[Fic EXO] Sex Friend"เพื่อนที่ไม่รัก"|LuMin|fthunmin,chanmin

ตอนที่ 17 : ตอนจบแล้วสินะ Chapter 17 (-จบ-)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    30 ส.ค. 58

ตอนจบแล้วสินะ (-จบ-)

Chapter 17

 

 

 

 

“ ถ้าเกิดวันหนึ่งลูกรู้จักคำว่ารัก...ลูกจะรู้อีกอย่างว่าลูกทำได้ทุกอย่างเพื่อคนที่ลูกรัก ”

แล้วถ้าวันนั้นมันมาถึงแล้วจริงๆ ผมต้องยอมงั้นเหรอ...

 

“ ขอโทษนะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ ฉันจะดูแลมินซอกให้ดีที่สุด ดีกว่าที่นายดูแลด้วยซ้ำ ”

ยอมให้คนอื่นดูแล ทั้งๆที่ไม่ได้เต็มใจงั้นเหรอ...

 

“ นายจะไม่ผิดสัญญา ถ้ามินซอกไม่เลือกนาย นายจะไปจริงๆใช่ไหม ”    

ผมต้องกลายเป็นคนดีที่ซื่อสัตย์งั้นเหรอ...

 

“ ฉันขอโทษ ฮ ฮึกอย่าไปได้ไหม ทั้งสามคนเลย ”

ยอมปล่อยมือคนที่รัก เพียงเพราะเขาไม่ได้รักแค่ผมคนเดียว...

 

ขอโทษนะมินซอก ขอโทษที่ดูแลมึงไม่ดี และก็ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแลมึง กูรักมึงนะ รักมาก รักจนยอมปล่อยมึงไป…

 

 

 

 

 

“ ฉันขอโทษ ฮ ฮึกอย่าไปได้ไหม ทั้งสามคนเลย ”   

 

ร่างเล็กสั่นเทาจนแทบไม่มีแม้แต่แรงที่จะยืนหยัด ใจดวงน้อยๆในอกเต้นโครมครามอย่างนึกกลัว ยิ่งบรรยากาศที่รายล้อมรอบตัวดูเงียบและนิ่งงันจนรู้สึกปวดหนึบไปทั้งใจ

 

ขอโทษ... ขอโทษทุกๆอย่าง...

 

“ มินซอก... ที่พูดน่ะ ไม่ได้ล้อเล่นกันใช่ไหม ”    แน่นอนว่าลู่หานทำใจยอมรับไม่ได้ ไม่โทษใครนอกจากตัวเขาเองที่ดูแลมินซอกไม่ดี ที่ผ่านมาก็เคยทำตัวไม่ดี จนตอนนี้กรรมเหล่านั้นกำลังย้อนรอยตามสนองเขาอยู่ เจ็บจนพูดไม่ออก

 

“ ฮ ฮึก ข ขอโทษ ”    ใบหน้าน่ารักที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาเงยหน้ามองลู่หานอย่างยากลำบาก ดวงตากวางสีน้ำตาลเข้มที่เขาหลงใหลตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยิ่งมองน้ำตาที่ไหลอยู่แล้วก็ไหลเพิ่มมากขึ้นจนมองไม่เห็นอะไร

 

เจ็บจนหายใจแทบไม่ออก ขอโทษ...ขอโทษที่ทรยศในรักที่ลู่หานมอบให้ แต่จะให้ปล่อยมือใครไป เขายังทำใจไม่ได้ รัก รู้สึกดี และผูกพัน มันแยกแยะไม่ออกว่าควรจะเก็บสิ่งไหนเอาไว้ ไม่รู้เลยจริงๆ

 

“ มินซอก กู... ”     ทั้งๆที่เตรียมเอาไว้แล้วแท้ๆ แต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มขาวที่เขารักมันทำให้ลู่หานสั่นคลอน เขาแพ้น้ำตาของมินซอก เขาหลงรักรอยยิ้มทั้งๆที่นับครั้งได้ที่มินซอกยิ้มให้ ไม่ชอบน้ำตานี้เอาเสียเลย เห็นทีไรเขาใจอ่อนทุกที เกลียดตัวเอง เกลียดโชคชะตาที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ เกลียดตัวเองที่ใจไม่แข็งพอ...

 

“ ลู่หาน กูรักมึงนะ รักมึงจริงๆ ”     มินซอกโผล่เข้ากอดลู่หานที่ไม่ได้ตั้งตัวแทบจะล้มลงไปกองอยู่บนพื้น แต่ดีที่น้ำหนักตัวของมินซอกไม่ได้มากมายอะไร เลยทำให้ลู่หานรับร่างเล็กของคนรักเอาไว้ในอ้อมกอดได้อย่างสมบูรณ์แบบ อ้อมกอดเล็กที่สั่นเทาทำให้ลู่หานต้องกลายเป็นฝ่ายโอบกอดแทน วงแขนอุ่นโอบรั้งร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เสียงสะอื้นไห้ที่ทำให้รู้สึกปวดไปทั่วทั้งตัว แต่สิ่งที่เรียกว่าใจกลับเต้นแรงและรู้สึกดีอย่างนึกประหลาด

 

แค่มีมินซอกอยู่ในอ้อมกอด ไม่ว่าจะเจออุปสรรคมากมายแค่ไหน เขาก็พร้อมที่จะก้าวผ่านไปด้วยกัน แต่ทำไมอีกใจเขากลับรู้สึกกลัวว่าถ้าเดินต่อไป ทางข้างหน้ามันอาจจะมีเหวขวางกั้นจนเดินต่อไปไม่ไหว...

 

มินซอกรักลู่หานนี่คือความจริงที่ไม่อาจโกหกได้ ในเมื่อใจมันเรียกร้องหาแต่คนๆนี้ เรียกร้องหาแต่ลู่หาน จนมินซอกอาจลืมไปว่ามีใครอีกบ้างที่พร้อมจะอ้าแขนรอรับร่างเล็กนี้เข้ามาปลอบในอ้อมกอด

 

มินซอกลืมพวกเขาเหล่านั้น รู้สึกดี และผูกพัน มันคืออะไรกัน...

 

เซฮุนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น ต่างจากชานยอลที่ค่อยๆเผยรอยยิ้มบางๆ แต่ภายในใจของทั้งสองนั้นมีสภาวะที่ไม่ต่างกัน

 

เจ็บปวดจนอยากจะลืมหายใจ

 

อกหักจริงๆแล้วซินะ...

 

 

20%....

