เล่ห์รักคณิกา (ตีพิมพ์กับสนพ.แสนรัก ในเครือไลฟ์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 12 : องค์ชายช่างตื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    11 มิ.ย. 62

หลายวันต่อมา วังหลวง

ฤดูร้อนกำลังจะมาถึง เหล่านกน้อยหลากหลายพันธุ์ต่างโผบินย้ายถิ่นฐานหลีกหนีความร้อนจากตอนบน ใบไม้เหี่ยวเฉาลงตามฤดูกาล มันพร้อมแห้งเหี่ยวไปพร้อมๆกันเพราะทนทานความร้อนมิไหว โชคดีนักที่เมืองหลวงใกล้เขตติดต่อกับทะเล ทำให้มีลมพัดตลอดเวลา ผ่อนคลายความร้อนได้มากทีเดียว

ตามทางเดินที่ก่อด้วยหินอ่อนอย่างดีปรากฏร่างสูงสง่าขององค์ชายเก้าซูหยางหมิงซือ ใบหน้าราบเรียบผิดกับทุกคราทำให้เหล่าสนมนางใน ขันที หรือนางกำนันเล็กๆต่างสงสัย เมื่อพวกนางได้ข่าวว่าองค์ชายเก้าถูกเรียกให้เข้าเฝ้า ซึ่งร้อยวันพันปีบุรุษผู้นี้ถึงจะยินยอม

หากเป็นครั้งก่อนกว่าชายหนุ่มจะไปตามเวลานัดได้ก็ล่วงเลยไปหลายชั่วยาม เพราะเหตุใดหรือ มัวแต่ไล่จับหยอกเย้านางในหรือสนมของฮ่องเต้อย่างไรเล่า ถึงจะรู้ว่ามิสมควรทำแต่องค์หวงตี้ของแผ่นดินก็ทำเหมือนปิดตาสนิทชนิดไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น อย่างว่าละหนา..ลูกรักลูกหลงก็เป็นเช่นนี้

ราชวงศ์ซูหยางปกครองแผ่นดินมานานนับร้อยปี มิเคยมีการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์สักครั้ง กษัตริย์แต่ละพระองค์ล้วนมีจิตใจเมตตาธรรม พี่น้องร่วมสายเลือดช่วยกันแข็งขันรับใช้แคว้นให้มั่นคงทุกพระองค์ แต่คงมีแค่องค์ชายเก้าซูหยางหมิงซือกระมังที่ไม่ยอมออกว่าราชการ เพราะเป็นองค์ชายคนสุดท้องทำให้หลายๆคนต่างลืมเลือน ประกอบกับเจ้าตัวชอบสุราและนารี บางครายังโดดงานแผ่นดินที่ฮ่องเต้มอบหมายไปเสีย

ประกอบกับเจ้าตัวที่โดนเลี้ยงมาอย่างตามใจ เพราะไม่มีมารดาคอยดูแลสั่งสอนและให้ไออุ่นทำให้ชายผู้นี้ดูมีปมและต้องการไออุ่นจากหญิงสาวยิ่งนัก ซูหยางเจิ้นโหว ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีพระชันษา 60 ปีแล้ว แต่ยังคงมีฮองเฮาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในหัวใจ หลังฮองเฮาจากไปเหล่าขุนนางทั้งหลายก็ประโคมหญิงสาวมากมายให้มายืนเคียงข้าง แต่องค์เจิ้นโหวหาได้สนใจไม่ เขาเพียงรับมาเพราะหน้าที่เท่านั้น

องค์ชายทั้งแปดคนก็เช่นเดียวกัน พวกเขานำท่านพ่อเป็นแบบอย่างรักเดียวใจเดียวไม่มีสตรีอื่นใด แม้บางคนจะยังไม่แต่งชายาก็ตาม แต่พวกเขาก็ไม่ยุ่งกับสตรีใดนัก จะมีก็แต่บางครั้งบางคราวที่ต้องการปลดปล่อย ต่างจากองค์ชายเก้านัก เขายุ่งย่ามกับสตรีไปทุกทั่วหัวเมือง หากจะแต่งพวกนางเป็นอนุทั้งหมดคงได้ล้นวังหลวงได้

