[Fic EXO] Sex Friend"เพื่อนที่ไม่รัก"|LuMin|fthunmin,chanmin

ตอนที่ 10 : ตอนอดีต...ปัจจุบัน Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    5 พ.ค. 58











ตอนอดีต...ปัจจุบัน

Chapter 10

 

 

 

 

อดีตคือเหตุผลของปัจจุบัน ที่ทำให้รักจนถึงทุกวันนี้...

 

“ ตัวเล็ก ขอโทษ ”     เสียงสำนึกผิดดังขึ้นเป็นระยะๆ ชานยอลแทบอยากจะน้อมกราบงามๆคุณน้องชายทูนหัวที่เอาแต่ทำหน้างอนตุบป่องใส่ ตอนนี้มีหันหลังใส่อีกด้วย ก็รู้ว่าผิดเต็มๆ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว

 

 

สิบนาทีก่อน...

 

“ จะ ท ทะอะไรน่ะชานยอล ”     ใบหน้าน่ารักฉายแววความหวั่นในใจ เสียงสั่นเครือของการหวาดกลัวนั้นไม่ได้ทำให้ความน่ารักดูลดลงเลยแม้แต่น้อย กลีบปากอิ่มเผยอออกทั้งๆที่ดวงตาสีชายังคงเบิกกว้างอย่างตกใจ แบบนี้มันอ่อยกันชัดๆ ความน่ารักของมินซอกมันกระชากสติสตางค์ของคุณตำรวจให้ดำดิ่งลงเหว ตอนนี้เหลือแค่คนเจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะเขมือบคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ

 

สายตาหื่นกระหายเตรียมพร้อมจะเขมือบเหยื่อน่ารักใต้ร่างที่เอาแต่เบิกตากว้างใส่ ไม่เหลือแล้วพี่ชายที่แสนดี ตอนนี้มีแค่สุนัขจิ้งจอกที่กำลังเชยชมแมวน้อยใต้ร่างอย่างพินิจพิจารณา ชานยอลไล่สายตาลงมาเรื่อยๆจนเจอเข้ากับของหวานสีเชอร์รี่ที่เผยอเผยออก มันน่าจับกินซะให้รู้แล้วรู้รอด ฉับพลันไวเท่าความคิด ใบหน้าหล่อค่อยๆโน้มลงต่ำเพื่อชิมกลีบปากอิ่มที่เผยอออกอย่างล่อลวงตน

 

ผลัวะ!!!

 

“ อ่ะ! ”     เสียงหมัดหนักกระแทกเข้าเบ้าหน้าเต็มรัก ตามมาติดๆคือเสียงตอบกลับหมัดรักที่คนใต้ร่างเต็มใจมอบให้ ชานยอลยกมือขึ้นมากอบกุมใบหน้าแทบไม่ทัน มุมปากยังคงมีเลือดไหลกระซิบออกมา แต่ดูเหมือนคนต่อยจะไม่ได้เห็นใจเลยสักนิด

 

“ ไอ้พี่บ้า! ”     มินซอกตะคอกใส่ก่อนจะผลักเขาให้ออกห่าง ก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับใบหน้าโกรธเคืองที่ทำให้ชานยอลแทบกอบกุมใบหน้าเอาไว้ไม่ทัน

 

 

เพราะความไม่ยับยั้งชั่งใจแท้ๆ ความซวยเลยมาเยือนซะแบบนี้ ชานยอลผิดไปแล้ว ขอโทษนะตัวเล็ก...

 

แต่คำขอโทษเป็นสิบๆครั้งไม่ได้ทำให้คนงอนหายงอนเลยแม้แต่น้อย จะด่าจะว่า จะทุบจะตียังไงก็ได้ ชานยอลยอมรับผิด แต่อย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม ชานยอลผิดไปแล้ว

 

“ ตัวเล็ก ชานยอลผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ชานยอลมันโง่ มันบื้อ ชานยอลมันไม่ดี ตัวเล็ก... ”     ชานยอลก้มหน้ามองพื้นเตียงอย่างสำนึกผิด ตอนนี้มีแค่ความรู้สึกผิดถึงจะเจ็บที่ข้างมุมปากนั้นมีเลือดออกเพราะแรงกระแทกจากหมัดเล็กมันทำให้มุมปากบางของตนแตก

 

ขอโทษ... ชานยอลไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษตัวเล็กจริงๆ

 

ดวงตาสีชาเสมองคนสำนึกผิดที่เอาแต่ก้มหน้ามองพื้นเตียง ไม่ได้โกรธอะไรมากหรอกนะ แค่อยากให้ไอ้พี่บ้ามันสำนึกซะบ้าง ว่ามินซอกไม่ได้ง่ายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว รวมถึงไอ้ควายเผือกนั้นด้วย...

 

บ้าเอ้ย! จะไปคิดถึงคนที่ทิ้งทำไม คนที่ไม่เห็นค่าในตัวเขาแบบนั้น จ้างให้ก็ไม่มองหรอก ชาตินี้อย่าหวังว่าจะดีด้วย ฝันไปเถอะ!