 

 

 

 

มินซอกร้องไห้หนักในอ้อมกอดของลู่หานจนเวลาล่วงเลยมามากกว่าครึ่งชั่วโมง หากแต่ความอึดอัดกลับไม่ได้ลดหายไปไหน สิ่งที่ค้างคาและความเจ็บปวดมากมายยังคงวนเวียนอยู่รอบตัว

 

ลู่หานพยายามพูดปลอบสารพัดคำพูด หยิบยื่นคำพูดสวยหรูมาพูดปลอบร่างเล็กในอ้อมกอด แต่ดูเหมือนมันยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม มินซอกกลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้นในใจร่างเล็กมันรู้สึกเจ็บปวด และคำถามมากมายก็ยังคงตีรวนเข้าใส่จนมินซอกไม่รับรู้อะไรนอกจากรู้สึกเจ็บและทรมาน

 

นี่เขาทำอะไรอยู่ ทำให้คนที่เขารักต้องเสียใจทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดของเค้าสักนิด ลู่หานไม่ผิดแต่คนที่ผิดคือตัวเขาเอง มินซอกรู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร รั้งในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ สู้ให้ลู่หานไปเจอคนที่ดีกว่าไม่ดีหรือไง

 

“ ล ลู่หาน... ”    มินซอกพยายามปรับเสียงสะอื้นไห้ให้หยุดลง น้ำตาที่ไหลพรากก็กำลังเหือดแห้งไปให้ตัวเองนั้นดูเข้มแข็ง แต่กับใจนั้นดูอ่อนล้าจนแทบจะหยุดเต้น

 

“ กูมันเลวจริงๆใช่ไหม กูมันน่ารังเกียจ ขอโทษ... ขอโทษที่ทำให้มึงรู้สึกแย่ ที่ผ่านมากูผิด กูผิดทุกอย่างลู่หาน กูขอโทษ... ”     มินซอกพูดพร่ำพยายามกระพริบม่านตาไม่ให้น้ำตาที่มันกำลังไหลคลอหน่วยตาหยดลงมาที่ข้างแก้ม แค่นี้ลู่หานก็รู้สึกแย่พอแล้ว แค่นี้ลู่หานก็เจ็บมากพอแล้ว

 

“ มินซอก ฟังที่กูพูดนะ ”

 

“ ฮ ฮึก! กูขอโทษ ขอโทษทุกอย่าง กูยอมแล้ว กู... ”

 

“ มินซอก ฟังก่อนได้ไหม ”    ลู่หานพยามยามเรียกสติของมินซอกที่ดูเหมือนจะหายไปกับคำพูด แต่ร่างเล็กกลับเอาแต่หลับตาปิดบังน้ำตาที่แสนเจ็บปวดเอาไว้

 

“ กูยอมปล่อยมึงแล้วลู่หาน กูยอมแล้ว ฮ ฮึก ”

 

“ มินซอก... ”    ลู่หานแทบไม่เชื่อในสิ่งที่มินซอกพูด ในตารู้สึกวูบไหวดวงใจกระตุกวูบหล่นหายไป พูดไม่ออก สมอง ความรู้สึกมันชาไปหมด ได้แต่มองคนตรงหน้าว่ากำลังคิดอะไรอยู่ มินซอกคิดอะไรอยู่!

 

“ ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านๆมา ขอโทษที่ทำให้ชีวิตมึงพัง กูขอโทษนะ กูรู้แล้วว่ากูได้ทำอะไรลงไป กูรู้ว่ากูมันเลวแค่ไหน ขอโทษทุกๆอย่าง ขอโทษทุกๆคน ”    มินซอกไม่ได้พูดแค่กับลู่หาน ร่างลูกยังคงไม่ได้ลืมคนอีกสองคนที่กำลังยืนอย่างเคว้งขว้าง มินซอกไม่เคยลืม และไม่มีวันลืมว่าพวกเขาเหล่านั้นทำให้มินซอกรู้สึกดีและเจ็บปวดแค่ไหน ถึงจะเป็นระยะเวลาสั้นๆก็ตาม

 

“ ขอโทษที่รั้งเอาไว้ ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้ บางทีผมอาจจะสับสน ขอโทษคุณเซฮุน ขอโทษชานยอล ที่ทำให้พวกคุณรู้สึกไม่ดี ขอโทษที่ผมให้ความหวังทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้ และก็ขอโทษอีกครั้งที่ทำให้รู้สึกแย่ จริงๆแล้ว...ผมไม่น่าเกิดมาด้วยซ้ำ ฮ ฮึก ”    มินซอกยังคงพูดอย่างนึกโทษตัวเอง โดยไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่าผู้ชายสามคนนั้นเขาคิดยังไง ไม่มีใครเกลียดมินซอก ไม่มีใครโทษว่ามินซอกเป็นคนผิด พวกเขารัก รักมินซอกเสมอมา

 

เซฮุนอยากจะเดินเข้าไปดึงร่างเล็กๆที่กำลังสั่นเทาเพราะการร้องไห้มากอดปลอบ แต่เพราะแววตาเศร้าๆและเจ็บปวดอย่างรู้สึกผิดของมินซอก มันทำให้เซฮุนก้าวขาไม่ออก ในดวงตาสีชานั้นมันฟ้องว่าไม่ต้องการอ้อมกอดปลอบจากเขา มินซอกไม่ต้องการเขา แค่แววตาเศร้านั้นเซฮุนก็รับรู้ได้ และยิ่งรับรู้ได้ดีเมื่ออ้อมกอดที่ในตาสีชานั้นโหยหากำลังวาดแขนโอบรั้งร่างเล็กจากด้านหลังเข้าสู่อ้อมกอด

 

อ้อมกอดที่มินซอกโหยหามาตลอด แม้แต่เขาก็ไม่สามารถทดแทนได้

 

ลู่หานวาดแขนโอบรั้งแผ่นหลังเล็กของมินซอกเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะกดจูบลงบนกลุ่มผมนิ่มนั้นอย่างแผ่วเบา เสียงสะอื้นไห้ของมินซอกก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เตือนให้เขารู้ว่าสิ่งที่มินซอกพูดออกมานั้น มินซอกก็แค่อยากตัดปัญหาและคิดเอาเองว่าตัวเองนั้นผิด ทั้งๆที่เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มินซอกไม่ผิดเลยสักนิด

 

