[นิยายทำมือ] SECRET'S PASSION

ตอนที่ 3 : Secret's Passion ✞ -02- Look to my eyes.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ธ.ค. 57

-02-

Look to my eyes.

 

            ผ่านไปสองวันแล้วที่ฉันจมอยู่กับน้ำตาคนเดียวในห้องของตัวเอง จนสภาพไม่ต่างไปจากผีตายซาก อยากกินข้าวแต่ไม่อยากเคี้ยว ทุกอย่างมันจืดชืดพาให้เซ็งไปหมด

                ฉันคิดไม่ออกและไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ ฉันพยายามตามหาตัวพันวา กดโทรศัพท์จนมือหงิกแต่พันวาก็ไม่รับสาย คิดว่าเขาคงจะบล็อกเบอร์หนี พอไลน์ไปก็ไม่ตอบแถมเฟซบุคเขาก็ยังบล็อกฉันออกจากการเป็นเพื่อนอีก

                บ้าเอ้ย...สรุปคือจะเลิกกับฉันจริงๆใช่มั้ย?

                ฉันพยายามไปดักรอเขาที่คณะแต่ก็ไม่มีใครเห็นพันวาเลย พอไปที่ห้องของเขามันก็เงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ อยู่ๆเขาก็หายไปจากชีวิตของฉันเฉยๆ

                ความผูกพันสามปีของเรามันไม่สามารถยื้อความรักจากพันวาไว้ได้เลย

            ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วฉันคิดไม่ออกแล้ว และฉันอาจจะเป็นคนโง่ก็ได้ ที่ใช้วิธีเรียกร้องความรักจากผู้ชายที่เคยคบกันมาถึงสามปีด้วยวิธีโง่ๆ แบบนี้

                ก็ฉันรักเขานิรักมากจนไม่อยากจะเสียเขาไป

 

 

It is message to Panwa

When I die I am going to haunt...

 

มันอาจเป็นวิธีที่เรียกร้องที่โง่เง่าที่สุดรูปกรีดข้อมือที่ฉันโพสไปพร้อมกับข้อความบนเฟซบุค แต่มันอาจจะไปไม่ถึงพันวาก็ได้

ฉันไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ อย่างน้อยฉันคิดว่าอาจจะมีใครสักคนที่รู้จักพันวาและเอารูปนี้ไปให้เขาดูก็ได้หรือไม่วิธีนี้อาจจะเป็นวิธีที่โง่งมที่สุด

ใช่และก็จริงที่สุดเรื่องที่ฉันเป็นคนโง่ ฉันมันเป็นคนโง่เวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว เกือบชั่วโมงกว่าเห็นจะได้แม่แต่เงาของพันวาฉันยังไม่เห็นเลย นี่หากว่าฉันโง่กรีดข้อมือของตัวเองจริงๆ ปานนี้ฉันก็คงจมกองเลือดตายไปแล้ว รูปที่ฉันโพสคงไปไม่ถึงพันวา และเขาคงไม่มา คงไม่กลับมหาฉันอีกแล้ว

ฉันหันหน้าจมกับหมอนปล่อยให้น้ำตาไหลและเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า

 

ปัง!!!

ปัง!!!

“อัญ...อัญเปิดประตูหน่อย!!!

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเย็นของวันนั้นด้วยความตกใจ เพราะเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่ด้านนอกอย่างบ้าคลั่งนี่ฉันไม่ได้ฝันไปหรอกใช่มั้ย? ที่ได้ยินเสียงกระวนกระวานใจของพันวาดังสับกับเสียงประตูที่ดังอย่างต่อเนื่อง

ฉันเอามือขึ้นเสยผมก่อนจะหยิกตัวเองแรงๆ เพื่อให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้กำลังเพ้อจนคิดอะไรเป็นตุเป็นตะ

                พันวาเขากลับมาหาฉันแล้วจริงๆ ฉันยิ้มลุกจัดท่าทางของตัวเองและรีบไปเปิดประตูทันที

หน้าตาของพันวาแตกตื่น ตอนที่ฉันเปิดประตู เหงื่อเขาไหลโชกเต็มตัว เขาจ้องฉันนิ่งอย่างสำรวจ ดวงตาของเขามองฉันด้วยความห่วงใย สายตาที่เคยเป็นของฉันเพียงคนเดียว

 “อัญญา!!!