 

คนตัวเล็กค่อยๆขยับกายหันหน้ามาหาคนที่ก้มหน้าต่ำ ไม่ได้โกรธแค่อยากจะให้ใครรู้บ้างว่าคนอย่างเขาก็มีค่าเหมือนกัน ไม่ใช่อยากได้เมื่อไหร่ก็เอาเงินมาฟาดกันแบบนั้น มันเจ็บอยู่เหมือนกันนะ

 

“ ชานยอล มินซอกง่ายไหม ”     เขาจะเริ่มเปิดใจ เขาไว้ใจ ไว้ใจพี่ชายคนนี้มากที่สุด อยากจะรู้บ้างว่าคนอย่างคิม มินซอกน่ะมีค่ากับเค้าบ้างไหม

 

เสียงหวานจากคนที่หันหน้ามาหากันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ชานยอลเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าน่ารัก มินซอกดูเศร้า แววตาสีชามันฉายแววเศร้าออกมาพร้อมกับคำพูดที่ส่อแววสองแง่สองง่าม จนคนตัวสูงถึงกับขมวดคิ้วมุนอย่างไม่เข้าใจ

 

“ เฮ้อ... ชานยอลคงไม่เข้าใจหรอก เอาเป็นว่าในสายตาชานยอลมินซอกดูเป็นคนยังไง ”    ใบหน้าฉายแววสงสัยในคำพูด ทำให้มินซอกต้องตัดปัญหาเรื่องนั้นเอาไว้ซะก่อน ตอนนี้เขาก็ยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจในเรื่องนั้นกับชานยอล ขอให้แน่ใจอะไรให้มากกว่านี้ก่อน

 

“ น่ารัก สดใส ร่าเริง อยู่ด้วยแล้วมีความสุข ”     คำพูดไม่กี่ประโยคถึงจะไม่ได้เรียบเรียงให้มันดูลื่นหู แต่คนฟังกลับรู้สึกประทับใจจนยิ้มออกมาน้อยๆ ชานยอลพูดได้อย่างเต็มปากว่ามินซอกในตอนนี้คือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ตั้งแต่จำความได้สิ่งที่ติดตัวมาคือความว่างเปล่าที่เดินเคียงข้างกัน ไม่มีพ่อมีแม่หรือบ้านหลังใหญ่เหมือนใครเค้า แต่ชานยอลมีแค่ความว่างเปล่าที่เป็นเพื่อนกัน นำพาเขามายังบ้านหลังเล็กหลังหนึ่งในแถบชานเมือง บ้านเด็กกำพร้าปูซาน บ้านหลังแรกที่เขาจำได้ขึ้นใจ ไม่ได้หลังใหญ่หรือมีพ่อแม่ให้เขา แต่มันกลับสร้างความทรงจำอันเลอค่าให้ได้มากมาย เติมเต็มความว่างเปล่าให้มีค่าจนยากจะลืมเลือน

 

“ ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ยังจำกันได้ไหม เด็กหน้าบวม ”     สรรพนามนานนับสิบปีที่เขาใช้เรียกมินซอกในตอนแรกที่เจอกัน คิดแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เด็กหน้าบวมที่เข้ามาเกาะขาเขาอยากกับลูกหมี แก้มย้วยสีขาวอมชมพูระเรื่อเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ทำให้เขาต้องนั่งย่อตัวลงเพื่อไปลูบหัวน้อยๆอย่างปลอบประโลม

 

“ อื่อ... ตลกดี จำได้ซิพี่ยีราฟ ”     ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ทำไมจะจำไม่ได้ พี่ยีราฟตัวสูงที่เดินเข้ามาในบ้านหลังเล็กของเขา พอเห็นพี่ยีราฟเขาที่เอาแต่ร้องไห้ก็วิ่งหน้าตั้งเข้าไปหา ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันแต่เขากลับวิ่งเข้าไปเกาะขาซะอย่างงั้น ก็พี่ยีราฟแกดูใจดีนิ พี่ยีราฟลูบหัวเขาจนเลิกร้องไห้ ในตอนนั้นเขาประทับใจพี่ยีราฟที่สุด พี่แกไปไหนก็จะมีเขาเดินเกาะแขนเกาะขาอยู่ตลอด และนับตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่ได้ร้องไห้อีกเลย มีแต่รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะตลอดเวลา

 

“ เห็นไหมว่าในสายตาชานยอล ตัวเล็กคือทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงไอ้นี่ด้วย ”     มันถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่ใจจะยอมรับความจริง มือใหญ่เอื้อมไปกอบกุมมือเล็กเอาไว้ก่อนจะยื้อมือเล็กขึ้นมาวางทาบทับตัวอักษรเล็กบนอกที่มันสลักชื่อเจ้าของเอาไว้민석 ความคิดถึงมันทำให้เขาต้องท่อสังขารเข้าร้านไปนอนเจ็บ มันก็ช่วยเขาเอาไว้เยอะเหมือนกัน ให้เขาคิดอยู่เสมอว่ามินซอกไม่ได้หายไปไหน เด็กแก้มบวมคนนั้นยังเป็นเจ้าของหัวใจเขาเรื่อยมา

 

