เล่ห์รักคณิกา (ตีพิมพ์กับสนพ.แสนรัก ในเครือไลฟ์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 3 : พี่ชายสุดหล่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    18 พ.ค. 61

ตอนที่ ๒

พี่ชายสุดหล่อ

 

โรงน้ำชาเหินฟ้า

ผู้คนมากมายทั้งชาย หญิง คนแก่ คนหนุ่มสาวหรือแม้กระทั่งเด็ก มีอยู่ทุกเพศทุกวัยในโรงน้ำชาแห่งนี้ บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นและคึกตักไปพร้อมๆกัน สองหญิงสาวต่างวัย เดินเข้ามาในร้าน เสี่ยวเจี้ยที่เธอช่วยไว้มีสง่าราศีน่ายกย่องและทะนุถนอม กลับกันกับเธอที่ตอนนี้คล้ายคนใช้เข้าไปทุกที หากมิได้ส่วนสูงที่ทำให้ดูมีสง่าราศี ชาตินี้เธอคงขอโดดเหวตายอีกรอบ

“คุณหนูจะรับอะไรดีขอรับ” เสี่ยวเอ้อร้านเดินมาที่โต๊ะของเธอก่อน เขาหันไปถามเด็กสาวอย่างเอาอกเอาใจ เห้ๆสนใจฉันหน่อย ฉันก็มาด้วยนะ! มี่เฟยคิดกับตัวเองในใจ เธอได้แต่เพ่งมองบริกรหนุ่มให้หันมาสนใจเธอบ้าง เพราะเธอต้องการสั่งอาหาร

“เจ้าอยากทานอะไรหรือ สั่งเสียสิวันนี้ข้าเลี้ยงเจ้าเอง”เด็กสาวแย้มยิ้มอ่อนหวานมาทางมี่เฟย รอยยิ้มเพชฌฆาตชวนมองทำให้เสี่ยวเอ้อของร้านมองตามสายตาของหล่อนมา พอเห็นใบหน้าของมี่เฟยเสี่ยวเอ้อหนุ่มก็แปรเปลี่ยนสีหน้าทันที จากอ่อนน้อมกลายเป็นเย่อหยิ่งขึ้นเท่าตัว

ให้ตายสิ..ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนคนเราก็มองกันที่หนังหน้าสินะ

“ขอบใจเสี่ยวเจี้ยมาก เช่นนั้นข้าคงไม่เกรงใจ”มี่เฟยยิ้มมุมปากบางๆ ถึงแม้คำพูดจะดูขอบใจอย่างล้นพ้น แต่ในน้ำเสียงนั้นต่างกันนัก เมื่อคนได้ฟังหากไม่เห็นหน้าคงคิดว่าเสี่ยวเจี้ยท่านนี้เลี้ยงอาหารประจบประแจงคณิกาคนนี้เป็นแน่

เมื่อสั่งอาหารเป็นที่เรียบร้อย เสี่ยวเอ้อก็กลับเข้าครัวไปส่งรายการทันที ดังนั้นภายในโต๊ะจึงมีเพียงสองสาวเท่านั้น รอบบริเวณโต๊ะก็ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ใกล้เกินรัศมีหนึ่งเมตร บังเอิญงั้นหรือ?

“ข้าชื่อหนิงเหยา เรียกข้าหนิงเอ๋อก็ได้ ไม่ต้องสุภาพกับข้าหรอก ดูจาก..เจ้าแล้วคงอายุมากกว่าข้าสินะ” หนิงเหยาเว้นคำพูดไว้ช่วงหนึ่งก่อนจะไล่สายตากลมโตนั่นมาที่หน้าอกหน้าใจของเธอ

