จ้าวหัวใจมาร (คันธมาลี)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 3 ( มาต่อค่ะ )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

ท่านประธานเอ็มเอสกรุ๊ปเงยหน้ามองสุภาพสตรีที่เดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ ด้วยสายตาที่เป็นประกายอย่างมีความหมาย คนสนิทของชาร์ลพาเมขลามาส่งที่หน้าห้องแล้วปล่อยให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพังอย่างรู้หน้าที่

        "นั่งซิ" ชายหนุ่มผายมือให้สาวน้อยนั่งลงที่โซฟารับแขกกลางห้อง แทนที่จะเป็นเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

        "สวัสดีค่ะ คุณชาร์ล" เมขลาพนมมือไหว้อย่างนอบน้อมตามมารยาท พยายามควบคุมความตื่นเต้นของตนไว้ไม่ให้แสดงออกมา เดินตัวลีบไปนั่งที่มุมโซฟาตามคำสั่ง

        "มัมบอกว่าเธอมีธุระอยากจะพบฉัน" ชาร์ลเดินมาหยุดตรงหน้าและแอบพิจารณาสาวน้อยใกล้ๆ

        ร่างสมส่วนภายใต้เสื้อผ้าธรรมดาใบหน้าไร้เครื่องสำอางค์ใดๆ แต่งแต้ม ผิวเนียนอมชมพูเรียวปากอิ่มสีระเรื่อเย้ายวนชวนให้สัมผัส ทุกอย่างที่เป็นเธอไม่ว่าจะเป็นในแบบนางฟ้ายามราตรี หรือผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงประทินโฉม สวย คำเดียวสั้นๆ ที่ชาร์ลบอกกับตนเองในใจ

        นอกจากความสวยแล้วท่าทีประหม่าเคอะเขินที่แสดงออกทางแววตา กระตุ้นให้ราชสีห์หนุ่มอย่างชาร์ลอยากเข้าใกล้ ถ้าไม่ติดว่าเจ้าหล่อนเป็นเด็กของมารดาแล้วล่ะก็ เมื่อคืนนี้เมขลาคงได้อยู่ในอ้อมกอดไปแล้วแน่ นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องข่มความปรารถนาของตนไว้ และแสดงท่าทีเฉยชาออกมาให้ดูว่าไม่มีอะไรพิเศษต่อกัน ทั้งที่ในใจรู้สึกตรงข้ามกับการกระทำตลอดเวลา

        "คือ ดิฉัน เอ่อ" สาวน้อยอึกอักไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก่อน

        ความตั้งใจแรกที่มาก็คือจะนำของขวัญมาส่งคืนให้เจ้าของ แต่เมื่อทราบว่าผู้มีอุปการคุณทุกข์ใจเพราะคนที่อยู่ตรงหน้า เมขลาจึงลังเลที่จะพูดเรื่องของตนก่อน หรือบอกให้เขารู้ถึงสิ่งที่มาลัยรัตน์ทุกข์ใจก่อนดี ทั้งนี้ที่ลังเลไม่กล้าเพราะกลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วชายหนุ่มอาจจะมองไปเป็นอย่างอื่น ซึ่งจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิมหรือไม่

        "มีอะไรก็ว่ามา ฉันจะได้ทำงานต่อ" ชาร์ลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

         "ดิฉันเอาของมาคืนคุณค่ะ" สาวน้อยตัดสินใจพูดเรื่องของตัวเองก่อน หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงที่เตรียมมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์วางลงตรงหน้า

        "เอามาคืนทำไม ฉันให้ก็คือให้ ไม่ต้องเอามาคืนหรอก" ชายหนุ่มไม่แตะต้องของที่วางตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว

        อดคิดในใจไม่ได้ว่าแหวนวงนี้ราคาไม่ใช่น้อย เจ้าหล่อนไม่รู้หรือไงว่ามันมีราคาสูงแค่ไหนกลับเอามาคืนง่ายดายทำเหมือนไม่อยากได้ หรือว่าไม่ชอบแหวน

        "ไม่ชอบใช่ไหม ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวฉันจะให้คนเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นที่เธอชอบแล้วกัน"