“ อื่อ... แต่มันไม่ควรเป็นแบบนี้ มินซอกไม่มีค่ามากพอที่จะเป็นเจ้าของหัวใจชานยอลให้หรอกนะ ”    มินซอกยิ้มเจือน ขอบคุณชานยอลที่ยังไม่ลืมน้องชายคนนี้ ขอบคุณตลอดมาที่ยังอยู่เคียงข้างกัน แต่คนสกปรกอย่างเขาไม่คู่ควรกับคนดีๆอย่างชานยอลหรอกนะ มือเล็กค่อยๆบิดเบือนออกมาจากอกกว้างนั้น มินซอกได้แค่มองดูชื่อตัวเองที่ชานยอลสักเอาไว้ตรงอกข้างซ้าย พี่ชายยังไงก็คือพี่ชายอยู่วันยังค่ำ ไม่มีวันจะกลายเป็นอย่างอื่นได้หรอก

 

มินซอกก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เพราะคนสกปรกอย่างเขาก็ต้องอยู่คนเดียว...

 

“ ใครสั่งใครสอนให้พูดแบบนี้กัน ตัวเล็กรู้ไหมว่าหัวใจดวงนี้มันเป็นของตัวเล็ก ยังไงมันก็เป็นของตัวเล็กอยู่วันยังค่ำ... ”

 

“ หยุดพูดเรื่องนี้เถอะนะชานยอล แค่นี้มินซอกก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว... ”     รู้สึกผิดมากพอแล้วที่ย้ายมาอยู่กับชานยอล ทั้งๆที่ตัวเองสกปรกเป็นคนนิสัยไม่ดีแต่มันไม่มีทางเลือก มินซอกเกลียดตัวเองที่อยู่คนเดียวไม่ได้ เกลียดตัวเองที่ต้องโหยหาอ้อมกอดของคนอื่น มันน่ารังเกียจที่สุด

 

“ ตัวเล็ก... ”

 

“ ชานยอล... ”     มินซอกโผล่เข้ากอดร่างสูงของพี่ชายเอาไว้แน่น วงแขนเล็กสอดเข้าไปโอบเอวของคนตัวสูงพร้อมกับซุกหน้าซบลงตรงอกเปื่อยเปล่านั้น ประทับแก้มขาวเข้ากับรอยสักที่เป็นชื่อของตน อยากจะเป็นเจ้าของเหมือนกัน แต่มันไม่คู่ควรนะซิเรา

 

“ ขอโทษนะชานยอล... ”     ขอโทษที่รับไว้ไม่ได้ หัวใจของชานยอลมีค่ามากเกินกว่าที่จะเอามาฝากไว้กับคนอย่างเขา คนน่ารังเกียจอย่างเขาควรไม่ต้องได้รับอะไรจากใครทั้งนั้น ขนาดคำว่าเพื่อนยังไม่มีใครอยากจะมอบให้เลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับสิ่งสำคัญแบบนี้

 

หัวใจน่ะ...เก็บไว้กับตัวเองดีกว่าเอาไปฝากไว้กับคนอื่นเสียด้วยซ้ำ เพราะไม่รู้ว่าคนที่เราฝากเอาไว้จะเห็นค่าของมันหรือเปล่า

 

“ รอได้ ชานยอลรอได้นะ ถ้าตอนนี้ตัวเล็กยังไม่พร้อม ชานยอลจะรอจนกว่าตัวเล็กจะพร้อมที่จะดูแล้วหัวใจให้กับชานยอล ”     ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็พร้อมที่จะรอ รอเจ้าของมันมารับมันไปดูแลสักที มินซอกน่ะคือคนเดียวที่เขาจะมอบหัวใจทั้งดวงให้ดูแล

 

ไม่ใช่ในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง...

 

มินซอกกอดร่างสูงแน่นทั้งยังซบหน้าลงบนอกกว้างมากยิ่งขึ้น ถึงจะพูดขอโทษยังไงพี่ชายคนนี้ก็ไม่ฟังอยู่ดี ชานยอลน่ะดื้อที่สุดเลย แต่ถ้าวันใดที่เขาพิสูจน์ตัวเองได้ว่าเขามีค่ามากพอที่จะดูแลสิ่งสำคัญนี้ วันนั้นเขาก็พร้อมที่จะรับมันมาดูแลเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าชานยอลจะรอได้ไหม แต่เพราะคำว่ารอของชานยอลทำให้เขาไขว่เขวและก็อยากจะได้มากกว่านี้

 

รอคนสกปรกคนนี้ทำตัวเองให้สะอาดก่อนนะชานยอล...

 

มินซอกไม่ตอบรับหรือห้ามไม่ให้ชานยอลรอ เพราะเขาก็ยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน ว่าหัวใจของเขามันมีค่ามากพอหรือไม่ที่จะแลกกับหัวใจของอีกคน

 

ไม่ผิดใช่ไหมที่จะคิดมากกว่าคำว่าพี่น้องกัน...