มี่เฟยนั่งกอดอกเท้าบนโต๊ะอยู่ จึงทำให้อะไรๆที่ใหญ่โตเกินมาตรฐานของสาวจีนมันกองอยู่บนโต๊ะอย่างชัดเจน สาปเสื้อจากชุดร่นถอยลงไปยังไหล่มน ทำให้ตอนนี้เนินเนินอกขาวนวลโผล่พ้นสาปเสื้อน้อยๆหากเป็นบุตรสาวของขุนนางหรือแม้กระทั่งสาวชาวบ้านยากไร้ ถ้านั่งเอานมเกยโต๊ะแบบเธอคงโดนตราหน้าและกล่าวว่าตักเตือนจากผู้อื่นเป็นแน่

แต่นี่ใคร? เธอมี่เฟย นางแบบสาว สุดเอ็กซ์ที่คนทั้งโลกจับตามอง มีหรือจะอายเพียงเรื่องแค่นี้? เพราะความคิดจากอนาคตทำให้เธอไม่ค่อยรู้สึกผิดศีลธรรมหรือจารีตที่ควรปฏิบัตินัก ถึงตอนนี้จะไม่ได้สวยแบบเดิม แต่ดอกบัวคู่นี้ก็ทำให้เธอมีกำลังใจ  รอก่อนเถิดเธอจะต้องสวย!

“ข้าชื่อมี่เฟย เป็นคณิการะดับสี่หอโคมแดง” ถึงแม้จะมิใคร่ชอบระดับที่ตัวเองอยู่นัก แต่เธอคิดอยู่เสมอว่า ถ้าหากมีคนดูถูกเรา ให้ใช้คำดูถูกนั้นเป็นแรงผลักดัน นี่เป็นอีกหนึ่งข้อที่เธอจะต้องทำให้ได้ ไต่เต้าเป็นคณิการะดับสูง และเหยียบย่ำคนที่ดูถูกเธอให้จมดิน

ในตอนนี้มีสามบุคคลแล้วที่เธอหมายมาดไว้

“แสดงว่าเจ้ายัง..ยัง..” หนิงเอ๋อเงียบไปพักใหญ่คล้ายเธอเห็นประกายบางอย่างพาดผ่านดวงตาคู่งามก่อนที่นางจะเปลี่ยนท่าที เด็กสาวพูดเสียงตะกุกตะกัก ซ้ำยังหน้าแดงเข้มจนคล้ายเจ้าหล่อนจะเป็นลมแดด มี่เฟยมองพิจารณาอย่างเพียงครู่ก่อนจะปัดผ่านเรื่องนี้ไป ที่นางหน้าแดงคงเขินอายเรื่องอย่างว่ากระมัง

“ข้ายังบริสุทธิ์อยู่”

ช่างน่าสงสารนัก..หากเธอวาดการ์ตูนโดจินแจกจ่ายเหล่าลูกสาวขุนนางได้คงได้เงินไม่ใช่น้อย..

ประเดี๋ยวนะ หากเธอวาดรูปชายหญิงนัวเนียกันออกจำหน่าย เธอก็จะได้เงิน พอมีเงินแล้วเธอก็จะสามารถซื้อเครื่องประทินโฉมมาบำรุงหนังหน้าของเธอได้! มี่เฟยแสยะยิ้มมุมปากบางๆ เอาละ เธอมีลู่ทางความสวยแล้ว รอกลับถึงหอโคมแดงก่อนเถิด

“จริงหรือ! ฮิๆข้าดีใจยิ่งนัก” หนิงเอ๋อหัวเราะออกมาเสียงใส ดวงตากลมโตพราวระยับราวกับมีเรื่องน่าตื่นเต้นอะไรสักอย่าง ใบหน้ากลมเล็กที่พยายามทำให้ดูเจ้าเล่ห์ช่างน่ารักน่าชังนัก กริยาอ่อนหวานของเด็กสาวตรงหน้าดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง อ่า..เธอเป็นโรคชอบผู้หญิงตัวเล็กๆหรือนี่...

อย่าพึ่งมองเธอแบบนั้น เธอไม่ใช่หญิงรักหญิง เธอแค่ชอบเฉยๆ ยิ่งในยุคนี้ที่ผู้หญิงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายทำให้เธอยิ่งสงสารพวกนางเหล่านั้น ต้องตกเป็นเบี้ยล่างผู้ชายใช้ได้ที่ไหน เดี๋ยวนี้ผู้หญิงต้องสตรอง!!