น้ำเสียงกระชากระชั้นตะโกนเรียกชื่อฉันเต็มยศด้วยสีหน้าตกใจเมื่อน้อย พันวาตรงเข้ามากระชากแขนฉันขึ้นดูแล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าแขนของฉันยังคงเรียบเนียนเหมือนเดิมทั้งสองข้างไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนใดๆ

แน่ละมันจะไปมีได้ยังไง ก็รูปพวกนั้นฉันหามาจากอินเตอร์เน็ต ฉันถึงฉันจะรักพันวามากแค่ไหน แต่ฉันรักตัวเองเกิดกว่าที่จะทำอะไรไร้สาระอย่างนั้น

“ทำแบบนี้ทำไมอัญ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

วูบหนึ่งฉันเห็นดวงตาของพันวาแสดงความโกรธเกี้ยว แต่เพียงไม่นานก็เปลี่ยนเป็นสายตาที่แสดงออกถึงความว่างเปล่า

“ถ้าไม่ทำแบบนี้พันจะมาหาอัญหรอ?” ฉันตอบตัวคำถามและจ้องคนตัวโตตรงหน้านิ่ง

“อัญ...ขอร้องอย่าทำแบบนี้” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ และผละตัวฉันออกห่าง “ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมากหรอก?”

แข้งขาฉันแทบจะทรุดฮวบหมดแรงจะยืนเมื่อสัมผัสได้ถึงความเฉยชาของพันวาผ่านแววตาและน้ำเสียง ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปมากมายถึงขนาดนี้นะ

ให้เหตุผลฉันสักข้อไม่ได้รึยังไง ให้ฉันรู้ว่าเราเลิกกันเพราะอะไร

“ถ้าพันไม่รักอัญ พันจะกลับมาทำไม กลับมาอีกทำไม ให้อัญตายไปสิถ้าอัญทำแบบนั้นจริงๆ” ฉันตะแบ็งถามสุดเสียงพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มรินไหล

 “พันแค่มาดูว่าอัญไม่เป็นอะไร พันไม่อยากจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตก็แค่นั้น” พันวาพูดน้ำเสียงอึกอัก สายตาเขาเสไปมองทางอื่นไม่ยอมสบตากับฉัน นั่นก็แสดงว่าเขากำลังโกหกหรือไม่ก็มีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่

“หึ...แน่จริงก็จ้องหน้าอัญ แล้วพูดมาสิว่าไม่รัก” ฉันแค่นเสียงจ้องเขานิ่ง พลางปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ และทันทีที่จบคำพูดของฉันพันวาก็หน้าซีดลงจนไรสีเลือด

“พูดมาว่าไม่รักอัญ...พูดสิ” ฉันทุบพันวาที่ยืนนิ่งทื่อด้วยความโมโห นี่ละพันวาถ้าเขาคิดอะไรไม่ออกเขาก็จะนิ่งเพื่อหนีปัญญา เราคบกันมาสามปีนะทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง

“พันกล้ายอมรับมั้ย?ละว่าไม่รักอัญแล้ว” ฉันพูดอย่างท้าทายเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของเขา

“พันขอโทษ”

เพี๊ยะ!!!

ผ่ามือของฉันกระแทกไปที่ใบหน้ของพันวาแรงๆเมื่อเขาพูดคำๆ นั้นออกมา ขอโทษอย่างนั้นหรอ? ฉันไม่อยากได้ยินมัน คำขอโทษที่เหมือนมีดที่กำลังเฉียนหัวใจของฉันไม่เหลือชิ้นดี

“อย่าพูดคำนั้นให้อัญได้ยิน...” ฉันตะโกนบอก จ้องกร้าวไปที่พันวาอย่างขุ่นเคืองที่สุด

ร่างสูงหลุบตามองลงต่ำ เขาเอาลิ้นดุนแก้มและแสดงท่าทางโง่ๆ ด้วยการยืนนิ่งไม่พูดไม่จา เขามันก็เป็นซะแบบนี้เสมอเวลาทำอะไรผิด เวลาที่ไม่อยากจะยอมรับความจริง

“มองหน้าอัญ” ฉันสั่งและใช้มือจับหน้าของพันวาขึ้นให้สบตากับฉัน “พูดสิว่าไม่รักอัญแล้ว ถ้าพันพูดอัญจะไม่ยื้อพันไว้อีก”

“พัน...ไม่ได้รักอัญแล้ว”  

เขาพูดสวนทันทีหลังจากฉันพูดจบ แต่เป็นการพูดที่ไร้น้ำหนัก แม้แต่หน้าฉันเขายังไม่ยอมมอง พันวาไม่ยอมสบตาฉันตอนที่พูด แค่นั้นมันก็เป็นเครื่องยืนยันแล้วว่าเขายังคงรักฉันอยู่ เราคบกันมาสามปีและเขาก็ไม่เคยโกหกฉันได้สักครั้ง

“สบตาอัญ...มองหน้าอัญให้ชัดๆแล้วพูด!!!