 

คนตัวเล็กยังคงซบหน้าลงบนอกเปลือย โดยที่มือใหญ่ก็กอดรั้งกระชับกายเล็กเข้ามาอีกแรง จมูกโด่งได้รูปกดย้ำบนเรือนผมสีน้ำตาลเข้มของคนตัวเล็กในอ้อมกอดอย่างหวงแหน

 

ชานยอลมีหวังใช่ไหม มินซอกไม่พูดปฏิเสธแสดงว่าให้โอกาสกัน ที่แท้คนในอ้อมกอดก็คิดเหมือนๆกันกับเขา แต่มินซอกก็แค่ยังไม่แน่ใจเท่านั้น จะนานนับสิบปีก็รอได้ หรือจะชาติหน้าฉันใดเขาก็ขอรักมินซอกตลอดไป...

 

...“ ตัวเล็กคือเจ้าหญิงของชานยอล โตขึ้นเราจะสร้างปราสาทสวยๆอยู่ด้วยกันนะ ”    

 

แค่เพียงสัญญาวัยเด็กของพี่ยีราฟกับเด็กน้อยแก้มบวม แต่กลับมีผลจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เจ้าชายคนนี้ก็จะรอเจ้าหญิงของเขาตลอดไป รอวันที่เราจะสร้างปราสาทหลังใหญ่อยู่ด้วยกัน...

 

 

 

 

[50%]………………….














 

ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน ถ้าตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอุ่นๆของคนๆนี้แค่นี้ก็รู้สึกดีมากพอแล้ว...

 

ผ่านมาแล้วสองอาทิตย์ที่มินซอกย้ายเข้ามานอนร่วมชายคากับคุณตำรวจหนุ่ม อดีตพี่ชายที่มินซอกเป็นคนปลดประจำการด้วยตัวเองตามสมควร พร้อมกับเลื่อนตำแหน่งให้ขึ้นมาอยู่ในสถานะ คนพิเศษ ที่ทั้งสองรู้ๆกันอยู่ว่าคืออะไร

 

ไม่ใช่แฟน แต่เป็นมากกว่านั้น...

 

เวลาเพียงหนึ่งอาทิตย์ที่คนสกปรกคนนี้ใช้พิสูจน์ตัวเอง มันไม่นานแต่ก้อนเนื้อหนึ่งกำมือมันเรียกร้องหาไออุ่นที่ขาดไป ความลับที่ไม่สามารถเปิดออกยังคงถูกปิดตายเอาไว้ เมื่อคำว่าตกลงที่พูดออกไปมันถูกสนองกลับมาด้วยไออุ่นที่โหยหาตลอดมาจนทำให้ลืมเลือนว่าตัวเองนั้นสกปรกเพียงใด

 

แค่อ้อมกอดกับจุมพิตอันอ่อนโยนในทุกๆวัน แค่นี้คำว่าผิดชอบชั่วดีก็ถูกฝั่งลึกปิดตายเอาไว้เสียแล้ว คนง่ายๆอย่างเขาสุดท้ายก็แพ้ให้กับไออุ่นที่ตัวเองขาดไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันผิดหรือไม่ แค่ใจเรียกร้องเขาก็ทำทุกอย่างจนยากที่จะกลับมาแก้ไขในสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป สิ่งที่ลงเดิมพันในการตกลงครั้งนี้คือหัวใจ ในเมื่ออีกฝ่ายก็ให้หัวใจเป็นการแลกเปลี่ยนเหมือนกัน

 

รักไหม? คำนี้เป็นคำตายที่ยากจะอธิบายให้เป็นคำพูด แต่สิ่งเดียวที่รับรู้คือ อยู่ใกล้แล้วรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย รอยยิ้มที่ห่างหายไปหลายปีนั้นกลับคืนมา เสียงหัวเราะได้หวนคืนมาหมดทุกอย่าง หากสิ่งเดียวที่ขาดคือ? สิ่งเดียวที่หาคำตอบไม่ได้ และก็คงไม่จำเป็นที่จะหาคำตอบ ในเมื่อหลายสิ่งหลายอย่างที่คิดว่าสำคัญนั้นกลับมาครบหมดแล้ว...

 

 

 

กายเล็กในผ้าห่มสีฟ้าครามผืนนุ่มกำลังขยับกายเบาๆ ดวงตาสีชาค่อยๆกระพริบเบาๆเปิดรับเช้าวันใหม่ เช้าที่แสนสดใสบนเตียงนอนหลังใหญ่นี้กับบรรยากาศใหม่ๆที่ไม่ซ้ำวัน มันทำให้มินซอกไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยสักนิด วงแขนเล็กใต้ผ้าห่มผืนนุ่มวาดโอบเอวของคนที่นอนอยู่ข้างๆกัน หากสิ่งที่สัมผัสได้คือความว่างเปล่าจนดวงตาสีชาที่ยังไม่เปิดออกจำต้องเบิกกว้างขึ้น

 

คิ้วสวยขมวดมุนเมื่อสิ่งที่เขาหันหน้าเข้าหากลับไม่ใช่ร่างสูงในทุกเช้า ชานยอลหายไปไหน?คำถามในใจเมื่อสิ่งที่เห็นคือความว่างเปล่าไม่ใช่อกกว้างของคนคุ้นเคย แต่แล้วกลิ่นหอมของอาหารเช้าที่โชยกลิ่นเข้ามาแตะจมูกรั้นนั้นทำให้คนที่นอนจมอยู่บนเตียงถึงกับยกยิ้มขึ้นมาในทันที

 

