[Fic EXO] Sex Friend"เพื่อนที่ไม่รัก"|LuMin|fthunmin,chanmin

ตอนที่ 9 : ตอนความเสียใจที่หายไป Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 พ.ค. 58











ตอนความเสียใจที่หายไป

Chapter 9

 

 

 

 

ความเสียใจถ้าลืมมันได้ก็ยิ่งดี...

 

เข็มนาฬิกาบ่งบอกเวลาที่ล่วงเลยมานานนับชั่วโมง น้ำใสบริสุทธิ์ที่เอ่อล้นดวงตาสีชาเหือดหายไปนานพอควร หากสิ่งต่อมากลับกลายเป็นเพียงความเงียบที่ก่อตัวขึ้นมาแทนจนรู้สึกอึดอัด

 

ชานยอลไม่แม้ที่จะปริปากพูด บางทีความเงียบที่อึดอัดนี้อาจทำให้คนที่ใจกำลังเศร้าหมองรู้สึกสงบ มือใหญ่ยังคงกอบกุมใช้นิ้วยาวเกลี่ยไปมาบนมือเล็กของคนเศร้าอย่างให้กำลังใจ

 

ใบหน้าขู่ฟ่อเหมือนแมวรับกับจมูกรั้นน่าหมั่นเขี้ยว แก้วขาวใสอมชมพูที่อดจะฝังจมูกลงไปสูดดมไม่ได้ ทั้งดวงตาเรียวรีสีชาและกลีบปากอิ่มสีเชอร์รี่ที่มักจะฉีกยิ้มกว้างมันหายไปไหนกัน ตอนนี้มีเพียงแค่ใบหน้าเฉยชา จมูกรั้นสีแดงที่ผ่านบทเจ้าน้ำตา แก้มขาวใสอมชมพูที่ยังคงคราบน้ำใสที่แห้งกร้านติดอยู่ ไม่รวมกับดวงตาสีชาที่เหมอลอยไม่รู้จุดมุ่งหมายกับกลีบปากอิ่มที่เม้มเข้ากันจนกลายเป็นเส้นตรง แค่นี้สิ่งที่เรียกว่าหัวใจของคนที่เฝ้ามองก็แทบจะหยุดเต้นอยู่ร่ำไร

 

ไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง หากแต่สิ่งเดียวที่รู้คือไอ้หน้าเหี่ยวนั้นทำให้เด็กน้อยคนนี้ คนที่เปรียบเสมือนรอยยิ้มและกำลังใจของเขาเสียใจ มันคงจะไม่ตายดีถ้ามีครั้งที่สอง แต่มันคงไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้น

 

เพราะชานยอลคนนี้จะคอยปกป้องรอยยิ้มของเขาไม่ให้หายไป...

 

 

 

ความรู้สึกเสียใจมันทำให้คนที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ได้รู้สึกอีกครั้ง เจ็บจังเลยแฮะ... แต่ก็เป็นเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นที่เขาเอาแต่จมอยู่ในห้วงของความเสียใจ คำว่าไม่ใช่เพื่อนกันยังคงดังก้องชัดอย่างย้ำเตือนเสมอในสถานะใหม่ที่อีกฝ่ายหยิบยื่นมาให้อย่างจงใจ หมดสิ้นแล้วซินะสามปีที่รู้จักกัน ต่อไปจะเป็นยังไงก็ต้องรอดูอีกที แต่จะให้เขาทำใจยอมรับคงจะไม่ได้

 

เพราะมินซอกคนนี้ไม่เข้มแข็งมากพอ...

 

ความเปราะบางยังมีให้เห็น หากแต่จะเผยออกมาในสถานการณ์ใดก็คงขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจและความรู้สึกที่มี หากอยากจะปกป้องตัวเองก็ต้องแสร้งทำเข้มแข็ง หากจะให้ดูน่าปกป้องก็ต้องเปิดเผยความอ่อนแอที่มีให้คนอื่นได้สัมผัส

 

เหมือนกับมินซอกคนนี้ ที่ดูอ่อนแอจนความเปราะบางมันเริ่มผ่าทะลุกำแพงสูงที่ก่อตัวขึ้นมานานนับสิบปี กลายมาเป็นหยดน้ำใสบริสุทธิ์ที่ไหลออกมาเพราะความรู้สึกเสียใจ ให้กับคนๆหนึ่ง คนที่เคยเป็นเพื่อนกัน หากตอนนี้คงพูดได้เต็มปากแล้วว่าเราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป เพราะมินซอกไม่มีเพื่อนที่ชื่อลู่หาน และลู่หานก็คงไม่มีเพื่อนที่ชื่อมินซอกเช่นกัน

 

น้ำตาแห่งความรู้สึกได้เหือดแห้งไปแต่มินซอกกลับทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้มันช่างรู้สึกเฉยชาเหมือนว่าก้อนเนื้อเล็กหนึ่งกำมือเต้นอย่างอ่อนแรงจนไร้ความรู้สึกใดๆ แต่สิ่งที่มินซอกสัมผัสได้ในตอนที่หัวใจไร้ความรู้สึกก็คือ

 

ความเป็นห่วง...