 

สองสาวคุยกันอย่างออกรสออกชาติโดยมิได้สนใจคนรอบข้างเพียงนิด ห่างไปไม่ใกล้ไม่ไกลจากโต๊ะ ปรากฏร่างสูงสง่างดงามของชายหนุ่มหนึ่ง เขานั่งมองสองสาวนั้นด้วยสายตาที่ต่างกัน คนแรกมีหน้าตาน่ารักน่าชัง เขามองด้วยความรักและหลงใหล กลับกันกับสตรีอัปลักษณ์อีกคนเขามองด้วยสายตาเหยียดหยามและดูถูก

“สตรีหน้าไม่อาย อัปลักษณ์แล้วยังใช้มารยาหญิงล่อลวงหนิงเอ๋อของข้าอีก” ริมฝีปากบางกระจับพึมพำออกมาอย่างเครียดแค้น สาเหตุทั้งหมดหากมองเพียงผิวเผินผู้คนคงคิดว่าองค์ชายผู้นี้คงหวงเด็กสาวคนนั้นเป็นแน่

แต่ทว่าในใจของซูหยางหมิงซือรู้ดี เขาคับแค้นและอับอายสตรีผู้นี้ยิ่ง องค์ชายเก้าแห่งแคว้นเช่นเขาโดนชาวบ้านชั้นต่ำหมางเมินและดูถูก  เพียงเพราะนางคนเดียว ทำให้วันนี้เขาโดนหมิ่นเกียรติ หากเขาไม่จับนางมาลงโทษอย่าเรียกเขาว่าองค์ชายอีกเลย!

ซูหยางหมิงซือมองตรงไปยังโต๊ะของสองสาว สายตาคมเข้มมักเหลือบแลมองต่ำลงไปที่เนินอกสาว ความจริงเขาหาได้สนใจไม่ แต่ทว่าตัวเขาเองนั้นเป็นผีเสื้อราตรียามค่ำคืนย่อมชมสุราเคล้านารีอยู่ร่ำไป เมื่อมีดอกบัวคู่งามลอยเด่นไม่ใกล้ไม่ไกลมีหรือเขาจะไม่มอง

ถึงหน้าตานางจะอัปลักษณ์ แต่หน้าอกหน้าใจคู่นั้นยอมดึงดูด อยากลองสัมผัสภายใต้ล่มผ้า อยากรู้นักว่าผิวนางจะขาวเพียงไหน..ไม่สิ! ใยเขาต้องสนสตรีวิปลาสนั่นด้วย

“หวางเยี่ยพ่ะย่ะค่ะ” เสียงขององครักษ์หนุ่มพึมพำเสียงเบาใกล้ๆ แต่ตัวองค์ชายนั้นกลับสะดุ้งสุดกายอย่างมีพิรุจ ก่อนจะกระแอมไอสองสามครั้งกลบเกลื่อน

“เป็นเช่นไร เจ้าสืบมาแล้วใช่หรือไม่”

“นางชื่อมี่เฟย เป็นนางคณิกาชั้นต่ำของหอโคมแดง ที่มาไม่อาจทราบแซ่ที่แท้จริงได้ ทว่าน่าแปลกนักพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นเพียงคณิกาชั้นต่ำที่ไม่ได้ผ่านค่ำคืนแรกมา แต่แม่เล้าหอโคมแดงเลี้ยงดูปูเสื่อนางดีกว่าคณิกาชั้นต่ำคนอื่นนัก” ไป๋มงจูเอ่ยสิ่งที่ตัวเองไปสืบมาเสียงเรียบ ใบหน้าคมเข้มตามแบบฉบับชายงามของแคว้นยากที่จะละสายตา รัศมีของเขาคล้ายแม่ทัพผู้กล้าหาญคนหนึ่ง

“หึ พอแล้ว เปิ่นหวางเพียงอยากรู้แค่นี้” องค์ชายเก้าแสยะยิ้มมุมปากชั่วร้าย

“แล้วราตรีนี้..”