ที่แท้ก็หายไปอยู่ในครัวนี้เองมินซอกยกยิ้มบางให้กับกลิ่นหอมที่โชยมาเข้าจมูก ไม่ต้องเดาก็รู้อยู่เต็มอกว่าเป็นฝีมือใคร กลิ่นหอมของอาหารเช้ามันทำให้คนที่เพิ่งตื่นถึงกับกระปี้กระเป่าขึ้นมาในทันที มือเล็กเอื้อมไปเลิกผ้าห่มให้ออกจากตัวก่อนจะยึดกายขึ้นเดินตามกลิ่นหอมของอาหารเช้าไป

 

 

 

ภายในห้องกว้างที่มีเครื่องมือครบครันเต็มไปด้วยความหอมของอาหารที่ทำให้คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาหุบยิ้มไม่ลง ดวงตาสีชาปะทะเข้ากับชายร่างสูงคุ้นตาที่ผูกผ้ากันเปื้อนสีเหลืองลายเจ้าเหมียวเอาไว้ ใบหน้าหล่อกำลังจดจ้องอยู่กับเมนูอาหารที่อยู่ในกระทะอย่างตั้งอกตั้งใจ ทำให้คนที่แอบย่องเบาเข้ามาถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นพ่อครัวหนุ่มอย่างชานยอลก็คงไม่ได้สังเกตว่าคนที่หลับปุยอยู่บนเตียงนั้นแอบหัวเราะตนอยู่เบื้องหลัง

 

มินซอกกลืนเสียงหัวเราะลงไป ก่อนจะย่องเบาเข้าหาคนตัวสูงที่หันหลังให้ วงแขนเล็กถูกยกขึ้นมาตั้งฉากข้างลำตัว ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เท้าเล็กจะค่อยๆก้าวเข้าหาคนตัวสูงในคราบพ่อครัวที่ง้วนอยู่กับการทำอาหาร เมื่อเดินมาหยุดอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างแล้ว วงแขนเล็กที่ยกขึ้นตั้งฉากก็ทำการสอดเข้าไปเกี่ยวเอวของคนตัวสูงเอาไว้ พร้อมกับกระชับวงแขนให้แน่นยิ่งขึ้นจนแก้มขาวแนบลงบนแผ่นหลังกว้างของอีกคน

 

คนถูกสวมกอดแบบลักลับถึงกับสะดุ้งตัวขึ้นเมื่อวงแขนเล็กอยู่ๆก็โผล่มาโอบอยู่ที่เอวของตน ในทีแรกชานยอลถึงกับตกใจเพราะการกระทำอุกอาจของอีกคน จนแก้มนุ่มนั้นประทับลงบนแผ่นหลังกับแรงกอดแน่นทำให้ใบหน้าหล่อถึงกับหลุดยิ้มออกมา

 

“ ทำอะไรกินอ่ะ หอมเชียว หืม... ”     คนตัวเล็กที่สวมกอดพูดจาน่ารักทั้งยังทำจมูกสูดดมกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด หากกลิ่นหอมนั้นมาจากแผ่นหลังกว้างที่ทำให้เจ้าของถึงกับหลุดหัวเราะออกมาในความออดอ้อนของอีกคน ทำแบบนี้ก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วตัวแสบเอ้ย...

 

“ มาอ้อนอะไรแต่เจ้า หือ? ”     ทั้งที่ยังผัดผักในกระทะแต่มันคงไม่ใช่อุปสรรคในการหยอกล้อกับคนตัวเล็กที่สวมกอดอยู่เบื้องหลังเลยสักนิด ชานยอลยกแขนข้างหนึ่งขึ้นเพื่อสอดส่องเด็กตัวแสบที่สวมกอดอยู่เบื้องหลัง แต่เด็กตัวแสบที่ชื่อมินซอกกลับมุดหัวเข้ามาในวงแขนพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจส่งมาให้

 

“ ผัดผักอีกแล้ว มินซอกไม่นิยมผักหรอกนะ ชานยอลแกล้งกันอีกแล้ว ”     

 

นี่นะเด็กผู้ชายอายุยี่สิบเอ็ด แต่ในสายตาชานยอลมินซอกไม่น่าจะเกินแปดขวบด้วยซ้ำ นิสัยในวัยเด็กมันติดตัวมาจนอายุปาเข้าเลขสองเลยเหรอเนี่ย เชื่อเค้าเลยเด็กตัวแสบเอ้ย

 

“ รักไง ถึงอยากให้กินผักเยอะๆ เด็กแสบเอ้ย ”     ชานยอลยิ้มให้คนตัวเล็กที่มุดหัวโผล่หน้าเข้ามาดูเมนูอาหารที่มีแต่ผักเต็มกระทะ  รู้อยู่หรอกว่าไม่ชอบผัก ไม่ได้แกล้งอะไรเลย เพราะรักไงถึงได้ให้กิน อยากอยู่ด้วยกันนานๆไงถึงคะยั้นคะยอให้กินผักเช้าเย็นแบบนี้ เด็กแสบเอ้ย

 

“ ไม่ขมแน่นะ ทำไมมีแต่สีเขียวอี๋เต็มกระทะยังงี่อ่ะชานยอล ”     กลีบปากอิ่มบิดเบี้ยวเสียรูปยามมองเข้าไปในกระทะที่เต็มไปด้วยพืชผักสีเขียว เห็นแล้วรู้สึกไม่อยากจะแตะปลายช้อนลงไปใส่เลยแม้แต่น้อย แบบนี้ไงเขาถึงไม่ชอบผักก็เพราะมันมีสีเขียวน่ากลัวแบบนี้ไง อี๋...