 

ที่มาจากมือใหญ่กับนิ้วยาวของคนที่ได้ชื่อว่าพี่ชาย ไกล่เกลี่ยสร้างสัมผัสที่สื่อความหมายว่าห่วงใยจนหัวใจรู้สึกดีและมีแรงที่จะเริ่มต้นเต้นให้เป็นจังหวะปกติอีกครั้ง

 

ดวงตาสีชาเริ่มกระพริบรัวเมื่อความรู้สึกเสียใจได้เหือดแห้งไปพร้อมกับหยดน้ำตาและเป็นสัมผัสอันอบอุ่นจากมือใหญ่ของพี่ชายเป็นตัวกระตุ้นความเข้มแข็งให้มันต่อสู้จนทำให้ความเปราะบางลบเลือนหายไป

 

“ ชะ ชานยอล ”    เสียงแหบแห้งที่เป็นผลมาจากการร่ำไห้ ขานเรียกชื่อร่างสูงโปร่งที่กุมมือกันไม่ห่างอยู่ข้างๆ ฉับพลันใบหน้าคมของคนเป็นพี่ก็เงยขึ้นมองตามเสียงเรียก มินซอกยิ้มบางให้เป็นการตอบรับ หากสิ่งที่ได้ตอบกลับมากลับเป็นอ้อมแขนอุ่นที่วาดมาโอบกอดกายเล็กของตนเข้าสู่แผงอกกว้างด้วยความรู้สึกดีใจ

 

“ ชานยอล ”     คนตัวเล็กในอ้อมแขนอุ่นก็ยังคงขานเรียกชื่อเจ้าของอ้อมแขนอยู่เรื่อยไป หากสิ่งที่ได้ตอบกลับมาก็คือการกระชับกอดแน่นขึ้นมากกว่าเดิม มือเล็กที่ถูกรวมเข้าไปในอ้อมกอดค่อยๆเลือนลงมาข้างลำตัวยาวก่อนจะสอดแขนเข้าไปโอบกอดเอวของคนเป็นพี่ ใบหน้าหวานที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยน้ำใสที่เปรอะเต็มไปหมดแต่ตอนนี้กลับหายไปแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางๆก่อนจะซบลงที่อกกว้างของพี่ชายอย่างพักพิง

 

 

 

“ ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้ ขอโทษนะมินซอก ”     คำขอโทษคือสิ่งเดียวที่ชานยอลจะทำได้ในเวลานี้ นอกจากอ้อมกอดนี้ก็ไม่รู้ว่าจะสรรหาสิ่งใดมาทำให้คนตัวเล็กนี้หายเศร้าหมอง หากเป็นฟ้าหรือว่าดาวขอแค่มินซอกต้องการ เขาก็จะหามาให้ไม่ว่ามันจะยากเย็นแค่ไหน แต่ในเวลานี้สิ่งเดียวที่ให้ได้ก็คือคำขอโทษและอ้อมกอดนี้เท่านั้น

 

“ ชานยอลไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ”     มินซอกผละตัวออกมาจากอ้อมกอดอุ่นของชานยอล ก่อนจะส่งยิ้มบางไปให้ ในเมื่อคนที่ผิดคืออดีตเพื่อนของเขาต่างหาก ต้องขอบคุณชานยอลซะมากกว่าที่ทำให้เขาไม่ต้องตกอยู่ในภวังค์ของความเสียใจ เป็นชานยอลไม่ใช่หรือไงที่ฉุดเขาให้ขึ้นมาจากหลุมลึกที่คนๆนั้นได้ขุดเอาไว้ ไม่ใช่มือใหญ่คู่นี้หรือไงที่กอบกุมมือเขาไว้อย่างให้กำลังใจตลอดมา

 

“ แต่... ชานยอลทำอะไรไม่ได้ ขอโทษที่ปกป้องตัวเล็กอย่างที่พูดไม่ได้ ชาน... ”

 

“ ชานยอล... ”     นิ้วชี้เล็กกดย้ำปิดริมฝีปากบางของคนเป็นพี่อย่างห้ามปราม หากคำพูดใดที่ทำให้ชานยอลรู้สึกผิดต่อตัวเองมากเท่าไหร่ ผลตามมาคือเขายิ่งรู้สึกมากกว่านั้นเป็นเท่าตัว เพราะคนที่ผิดไม่ใช่ชานยอล แต่เป็นคนๆนั้น คนที่ตอนนี้ให้สถานะคนรู้จักก็ยังจะมากเกินไปด้วยซ้ำ

 

“ ชานยอลรู้ไหมว่าถ้าวันนี้ไม่ได้ชานยอล เด็กน้อยขี้แยคนนี้จะทำยังไง ถ้าไม่ใช่ชานยอลพี่ชายที่แสนดีคนนี้ ตัวเล็กจะไปหาอ้อมกอดอุ่นๆนี้จากที่ไหนกันล่ะ ”     ว่าจบคนตัวเล็กก็วางหัวซบลงที่อกกว้างอย่างน่าเอ็นดู จนคนที่รู้สึกผิดถึงกับเผยยิ้มแรกของวันออกมาได้อย่างปิดไม่มิด

 

จริงซิ ถ้าไม่ใช่เขา ตัวเล็กจะไปซบอกใครได้อีกล่ะ...