“แน่นอน หอโคมแดงแห่งกวางโจว เปิ่นหวางจะไปที่นั่น” มุมปากหยักลึกฉีกกว้างขึ้นอีกเป็นเท่าตัว สตรีนางใดเล่าจักไม่หลงใหล

 

หอโคมแดง

ท่ามกลางค่ำคืนเดือนหงาย แสงจันทร์สาดส่องทั่วท้องนภา ตามทางเดินแรกเริ่มในฤดูเหมันต์ ช่างเย็นสบายและหนาวเย็นเล็กน้อย กลีบดอกเหมยที่ค่อยๆร่วงโรยยามสายลมพัดผ่าน กลีบงามของมันจรดลงที่ปลายเท้ายาวสวยที่อยู่ภายใต้รองเท้าหนังหยาบสำหรับชนชั้นล่าง

ดวงตากลมโตของหญิงสาวทอดมองกลีบดอกเหมยด้วยใจที่สงบนิ่ง ค่ำคืนนี้เป็นคืนแรกที่เธอจะต้องรับแขกในร่างของคณิกาน้อย ซึ่งตอนนี้ก็เป็นตัวเธอแล้ว เมื่อกลับมาจากตลาดกลางเมือง มี่เฟยพึ่งรู้ว่าค่ำคืนนี้จะเป็นเวรเธอ ผลัดกันกับคณิกาอีกสามคนที่เป็นคณิกาชั้นต่ำ

ตามจริงแล้วเธอต้องรับแขกอีกสามวันข้างหน้า แต่เมื่อมีการแลกเปลี่ยนเวรกัน คำให้นับจากนี้เธอจะต้องรับแขกอีกสามราตรีต่อจากนี้ เธอเพียรถามเหตุผลจากชิงเอ๋อหลายต่อหลายรอบ นางได้คำตอบเดียวคือ ไม่รู้เจ้าค่ะ

มันทำให้นางแบบสาวอย่างเธอหงุดหงิดไม่ใช่น้อย

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านจะต้องเปลี่ยนชุดด้วยเจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อเดินนำเธอมายังห้องๆหนึ่งที่อยู่หลังหอคณิกา เธอเดินนำเข้าไปข้างใน มี่เฟยสำรวจโดยรอบแล้วห้องนี้คล้ายคอสตูมของโลกปัจจุบัน เหล่าคณิกาชั้นสูงจะมีคนใช้อย่างต่ำสามคน คอยรองมือรองเท้าและดูแลเครื่องแต่งกายให้ ข้อแตกต่างนี้เห็นได้ชัดเจนที่เธอมีเพียงคนใช้คนเดียว

“เอาสิชิงเอ๋อ เจ้าจัดการเถิด” มี่เฟยยิ้มละมุมตาส่งไปให้ แม้ใบหน้าอัปลักษณ์แต่แสงรัศมีที่เปล่งประกายออกมา ทำให้ชิงเอ๋อรู้สึกว่านายหญิงของเธอไม่เหมือนเดิม นางดูผ่องใสและสูงส่ง ถึงจะขัดกับหน้าตาอันปูดโปนนั่นก็ตาม หรือนางทีนางอาจจะคิดไปเอง

ชิงเอ๋อส่ายหน้าให้กับความคิดตัวเองเบาๆ จะเป็นไปได้อย่างไร เด็กสาวร่างน้อยรีบสะบัดหน้าไปทางตู้เสื้อผ้าสำหรับรับแขกของมี่เฟย เธอพิถีพิถันเลือกชุดนั้นชุดนี้อย่างตั้งใจ โดยที่มี่เฟยได้แต่นั่งมองอยู่ห่างๆ