 

ชานยอลถึงกับส่ายหัวอย่างยอมแพ้ เด็กแสบเอ้ย... แบบนี้ไงถึงอยากจะดูแลกันไปตลอด ถ้าเกิดไม่มีเขามินซอกจะทำยังไง เล่นกินเนื้องดผักแบบนี้จะเอาแรงที่ไหนไปเรียนกัน ยิ่งเรียนแพทย์ซะด้วย แบบนี้ก็แย่กันพอดี ห่วงคนอื่นแต่ไม่ห่วงตัวเอง เฮ้อ..เหนื่อยแทน

 

มือใหญ่เอื้อมไปหยิบช้อนที่วางไว้บนจาน ก่อนจะตักผักชิ้นพอดีคำในกระทะขึ้นมา ริมฝีปากบางค่อยๆพ่นลมออกมาปัดเป่าไอร้อนให้ออกไป คนตัวเล็กที่มองดูการกระทำถึงกับขมวดคิ้วมุน แต่พอช้อนที่ตักผักนั้นถูกส่งมาจ่ออยู่ที่ปากทำให้เข้าใจในทีว่าชานยอลกำลังจะให้เขาชิมผัดผักนี้ซินะ มินซอกอ้าปากกว้างก่อนจะงับเข้าที่ช้อนที่ถูกส่งเข้ามาในโพลงปาก

 

“ เป็นไง อร่อยละซิ ”     ชานยอลถามคนกำลังเคี้ยวผักในโพลงปากอย่างพินิจพิจารณาในรสชาติ คำตอบที่ได้คือการพยักหน้ารับพร้อมกับส่งรอยยิ้มน้อยๆมาให้แทนคำตอบ ก่อนที่หัวเล็กจะหดกลับคืนที่เดิม ชานยอลจึงทำการปิดเตาแก๊สพร้อมกับจัดการตักผัดผักเมนูสุดท้ายของเช้าวันนี้ใส่จาน

 

“ อร่อยแฮะ ชานยอลทำอาหารเก่งจัง ไม่น่าเป็นตำรวจเลย น่าจะเปิดร้านอาหารมากกว่านะ ”     มินซอกยังติดใจในรสชาติของผัดผักที่เขาคิดว่าขม แต่พอมาอยู่กับชานยอลทุกอย่างที่คิดว่าไม่อร่อยกลับถูกปากไปซะทุกอย่าง รวมถึงผักที่มินซอกไม่ชอบเข้าขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้ แต่สองอาทิตย์ที่ผ่านมามันทำให้รู้ว่าสิ่งที่เกลียดนั้นถูกเปลี่ยนให้เป็นสิ่งที่ชอบเพราะผู้ชายคนนี้คนเดียว ชานยอลคนเดียวแท้ๆ

 

“ ก็คิดอยู่ว่าจะเปิดนะ แต่ชานยอลอยากเป็นตำรวจมากกว่า จะได้ปกป้องคนแถวนี้ได้ไง ว่ามั้ย? ”     ชานยอลพูดหยอดใส่คนตัวเล็กที่ยืนทำหน้ายู่ใส่ ทั้งๆที่แก้มขาวนั้นแดงปลั่งเป็นหลักฐานว่าเขินกันอยู่เห็นๆ แบบนี้ก็เข้าทางกันพอดีนะซิ

 

“ แล้วคนแถวนี้อยากจะดูแลคุณตำรวจคนนี้ไหมนา... ”

 

“ ไม่พูดด้วยแล้ว ชิส์! ”     คนแก้มแดงทำท่าจิปากก่อนจะเดินลิ่วๆออกไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะทานข้าว จนคนที่พูดแซวถึงกับหลุดหัวเราะออกมา แบบนี้ไงที่เขาเรียกว่ารักจนโงหัวไม่ขึ้น มินซอกทำคุณไสยใส่เขาหรือไง ทำไมถึงรักมากขึ้นทุกวัน จนมันจะทะลุล้านแล้วนะ

 

หนึ่งอาทิตย์ก่อน...

 

“ ชานยอลรักมินซอกไหม ”     ถามแบบนี้จะบอกว่าไม่ก็โกหกกันหน้าด้านๆ

 

“ ชานยอลจะไม่ทิ้งมินซอกไปใช่ไหม ” สาบานให้ฟ้าผ่าตอนนี้เลย ไม่มีวันที่จะทิ้งให้อยู่คนเดียวเป็นอันขาด

 

“ งั้นมินซอกก็ตกลง ”    ตกลง...