เพี๊ยะ!!!

ฉันตบใบหน้าของพันวาอีกครั้งเมื่อเขาเอาแต่ยืนนิ่งและหลบตาฉัน มันน่าโมโหที่เหมือนฉันต้องกลายเป็นคนบ้าโวยวายหาเรื่องเขาอยู่ฝ่ายเดียว โดยที่อีกคนทำเพียงแค่ก้มหน้าก้มตาไม่แก้ตัวแสดงท่าทีว่ายอมรับผิด เพื่ออะไร เพื่อยั่วให้ฉันโมโหตายรึยังไง

“อัญบอกว่าให้มองหน้าอัญไง” ฉันกระชากเสียงสั่งและจ้องไปที่ใบหน้าของเขา

 “...ขอโทษ”

ฉันหลับตาลงก่อนจะถอนหายใจเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธของตัวเองที่กำลังปะทุขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้ยินคำนั้นออกมาจากร่างสูงที่ยืนทำท่าโง่ๆ อยู่ตรงหน้า

“อย่าคิดจะโกหกอัญ อัญคบพันมาสามปีนะไม่ใช่สามวันจะได้ไม่รู้ว่าพันกำลังโกหกรึว่ามีเรื่องอะไรปิดบังอัญอยู่” ฉันพูดเสียงเย็นพร้อมกับจ้องไปที่ใบหน้าพันวาที่เริ่มขึ้นเป็นรอยทาบแดงๆ ที่ข้างแก้ม

“อัญพอเถอะ พันขอโทษที่ทำให้อัญต้องเสียใจ”

ฉันถอนหายใจออกมาอีกครั้งพร้อมกับจ้องไปที่ใบหน้าของพันวาอย่างจริงจังเคร่งเครียด

“ไม่ว่าพันจะทำอะไรผิดไว้ อัญก็จะเข้าใจและไม่โกรธ ชะนั้นบอกมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นพันถึงได้บอกเลิกอัญแบบนี้”

ฉันพยายามอย่างถึงที่สุดแล้วที่จะไม่ใช้อารมณ์ แต่ไอ้การยืนบื้อไม่พูดไม่จาอะไรเลยของพันวามันก็ยั่วโมโหของฉันชะมัด

“พัน...” ฉันเสียงอ่อนเรียกเขาพลางถอนหายใจด้วยความรู้สึกเหนื่อย

ตอนนี้ฉันแทบจะแยกแยะความรู้สึกของตัวเองไม่ถูกเลยว่า ฉันควรจะโกรธรึว่าเสียใจกันแน่ ให้ตายสิ!!! ฉันเกลียดท่าทางของพันวาในตอนนี้จริงๆ

“ถ้าอัญไม่เป็นอะไรแล้วพันขอกลับนะ” เขาพูดออกมาในที่สุด แต่ก็ไม่ยอมสบตาฉันอยู่ดี

เฮ้อ...ลองนับดูละกันว่าฉันถอยหายใจไปกี่รอบแล้ว มันเหนื่อย มันโมโห มันรำคาญ จริงๆ นะ

“เข้ามาก่อนเถอะ” ฉันลดละดับเสียงลง “ขอร้องละ”  

พันวามองหน้าฉันสีหน้าอึกอักแล้วถอนหายใจจากนั้นก็ยอมเดินเข้ามาในที่สุด 

 

เขานั่งลงบนโซฟามุมเดิมที่เคยนั่ง ส่วนฉันแยกเดินไปที่ตู้เย็นความเงียบงันภายในห้องทำให้ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจของเขาหลายครั้งอย่างชัดเจน พอลอบหันไปมองก็เห็นชัดเลยว่าพันวาทีท่าทีที่อึดอัดมากแค่ไหน จนฉันรู้สึกแบบนั้นไปกับเขาด้วย

 ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ารูปแบบความสัมพันธ์ของเราเปลี่ยนไปจนน่าใจหายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เมื่อไม่วานมานี้ฉันยังต้องรับโทรศัพท์บอกฝันดีก่อนนอนอยู่ทุกคืน

 “น้ำเปล่าเหมือนเดิมนะ” ฉันถามเขาพร้อมกับหยิบขวดน้ำออกจากตู้เย็น

 “ขอเป็นกาแฟ” เสียงนิ่งตอบกลับมา

ฉันฟังแล้วได้แต่ถอนหายใจซ้ำๆ เขาพยายามทำให้ตัวเองเปลี่ยนไป พันวาไม่ชอบดื่มกาแฟแค่ได้กลิ่นเขายังบ่นว่ามันเหม็นเลย  แต่เมื่อกี้เขากลับบอกว่าอยากดื่มกาแฟ

“อย่าทำอะไรที่ฝืนตัวเองเลยพัน” ฉันเดินกลับมาที่โซฟา เทน้ำเปล่าใส่แก้วแล้วกระแทกลงบนโต๊ะเพื่อให้เกิดเสียงดัง

ปัง!