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าเขายังไม่ตายไม่ยอมให้ซบอกคนอื่นง่ายๆหรอกนะจะบอกให้...

 

“ ถูกแฮะ ถ้าไม่ใช่พี่ชายที่หล่อเหลาคนนี้ ตัวเล็กจะไปหาใครที่ดีเท่ากับชานยอลได้อีกล่ะ ว่ามั้ย? ”     พูดไปยิ้มไป ก่อนที่วงแขนกว้างจะโอบรัดร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด พร้อมกับโยกไปมาอย่างกับปลอบเด็กน้อยให้หยุดร้องไห้ คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดถึงกับยู่ปากอย่างหมั่นไส้ในตัวของพี่ชายคนนี้

 

น่าจะแกล้งให้รู้สึกผิดกว่านี้ น่าหมั่นไส้ที่สุด ชานยอลอ่า...

 

“ พอได้แล้ว ได้ทีล่ะเวอร์ตลอด ”     มินซอกผละตัวจากอ้อมกอดอุ่นอย่างนึกหมั่นไส้ร่างสูงของพี่ชายที่เอาแต่โยกเขาไปมาจนเวียนหัวไปหมด น่าจับมาตีก้นซะให้เข็ดทำอะไรเวอร์ตลอด พี่ใครก็ไม่รู้ ชิส์...

 

“ ก็ได้ แต่ว่า...อยากจะกอดให้หายคิดถึงหน่อยไม่ได้หรือไง มาม่ะมาให้ชานยอลกอดซะดีๆตัวเล็ก ”     ชานยอลอ้าแขนออกกว้างอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมีเลศนัยเคลื่อนตัวเข้าหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้า แต่ก็จะไวเท่ากับเจ้าแมวซ่าที่ตอนนี้ได้เบี่ยงตัวหลบ ลงหมอบคลานบนพื้นพรมออกมาจากสถานการณ์ที่ตกเป็นรองอย่างรวดเร็ว

 

“ เสียใจด้วย ไล่ให้ทันก่อนเถอะคุณตำรวจ ฮ่าๆ ”     มินซอกยืดกายขึ้นตรงก่อนจะก้าวเท้าวิ่งออกไป ไม่ลืมที่จะสั่นตูดให้คนที่นั่งทำหน้าบิดอยู่บนโซฟาอย่างล้อเลียน จ้างให้ก็ไล่ไม่ทัน รู้จักป่ะมินซอกชีตาร์อ่ะ วิ่งเร็วสายฟ้าแลบเลยล่ะจะบอกให้

 

“ อย่าให้จับได้นะ จะฟัดให้ช้ำเลยคอยดู ”     คุณตำรวจเริ่มยึดกายตรงพลางมองตามคนตัวเล็กที่สั่นตูดให้อย่างล้อเลียน ในหัวสมองกำลังปูแผนลอบจับเจ้าแมวซ่าให้ติดกับ เล่นกับใครไม่เล่น ริอาจจะมาเล่นกับตำรวจกองปราบปราม กระตุกหนวดเสือชัดๆไอ้แมวซ่าตัวน้อย หึๆ...

 

“ อย่าโม้แล้วกัน ไปล่ะนะ ฮ่าๆ ”     คนตัวเล็กหัวเราะเยาะคุณตำรวจอย่างท้าทาย ก่อนเท้าเล็กจะออกวิ่งตรงดิ่งเข้าไปยังห้องนอนกว้างที่เปิดอ้าทิ้งไว้ ปล่อยให้คุณตำรวจเจ้าของห้องชี้นิ้วตามอย่างคาดโทษ

 

อย่าให้ถึงทีแล้วกัน อย่าหาว่าหล่อไม่เตือน...

 

ชานยอลเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล อย่างน้อยก็ไม่ต้องคิดอะไรให้ยากนอกซะจากลงทุนนิดๆหน่อยๆก็เท่านั้น

 

ฉับพลันเท้ายาวก็ก้าวสาวตามร่างเล็กที่วิ่งแจ้นเข้าห้องไป แต่อยู่ๆเมื่อเดินมาถึงพรมเช็ดเท้าหน้าห้อง เท้ายาวกลับเกี่ยวสะดุดผืนพรมอย่างตั้งใจ

 

โครม!!!