 

“ ตกลงดูแลหัวใจของชานยอลไง ให้แล้วห้ามเอาคืนนะ ”     ห๊ะ! จริงนะมินซอก ไม่ได้โกหกกันใช่ไหม

 

แต่เพราะสัมผัสนุ่มบนริมฝีปากที่มินซอกมอบให้ ทำให้เขาเชื่อสนิทใจว่าสิ่งที่มินซอกพูดนั้นเป็นความจริง ท้ายที่สุดแล้วไอ้หัวใจดวงนี้ก็ถูกยอมรับสักที ให้สัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่ว่าจะยังไงเขาก็จะไม่ทิ้งให้มินซอกอยู่คนเดียวเป็นอันขาด

 

รัก และจะรักตลอดไป...

 

 

 

ชานยอลยิ้มบางให้กับวันวานที่แสนจะน่าจดจำไปตลอด หากฟ้ายังเห็นใจก็ขอให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไป ดวงตาสีดำขลับมองไปยังคนตัวเล็กที่นั่งหน้ายู่รออยู่ ทำแบบนี้แล้วคิดว่าตัวเองไม่น่ารักหรือไง เด็กแสบเอ้ย...

 

ครืด...ครืด...

 

เสียงโทรศัพท์ทำให้คนที่ยืนเพ้อถึงกับหลุดออกจากภวังค์ แรงสั่นครืดจากกระเป๋ากางเกงทำให้ชานยอลต้องล้วงมือเข้าไปหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาดูว่าใครโทรมา

 

ซูโฮ...

 

ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้ชานยอลต้องละหน้าออกมา ก่อนจะมองดูคนตัวเล็กที่นั่งทำหน้ายู่อยู่ เมื่อมินซอกยังคงทำหน้าน่ารักอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่ได้เพ่งเป้ามาที่ตน ทำให้ชานยอลมีเวลามากพอที่จะเดินเลี่ยงไปคุยธุระ

 

“ ว่าไง เรื่องที่ให้สืบเป็นไงบ้าง ”     ชานยอลกระซิบกระซาบเสียงลงใส่ปลายสายอย่างระวังกลัวว่าคนที่นั่งอยู่จะเข้ามาได้ยิน

 

[ เป็นอย่างที่คิด พวกนั้นมันกำลังสะกดรอยตามเด็กพี่จริงๆ เอาไงดีพี่ ]     ปลายสายที่เป็นถึงนักสืบสวนฝ่ายภาคพื้นสนามพูดขึ้นมาอย่างใจร้อนรน ทำเอาชานยอลใจไม่ดีไปตามๆกัน

 

“ ฉันจัดการเอง ส่งเอกสารที่ให้ไปสืบดูมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะรีบเข้าไป ”    

 

[ แล้วจะส่งเอกสารนี่ให้คุณคิมหรือเปล่า ]

 

“ ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเค้าจะไม่สบายใจไปมากกว่านี้ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเองได้ แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวจะรีบเข้าไป ”     ชานยอลยกหูออกจากโทรศัพท์ก่อนจะกดตัดสาย ไม่จำเป็นอะไรทั้งนั้น เรื่องนี้เขาจัดการเองได้ จะดูแลและปกป้องคนที่รัก ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม แต่ก็หวังลึกๆว่าฟ้าจะเห็นใจให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไป...

 

 

 

 

 

TBC.

ไม่...อย่าเพิ่งฆ่าไรท์เลย เรื่องนี้มันมาถึงจุดที่เปลี่ยนแล้วล่ะคะ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงจะติดตามเราอยู่ใช่ไหมคะ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความรักล้วนๆ รักหลายรูปแบบ และก็ต้องมีรักที่เสียสละบ้างเนาะ

ชานหมินจะมาเยอะมากในช่วงนี้บอกเลย ลู่หมินหายค่ะ ฮุนหมินกำลังจะมา

แบบว่าถึงตอนนี้อยากถามว่าโอกันหรือเปล่าที่ไรท์วางพล็อตเรื่องมาแบบนี้ คือมันเกี่ยวกับความรักที่เกิดจากเซ็กส์เฟรนด์ แต่คู่รองมาเสริมให้มีความรักหลายๆรูปแบบ จะมาแบบครบรส พี่ลู่จะโผล่มาตลอดค่ะ ช่วงกลางจะกินอารมณ์แบบสุดๆ หน่วงไหม? ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ มันไม่ใช่แนวของไรท์ เรื่องนี้จบสวยหรือถ้าไม่อยากก็บอกกันได้น่ะ ไรท์วางแผนคร่าวๆเกี่ยวกับตอนสุดท้ายไว้แล้วล่ะนะ ถ้าอยากเอาแบบหน่วงจนใจขาดก็บอกได้ จะได้เขียนให้หน่วงมันซะตอนนี้เลย ฮ่าๆ

ขอเม้นท์หน่อยนะคะ ช่วงนี้ใกล้เปิดเทอมแล้ว กลัวไม่จบจัง ขอหน่อยนะคะ กำลังใจน่ะมันสำคัญจริงๆ