“มาแล้วหรือเจ้าตัวดี” องค์เจิ้นโหวมองบุตรชายด้วยสายตาหมั่นไส้ ลูกชายเขาคนนี้มีหน้าตาคล้ายมารดาที่จากไป แม้นางจะเป็นสตรีแต่ถ่ายถอดความงดงามให้กับบุตรชายคนนี้ได้อย่างลงตัว หากไม่มีนิสัยเจ้าชู้ไปทั่ว ตัวเขาซึ่งเป็นฮ่องเต้ก็คงคิดว่าบุตรชายคนนี้เป็นบุตรสาวไปแล้ว

“เสด็จพ่อ” หมิงซือเม้มปากแน่นเดินมาหาบิดาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้เขารู้ดีว่าชายตรงหน้าเรียกเขามาเรื่องอะไร แต่เขาก็มีเรื่องจะปรึกษาผู้เป็นบิดาเช่นกัน มีเรื่องเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน มันรบกวนจิตใจเขาจนต้องเร่งเดินทางมาเข้าเฝ้าทันที ประจวบเหมาะเจาะกับราชโองการเข้าเฝ้ามาถึงประตูวัง

“ข้ามีเรื่องจะบอกท่าน/เจ้า” สองชายต่างวัยพูดออกมาพร้อมกัน สองสายตาสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สายตาของฮ่องเต้มีแววเอาชนะอย่างชัดเจน มันบอกองค์ชายเก้ากลายๆประมาณว่า ข้าต้องพูดก่อน ประมาณนั้น ส่วนองค์ชายเก้าก็ส่งสายตาฟาดฟันไม่ต่างกัน ท่านแก่แล้วเสียสละเสีย

หนึ่งหนุ่มหนึ่งกลางคนจ้องกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร หากทั้งคู่อยู่ท่ามกลางสนามรบและถือดาบหรืออาวุธอยู่ คงมีคนคิดว่าจะมีการฆ่าฟันกันเกิดขึ้นเป็นแน่ และแน่นอนหากฮองเฮาคู่ พระทัยยังอยู่นางจะหัวเราะเบาๆและขัดคนทั้งคู่ตลอด

ยิ่งคิดก็ยิ่งคำนึงหา เจิ้นโหวละสายตาออกมาจากโอรส ช่างเหมือนกันยิ่งนัก ใบหน้าคมเข้มคร้ามแดดของฮ่องเต้ส่ายไปมาอย่างยอมแพ้

เอาเถิด..ยอมให้เด็กมันสักครา

“มีเรื่องอันใดหรือ” สงครามจบสิ้นโดยฮ่องเต้เป็นฝ่ายแพ้ เจ้าตัวกระแอมไอเรียกสติโอรสสองสามที ก่อนจะปรับเปลี่ยนท่าให้อยู่ในบริบทที่สบายๆ หากอยู่กันตามลำพังแล้วเขาเองก็ชอบบรรยากาศเป็นกันเองเหมือนครอบครัวชาวบ้านทั่วไป นิสัยนี้คงต้องบอกว่าติดมาจากสตรียอดรักของเขา

“ข้าจะแต่งชายา!

พรวดด!!