        ผู้หญิงกับของกำนัลคู่ควรกันอย่างแยกไม่ออก ตัวอย่างเช่นเอมิลี่เป็นต้น เมื่อวานพอได้สร้อยเพชรเป็นของกำนัล นางแบบสาวก็สวมใส่ทันทีโดยไม่ต้องรอเปลี่ยนชุดหรือโอกาสพิเศษ

        "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ต้องเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น ดิฉันเอามาคืนเพราะรับไว้ไม่ได้จริงๆ แหวนวงนี้ราคาแพงมาก ของมีราคาขนาดนี้ดิฉันคงรับไว้ไม่ได้ ขอคืนให้คุณค่ะ" เมขลายืนยันเสียงแข็ง

        "รู้ว่าแพงแต่กลับไม่รับ เธอนี่แปลกคนจริงๆ" ชายหนุ่มประชดในทีรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อคิดต่อไปเองว่าที่ไม่รับเพราะรอแหวนจากใครอื่นหรือเปล่า

        "หรือว่าแหวนมันไม่ถูกใจ อยากได้แบบไหนบอกมาซิ ฉันจะให้คนจัดการให้ อยากบอกนะว่านิ้วเธอมีไว้แค่ใส่แหวนหมั้นแหวนแต่งงานเท่านั้น" ปลายเสียงชาร์ลประชดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลทองจับจ้องใบหน้าหวานอย่างไม่วางตา

        "ไม่ใช่ค่ะ เมย์ไม่สามารถรับของจากคุณชาร์ลได้จริงๆ"

        "ทำไม" เสียงทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น

        เมขลาเป็นคนแรกที่ปฏิเสธ กล้าดีอย่างไรเอ่ยปากว่าไม่รับในสิ่งที่ชาร์ลให้ ถ้าเป็นคนอื่นมีแต่จะร้องขอเพิ่มมากขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน แต่นี่กลับบอกว่ารับไม่ได้ ไม่รับหรือว่าไม่อยากได้กันแน่ ยิ่งคิดหัวใจท่านประธานหนุ่มก็ยิ่งหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก แล้วใครกัน ของแบบไหน อะไร ที่เจ้าหล่อนจะรับหรืออยากได้

        "แค่คุณท่านเมตตาอุปการะจนดิฉันเรียนจบ ส่งตั๋วเครื่องบินให้มาเปิดหูเปิดตาที่นี่ แค่นี้ก็มากพอแล้วค่ะ ของอย่างอื่นดิฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น หมดธุระแล้วดิฉันรบกวนเวลาแค่นี้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ"

เมขลารวบรัดตัดความให้เร็วที่สุด เปลี่ยนใจไม่พูดเรื่องความทุกข์ใจของมาลัยรัตน์ตามที่คิดมาก่อนหน้า รีบลุกขึ้นพนมมือไหว้ลาแล้วก้าวเท้าเดินออกไปทันที ไม่แม้แต่จะสบตามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยซ้ำ แค่นี้หัวใจเธอก็เต้นรัวเป็นกลองเพลจนแทบจะหลุดออกจากขั้วหัวใจเดี๋ยวนี้แล้ว

ชาร์ลไม่ทันตั้งรับกับการบอกลาของเธอ หัวใจเหมือนถูกกระชากเมื่อเมขลาลุกขึ้นและก้าวเดินจะออกไปจากห้องนี้ ไม่ซิ เธอต้องอยู่ต่อ อยู่คุยกับเขาให้รู้เรื่อง จะมาแค่นี้แล้วไปเร็วๆ ไม่ได้ เขาไม่ให้ไป แต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากร้องเรียกเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

เมขลากำลังจะเปิดประตูออกไปแต่เพียงแค่ได้ยินว่าใครที่โทรศัพท์เข้ามา สาวน้อยก็หันหลังกลับไปหาชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ ตาลุกวาวเป็นประกายเมื่อเห็นสีหน้าชาร์ลทักทายอีกฝ่ายไปด้วยรอยยิ้มว่า

        "ว่าไง เอมี่"

 

        คืนนี้ดึกๆ มาอัพเพิ่มให้ รอนะคะ ชอบไม่ชอบเม้นท์บอกกันหน่อยค่ะ

        อีบุ๊คคิดว่า 23 หรือ 25 นี้นะคะ ฝากติดตามด้วยค่า

        ฝากเพจนักเขียนจ้า คันธมาลี

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น