“ มินซอก... ถึงมึงจะไม่เคยยิ้มให้กูอย่างจริงใจ ถึงมึงจะปันใจไปรักใครสักกี่คน แต่มึงรู้ไหมว่าไม่มีวินาทีไหนที่กูจะไม่รักมึง ลู่หานคนนี้ยังรักมินซอกขี้อ่อยเหมือนเดิม ถึงแม้ว่ามึงจะอ่อยคนอื่นที่ไม่ใช่กูก็ตาม แค่มึงรักกู กูก็ไม่ต้องการสิ่งไหนแล้วละ พูดแล้วเลี่ยนฉิบหายเนาะว่าไหม ”     ลู่หานสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากกลุ่มผมนิ่มของมินซอกอย่างแก้เขิน ถึงมินซอกจะรักใครที่ไม่ใช่เขาอีกกี่คน ลู่หานคนนี้ก็จะไม่สน เพราะว่าเขายอมแพ้แล้ว ยอมแพ้ทุกอย่างเพื่อคนๆนี้แล้ว

 

“ ถ้าเกิดวันหนึ่งลูกรู้จักคำว่ารัก...ลูกจะรู้อีกอย่างว่าลูกทำได้ทุกอย่างเพื่อคนที่ลูกรัก ”

 

สิ่งที่พ่อพูดมันถูกทุกๆอย่าง ถูกตั้งแต่ต้น...

 

ขอโทษนะมินซอก ขอโทษที่ดูแลมึงไม่ดี และก็ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแลมึง กูรักมึงนะ รักมาก รักจนยอมปล่อยมึงไป…

 

แต่สิ่งที่เขาคิด นี่สิผิด... มันเกือบถูกแล้ว แค่ตัดและเติมแต่งใหม่ให้เข้ากับสถานการณ์ก็เท่านั้น

 

“ ขอโทษนะมินซอก ขอโทษที่ดูและมึงไม่ดี และก็ขอโทษที่กูยังคงหน้าด้านหน้าทนดูแลมึงต่อไป กูรักมึงนะ รักมาก รักจนไม่อยากปล่อยมือมึงไป ”

 

แบบนี้ซินะที่ถูก...

 

45%...

 

 

 

 

สามเดือนต่อมา...

 

“ ครับ ผมอยู่ที่สนามบินแล้ว รอผมแป๊บนึงนะครับพี่เซฮุน ผมกำลังหิ้วกระเป๋าลงรถอยู่ แล้วเจอกันครับ ”    มินซอกวางสายปลายทาง ก่อนจะหันมาง้วนอยู่กับการหิ้วกระเป๋าเดินทางขนาดกลางลงรถแท็กซี่อย่างรีบร้อน ในใจของมินซอกนั้นเต้นตุบๆกลัวเหลือเกินว่าจะไม่ทันการ

 

ปี๊ก!!! ปี๊ก!!! ปี๊ก!!!

 

เสียงแตรรถที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังใกล้ๆทำให้คนที่กำลังหิ้วกระเป๋านั้นสะดุ้งโหยง มินซอกรู้สึกใจคอไม่ดีกับเสียงแตรรถเหลือเกิน ในใจร่างเล็กภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่ใจลึกๆเขาคิดด้วยเถอะ

 

อย่ามาป่วนอะไรไม่เข้าเรื่องเลยพ่อคุณทูนหัวของบ่าว...

 

“ มินซอก!!! จะหนีตามผู้ชายงั้นเหรอ!!!

 

ฉิบหาย... รางสังหรณ์นี้แม่นฉิบหาย งานนี้พังแน่ๆ

 

“ ล ลู่หาน กลับไปรอที่บ้านเลยไป มันไม่ใช่เรื่องของมึง อย่าลงมาเชียวนะมึง ”    มินซอกร้องห้ามอย่างเสียวสันหลัง อกอีแป้นจะแตก... ทำไมไอ้เหี่ยวมันถึงได้เร็วขนาดนี้  ไหนโทรไปที่บ้านมันแม่บ้านจางบอกว่ามันยังนอนน้ำลายไหลยืด(มโนครับผม)อยู่ที่เตียงของมันอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้มันถึงได้ขับแลมโบกินนี่ลูกรักป้ายแดงของมันมาบีบแตรใส่ผม ซ้ำยังตะโกนเสียงดังโหวกเหวกโวยวายให้คนมองด้วย

 

มึงคิดว่าตัวเองเป็นใคร ไอ้เหี่ยวหน้ายับรถสิบล้อทับหน้ายุบเอ้ย... มึงคิดว่ามึงหล่อ(ก็หล่ออะนะผมถึงมอง) มึงคิดว่ามึงรวย(เรื่องนี้ไม่ค้าน) มึงคิดว่าใครจะสนใจมึง(อันนี้ผมขอค้าน) ณ จุดๆนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาดที่เพิ่งกระโดดลงมาจากยูเอฟโอ พอชาวโลกเห็นเท่านั้นแหละ ฮื่อ... ใครก็ได้เอาไอ้เหี่ยวกลับบ้านที

 

“ มินซอก มึงคิดจะทำอะไร มึงจะหนีตามชายอื่นไปใช่ไหม อีเมียไม่รักดี อีเมียเจ้าชู้ อีเมีย... ”

 

“ หยุด! มึงหุบปากมึงไปเลย ก่อนที่กูจะกระโดดถีบหงายหลัง ไอ้เหี่ยวมึงคิดว่ามึงเป็นใคร มึงกล้ามาก มึงมั่นมากที่ใส่ชุดนอนมาสนามบิน มึง มึงมัน ฮึย... ”

 

“ ก็คนมันหล่อ เหตุผลพอไหม ”

 

“ ///๐.๐/// ”  

 

“ เลิกมองกูแบบนั้นได้แล้ว อย่างกับกูเป็นตัวประหลาด ”

 

มึงคิดว่ามึงยังปกติอีกเหรอลู่หาน

 

“ แล้วนี่มึงจะไปไหน หอบผ้าหอบหมอนตามผู้ชายอื่นใช่ไหม มึงกล้ามากมินซอก มึงไม่รอดแน่ๆ หึ... ”

 

“ อ ไอ้ ฮึย... กูไม่คุยกับมึงแล้ว มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึง ”    มินซอกรู้สึกโกรธลู่หานที่อีกคนพูดแบบนั้น อะไรๆก็นอกใจงั้นเหรอ ที่กูเลือกมึงนี้กูนอกใจ ที่กูรักมึงนี้มึงคิดว่ากูนอกใจมึงงั้นเหรอ ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ไอ้บ้า!!!