รักจุ๊บ

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #351 ppkw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 20:39
    โอ๊ยยยย เค้าคบกันแล้วโว๊ยย!!!! ฟาหากากดกสกา -////--
    #351
    0
  2. #324 FAiTHH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 11:31
    ใครมาตามมินซแกอ่าา เพราะมินซอกเป็นคนรักชานยอลหรือเพราะอะไร ;^;
    #324
    0
  3. #283 iamaoitme (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 00:14
    กะลังฟินกะชานหมิน ขอให้ฟินอีกนิดไม่ได้หรอ แงๆไม่นะ กรีดร้องเบาๆ สู้ๆนะค่ะไรต์ สนุกๆมากๆเลย
    #283
    0
  4. #231 Nabee_neko (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 22:20
    ต้องจบดีสิคะ ฮือออออออออ
    #231
    0
  5. #213 DarkCornell (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 15:30
    ลู่หานหายไปไหนอ่ะ มาเอาเมียแกกลับไปได้แล้ว!! 555555 ใครอ่ะตอบซอก น่ากลัวจริงๆ
    #213
    0
  6. #194 F^a^h (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 16:36
    หวังว่าชานยอนจะไม่ตายนะ ไม่นะ ไม่เอา
    #194
    0
  7. #190 PiiProud (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 03:04
    ม่ายยยยยยน้าาาาาา อย่าเป็นอะไรไปนะพี่ชาน
    #190
    0
  8. #189 Yogurt osis (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 00:27
    อูยยยยยย คนของพี่ลู่รึเปล่าอ่ะ หรือใคร
    #189
    0
  9. #188 อิอิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 00:20
    เห้ยกำลังจะไปได้สวยเลยอ่ะเกิดไรขึ้น ลุ้นไม่อยากให้ใครตายน่ะไรต์ขอแบบยังไงก็ได้แต่ไม่ให้ใครตายรู้สึกกลัวแหะ ถ้าไม่จั่วว่าลู่หมินเรานี้นึกว่าชานหมินแล้วเนี่ย5555 กบฎพี่ลู่วันละนิดจิตแจ่มใส555555 พี่ฮุนเมื่อไรจะออกมาาาาา
    #188
    0
  10. #187 rinsoek (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 22:03
    หมินรักชานมั้ย ? พี่ลู่หละ ฮุนหละ .... รีบมาต่อนะคะ สู้ๆนะคะไรท์ค
    #187
    0
  11. #186 Chutima Pat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 19:02
    ฮุนหมินๆอยากอ่านเต็มที่แล้วววว มาอัพไวๆนะไรท์ ขอบคุณก้าบบบยย
    #186
    0
  12. #185 nonns (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 16:03
    ขอจบเเบบ Happy ending นะค่ะ ขอเเค่นี้ กลางเรื่องจะหน่วงยังไงไม่ว่าา 5555 รักไรต์มาต่อเร็วเหลือเกินน

    ชานหมิน ฮุนหมิน เเล้วพี่ลู่ซังนัมจาของบ่าวไปหนายยยยยยยยยยยยยยยยย
    #185
    0
  13. #184 eswwes (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 16:02
    ชานหมินมาจิงๆเเหละค่ะช่วงนี้ เเต่ชิปหลักเราก็ลู่หมินง่าาา เราเมนลู่ เอิ่มม ต้องเข้าข้างเมนยุเเล้วค่ะ ><
    #184
    0
  14. #183 Jakkaran55 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 13:28
    คุณคิม สะกดรอยตามเด็กพี่ เกี่ยวกับมินซอก??? แค่จูบไม่ได้มากกว่านั้นใช่มั้ย ลู่หานมัวไม่มุดอยู่ไหนวะเนี่ย
    #183
    0
  15. #182 saowwaluk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 13:16
    พี่ชานจะตายไหมอ่ะ ไม่นะ
    #182
    0
  16. #181 Piyakarn Koohaphan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 13:01
    พี่ลู่คือใครไม่รู้จัก
    #181
    0
  17. #179 Yogurt osis (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 22:02
    โฮววววววว ชานหมิน
    #179
    0
  18. #178 rinsoek (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:52
    ถถถ สงสารควายเผือกมาก รอฮุนหมินนะคะ 5555 ><
    #178
    0
  19. #177 Chutima Pat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:41
    ชอบๆ เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ ลุ้นๆ มาอัพต่อไวๆนะคะ สู้ๆ
    #177
    0
  20. #176 อิอิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:40
    ชานยอลทำไหมมุ้งมิ้งจังตอนเด็ก ตอนนี้หน่วงอะสงสารชานยอลเรารอพี่ฮุนมาเมื่อไหร่จะมาาาาา นับวันๆยิ่งกบฎลู่หมิน555555 จะรอนะค่ะไรท์อยากทิ้งเรื่องนี้น่าาา
    #176
    0
  21. #175 Noina21 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 18:47
    มาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่
    #175
    0
  22. #174 plumeeee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 17:56
    อยากให้พี่ชานมีคู่เเฮะ 555555555555555555555555
    #174
    0
  23. #173 spdd (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 17:55
    เรื่องนี้จะมีเเบคป่ะค่ะ หรือจะเป็นอย่างนี้เลยย สงสัยย ฮ่าฮ่าา
    #173
    0
  24. #172 nonns (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 17:55
    สู้สู้นะค้าาาาาาาา รีบมาลงน้าา จะรอ
    #172
    0
  25. #171 ducky ugly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 17:05
    น้องบวมอยู่กับพี่ยีราฟดีแล้ว ปล่อยควายเผือกไป
    #171
    0