ร่างสูงของพันวาสะดุ้งเล็กน้อย ให้ตายเถอะท่าทางของเขามันน่าสมเพชชะมัด

“อัญมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ”

หึ ฉันละอยากจะหัวเราะกับท่าทางเหมือนลูกหนูที่กลัวแมวของพันวานัก แต่ในตอนนี้ฉันขำไม่ออกจริงๆ เขาทำท่าเหมือนกลัวฉัน กลัวทำไมกันคนอย่างอัญญามีอะไรให้ต้องกลัว

“พูดความจริงกับอัญทำไมเราถึงต้องเลิกกัน” ฉันนั่งลงข้างๆ ใช้สายตาจับจ้องไปที่คนตัวโตที่นั่งแข็งทื่อไม่ยอมสบตาอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ ฉันเชื่อว่าพันวาจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างและฉันต้องบังคบให้เขาพูดมันออกมาให้ได้

“พันไม่ได้รับอัญแล้ว”

ท่าทางพันวาจะไม่เข็ดหลาบกับฝ่ามือของฉันสินะ ถึงได้พูดอะไรแบบนั้นออกมาอีก

“อัญไม่เชื่อ” ฉันสวนกลับพร้อมถอนหายใจไปด้วยและกรอกตาขึ้นอย่างเบื่อหน่าย

“แล้วจะให้พูดความจริงอะไรอีก ก็พันเบื่ออัญแล้วอยากจะเลิกแล้วนี่ละความจริง”

ฉันยอมรับว่าสิ่งที่พันวาพูดมันสั่นคลอนหัวใจฉันให้เจ็บปวดอยู่ลึกๆ แต่ทว่าในน้ำเสียงของเขากลับพูดแบบตัดบัวยังเหลือใย เขาพูดเหมือนตัดฉันไม่ขาด ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าเขามีปัญหาอะไรจนทำให้ต้องบอกเลิกฉันแบบนี้ แต่ฉันเชื่อเหลือเกินว่าผู้ชายที่กำลังจ้องมองฉันอยู่ตรงหน้านั้นเขายังรักฉันอยู่ ไม่ว่าจะสรรพนามแทนการเรียนตัวเองหรือการเรียกชื่อฉันทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพียงแค่ว่าเขาพยายามเหลือเกินที่จะบอกว่าเราต้องเลิกกัน

ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก ความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านี้มันกลืนกินคำพูดของฉันให้หายวับไป แทนที่ด้วยน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสาย

“กอดอัญหน่อยได้มั้ย?พัน” ฉันพูดอย่างขอร้องและใช้หลังมือเช็ดน้ำตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ

พันวากลายเป็นปูนปั้นรึอะไรสักอย่างไปแล้วที่ไม่มีชีวิต เขานิ่งซะจนฉันอ่อนใจที่จะพูดหรือเรียกร้องอะไรอีก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่อย่างนั้นท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องเงียบงัน ฉันได้ยินเพียงแค่เสียงสะอื้นที่นารำคาญของตัวเองเท่านั้นส่วนผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เขากลับทำตัวอย่างกับว่าตัวเองนั้นไม่ใช่คน เป็นฟอนิเจอร์ที่มีลมหายใจก็แค่นั้น

“ฮึกทำไมมันเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ” ฉันเอามือขึ้นปิดหน้าของตัวเองแล้วร้องไห้ มันรู้สึกสิ้นหวังจนปัญญาที่เรียกร้องให้เขากลับมาเหมือนเดิม

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเราต้องเลิกกัน คำว่าไม่รักของพันวาน่ะมันเชื่อได้ที่ไหนไม่ใช่จะเข้าข้างตัวเอง แต่ฉันรู้ว่าเขายังรักฉันอยู่

แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

“อัญ” เสียงทุ้มนุ่มของพันวาเรียกฉัน แค่เรียกชื่อสั้นๆแต่มันกลับทำให้หัวใจของฉันฟองโตอย่างหาสาเหตุไม่ได้