 

มินซอกหน้าบึ้งตึงบอกอาการชัดเจนว่ากำลังโกรธ ใบหน้าเล็กนั้นแดงแจ๋ไม่รวมกับสายตาที่จ้องลู่หานเขม่ง บอกให้คนผิดนั้นรู้ตัวในทันทีว่าตัวเองนั้นพลาดมากแค่ไหน

 

“ มิน... ”    กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองนั้นได้ทำเรื่องไม่ดีอะไรลงไป ร่างเล็กของมินซอกก็เดินหิ้วกระเป๋าหนีเข้าไปในอาคารผู้โดยสารเรียบร้อยแล้ว

 

กูผิดใช่ไหมที่ขี้ระแวง ก็คนมันหวงจะให้ทำยังไงเล่า...

 

“ มินซอก!!! รอด้วยซิ ”     ลู่หานรู้สึกหัวเสียและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน ก่อนจะวิ่งตามมินซอกเข้าไป ไม่ได้สนใจสารรูปตัวเองเลยด้วยซ้ำว่ามันดูแย่แค่ไหน นี่มันสนามบินหรือสนามห้องนอนกัน ดูที่คุณเหี่ยวทำ ฮีไม่แคร์ใครนอกจากคนตัวเล็กที่เดินบึ่งๆเข้าไปในฝูงชน

 

ก็คนมันหวงจะให้ทำยังไงเล่า...

 

มินซอกพยายามเดินหนีคนน่ารำคาญที่ทั้งวิ่งทั้งตะโกนเรียก พ่องสิสัด มึงคิดว่านี่บ้านมึงหรือไง แล้วไอ้ที่ทั้งวิ่งทั้งตะโกนนั้น มึงเคยส่องกระจกดูสารรูปตัวเองก่อนออกจากบ้านไหมว่าสภาพมึงมันทุเรศแค่ไหนลู่หาน กูคิดผิดใช่ไหมที่เลือกมึงไอ้เหี่ยวเอ้ย...

 

มินซอกเหลียวหลังมองไปยังคนบ้าที่ตะโกนเรียกเขาปาวๆ ตอนนี้ลู่หานก็อยู่ไกลพอสมควร มันเป็นโอกาสอันดีที่มินซอกจะปลีกตัวหลบไปยังสถานที่ที่เขานัดเจอพี่เซฮุนเอาไว้ ในมือก็หิ้วกระเป๋าเดินทางเจ้าปัญหา ถ้าไม่ได้มันเขาคงไม่ต้องมาวิ่งหนีคนบ้าอย่างลู่หานอยู่ตรงนี้หรอกนะ มินซอกได้แต่วิ่งลากกระเป๋าไปยังทางเลี้ยวข้างหน้า ถ้ามึงไม่สำคัญกูจะไม่หิ้วมึงมาจริงๆไอ้กระเป๋าบ้า

 

“ มินซอก... อ้าวเฮ้ย! เมียกูหาย ใครกินเมียกูว่ะ เชี่ยเอ้ย... ”     (ไม่ใช่ละลู่หาน) ลู่หานหยุดชะงักก่อนจะทอดสายตามองหาร่างเล็กๆของมินซอกที่หายไปตอนไหนไม่รู้ ถ้าเจอเมื่อไหร่ไม่รอดแน่ ไอ้ตัวแสบ... ลู่หานได้แต่พึมพำในใจ แต่แล้วเหมือนสมองขี้เลื่อยของเขาจะคิดอะไรออก

 

โทรศัพท์...

 

ลู่หานจับโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะโทรดีหรือไม่โทรดี แต่แล้วความมโนของลู่หานที่มโนเอาเองว่าถ้าไม่โทร มินซอกของเขาคงกำลังวิ่งจับมือกับผู้ชายอื่นขึ้นเครื่องหนีไป ฮื่อ...พี่หานไม่ยอม เมียจะหนีจากผัวงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ...

 

เบอร์ที่ลู่หานไม่คิดจะเก็บเอาไว้ แต่เผื่อฉุกเฉินเหมือนตอนนี้ลู่หานเลยไม่อิดออดที่จะบันทึกมันลงเครื่อง รอสามสี่ตู้ดก็มีคนรับ

 

[ มีอะไร ]

 

หืม... แน่ใจว่าเสียง ไอ้ฟวาย

 

“ มินซอกอยู่ไหน”   น้านตอบเสียงหวนใส่มันเลย อยากมีเรื่องกับพี่หานก็บอก ไอ้หมอกาม

 

[ อยู่ตรงนี้ ]

 

สั้นมาก มึงพูดยาวกว่านี้เป็นไหมไอ้พี่ควาย(นี้กูเคารพสุดๆ)

 

“ แล้วอยูตรงไหน ตอบยาวๆเป็นไหมพี่ ”

 

“ ฉันไม่ใช่พี่นาย แล้วที่สำคัญฉันไม่จำเป็นที่จะตอบคำถามของนายด้วยซ้ำ ถ้าจะโทรมาถามว่ามินซอกอยู่ที่ไหนละก็ ตอนกลับก็เคลียกันเอาเอง ตอนนี้มินซอกอยู่กับฉัน กรุณาแยกแยะให้ออกด้วยว่าควรทำตัวยังไง แค่นี้ละ ”

 

อ้าวเฮ้ย! กล้ามาก...

 

ลู่หานได้แต่ขบกรามเก็บอารมณ์ เกิดมาไม่มีใครกวนประสาทเท่าไอ้หมอที่ชื่อเซฮุนนั้น ยิ่งมันเที่ยวมาเกาะแกะมินซอกของเขาแบบนี้เขายิ่งไม่ชอบ ตอนแรกโคตรดีใจที่มันจะไปไกลๆ แต่ไอ้ที่บอกว่าจะเอามินซอกไปด้วยนี้มันยังไง คิดว่าพี่หานจะยอมงั้นเหรอ ฝัน ผัน มึงฝันไปเถอะ!

 

ใครว่ะคือตัวจริง ก็กูที่ยืนหัวโด่อยู่นี้ไง มึงเป็นใครว่ะที่จะมาทำตัวเป็นเจ้าของเมียคนอื่น กำจัดไอ้พี่ชานยอลไปได้แล้ว ยังจะมาเจออุปสรรคระยะประชิดแบบนี้อีก ฮื่อ... มินซอกอยู่ที่ไหน

 

ลู่หานหน้าตึงคิ้วขมวดหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างกับคนบ้าอยู่ท้ามกลางคนปกติที่กำลังมองมาที่ตัวเองเป็นระยะๆ เออ...ตอนนี้ยอมรับก็ได้ว่ากูบ้า เพราะตอนนี้กูก็กำลังบ้า มินซอกอยู่ที่ไหน...