และในระหว่างนั้นเอง เวลาที่สงบสุขของมี่เฟยดูเหมือนจะโดนรบกวน

“ต๊าย พี่หญิงเจ้าคะ ดูนังอัปลักษณ์นั่งชูคออวดรัศมีนี่สิ” ดรุณีร่างน้อยนางหนึ่งที่แต่งหน้าคล้ายจะไปเล่นงิ้วจีบปากจีบคอพูดกับ พี่หญิง ที่นางเรียก สายเล็กรีตามแบบฉบับสาวจีนดูหยิ่งผยองและเหยียดหยาม

มี่เฟยมองเด็กคนนั้นด้วยความนิ่งสนิทพลางสำรวจไปตามเครื่องหน้า ใบหน้ากลมขาวผ่องราวตุ้กตาแก้ว ไม่สิ เหมือนคนทำศัลยกรรมพลาสติก ดวงตาเล็กรีเหมือนเม็ดถั่ว ปากบาง..บางเหมือนขอบกระดาษเช็ดชู่ แล้วนั่นอะไร..นมหรือถนนโดนรถสิบล้อทับ?

อดีตนางแบบสาวส่ายหน้าปลงๆกับรสนิยมคนสมัยนี้..ไม่น่าเชื่อ คนที่นี่ชอบอะไรเล็กๆแบบนี้หรือ

“เจ้าจะสนใจไปใยฮุ่ยเอ๋อ เพียงกิ่งกาชูคอรอคนชื่นชมเท่านั้น” พี่หญิงที่ฮุ่ยเอ๋ออะไรนั่นเรียกพูดเสียงเรียบอ่อนหวานเรียบร้อยอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงหน้าเล็กกะทัดรัดขาวนวลลงเครื่องประทินโฉมเพียงบางๆทำให้นางดูเด็กลงไปหลายส่วน ดวงตากลมโตหวานฉ่ำแลดูดึงดูดให้เหล่าภมรมาดอมดม จมูกเล็กปากหน่อย และร่างกายเล็กกระทัดรัดแต่สัดส่วนหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โตพองาม ทำให้เจ้าหล่อนดูน่าทะนุถนอมขึ้นไปอีก

มี่เฟยมองสำรวจคนทั้งสองด้วยสายตาเรียบเฉย เธอเจอมาเยอะนักเมื่อตอนเป็นนางแบบ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องหรือเพื่อนในสายอาชีพเดียวกันต่างพากันอิจฉาและกระแนะกระแหนเธอเช่นนี้ แต่ตอนนี้เมื่อดูจากสถานการณ์แล้วคณิกาสองคนนี้คงไม่ได้อิจฉาเธอกระมัง

“พี่หญิงกิ่งกาตัวนี้ดูท่าว่าจะเป็นใบ้เสียแล้ว ใยนางไม่ทำความเคารพท่านเล่า มันคงไม่เคารพท่านและคิดว่าท่านเป็นคนโง่งมกระมัง แบบนี้พี่หญิงต้องสั่งสอนนะเจ้าคะ” ร่างเล็กที่เคียงข้างกันใส่ไฟเข้าไปเต็มที กระพือพัดโหมกระหน่ำให้ลุกฮือขึ้น หากเป็นเรือนหลังใหญ่โดนไฟปานนี้คงเหลือแต่ตอบ้าน

“นั่นสิหนา พวกเจ้าจับนางไว้” เสียงเล็กแหลมมีกระแสเสียงรุนแรงขึ้น ดวงตาลุกโชนเมื่อโดนยั่วยุ นางชี้นิ้วสั่งลิ่วล้อที่เคยข้างหลายคนให้ขึงแขนขาจับตัวเธอไว้

มี่เฟยเบิกตาโต ไม่น่าเชื่อ เจ้าเด็กคนนี้ยั่วยุง่ายนักแล!