น้ำชาที่พระเจ้าแผ่นดินกำลังละเมียดละไมพุ่งพรวดใส่ใบหน้าหล่อเหลาของโอรสทันที เมื่อกี้เจ้านี่กล่าวสิ่งใดออกมา? มันชื่นชมว่าเขาหล่อเหลาเฉกเช่นวัยหนุ่มใช่หรือไม่? องค์ฮองเต้รวบรวมสติของตัวเองใช้การพิจารณาอย่างถี่ถ้วนจนมั่นใจว่าเขาไม่ได้ฟังผิด

แต่งชายา! ร้อยวันพันปีมีสตรีมากมาย แต่พวงนางก็เป็นเพียงเครื่องรองรับราคะเท่านั้น มีหรือที่เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่จะแต่งใครเข้าวัง ไฉนว่าไม่ชอบการผูกมัดอย่างไรเล่า เจิ้นโหวหลี่ตามองบุตรชายอย่างจับผิด เขาเคยส่งบุตรสาวขุนนางหรือบุปผางามล่มเมืองให้บุตรชายได้ดูตัวและเลือกสรร ไม่เพียงเจ้าตัวหลบหลีก เขายังหายไปอย่างไร้ร่องรอย ตามหาเช่นไรก็ไม่เจอ จนมีจดหมายส่งมาอย่างลับๆให้ล้มเลิกงานดูตัวเสีย ฮ่องเต้จนใจจนต้องล้มเลิกงานดูตัวพวกนั้นไปสิ้น

แล้วเมื่อครู่บุตรชายเขากล่าวอันใดออกมา

“เจ้าจะแต่งก็เรื่องของเจ้าเกี่ยวอันใดกับข้า” มีหรือจะไม่รู้ว่าเกี่ยวอันใดกัน หากจะแต่งชายาเข้าวังองค์ชาย เขาซึ่งเป็นฮ่องเต้ก็ต้องไปสู่ขอและหมั้นหมายนาง ประกอบพิธีอย่างสมเกียรติ แต่หญิงสาวที่บุตรชายเขาเข้าไปเกี่ยวพันตอนนี้มิใช่คณิกาต่ำต้อยหรอกหรือ

ถึงจะได้ยินเรื่องจากชาวบ้านเมื่อตอน(แอบ)ออกไปจิบชาที่โรงน้ำชาเหินฟ้าเมื่อราวๆเดือนที่แล้ว คงเป็นสวรรค์ที่เป็นใจที่วันนั้นเกิดเรื่องขึ้น เขาได้พิจมองว่าที่ชายาที่บุตรชายพึงใจแล้ว รูปร่างอวดอัดและใบหน้าแสนอัปลักษณ์นั่นมีสิ่งใดที่บุตรชายเจ้าเสน่ห์ของเขาพึงใจกัน

ใบหน้าขององค์ชายเก้ามือคล้ำลงตามลำดับ ถึงจะรู้ว่าท่านพ่อแค่หยอกเย้าเล่น แต่เรื่องสำคัญกว่าการสู่ขอมันยังมีอยู่ เขาอยากแต่งนางเป็นชายา เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี แต่ฝ่ายหญิงดันไม่ตอบตกลงเสียนี่ ซึ่งเขาคาดคั้นเอาคำตอบเช่นไรนางก็หลบหลีกคำถามของเขาอย่างที่เคยทำ

หลังจากนั้นเขาก็เพียรเข้าหานางที่หอโคมแดงทุกวันเพื่อขอนางแต่งเข้าวัง แต่นางก็ขยันปฏิเสธเสียทุกครา แรกๆก็เขินอายอยู่บ้างที่องค์ชายมากเสน่ห์ที่สตรีทั่วทั้งแคว้นต่างฝันใฝ่ต้องมาทำอะไรเช่นนี้ แต่ถ้าคิดถึงเรื่องที่บุรุษที่อยู่กับนางคืนนั้นพูดขึ้นว่าจะพานางออกจากหอโคมแดง ศีรษะของเขาก็แทบลุกเป็นไฟ เขามิยินยอมให้นางเป็นภรรยาใครเด็ดขาด

จึงเพียรพยายามอย่างหนักเพื่อไปขอนาง จนเริ่มท้อ แสงสว่างจากวังหลวงก็แวบเข้ามาในหัวทันที จึงเร่งเดินทางมาพบบิดาเพื่อให้ช่วยเรื่องนี้