 

ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ @#@!<>@+<@>?@@

 

หึๆ ท่านผู้โดยสารโปรดทราบงั้นเหรอ มึงเสร็จกูแน่มินซอก

 

ลู่หานยิ้มอย่างมีเลศนัย พร้อมกับขาแกร่งทั้งสองข้างที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังเป้าหมายที่อยู่ไม่ไกล ถ้าเกิดเขาทำอะไรลงไปในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ขอให้ฟ้าทรงโปรดเข้าใจผู้ชายตาดำๆคนนี้ที่ทำไปเพราะความจำเป็น(ย้ำว่าความจำเป็น) ขออย่าให้เจ้าตัวเล็กของเขาโกรธด้วยเถิด สาธุ...

 

“ อะแฮม! ขอโทษนะครับคุณคนสวย เออ...พอดีผมอยากยืมไมค์หน่อยนะครับ เผอิญว่าผมพลัดหลงกับคนรัก ไม่รู้ว่าคนรักของผมหายไปไหน ถ้าเออ... ถ้าผมขอยืมไมค์หน่อยจะได้ไหมครับ ”     ลู่หานส่งสายตาให้สาวสวยอย่างมีความหวัง ในใจนั้นภาวนาขอให้เธอคนนี้โปรดเห็นใจส่งไมค์ให้พี่หานด้วยเถิด

 

“ เออ... เกรงว่าทางเราจะไม่... ”

 

“ ฮ ฮึก... ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กของผมจะหลงทางหรือโดนคนล่อลวงไปทำมิดีมิร้ายหรือเปล่า ผมตามหาตั้งนาน โทรไปเค้าก็ไม่รับ(มันปิดเครื่องใส่ผมอ่ะ) ผมทั้งตะโกนเรียกและให้คนช่วยตามหา แต่ก็ไม่เจอสักที ผมกลัวเหลือเกินครับ ผม... ”

 

“ เออ...อย่าร้องไห้เลยนะคะ เดี๋ยวทางเราจะให้ยืม ยังไงก็ช่วยใจเย็นๆหน่อยนะคะ อะนี้ค่ะ ”   พนักงานสาวพูดด้วยความนึกสงสารพร้อมทั้งยื่นไมค์ตรงหน้าส่งให้ชายหนุ่มที่กำลังพลัดหลงกับคนรักในทันที

 

ซึ่งคนแสร้งทำบีบน้ำตาก็ยกยิ้มในใจอย่างผู้ชนะ ก่อนจะทำเป็นมือสั่นเอื้อมไปหยิบไมค์จากพนักงานสาว แบบนี้ก็หวานปากพี่หานกันพอดี เสร็จแน่ไอ้ตัวแสบมินซอก

 

 

 

 

“ พี่จะไปจริงๆใช่ไหมครับพี่เซฮุน อเมริกามันไม่ได้ใกล้ๆนะครับ ถ้าเกิดว่า... ”

 

“ พี่ดูแลตัวเองได้น่า ห่วงแต่นายนั้นแหละ อย่าเอาแต่ใจมากก็แล้วกัน ฟังพ่อบ้างก็ดี รายนั้นนะหวงเราจะตาย ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เอามีดผ่าตัดมาเฉาะคอพี่ตอนที่รู้ว่าพี่ทำไม่ดีกับนายไว้ อย่าทำหน้าแบบนั้นซิ ”    เซฮุนขยี้ผมนิ่มของน้องชาย(?)อย่างนึกเอ็นดู ยิ่งมินซอกทำหน้ามุ่ยเขาก็ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ ทำไมน่ารักขนาดนี้น่า แบบนี้ซินะที่เขาตัดใจไม่ได้ และมันก็ทำให้เขาต้องตัดสินใจไปเรียนต่อที่อเมริกา ถึงจะคิดถึงมากแค่ไหน แต่ตัวปลอมยังไงมันก็ไม่มีวันเป็นตัวจริงอยู่วันยังค่ำ สู้รักแบบห่างๆดีกว่าอีก รักที่คอยห่วงแบบห่างๆ ดีกว่าต้องทนเจ็บดูคนที่รักยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่เรา จริงไหม?

 

“ ผมขอโทษนะครับที่ตามไปดูแลพี่ไม่ได้ ยังไงว่างๆก็กลับมาเยี่ยมกันบ้างนะครับ ”    มินซอกส่งยิ้มกว้างอย่างน่ารักให้พี่ชายตัวสูงโปร่งตรงหน้า ไม่คิดว่าผ่านมาสามเดือนหลังจากวันนั้น เขาจะได้พี่ชายที่แสนดีกลับมาอย่างชานยอล และได้พี่ชายที่โคตรจะแสนดีอย่างเซฮุนพ่วงท้ายมาด้วย สุดท้ายสิ่งที่เขาเลือกมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร จริงไหม?

 

“ กลับมาอยู่แล้วน่า กลับมาทวงคนแถวนี้คืน... ”

 

“ 00!!! ”

 

“ ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า อย่าทำหน้าตกใจแบบนั้นซิ เอาเป็นว่าถ้าไอ้หมอนั้นมันดูแลเราไม่ดีหรือนอกใจนาย โทรเรียกพี่ก็แล้วกัน จะได้บินกลับมาดามใจ ”

 

“ พี่เซฮุน!!! ”   มินซอกทำหน้ายู่พร้อมกับมือเล็กที่ตีรัวลงบนไหล่กว้างของพี่ชายอย่างนึกเคือง

นี่มันแช่งกันชัดๆไอ้พี่บ้า

 

“ โอ้ยๆ เจ็บนะมินซอก เล่นกันแบบนี้เลยหรือไงหืม...”   เซฮุนจับหมับเข้าที่มือเล็กๆแสนอวดดี ก่อนจะวาดแขนโอบรัดร่างเล็กแสนดื้อเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ซื่อๆแบบนี้ซินะไอ้ลู่หานนั้นถึงได้หวงอย่างกับจงอางหวงไข่ เด็กแสบที่ชื่อมินซอกนอกจากซื่อแล้วยังดื้ออีก จริงไหม?