เหล่าคณิกามากหน้าหลายตาต่างฉุดกระชากฉุดรั้งข้อมือเธออย่างไม่ปราณี มี่เฟยกรอกตามองบนอย่างเอือมระอาปล่อยให้เหล่าคณิการุมจับนั่นนี่อยู่แบบนั้น

ไม่เอาน่า...แผลเก่ายังไม่หายจะสร้างบาดแผลใหม่อีกแล้วหรือ

“ยังไม่ทำความเคารพพี่หญิงอีกหรือ นังอัปลักษณ์!

เมื่อแขนสองข้างโดนจับอย่างแน่นหนา ซ้ำยังโดนผลักให้นั่งคุกเข่าลงต่อหน้ายัยพี่หญิงอะไรนั่นด้วย เสียศักดิ์ศรชะมัดยาด

“เหตุใดข้าต้องทำความเคารพนางด้วย” มี่เฟยแสยะยิ้มชั่วร้าย ดวงตากลมโตขึ้นสบกับเตียวหนิงที่คณิกาทั้งหลายเรียกพี่หญิง เธอได้ยินแว่วๆว่าชื่อนี้ หญิงสาวลอบเบะปากในใจ สวยไม่ได้ครึ่งของนางด้วยซ้ำ ทำเป็นวางท่าใหญ่ตี โธ่!เมื่อก่อนฉันสวยกว่าแกอีกชะนี!

“หน็อย! นังอัปลักษณ์ ปากดีเสียจริง เจ้าคงมิลืมกฎของคณิกาหอโคมแดงหรอกนะ!

“กฎอะไรหรือ”

“เคารพคณิกาที่ชั้นสูงกว่า ยอมรับและปฎิบัติตามคำสั่งทุกอย่าง!” คณิกานางหนึ่งตะคอกขึ้นมาด้านหลังเตียวหนิง ซึ่งพี่หญิงของหลายๆคนต่างแสยะยิ้มส่งมาให้ลับหลังสายตาผู้คน 

ให้ตายสิเด็กคนนี้ ต่อหน้าดูราวกับนางฟ้า ลับหลังยิ่งกว่านางมาร

“สูงกว่านั้นหรือ เจ้าคิดว่าเจ้ามีอะไรสูงกว่าข้ากันเล่า?” มี่เฟยยิ้มมุมปากไถ่ถามเตียวหนิงด้วยน้ำเสียงเนิบนาบไร้ชีวิตชีวาราวกับเบื่อหน่าย

“บังอาจนัก!” ฮุ่ยเอ๋อคณิกาลิ้วล้อยกมือขึ้นหมายจะฟาดลงมาที่ดวงหน้ากลมของมี่เฟย แต่กลับมีมือปริศนาคว้าข้อมือเล็กไว้อย่างรวดเร็ว

“เจ้าจะทำอะไรฮุ่ยเอ๋อ” หญิงวัยกลางคนแต่งตัวสีฉูดฉาดคว้าข้อมือเล็กของเด็กคนนั้นไว้ นางมองฮุ่ยเอ๋ออย่างตำหนิติติง ก่อนจะหันมามองเธออย่างสำรวจตรวจตา สายตาที่มองเธอนั้นช่างต่างกับคนอื่นโดยสิ้นเชิง ราวกับเธอเป็นขยะชิ้นหนึ่ง ถึงแม้จะไม่พูดอะไร แต่เธอเข้าใจความหมายของสายตานั้นได้อย่างลึกซึ้ง

“มะ..แม่เล้า..”

“เจ้าตามข้ามาได้แล้วมี่เอ๋อ ประเดี๋ยวจะสาย” หญิงร่างอวดอัดเดินพลิ้วสะบัดกายเบี่ยงไปอีกด้าน เธอมองสำรวจชุดเนื้อหยาบสีฟ้าอ่อนที่ตัวเองใส่อยู่พลางถอนหายใจ คงไม่สามารถแต่งตัวได้แล้วแล ต้องออกไปตอนนี้เสีย ก่อนที่แม่เล้าคนนั้นจะโมโห

ดวงตากลมโตสีรัตติกาลมองสบไปยังดวงหน้ากลมเล็กของชิงเอ๋อที่ยืนอยู่ไม่ไกล ในมือเล็กของนางกำชุดหนึ่งในมือแน่น ศีรษะเล็กก้มลงเสมอพื้นหลบซ่อนสายตาของมี่เฟยอย่างน่าประหลาด

น่าแปลกนัก ชิงเอ๋อก็อย่าตรงนั้น ใยนางไม่รีบเดินเข้ามาช่วยเธอแต่งตัวเล่า

หรือกลัวจนไม่กล้าเข้ามาใกล้กัน?