องค์เจิ้นโหวมองใบหน้ามืดครึ้มของโอรสก็เข้าใจได้ทันที เจ้าเด็กนี่โดนปฏิเสธมาสินะ แม่นางคณิกาผู้นั้นช่างกล้านักที่ปฏิเสธบุตรชายเขา ใบหน้างดงามเหมือนมารดาต้องเศร้าหมองขนาดไหน เขาไม่อยากจะคิด

ฮ่องเต้ผู้รักลูกหลงลูกขั้นหนักขบฟันกรามแน่นพลางคิดแผนการเยือนหอโคมแดง  คงต้องไปคุยกับนางคณิกาน้อยนั่นเสียหน่อยแล้ว

“ไม่ต้องห่วงหมิงซือ พ่อจะทำให้นางตบแต่งให้เจ้าเอง”

หากบุตรชายเขาอยากได้สิ่งใด ก็ต้องได้!

 

หอโคมแดง

มี่เฟยถอนหายใจอย่างปลงๆ เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องพัก ใบหน้าเนียนสวยเกยบนหลังมือที่เท้าขอบหน้าต่างเอาไว้ มองตาคมโตเหม่อมองออกไปด้านนอก ฤดูร้อนใกล้เข้ามาแล้ว เธอมิรู้ว่ามิตินี้จะแห้งแล้งสักเพียงใด แต่ถ้าหากลองสัมผัสที่พื้นดินแล้วดินของที่นี่คล้ายดินทราย คงเป็นเพราะอยู่ติดทะเล

จะว่าไปเธอยังไม่เคยไปยลโฉมทะเลของเมืองหลวงสักนิด คงต้องหาโอกาสไปเสียแล้ว

“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้องค์ชายไม่มาหรือ”

ใบหน้าขาวนวลของมี่เฟยยับยู่ขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินชื่อที่ไม่อยากได้ยินมากที่สุดในตอนนี้ ในตอนแรกที่เขาเอ่ยขอแต่งงานขึ้นมาก็รู้สึกดีใจขึ้นนิดๆหรอก แต่พอหนักๆเข้าเธอเรื่องรำคาญเสียแล้ว เจ้าเด็กน้อยนั่นมาหาเธอทั้งเช้ากลางวันเย็นก่อนนอน เวลารับแขกของเธอเจ้าองค์ชายมากเรื่องนั่นก็จองคิวไว้ทั้งหมด หากวันไหนจองไม่ทันก็จะใช้เงินฟาดหัว หากบางคนยอมก็ดีไป แต่คนที่ไม่ยอมสิ เธอยังไม่เคยเห็นแขกคนที่โชคร้ายคนนั้นกลับมาหอโคมแดงเลย อย่างเช่นเมื่อวันแรกๆที่เขามาหาเธอ

 

มี่เฟย แต่งกับเปิ่นหวางร่างสูงโปร่งโผล่ออกมาจากประตูบานกว้างขณะที่เธอจะเดินผ่านมัน..เขาเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร ตรงนี้เป็นเขตที่พักของคณิกาไม่อนุญาตให้ใครเข้า

มี่เฟยเม้มปากแน่นสะบัดหน้าไปอีกทางและเดินจากไปโดยไม่ตอบอะไร ส่วนองค์ชายเก้าซูหยางหมิงซือคล้ายลูกเป็ดที่ตามแม่ของมัน เดินพูดพร่ำพรรณนากับสรรพคุณตัวเองเสียงดังจนหญิงสาวรำคาญ มี่เฟยจึงเดินเข้าห้องอาบน้ำส่วนรวมเสีย ทำให้ชายหนุ่มตามเข้ามาไม่ได้อีก

 