 

“ อื่อ ปล่อยนะพี่เซฮุน อึดอัด หายใจไม่ออก ”   มินซอกดิ้นอยู่ในอ้อมกอดแน่นของพี่ชาย ที่ทั้งรัดทั้งแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

เล่นแรงอีกแล้วพี่ชายคนนี้

 

“ ดื้อเป็นเด็กๆไปได้ แบบนี้ไงคนอื่นถึงได้คอยห่วงตลอด แล้วแบบนี้จะไปดูแลคนอื่นได้ยังไง หมอเก๊เอ้ย ”

 

“ อื่อ... ไม่ใช่หมอเก๊นะ พี่ก็ปล่อยซิ จะขาดใจตายอยู่แล้วเนี้ย ”

 

“ อ่อนเอ้ย ”   เซฮุนคลายอ้อมกอดก่อนจะปล่อยมินซอกให้เป็นอิสระ เท่านั้นแหละเมื่อหลุดได้มินซอกก็หันกลับมาเล่นงานพี่ชายจอมเผด็จการโดยการฝั่งเขี้ยวลงบนเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวอย่างนึกหมั่นไส้

 

“ โอ้ย ไอ้หมาลอบกัดตัวแสบ ”

 

“ แบร่...ข้อหาหมิ่นประมาทว่าที่คุณหมอสุดหล่อคนนี้ ใครกันแน่หมอเก๊ ชิส์ ”    มินซอกทำปากยื่นพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตาส่งให้เซฮุนอย่างนึกหมั่นไส้

 

“ เฮ้อ... อย่าทำให้คิดถึงได้ไหมมินซอก ”    เซฮุนทำหน้าเหนื่อยอ่อนก่อนจะกางแขนออกเป็นเชิงบอกให้คนตัวเล็กเข้ามาข้างใน ขอแค่ครั้งเดียวที่ได้กอดคนๆนี้ แล้วเขาจะได้ไปตามทางของเขาอย่างนึกห่วงมินซอกน้อยที่สุด

 

มินซอกยิ้มบางส่งให้ก่อนจะกางแขนเตรียมที่จะสวมกอดพี่ชายตามท่าทางอ้อนๆนั้น

 

อะแฮ่ม... โหลสองสามโหล

รักเธอที่ชื่อมินซอกยี่สิบสี่ชั่วโมง เช้าสายบ่ายเย็นก็ยังไอเลิฟยู๊...

ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ถ้าใครเห็นผู้ชายตัวเล็กน่ารักน่ากิน เอ้ยน่ารักน่าเอ็นดู ตัวเท่ามด เอาใหม่ๆสูงประมาณร้อยหกสิบปลายๆ ตากลมโตเรียวชั้นเดียว ใส่เสื้อยืดสีเหลืองสวมทับด้วยเอี๊ยมยีนตัวใหญ่เดินหิ้วกระเป๋าเดินทางล่ะก็ บอกเค้าให้ด้วยว่าผม นายลู่หานรักเค้ามาก รักมากจนไม่อยากจะเสียเค้าไป ฝากบอกเค้าด้วยว่าผมยอมทุกอย่าง นายลู่หานคนนี้ยอมทุกอย่างขอแค่เค้ากลับมา อย่าไปกลับใครที่ไหนในเมื่อมีผู้ชายที่ชื่อลู่หานคนนี้ทั้งคน

มินซอก ถึงกูจะเลว ไม่ใช่ๆต้องพูดว่า ถึงกูจะนิสัยเหี้ยไปนิดนึง หล่อไปมากจนทำให้มึงหึงในบางครั้ง แต่จะไม่มีครั้งไหนที่กูมองคนอื่นนอกจากหน้ากลมๆปากสีชมพูของมึงเลยสักครั้ง ยอมรับว่าขี้หวง ยอมรับว่าเอาแต่ใจ แต่ที่ทำไปก็เพราะรักมึงคนเดียวนะ ถึงกูจะทำตัวงี่เง่า ขี้เอาบ่อยๆ ชอบหาเรื่องมึงตลอด แต่ที่ทำไปก็แค่อยากให้มึงเห็นกูอยู่ในสายตาทุกครั้งเท่าที่กูจะทำได้ ก็เพราะกูรักมึง รักมากนะ ขอบคุณที่เกิดมาให้รัก...

 

“ ล ลู่หาน... ”   มินซอกครางชื่อคนรักเบาๆ ถึงสิ่งที่ได้ยินจะทำให้เขาทั้งโกรธ อาย เขิน หรือไม่พอใจ แต่ไม่ว่าลู่หานจะพูดยังไงเขาก็ยังรักผู้ชายคนนั้นอยู่ดี

 

“ เฮ้อ...ขัดจังหวะพอดีเลยไอ้หมอนั่น เอาเป็นว่าดูแลตัวเองดีๆนะมินซอก ว่างๆเดี๋ยวพี่จะกลับมาหานะ ”    จากวงแขนกว้างที่กางรอเก้อ เซฮุนก็เปลี่ยนมาเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นขยี้ผมนิ่มของคนตัวเล็กเบาๆ แบบนี้ซินะ ตัวปลอมอย่างเขาแค่อยากกอดสักครั้ง ฟ้ายังไม่เห็นใจกันบ้างเลย หวังว่าชาติหน้ามีจริง เขาจะได้มีโอกาสเกิดมาคู่กับมินซอกสักครั้ง...

 

“ ครับ พี่เซฮุนก็ดูแลตัวเองดีๆ ที่อเมริกาหนาวกว่าเกาหลีอีกนะครับ ดูแลสุขภาพตัวเองด้วย ”    มินซอกยิ้มให้เซฮุนอย่างสดใส แต่ในใจของเค้ากลับคิดถึงใครอีกคน

 

“ เออ... ”

 

“ อืม...เดี๋ยวพี่ก็ต้องไปแล้ว เรารีบไปเถอะเดี๋ยวไอ้เด็กนั่นก็ลงแดงตายกันพอดี ”  

 

“ ครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับพี่เซฮุน ”    มินซอกโบกมือลาก่อนจะหันหลังเดินออกไป

 

“ หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะมินซอก ”     เซฮุนพึมพำกับตัวเองเป็นการล่ำลาคนตัวเล็กที่กำลังเดินหายเข้าไปในฝูงชน

“ ผมขอโทษนะครับ ที่รักคุณไม่ได้... ”

หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้ คำว่ารักไม่ได้ ยังไงมันก็รักไม่ได้อยู่วันยังค่ำ แต่ก็ยังดีที่คำว่าพี่ยังหลุดออกมาจากปากมินซอก ขอแค่อยู่ในฐานะพี่ชายคนหนึ่งที่ได้มีสิทธิ์ห่วงแค่นี้ก็ดีเกินกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก

รักนะน้องชายของฉัน...