ช่างเถิด ต้องรีบออกไปแล้วเรื่องชิงเอ๋อค่อยคิดแล้วกัน

 

“เจ้ารอตรงนี้ แขกวันนี้ต้องดูแลให้ดี” แม่เล้าหันมาพูดกับมี่เฟยด้วยน้ำเสียงเข้มเจือกระแทกกระทั้น เมื่อมาถึงหน้าห้องๆหนึ่งซึ่งเป็นบานประตูเลื่อนสีน้ำตาล ลวดลายดอกเหมยที่สลักเสลาอยู่บนบานประตู

ครืดดดด

บานประตูเลื่อนเปิดออกช้าๆ มี่เฟยที่ไม่ได้แต่งหน้าหรือเปล่าชุดรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ราวกับขาดตัวตนของตัวเองไป แต่กระนั้นหอนี้ยังมีดีอยู่อย่าง ที่ให้คณิกาสามารถใช้หมวกฟางกางผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าได้ ดังนั้นยามค่ำคืนที่ไม่มีแสงเทียนจึงสามารถอำพรางใบหน้าได้ไม่ใช่น้อย

ดวงตากลมโตของมี่เฟยสำรวจในห้องกว้างที่ตกแต่งด้วยสีขาวนวลตา มีโต๊ะตัวเล็กๆอยู่กลางห้องสำหรับจัดวางอาหารและสุรา ถัดไปไม่ไกลมีเตียงกว้างถูกปกคลุมด้วยผ้าม่านบางๆสีแดงเพิ่มความเร่าร้อนให้บรรยากาศภายในห้องได้เป็นอย่างดี

เหตุใดไม่มีใครอยู่กันเล่า..มี่เฟยมองรอบห้องอย่างสงสัยก่อนที่สายตาจะหยุดที่ริมระเบียง สองเท้าก้าวผ่านโต๊ะกลางห้องไปช้าๆ เธอเปิดประตูระเบียงออกก่อนที่ดวงตาสีรัตติกาลจะพบเห็นบุราร่างหนึ่ง ร่างกายสูงสง่าภายใต้ร่มผ้าคงมีมัดเนื้อน่าลูบไล้ เมื่อมองเผินๆตามมัดกล้ามและหน้าอกแบนราบโผล่พ้นชายเสื้อเล็กน้อยดูวาบหวิว

ใบหน้ายาวเรียว ดวงตาคมดูอ่อนโยน คิ้วเข้มตะหวัดเฉียงเหมือนดาบ จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากกระจับสีอ่อน ลงตัวราวเทพบุตรจุติดิน.. มี่เฟยเผลอมองชายหนุ่มคนนั้นตาค้าง หัวใจดวงน้อยเต้นเบาๆอย่างตื่นเต้น

หล่อเหลา..น่าเอาเป็นพ่อของลูกโดยแท้!

“ใยมองข้าตาค้างเช่นนั้นเล่ามี่เอ๋อ” รอยยิ้มมุมปากดูละมุนและอ่อนโยนไปในตัว ส่งมาให้เธออย่างเสน่ห์หา

ให้ตาย..มี่เฟยคนนี้ยอมใจ

ติดตามเฟสจิ้มรูปปกเลยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

762 ความคิดเห็น

  1. #753 chira10127 (@chira10127) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 12:05
    สนุกค่ะไรท์ ชอบๆๆ
    #753
    0
  2. #13 Twitter One (@kitar28) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 01:27
    รอเจ้าคะ รอๆๆๆๆๆๆ
    #13
    0