วันที่สอง

มี่เฟย ขอสั่งให้เจ้าแต่งกับเปิ่นหวาง!’ เสียงโหวกเหวกโวยวายดังออกมาหน้าประตูก่อนที่วรองค์สูงส่งของหมิงซือจะถีบประตูดังปัง! ในขณะที่มี่เฟยกำลังป้อนสุราจากปากให้แขกคนพิเศษที่เธอรับอยู่ ชายหนุ่มเดินดุ่มๆเข้ามากระชากคอเสื้อบุรุษผู้นั้นจนปลิวไปติดข้างฝา และถือวิสะสานั่งลงแทนที่เขาเสีย

องค์ชายเก้ายังมีหน้ายักคิ้วหลิ่วตาคล้ายผู้ชนะไปทางบุรุษที่นอนสลบอีกฝั่งอีก หญิงสาวส่ายหน้าอย่างเอือมระอาก่อนจะลุกออกไปอย่างรวดเร็ว

 

วันต่อมา

เมื่อไหร่จะแต่งกับเปิ่นหวาง!’ ชายหนุ่มตะคอกเสียงเขียวและโผล่ออกจาพุ่มไม้ใกล้ๆที่หญิงสาวกำลังเดินผ่าน ชิงเอ๋อตกใจร้องเสียงหลงในขณะที่มี่เฟยยังคงเบะปากอย่างเบื่อหน่าย มี่เฟยก็เดินผ่านเขาไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นเดิม

 

และมีอยู่วันหนึ่ง

มี่เฟยยอดยาหยีของข้า ตัวข้านั้นช่างร่ำรวยนักหากแต่งเจ้าเป็นฮูหยินรองย่อมไม่มีใครคัดค้านแน่เสียงอ้อแอ้ของบุรุษที่เป็นเสมือนเบาะลองนั่งของมี่เฟยบ่งบอกถึงความเมามี่เกิดจากสุราได้เป็นอย่างดี หญิงสาวแสร้งอิงแอบซบไหล่หนาของเขาเบาๆพลางลูบไล้ที่หน้าท้องอย่างหลงใหล

จริงหรือเจ้าคะ..อย่าให้ความหวังคณิกาเช่นข้าเลย อ่า..งานดี มี่เฟยขบคิดในใจไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เขาพูดนักเพราะรู้ว่าเจ้าตัวพูดเพราะความเมา

แน่นอนแม่สาวน้อย บุรุษตรงหน้าเชยคางเธอขึ้นหมายจะจุมพิต ซึ่งเธอก็ทำทีเป็นเขินอายเต็มที่ งานดีแบบนี้มีหรือเธอจะปล่อยให้หลุดมือ!

ปัง!!

แต่เปิ่นหวางไม่อนุญาตให้เจ้าแต่งให้ใคร!’ ประตูห้องถูกถีบออกจากบานเป็นครั้งที่สอง ร่องรอยซ่อมแซมของเก่ายังคงไม่จางหาย องค์ชายเก้าเดินดุ่มๆเข้ามาให้มี่เฟยก่อนจะกระชากนางให้ลุกขึ้นจากตักบุรุษหน้าตายนั่นและผลักนางไปด้านหลัง หมิงซือกระชากคอเสื้อชายคนนั้นขึ้นมาก่อนจะชกเข้าเต็มแรง

ผลัวะ!

ห้ามเจ้าแตะต้องผู้หญิงของข้าอีก!!’ น้ำเสียงวาวโรรจน์เต็มไปด้วยความโกรธอัดตะบันใบหน้าชายคนนั้นจนบิดเบี้ยว หญิงสาวเห็นท่าไม่ดีจึงดุงแขนเขาไว้

ท่านทำอันใด!’ ในตอนนี้มี่เฟยก็เริ่มมีโทสะแล้วเช่นกัน องค์ชายผู้นี้ก่อกวนเธอไม่เว้นแม้สักวัน จนตอนนี้ลูกค้าทั้งหลายที่เธอหมายตามัดกล้ามไว้ต่างหวาดกลัวไปหมดสิ้น เขาไม่รู้เลยหรือว่าแขกเหล่านั้นเป็นอาหารตาที่สำคัญมาก!