 

“ อ่ะ!!! ”     ร่างสูงนอนหน้าคว่ำอยู่บนพื้นกระเบื้องอย่างน่าเวทนา ใบหน้าหล่อดูเหยเกเพราะอาการจุกที่เกิดจากน้ำหนักตัวที่ถือว่ามากพอควร เวลาล้มลงร่างถึงได้กระทบกับพื้นกระเบื้องจุกระบมจนพูดไม่ออก บอกแล้วว่าไม่ต้องคิดอะไรให้ยากแค่ลงทุนนิดๆหน่อยๆก็เท่านั้น แฮะๆ...

 

เสียงโครมจากข้างหลังทำให้คนที่เอาแต่วิ่งอยู่บนพื้นกระเบื้องถึงกับหยุดเท้าชะงัก มินซอกเอี้ยวหน้าหันไปมองทางข้างหลังว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

“ ชานยอล!!! ”     ใบหน้ายิ้มเย้ยตอนแรกหุบลงในทันที มินซอกวิ่งหน้าตื่นไปยังคนที่นอนหน้าคว่ำอยู่บนพื้นอย่างตกอกตกใจ พอมาถึงมินซอกก็เอาแต่มือสั่นจนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง เป็นอะไรของเค้ากันเนี่ย ทำไมถึงได้มานอนหน้าคว่ำอยู่แบบนี้

 

“ ชานยอลเป็นอะไรไหม ”     มินซอกใบหน้าซีดเผือกไปหมดยามที่ได้ยินเสียงครวญครางแหบพร่าจากลำคอของพี่ชาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งชานยอลร้องครวญครางมือไม้ยิ่งสั่นเทาไปหมด ไม่อยากจะจับกลัวว่าเสียงแหบพร่าจะร้องเจ็บมากไปกว่านี้ กลัวเหลือเกิน กลัวว่าชานยอลจะเจ็บ

 

“ ชะ ช่วยด้วย เจ็บ... ”     คุณตำรวจเจ้าเล่ห์แกล้งทำเสียงครวญครางพร้อมกับใบหน้าเหยเกที่โอเวอร์ในแบบฉบับของตน คิ้วโก่งขมวดมุนอย่างเจ็บปวด ปากที่เม้มเข้ากันแทบจะเป็นเส้นตรง มองไปยังใบหน้าน่ารักที่กำลังซีดเผือก ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ บอกแล้วว่าอย่าให้ถึงทีเขา ถึงจะจุกอยู่บ้างแต่เพื่อแลกกับการได้เห็นใบหน้าน่ารักที่กำลังแสดงออกมาว่าห่วงกันแบบนี้มันก็คุ้มค่าดี ว่ามั้ย?

 

มินซอกยิ่งหวาดกลัวยามที่ได้เห็นใบหน้าที่แสนเจ็บปวดของพี่ชาย ทำยังไงดี เขาต้องทำยังไงดี คิดซิมินซอก คิดซิ นายเป็นว่าที่หมอนะ คิดซิๆ ความเป็นห่วงทำให้มินซอกต้องนิ่งคิดและมีสติมากขึ้น ในหนังสือคู่มือแพทย์บอกเอาไว้ว่าสิ่งแรกที่ควรทำเมื่อเจอคนเจ็บ เขาต้องทำเฟริสท์-เอด[first aid=การปฐมพยาบาลเบื้องต้น] ใช่เฟริสท์-เอดนี่แหละที่เขาต้องทำ

 

“ อย่าขยับมากนะชานยอล แค่ปล่อยตัวตามสบาย เดี๋ยวมินซอกจัดการเอง ”     มินซอกสั่งคนเจ็บว่าอย่าขยับให้มาก เพราะไม่รู้ว่าการล้มครั้งนี้จะเจ็บตรงไหนอีกบ้าง ก่อนที่มือเล็กจะทำการสอดเข้าไปโอบอกกว้างของคนเจ็บ ออกแรงพลิกอย่างเบามือให้คนเจ็บนอนราบกับพื้น

 

“ เจ็บมากไหม ตรงนี้หรือเปล่า ”     นิ้วเล็กกดย้ำตรงอกกว้างที่เหมือนจะได้รับการกระทบมากที่สุด

 

“ โอ๊ะ โอ้ย!!! ”     เมื่อนิ้วเล็กออกแรงกดย้ำ ตำรวจเจ้าเล่ห์ก็แสร้งร้องเจ็บในทันที ใบหน้าหล่อบิดเบี้ยวยามที่นิ้วเล็กออกแรงกดย้ำไปเรื่อยๆ เพื่อจะทำให้คุณหมอตัวเล็กนี้ตายใจ

 

เสร็จแน่ๆ หึๆ...