ฉันรีบปาดน้ำตาและเงยหน้ามองพันวา ที่กำลังทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกมองฉัน มือของพันวาค่อยๆ เอื้อมแตะที่ใบหน้าด้วยความสั่นเทาเล็กๆ ที่ฉันสัมผัสได้

“ไม่มีพันอัญก็ต้องอยู่ให้ได้นะ”

ฉันฟังแล้วได้แต่สะอื้นร้องไห้แล้วก็ร้องไห้

“ไม่มีพัน อัญจะใช้ชีวิตของตัวเองได้ยังไง พันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอัญไปแล้วเหมือนอัญตัดแขนขวาของตัวเองทิ้งเหมือนชีวิตอัญคือคนพิการ” ฉันหยุดสะอื้นและเช็ดน้ำตามองหน้าเขาอย่างขอร้อง “อย่าทิ้งอัญไปเลย”

ฉันไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมและเขาก็ไม่พูดว่าเพราะอะไร มันเจ็บตรงนี้ละเจ็บเพราะคำว่าไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลย

“พันอย่าไปอย่าทิ้งอัญเลยนะ” ฉันพูดขอร้องเอามือของพันวามากุมจับไว้ ก่อนจะโน้นหน้าเข้าไปใกล้ให้ลมหายใจของเราได้สัมผัสกัน  ริมฝีปากของฉันค่อยๆแตะขอบปากหน้าแห้งๆของเขา ค่อยๆครอบครองถือสิทธิ์

พันวาตอบสนองฉันทุกอย่าง เราจูบกันอย่างโหวหายเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดเข้าหากันและกัน ร่างกายของฉันร้อนไปหมด ร้องวูบวาบทุกครั้งที่มือของพันวาเลื่อนผ่าน

ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แถวๆ บริเวณสาปเสื้อ ก่อนที่พันวาผลักร่างฉันลงบนโซฟาที่เรานั่งอยู่ ลมหายใจของฉันและเขาถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่สามารถควบคุม

ท่าทีที่เขาแสดงกับฉันตอนนี้ยังจะกล้าพูดออกมาอีกหรอ? ว่าไม่รักฉัน





 

อัพเเล้วคะ วันนี้เอารูปพี่พันมาด้วย หล่อเนอะ...เเบบว่า ใครอ่านอีกเรื่องคงรู้เนอะ #น้ำตา
เกศเข้าไปอ่านเรื่องของพี่พันมา (Secret's Poison) #ทีมน้องภู เขามาเเรงมากๆ
ขอเสียงทีม #ทีมอัญญา หน่อยเร็วๆ 
เรื่องนี้เกศอัพ ทุกสามวันเนอะ จะพยายามไม่เลทเกินกว่านี้นะคะ

ADD.FAN


_____________________________________________________________________________________

SET.SECRET 

 
 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

5,532 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:17
    ดราม่าแล้วนางเอกกรู 555
    #2999
    0
  2. #1366 parestory (@duckugly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:53
    อยากรุสาเหตุง่ะ
    #1366
    0
  3. #185 Sarun Yok (@yokandmom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 19:01
    ทีมอัญค่าาาาาาาาาาาา //เฟลิก(พระเอกชื่อนี้ใช่ไหม...) อย่าใจร้ายกับอัญอีกคนน้าา
    #185
    0
  4. #171 aomzizz (@nutchaya22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 08:29
    ทำไมพันวาถึงเลิกกับอัญญาน่
    #171
    0
  5. #170 aomzizz (@nutchaya22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 08:29
    ทำไมพันวาถึงเลิกกับอัญญาน่
    #170
    0
  6. #105 mon7777 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 07:44
    พี่พันทิ้งอัญ ไปหาน้องภู



    เงิบเลย



    ทีมอัญญาาา ดราม่าตัวโตๆ



    #105
    0
  7. #102 # wipawaneeaum (@aumzazii12) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 19:32
    โหยสนุกง่ะ ดราม่าแต่ไกลเลยยยยย
    #102
    0
  8. #78 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 18:27
    คืออยากรู้ว่าทำไมพี่พันถึงเลิกกับอัญเลยตามไปดู
    ว้าย....
    อัญอย่ารู้ความจริงเลย เชื่อเรา 555
    #78
    0
  9. #10 BACHAREE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 19:47
    ติดตามตลอด นะ รออ่านอยุ่ค่ะ ^^
    #10
    0
  10. #9 งิๆ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 22:47
    เปนกำลังใจให้ค้าสนุกมากๆ^^
    #9
    0