไม่รู้
    รอลุ้นๆ ><

    ปล. ชอบเพื่อนเฟลิกซ์มากอ่ะไรท์ >0<
    #79
    0
  10. #45 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 00:58
    นางเอกโดนเกย์แย่งแฟน
    #45
    0
  11. #11 Nuttakan Nam (@nam-b36) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 00:42
    สนุกมากคะ เค้าติดตามอยู่นะคะไรท์. อย่าเพิ่งถอดใจ สู้ๆ
    #11
    0