 

“ ชานยอลลุกไหวไหม ”     ใบหน้าน่ารักที่ตอนนี้เริ่มฉายแววความเป็นห่วงมากขึ้นเอ่ยถามคนเจ็บ เขาอยากจะย้ายชานยอลไปที่เตียงเพื่อตรวจดูอาการอีกที แล้วจะได้ทำเฟิรสท์-เอดอย่างถูกต้อง

 

“ อืม... ”    คนเจ็บเจ้าแผนการคานรับในลำคอ ทั้งยังแสร้งทำหน้าเจ็บปวดยามที่คนตัวเล็กออกแรงรั้งกายให้ลุกขึ้น เสร็จแน่ๆ หนีไม่รอดแน่คุณหมอซ่า หึๆ แต่ในความเป็นจริงการล้มหน้าคว่ำแบบนั้นถ้าตอบว่าไม่จุกก็คงจะไม่ใช่ แต่มันคงไม่ได้เจ็บมากนักหรอก แค่อยากจะเอาคืนไอ้คนที่ทำท่าน่ารักก็เท่านั้น ใครสั่งใครสอนให้มายิ้มแป้นแล้วสั่นตูดให้กัน มันน่าจับมาฟัดให้จมเตียงหลายๆทีเลยล่ะ

 

 

 

มินซอกพยุงพี่ชายที่ตัวหนักอึ่งมาถึงเตียงอย่างทุลักทะเล พร้อมกับวางพี่ชายให้นอนราบอยู่บนพื้นเตียงนอน ก่อนที่ตัวเองจะนั่งลงตามบนขอบเตียง มือเล็กเอื้อมไปถลกชายเสื้อยืดสีขาวของพี่ชายเพื่อตรวจดูว่ามีรอยช้ำตรงไหนไหม แต่แล้วมือใหญ่กลับตะปุบเอาไว้เสียก่อน

 

“ จะ ท ทำอะไร ”     ชานยอลพูดเสียงสั่นเครือ มือใหญ่ก็ยังกุมมือเล็กที่หมายจะถลกเสื้อยืดเขาขึ้น จะมาถอดเสื้อกันแบบนี้ได้ยังไงตัวเล็ก แล้วไอ้หัวใจบ้านี้ก็เต้นแรงจัง เดี๋ยวพ่อจะควักออกมาทิ้งซะหรอก บอกให้หยุดไงเล่า!

 

“ ก็จะตรวจดูไงว่าเจ็บตรงไหนบ้าง หวงตัวจัง อยู่เฉยๆน่า ชิส์ ”     คุณหมอตัวน้อยทำท่าจิปากก่อนจะออกแรงยื้อเพื่อจะถอดเสื้อที่ปกปิดรอยช้ำเอาไว้ ทั้งๆที่มือใหญ่ก็ออกแรงฉุดรั้งเอาไว้เหมือนกัน

 

ไอกู...พระผู้เป็นเจ้าช่วยชานยอลที ตัวเล็กจะทำมิดีมิร้าย

 

ชานยอลแทบอยากจะบ้าตาย ไอ้หัวใจบ้านี่ก็เต้นจัง ไม่ได้หวงตัวอะไรนักหรอก แค่ไม่อยากให้มินซอกเห็นสิ่งที่เสื้อปกปิดเอาไว้ ถ้าขื่นถอดมีหวังความลับแตกแน่ๆ

 

“ บอกให้อยู่เฉยๆไงเล่า! ”     มินซอกตะคอกใส่คนดื้อที่ยื้อมือรั้งไม่ให้เขาถอดเสื้อออก จะหวงอะไรนักหนากัน มีอะไรให้อายกัน ผู้ชายเหมือนกันนะ ถึงเขาจะใจเขวก็เถอะ เหอะ!ไม่จับปล้ำหรอกน่า...

 

แบบนี้ซินะที่เค้าเรียกว่ากรรมตามสนอง ไม่!!!... เขาผิดไปแล้ว ชานยอลผิดไปแล้วตัวเล็ก

 

ชานยอลค่อยๆเลื่อนมือออกมาจากการฉุดรั้งมือเล็กเอาไว้ ตอนแรกก็ไม่อยากจะยอมหรอกนะ แต่มินซอกกลับตีหน้าบึ้งตึงใส่บอกเป็นนัยว่าถ้าไม่ปล่อยไม่ต้องมาคุยกัน กรรม... กรรมแท้ๆ ไม่น่าไปอยากแกล้งเค้าเลย ฮือ...กรรมแท้ๆ

 

เมื่อคนเจ็บเลิกดื้อแล้ว คุณหมอตัวเล็กก็เริ่มถลกชายเสื้อยืดขึ้นเพื่อตรวจดูรอยช้ำ ฉ่า!... ภายใต้เสื้อยืดสีขาวทำให้แก้มขาวเริ่มเปลี่ยนสีเป็นลูกมะเขือเทศ กะ กล้าม... ไม่ๆ มินซอกตั้งใจซิ เป็นหมออย่าเขวกับสิ่งยุยงแบบนี้ สวรรค์กำลังทดสอบความอดทนเขาใช่ไหม ไม่ได้แอ้มหรอกจะบอกให้ ตะ แต่ กล้าม...