ปล่อยเปิ่นหวางเสีย เปิ่นหวางจะสั่งสอนมันจะได้จำว่าห้ามยุ่งกับเจ้าอีก!!’ ชายหนุ่มพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของหญิงสาว แต่มีหรือมี่เฟยจะยินยอม นี่เป็นแขกที่งานดีมากเธอเห็นหน้าท้องขึ้นรูปของบเขาเรียงตัวกัน ยังมิได้ลูบไล้ก็ต้องพลาดอีกแล้วหรือ!เธอไม่ยอมหรอกหนา

หมิงซือ!เรื่องที่ท่านขอข้า ข้าขอปฏิเสธ!’ คณิกาสาวประกาศเสียงกร้าว

เหมือนระวังแก้วเรียกสติ หมิงซือปล่อยมือที่กระชายบุรุษผู้นั้นอยู่ก่อนจะเบิกตามองนางอย่างตกใจ นางปฏิเสธเขา อีกแล้วหรือ! เพราะเหตุใดกัน เขาเพียรพยายามมาหานางทุกวันเช่นนี้ใยนางไม่ใจอ่อนอีก หากเป็นสตรีอื่นคงได้ยินยอมพร้อมใจตั้งแต่แรกแล้ว

เจ้า! เพราะเหตุใด!’ หมิงซือโกรธจนเลือดขึ้นหน้า หรือนางชมชอบบุรุษหน้าตาผู้นี้กัน ดี..ดี เขาจะฆ่ามันเสีย นางจะได้ไม่ต้องไปมองใครอีก! เพราะความโกรธจนลืมตัวทำให้หมิงซือกำข้อแขนของมี่เฟยแน่นจนเป็นรอยแดง

เพราะท่านนิสัยเช่นนี้ ให้ตายอย่างไรข้าก็ไม่มีวันแต่ง จะสิบปียี่สิบปีหรือชาติหน้าข้าก็ไม่แต่ง!’พูดจบหญิงสาวก็สะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

นิสัยแบบนี้หรือ..เขานิสัยเช่นไรกัน

 

หลังจากนั้นหมิงซือก็ไม่ได้มาหอโคมแดงอีกเลยจนเธออดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้ หากเขาจะใช้อำนาจของฮ่องเต้บีบบังคับเธอ เธอคงไม่แคล้วต้องแต่งกับเขาทั้งๆที่ไม่ได้ดัดนิสัยเขาแน่ เธอลองทบทวนความรู้สึกของตัวเองซ้ำๆหลายๆทีและได้ข้อสรุปแล้วว่า

เธอแค่หลงใหลในหน้าตาเขาเท่านั้น!

ส่วนเจ้าเด็กน้อยนั่นที่ตามหึงหวงเธอคงเป็นเพราะเธอคล้ายของเล่นที่แปลกใหม่และเขาก็หวงของเล่นใหม่เท่านั้นเอง!



ฝากกดไลค์ ถูกใจเพจกันด้วยจ้า





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

762 ความคิดเห็น

  1. #760 Lee4562 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 18:01
    ไรท์หายไปนานนนนนมากต้องกับไปอ่านใหม่เลยค่ะ
    #760
    3
    • #760-1 na_ve(จากตอนที่ 12)
      11 มิถุนายน 2562 / 18:01
      ขอโทษจ้าาา สำนึกผิดแล้วว5555
      #760-1
    • #760-3 na_ve(จากตอนที่ 12)
      11 มิถุนายน 2562 / 18:03
      ได้จ้าา ฝากเข้าไปกดไลค์เพจบ้างน๊า
      #760-3
  2. #257 grace-day (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 17:45
    ใครเล่าจะสู้นางเอกเราได้ ~
    ขอบคุณค่าาา
    #257
    0