 

 

 

 

มินซอกรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกคนป่าหนีเข้าเมืองยังไงไม่รู้ ตั้งแต่เดินออกมาจากพี่เซฮุน ผู้คนที่กำลังเดินสวนกันวุ่นวายกลับจ้องเขม็งมาทางเขาอย่างกับเขาเป็นตัวประหลาดอะไรสักอย่าง

 

ถ้าจะโทษใครที่ไหนก็คงหนีไม่พ้นไอ้เจ๊กที่ประกาศปาวๆเมื่อนาทีก่อน แม่งมันจัดเต็มทุกคำพูด ทั้งรูปร่างลักษณะ การแต่งตัวที่ไม่รู้ว่ามันเอาเวลาที่ไหนไปจำจนทำให้คนอื่นที่มองปราดเดียวก็รู้ในทันทีว่าคนที่ถูกประกาศหาคือใคร

 

ก็ผมนี่ไงครับ มินซอกคนซวยคนนี้ไง

 

“ ลู่หาน ถ้าเจอนะจะเบิ้ดกะโหลกให้ ฝากไว้ก่อนเถอะ ”    มินซอกให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่าถ้าเจอลู่หานสิ่งแรกที่เขาจะทำคือ...

 

“ มินซอก!!!

 

เสียงตะโกนจากข้างหน้าทำให้มินซอกและคนอื่นๆที่อยู่แถวนั้นหันไปมองเป็นตาเดียว

 

ลู่หานที่กำลังวิ่งมาพร้อมกับยิ้มตายี่โชว์ตีนกาแผ่กิ่งก้านสาขาจนมินซอกนึกกลัวว่ามันจะแผ่ไปเกี่ยวขาเจ้าตัวจนล้มหน้าทิ่มพื้น แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือลู่หานวิ่งมาจนถึงเขาอย่างปลอดภัย(ทั้งๆที่ทุกครั้งมันจะล้มไม่ก็สะดุดขาตัวเองจนเสียฟอร์ม) ก่อนที่วางแขนแกร่งนั้นจะโอบกอดเขาเข้าไปในอ้อมกอด

 

พระเอกสัดๆ ผัวใครหนอ...

 

“ มินซอก รักนะ ”

 

อือหือ อีผัวขี้หึงมันเล่นแบบนี้เลยเหรอครับ มึงหล่อมากสัด หล่อมากจนกูแทบจิร้องไห้ดังๆ และมินซอกให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่าถ้าเจอลู่หานสิ่งแรกที่เขาจะทำคือ... จุ๊บแก้มผัวตัวเองแรงๆ

 

จุ๊บ!!!

 

“ อื่อ รู้แล้วน่า จะพูดให้ใครได้ยิน อายคนเค้า ”

 

“ แน่ใจว่าอายเนี้ย อ่อยกันอีกแล้วนะมินซอก มึงมันตัวอันตราย ”   ลู่หานก็ไม่ยอมแพ้ก้มลงไปจุ๊บเม่งคนตัวเล็กแรงๆ

 

มินซอกมันขี้ยั่ว มินซอกมันขี้อ่อย แล้วเขาก็ขี้เอา อิๆ

 

มนุษย์ทั้งสองที่ตัดขาดจากโลกภายนอกไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่าคนนับร้อยที่มองอยู่นั้นพวกเขาให้ความสนใจคนทั้งสองมากแค่ไหน

 

แค่มีลู่หาน มินซอกคนนี้ก็ไม่กลัวอะไร

 

แค่มีมินซอก ลู่หานคนนี้ก็ไม่อายอะไร(เพราะเขาหน้าด้านอยู่แล้วอิๆ)

 

แค่มีมือทีคอยกุมกัน นิ้วสิบนิ้วที่ประสานกันอย่างรัดแน่น ใจสองดวงที่หลอมละลายเป็นดวงเดียวกัน แค่นี้พวกเขาก็คิดไม่ออกว่าวันข้างหน้ามันจะแยกเป็นสองดวงเหมือนแต่ก่อนได้อย่างไร ในเมื่อคำว่ารักที่มอบให้กันมันยังเป็นเหมือนสารละลายที่เป็นตัวทำละลายหลอมดวงใจทั้งสองให้เป็นเนื้อเดียวกัน

 

แค่รักก็ไม่ต้องการสิ่งไหน คำว่าเซ็กส์เฟรนด์ที่ทำไปนั้นก็เพราะมันเป็นสารตั้งต้นที่เมื่อดุลสมการพลังงานที่ได้ก็มีค่าเท่าเดิมมันไม่หายไปไหน แต่สิ่งที่ได้คือผลิตภัณฑ์ที่เปลี่ยนจากคำว่าเซ็กส์เฟรนด์เป็นการทำเมคเลิฟก็เท่านั้น...

 

ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือในอนาคต ไม่ว่าจะเซ็กส์เฟรนด์หรือเมคเลิฟ ลู่หานก็คิดว่าสิ่งที่เขาทำไปก็เพราะใจมันสั่งก็เท่านั้น

 

เพราะรู้สึกต้องการและขาดไม่ได้ ความสัมพันธ์ที่เรียกว่า “เซ็กส์เฟรนด์” ถึงเกิด

 

และคำว่าเซ็กส์เฟรนด์ไม่ใช่หรือไงที่ทำให้คำว่า “รัก” เกิดขึ้นมา

 

แค่อย่าตีความและจำกัดกรอบของเซ็กส์ในเพื่อน เพียงเพราะความใคร่ คุณจะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เรียกว่ารักนั้นมันวนอยู่รอบๆตัวคุณ

 

ด้วยรักจาก

ลู่หมิน J

 




=END Sex Friend=

 

เอิม...เย้ๆ จบสักที สมกับการรอคอยไหมเอ่ย

เรื่องนี้ดูดพลังของไรท์ไปจนหมดเลย เป็นอาทิตย์กับการนั่งนอนแม้แต่อ่านหนังสือไรท์ก็ยังคิดถึงบทสุดท้ายของลู่หมินว่าจะเป็นยังไง สุดท้ายมันก็สำเร็จจนได้

เป็นกำลังใจให้ลู่หมินต่อไปนะค่ะ ไรท์คนนี้ยังรักลู่หานหมินเมื่อสามปีที่แล้ว วันนี้ วินาทีนี้ไรท์ก็ยังรักไม่เปลี่ยน ไม่ว่าพวกเค้าจะห่างไกลกันเป็นร้อยเป็นพันหรือเป็นหมื่นไมล์ แต่สายใยรักของทั้งสองที่ไรท์มองเห็น มันยังไม่เคยเปลี่ยนเหมือนสามปีที่แล้ว รักเหมือนเดิมนะคะ

จบแล้วขอเม้นท์ให้ชื่นใจหน่อยนะคะ ขอบคุณมากนะคะที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนจบ

ถ้าใครรอตอนพิเศษ มันจะพิเศษจริงๆนะคะ

รออีกหน่อยแล้วกัน ถ้าไรท์สอบเข้าในคณะที่ไรท์ชอบได้(ปีหน้าค่ะ ตอนนี้ไรท์อยู่ม.5)

ถ้าไรท์ได้เป็นนศ.พ.เมื่อไหร่ เราจะได้เจอกันอีกครั้งในตอนพิเศษและการอัพฟิคอีกสองเรื่องของไรท์ที่จะจบในวันเดียวเมื่อผลประกาศว่าไรท์นั้นสอบติดได้เป็นนศ.พ.นะคะ

รักลู่หมินแล้ว ต่อไปไรท์ก็จะรักพ่อแม่น้องและตัวเองบ้าง เตรียมตัวอ่านหนังสือ เพื่อความฝันอันใกล้แค่เอื้อม เป็นกำลังให้กันด้วยนะคะ J

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

431 ความคิดเห็น

  1. #431 Da_queen (@DaLifa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 00:05
    อ่านจบแล้วววว ฮืออ บทจะหน่วงก็หน๊วงหน่วง เล่นเอาปากเหงื่อเวลาอ่าน จบได้สมกับที่รอคอยเลย แฮปปี้มากก ชอบที่สรุปตอนท้ายจัง จากเซ็กเฟรนด์ เป็น เมคเลิฟ
    ปล.ขอบคุณไรท์นะคะที่เขียนฟิคดีๆเรื่องนี้มา รัก?
    #431
    0
  2. #430 Jukgy Tima (@jukgy2542) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 18:12
    อยากรู้จังชานยอลไปไหน??
    #430
    0
  3. #426 FAiTHH (@aeiy_chenmin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 00:29
    จบอย่างสวยงามเย้ๆ ลู่หานทำอะไรลงไป55555 รู้สึกเขินแรงแทนมินซอกเลย
    #426
    0
  4. #425 lumini (@MahMiaMin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 00:05
    จบแบบแฮปปี้มีความสุขกันสักที เย้ๆๆๆ ลู่หมินเค้าน่ารักกันจัง >\\\\\\< ไรท์สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้กับการเรียน ทำได้อยู่แล้ว :) แล้วมาแต่งฟิคให้ได้อ่านกันใหม่นะ
    #425
    0
  5. #423 Chibi_Ja (@kill1412) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 17:42
    เย้ จบแล้วววววววววว รอมานานมากกกกกกกก ฮอลลลลลลลลล ดีใจจจจจจจจจจ 55555
    #423
    0
  6. #421 Jakkaran55 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 23:18
    โอ๊ยหมั่นไส้คู่ผัวเมียมาก ขอให้ไรท์สอบได้สมปรารถนานะ
    #421
    0
  7. #420 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 22:40
    จบได้แบบมีสาระมากเลยค่ะ ยังไงก็สู้ๆนะคะ จะรอวันที่ตอนพิเศษมานะคะ สู้ๆค่ะ ><
    #420
    0
  8. #419 Itimjupjup (@0827254149) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 22:10
    รอยุวนะไรท์ขอให้จบแฮปปี้นะ #ลู่หมิน
    #419
    0
  9. #418 FAiTHH (@aeiy_chenmin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 10:42
    ทำ..ถูกกกกก แล้วววววว นึกว่าลู่หานจะทิ้งจ้อกน้อยไว้กลางทางซะอีก เย้ๆๆมินซอกทำถูกแล้วที่พูดออกไปแบบนี้ ลู่หานจะทิ้งไปไหนได้
    #418
    0
  10. #417 ลู่หมินสายรัก799 (@nab39bsk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 22:02
    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ รอๆๆๆ ปล.อยากให้จบแบบลู่หมินจังอิ_อิ
    #417
    0
  11. #416 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 15:28
    ถูกแล้วโว้ยยยยลู่หานนนนน
    #416
    0
  12. #415 Xmgaed (@watanabe-99) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 00:02
    ขอให้จบแบบลู่หมินเถอะนะคะ
    #415
    0
  13. #414 Jakkaran55 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 23:04
    เกลียดมินซอกอ่ะ
    #414
    0
  14. #413 rinsoek (@rinsoek) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 22:19
    เย้ๆๆ อัพแล้ว
    #413
    0
  15. #412 oilnatthakritta (@oilnatthakritta) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 20:13
    ขอลู่หมินค่ะ 55
    #412
    0
  16. #408 &#9435;&#9444;&#9436;&#9432;&# (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 20:35
    ขอลู่หมินนะค่ะถึงจะอยากให้มินซอกได้กับทุกคนแต่

    ก็อยากให้เป็นลู่หมินมากกว่าาาาาาาาาา><

    #มาต่อเร็วๆนะค่ะไรต์
    #408
    0
  17. #407 SLEEPWALKER. (@magician-lupin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 20:56
    ออมอออออออออออ /ทาบอกร้องขุ่นพระ นุ้งหมิน ลูกสาว(?)อย่าร้องไห้ งืออออ
    #407
    0
  18. #401 FAiTHH (@aeiy_chenmin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 23:37
    มินซอกน่าสงสารอ่าา เลือกคนเดียวไม่ได้เลยเลือกสามคนเลยยย แต่คนอื่นจะว่ายังไงมั้ยย ฮุนอย่าเกลียดจ้อกน้า
    #401
    0
  19. #400 Chibi_Ja (@kill1412) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:56
    สงสารชานยอลกับเซฮุน ถ้าไม่ใคร ไงก็ชานยอลกับเซฮุนได้กันนะ 5554
    #400
    0
  20. #398 Xmgaed (@watanabe-99) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 21:48
    ตกลงมินซอกเลือกลู่หานจริงๆใช่มั้ย ฮืออออ..ดีใจอ่าา
    #398
    0
  21. #397 KOOKKAIIAK (@kimjungkookky98) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 22:48
    รออออค่ะรออออออ
    #397
    0
  22. #396 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 19:55
    เจ็บเลน พี่หมอฮุนเจ็บเลย
    #396
    0
  23. #394 lumini (@MahMiaMin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 19:03
    ลู่หมินใช่ม๊ายยยยย ต้องใช่สิ สมหวังใช่ม๊ายยยย ต้องใช่นะ ไรท์จบแบบมีความสุขนะ รอลู่หมินอยู่ด้วยกัน สู้ๆ
    #394
    0
  24. #393 Noina21 (@ireen996) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 18:34
    มาต่ออีกเร็วๆน้า
    #393
    0
  25. #392 Jakkaran55 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 17:56
    ยัยคนหลายใจ
    #392
    0