 

“ บ้าเอ้ย! มีสติหน่อยซิมินซอก ”    คนตัวเล็กอยากจะเอาหน้าผากโขกกับพื้นจริงๆ บอกแล้วไม่ได้แอ้มหรอก อยากทดสอบยังไงก็ทดสอบไป ผู้ชาย...มินซอกนั่นมันผู้ชาย แล้วเขาชอบผู้หญิงหรือไงกัน! คิดอะไรของเขาเนี่ย นั่นพี่มึงนะมินซอก พี่ชายมึงอย่าคิดอกุศลเชียว

 

“ หึ... ”     ชานยอลแทบอยากจะนอนขำกลิ้ง มินซอกหน้าแดงงั้นเหรอ แก้มขาวมีสีแดงฉ่าอย่างเขินอายหรือเขินกล้ามของเขากัน น่ารักจัง... ทั้งๆที่กลัวมินซอกจะโกรธ แต่สงสัยคนตัวเล็กยังคงไม่ได้มองสำรวจอะไรนอกจากกล้ามหน้าท้องของเขา ไม่อยากจะอวดหรอกนะ คนเค้าหุ่นดีมันก็ยังงี่แหละ ว่ามั้ย?

 

“ หัวเราะอะไรกันเล่า! ”     มินซอกทุบมือลงที่อกของคนเจ็บอย่างแก้เก้อ ใครใช้ให้มากลั้นหัวเราะเขากัน แบบนี้มันน่าตีให้ตายซะ ไอ้พี่บ้า...

 

“ โอ้ย!!! เจ็บนะตัวเล็ก ”     คือตอนนี้เจ็บจริง ทุบเข้ามาได้ อกคนนะครับไม่ใช่กำแพงเหล็ก แต่ถึงยังงั้นก็ให้อภัย เห็นว่าทำตัวน่ารักหรอก เขินก็บอกมาเถอะคุณหมอ...

 

“ ข ขอโทษ ”     มินซอกอยากจะทุบที่หัวของตัวเองให้หายซื่อบื้อจริงๆ ลืมไปเลยว่าพี่ชายเขาเจ็บอยู่ แต่ใครใช้ให้พี่แกมาหัวเราะเขาก่อนเล่า

 

ชานยอลยังคงเล่นละครบทเจ้าสำออยได้เป็นอย่างดี ปล่อยให้คนตัวเล็กสำรวจรอยช้ำที่เกิดจากการล้ม มือใหญ่ก็ไม่ได้นิ่งนอนใจค่อยๆเลื้อยไปโอบเอวเล็กอย่างกับงู ขอแตะนิดแตะหน่อยเถอะนะตัวเล็ก หึๆ

 

มินซอกเริ่มไล่มือลงบนหน้าท้องที่มีแต่กล้าม เอือก! ขอจับหน่อยแล้วกันนะชานยอล ไม่เคยเห็นอ่ะ คริๆ รอยแดงจากการทุบยังคงมีให้เห็นเพราะเขาเพิ่งทุบลงไปเต็มแรง แต่รอยช้ำอื่นจากการล้มก็มีไม่มาก ถ้าทายาก็น่าจะหาย

 

“ ไม่เป็นไรมากนะ เดี๋ยวมินซอกทายาให้ก็หายแล้ว ชานยอลออกกำลังกายหนักน่าดูนะ ”    มินซอกยิ้มกว้าง ไม่อยากนอกเรื่องแต่ขอถามหน่อยเถอะ ได้กล้ามแน่นมาขนาดนี้ใช้เวลาฟิตร่างกายนานเท่าไหร่กันเนี่ยพี่เรา

 

“ หืม...ก็ไม่หนักนะ คนมันหุ่นดีทำยังไงก็ดีอยู่แล้ว ว่ามั้ย? ”     ชานยอลยิ้มมุมปาก พูดอวดตัวเองพร้อมกับถามคนที่เอาแต่ลูบกล้ามหน้าท้องเขา แก้มขาวยิ่งแดงฉ่ามากกว่าเดิม เห็นแล้วอยากจะดึงเข้ามาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวจริงๆ

 

“ ก ก็ อืม... ”     มินซอกกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน ไม่ได้หื่นนะ แค่...ยอมรับความจริงก็เท่านั้นเอง คนตัวเล็กมองสำรวจไปทั่วแผ่นอกกว้างของพี่ชายก่อนจะไปสะดุดเข้ากับรอยสักตัวอักษรเล็กบนอกข้างซ้าย

 

민석...

 

นั่นมันชื่อเขานิ แล้วมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน

 

“ หว่า...เห็นแล้วซินะ ”   

 

คำพูดของพี่ชายเจ้าของรอยสักนี้ทำให้มินซอกต้องหันขึ้นไปมองอย่างเหลือเชื่อ ชานยอลสักมันงั้นเหรอ สักทำไม สักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

“ ทำไมทำหน้าแบบนั้น ต้องยิ้มดีใจซิ คนเค้าอุตส่าห์นอนเจ็บกว่าจะได้มา ทำไมต้องทำตาเหลือกใส่แบบนี้ด้วย ”      ชานยอลลุกขึ้นนั่งก่อนจะกระชับเอวเล็กของน้องชายเข้ามาใกล้ ว่าแล้วว่ามินซอกต้องไม่พอใจแหง่ๆ จะให้ทำยังไงได้ก็คนมันคิดถึงนิ มือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นไปลูบในหน้าน่ารักอย่างรักใคร่

 

ใช่แล้ว...ชานยอลหลงรักน้องชายคนนี้เข้าให้แล้วไง

 

“.................. ”     มินซอกยังคงนิ่งอึ้ง มองใบหน้าหล่อที่อยู่ใกล้กันอย่างตกตะลึงไม่หาย ชานยอลต้องเป็นบ้าแน่ๆ พี่ชายเขากินยาไม่เขย่าขวดแน่ๆถึงได้มึนสักชื่อเขาใส่หน้าอกแบบนี้ เพื่อความแน่ใจมือเล็กจึงเอื้อมขึ้นไปกอบกุมใบหน้าหล่อพี่ชาย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาเพื่อดูอะไรสักอย่าง

 

พระเจ้า!!! เอาไอ้เด็กขี้อ่อยนี่ออกไปที...

 

ฉับพลันชานยอลเองที่เป็นคนตัวแข็งทื่อให้กับใบหน้าน่ารักที่อยู่ใกล้กันแค่ลมพัดผ่าน ดวงตาใสสีชาที่กำลังจ้องมองเข้ามาในดวงตาสีดำขลับของตน มันกระชากใจพี่ชานไปเต็มๆ

 

เอาตัวเล็กไปเก็บที ขอร้องล่ะ...

 

“ ชานยอล ไม่สบายใช่ไหม หืม... ”    หน้าผากเล็กวางอิงลงบนหน้าผากกว้างของพี่ชายเพื่อตรวจดูอุณหภูมิในตัวของพี่ชายว่าป่วยจริงหรือไม่ แต่ด้วยความใสซื่อนั้นที่มันทำให้ชานยอลแทบอยากจะลงไปนอนดิ้นชักกระแด่วมันซะในตอนนี้

 

เอาไปเก็บที เอาเด็กขี้อ่อยไปเก็บก่อนที่พี่ชายคนนี้จะอดไม่ไหว...

 

“ ไม่นิ แล้วทำไมตัวเกร็งกันด้วยเล่า อายหรือไง หือ? ”     มินซอกผละหน้าออกมามองคนเป็นพี่ที่ตัวแข็งทื่ออยู่ จะเกร็งอะไรนักหนา คนที่ควรเกร็งน่าจะเป็นเขามากกว่าไหมที่ยอมให้ไอ้มือรุงรังมันโอบเอวอยู่แบบนี้น่ะ

 

“ ชานยอล เว่อ... ”     มินซอกแทบจะใจหล่นหายร่วงลงพื้น ที่อยู่ๆชานยอลก็พลิกร่างเล็กให้ลงไปนอนราบกับพื้นเตียงแทนที่ตัวเอง ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นมาคร่อมเอาไว้

 

บอกแล้วว่าอย่าให้ความอดทนเป็นศูนย์ อ่อยนักใช่ไหมตัวเล็ก...

 

“ จะ ท ทะอะไรน่ะชานยอล ”     มินซอกเริ่มใจเต้นรัว สถานการณ์แบบนี้มันคุ้นจนไม่ต้องนึกเลย ชานยอลจะปล้ำเขางั้นเหรอ ไม่นะ! ชานยอลทำแบบนี้กับน้องชายคนนี้ไม่ได้

 

ไม่ยอมนะจะบอกให้ ฮือ...

 

แล้วไอ้กล้ามนี่ก็ยั่วเหลือเกิน ช่วยมินซอกที ก่อนที่ใจจะแตกไปมากกว่านี้

 

เอาชานยอลกับไอ้กล้ามนี้ไปเก็บที ขอร้องล่ะ ฮือ...

 

มินซอกจิไม่ทน...

 

 

 

 

 

TBC.

ชานหมิน!!! ไม่นะ!

มินซอกกำลังขัดขื่น? ลุ้นตอนต่อไปค่ะ ปั่นจบแล้ว

ขอเม้นท์หน่อยนะ กำลังจะเปิดเทอมแล้ว เม้นท์เยอะๆจะได้เพิ่มตอนขึ้นอีก ไม่อยากให้จบเร็ว ว่ามั้ย?

รักจุ๊บ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

431 ความคิดเห็น

  1. #350 ppkw (@oumoimpyatda) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 20:35
    ฟสกสกยกาอาดากกก กรี๊ดดดดด ชายหมินคือดีอ่ะะะะ >///////< พี่ลู่พลาดมากกกก
    #350
    0
  2. #323 FAiTHH (@aeiy_chenmin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 11:20
    แม่ขราาา หนูทนชานยอลไม่ไหวแล้ว แอ่ก.. เขินแรงมาก
    #323
    0
  3. #282 iamaoitme (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 00:01
    ตำรวจเจ้าเล่ห์จรริงๆ แม่ค่ะ ชานหมิน แรงมากๆเลยค่ะ บิดตัวแรง ปล้ำเลย อิอิอิ
    #282
    0
  4. #230 Nabee_neko (@nabeeneko) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 22:13
    อย่าทนสิมินซอก อย่าทน!!!
    #230
    0
  5. #212 DarkCornell (@fai-cornell) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 15:13
    55555 ชานหมินน่ารักนะคะไรท์ >>
    #212
    0
  6. #167 lumin_0799 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 00:45
    สุดๆๆๆอ่ะไรท์เเต่งเรื่องได้มันมากๆๆ

    มาต่อไวๆๆนะไรท์สู้ๆๆ
    #167
    0
  7. #166 อิอิ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 19:30
    หลังจากที่รอมานานชานหมิน5555 และแล้วก็ได้รับมานานอย่างจุใจเรื่องนี้พี่ลู่ถ้าหันมาเอามินซอกกลับคงเจอคู่แข็งเยอะอิอิ ขอบคุณไรต์นะค่ะสำหรับตอนนี้อ่านไปยิ้มไปตัวแทบแตก555 เราจะรอตอนต่อไปน่าาาเรื่องนี้สนุกมากเราอยากให้ไรต์แต่งต่อเรื่อยๆจนจบเลยนะคะ
    #166
    0
  8. #165 eswwes (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 17:54
    รอนะค้าาาาาาาา รีบๆมาต่อ กลัวเปิดเทอมเเล้วจะไม่มีเวลามาอ่านน TT
    #165
    0
  9. #164 nonns (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 17:53
    พี่ชานนทำไมละมุนงี้ สักชื่อไว้ตรงหัวใจเลยอ่ออ เขินเเทนน งื้อออออ
    #164
    0
  10. #161 lumin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 13:34
    อ้ายยยยยยยยยย มาต่อเร็วๆนะค่ะ ><
    #161
    0
  11. #160 lumin799 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 09:12
    อ้ายยยยยยยยยยพี่ชานนนนน ปล้ำเลยค่ะปล้ำเลย เราเลียเต็มที่

    อีพี่ลู่ อย่าคิดนานดิ เดี้ยวหมินๆก้อตกเป็นของพี่ชานหรอก~>_<~
    #160
    0
  12. #159 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 03:29
    มินซอกแพ้กล้ามสิ่นะ
    #159
    0
  13. #158 ตัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 00:24
    อร๊ายยยยยยยได้พี่ชานอีกคนคงไม่เป็นไรหรอก 3Pก็ดีนะ 55555555
    #158
    0
  14. #157 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 00:03
    ไม่อยากให้จบเร็วค่ะ เพิ่มตอนพี่ฮุนน้องมิน 5555 พี่น้องคู่อ่อยนี่ก็นะ พี่ก็บอกเอาไปเก็บ น้องก็บอกเอาไปเก็บ พี่ไม่ทน น้องก็ ไม่ทน จ้าาาาาา คู่พี่น้องความอดทนต่ำมินซอก หนูจิไม่ทนแล้วหนูจะทำอะไรพีเค้าล่ะลูก
    #157
    0
  15. #156 Chutima Pat (@pppzzz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 19:54
    อยากอ่านต่อแย้วววว มาอัพไวๆนะคะ .อ้ากกกกก! ฟินนนน
    #156
    0
  16. #155 nastsi (@loveclashforever) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 17:05
    ชานหมิน  อร้ายยยยหุ่นชานนี่สเป็คหมินด้วย ชอบๆๆ
    #155
    0
  17. #153 Jakkaran55 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 15:59
    ไปอยู่ด้วยกันยังไม่ครบ6ชม.เค้าคร่อมกันแล้วนะ ถ้าแกใช้เวลาพิสูจน์นานคงไม่เหลือมินซอกกลับไปละขอเตือนลู่หาน
    #153
    0
  18. #148 minihun (@baiifungii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 14:49
    ชานหมินหรอคะ ได้กัน ได้กัน ได้กัน เย้
    #148
    0
  19. #147 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 14:28
    จะเป็นยังไงต่อน้าาา ลุ้นจัง มาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆ :)
    #147
    0
  20. #146 BbeammaeB_ (@BbeammaeB_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 14:13
    ชอบชานยอลเยอะมินซอก5555 ชานหมินๆ
    #146
    0
  21. #145 minmini (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 13:19
    ฟินเว่อค่ะไรท์ต่อเรวๆน้า
    #145
    0