Play Girl Fall! ตกหลุมร้ายนายหน้ามึน

ตอนที่ 8 : ผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    1 ก.ค. 61

T
B




ทินพาร์ท

     ผมหลบมุมมาอยู่ด้านนอกตัวบ้านอีกฝั่งหลังจากเดินหนีย้วยได้สำเร็จ ก่อนจะหยิบซองบุหรี่และไฟแช็กขึ้นมาจุด เหม่อมองขึ้นไปบนฟ้าที่วันนี้ดูแจ่มใสดี อากาศก็เย็นกำลังดี... ผมค่อยๆไถลตัวเองกับผนังอย่างไม่เร่งรีบ 
     ลงเร็วเดี๋ยววูบ 
     แล้วนั่งลงตรงพื้นปูนในที่สุด นี้คือที่หลบภัยของผม ตั้งแต่สมัยเด็กเวลาหนีย้วยก็มักมาหลบอยู่ที่นี้ตลอด ผมหลับตาลง พร้อมๆกับพ่นควันบุหรี่ออกจากโพร่งจมูกและปากช้าๆ อย่างไม่รีบเร่งอะไร อื่ม ง่วง Zzz.... 
Z
z
z
z
z
z
     ......ผมเผลอหลับไปจนได้ เมื่อคืนไม่น่าดื่มหนักเลย เรื่องที่ยากของการตื่นนอนคือการลืมตา ผมผงกหัวตัวเองเรียกสติ ก่อนจะพยายามปรือตาคาดว่าแสงแดดอาจจะแสงตาได้  อ่าว เย็นแล้วนี้ พระอาทิตย์จะตกดินแล้วหรอ ก็นึกว่างีบไป 30 นาทีซะอีก... เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็คงต้องรีบออกไปโผล่หน้าให้แม่เห็นซะแล้ว ผมรีบดันกายขึ้น ไม่ลืมเขี่ยเศษบุหรี่ที่ให้อากาศสูดเล่นเปล่าๆทิ้ง แล้วเดินออกมาจากมุมหลบภัยด้วยท่าทีไม่รีบร้อนอะไร อ้อมสวนข้างบ้าน แทรกตัวจากพุ่มต้นเฟื้องฟ้า ลอดต้นกระดังงา จบด้วยข้ามแปลงผักสวนครัวเล็กๆ แล้วคุณจะมาโผล่ที่ด้านข้างศาลานอกบ้านของย้วย เหนื่อยอยู่แต่ก็คุ้ม ผมชอบลงทุนลงแรงกับอะไรที่คุ้มค่า... ไม่ว่าจะที่หลบภัย หรือ จูบ :) 
     ผมเดินเข้าบ้านย้วยอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแม่ไม่ได้อยู่ตรงศาลา
     "ไปไหนมา!" ก้าวเข้าบ้านย้วยยังไม่ถึง 3 ก้าวเสียงเล็กแหลมก็เอ่ยขึ้นจากฝั่งขวามือ ผมหันไปมองตามเสียงที่คาดว่าจะเป็นแม่...
     "ยุ่ง" 
     "นี้! อิ อิตาทิน" ใช่ที่ไหน คนนี้ไม่ใช่แม่.... แต่อนาคตก็ไม่แน่ 
     "อะไร" ผมหันทั้งตัวไปเผชิญหน้ากับคนตัวบางตรงหน้าที่ทำท่าฮึดฮัดใส่ 
     "ทินหายไปไหนมา"
     "เป็นห่วง?"
     "ใช่ไง คุณนายหงส์ถามหาทิน เนี่ยเค้าหากันให้วุ่น โตแต่ตัวแต่นิสัยเหมือนเด็ก หายไปไหนไม่บอก เดือดร้อนลี่อีก แทนที่จะได้ไปช้อปปิ้งกับแก้งคุณนายยังสาวต้องมานั่งรอทินเนี่ย ฮุ้!" บางที...ผมอาจจะต้องเก็บประโยคที่ว่าคนผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ ไปพิจารณาใหม่
     "ขี้บ่น" 
     "เอ้ะ"
     "เอ้ะ"  
     "ทิน!"
     "ย้วย"
     "เลียนแบบหรอ"
     "อื่มเลียนแบบ"
     "ถะถอยไปนะ" ระหว่างแกล้งกวนประสาทคนตรงหน้าผมก็ไม่ลืมที่จะเขยิบตัวเข้าใกล้ไปด้วย 
     "ไม่ถอย" 
     "กวนกันหรอ" 
     "ก็ใช่" ก้าวไปได้ไม่นานดูเหมือนย้วยขี้บ่นจะชนเข้ากับด้านหลังโซฟาทำให้เจ้าตัวชะงักทำหน้าเหวอๆ จังหวะนี้เท้าผมก็ชนกับเท้าย้วยพอดี ผมโค้มตัวให้ใบหน้าของผมอยู่ตรงหน้าย้วยพอดิบพอดี ดวงตาประสานกัน... ท้องเลย ฮา 
     "งื้ออ พอแล้ว" ย้วยยกมือขึ้นมาดันอกผม แขนก็เล็กนิดเดียวจะมาดันอะไรผมได้ 
     "พอ?" ผมเอียงคอเล็กน้อยไม่ลืมที่จะยกคิ้วเชิงถาม พออะไร? ยังไม่ได้ทำอะไรเลย กลัวซะละ
     "ไม่แกล้งที!" สู้ไม่ได้ก็ขึ้นเสียง ขึ้นเสียงก็ต้องเพิ่มระดับการแกล้งว่าแล้วผมก็เขยิบหน้าเข้าไปใกล้ย้วยอีก ใกล้...จนเห็นเลือดฝาดบนแก้มใส ผมเบนสายตาไปมองดวงตากลมโตที่กำลังบอกว่าโดนขัดใจอยู่ 
     "ใครแกล้ง" 
     "ก็ทินไง!!" คนตัวเล็กนิดเดียวสู้แรงไม่ได้ก็คิดจะดีดหนี ผมก็เลยกักตัวย้วยไว้โดยใช้แทนยันกับโซฟาทีนี้ก็หนีไปไหนไม่ได้แล้วสิ
     "เรียกพี่ก่อน" ความคิดเอาแต่ใจของผมสั่งการให้พูดคำนี้ออกมา ก็จริงอยู่ที่ผมกับย้วยเกิดปีเดียวกัน แต่ผมเกิดก่อนตอนนี้ก็เรียนปีสูงกว่า อันที่จริงแล้ว...ก็แค่อยากโดนเรียกพี่ 
     "อะไร ไม่เอาาา" ทำไมต้องทำเสียงยานคาง ไม่ได้ทำให้น่าเอ็นดูเลยซักคิด 
     "พี่ทิน" ผมทวนสรรพนามที่ต้องการให้ย้วยเรียก ไม่ลืมที่จะเขยิบเข้าให้ใกล้กว่าเดิม เอาไง หน้าผากจะชนกันละน้าาา... 
     "ไม่.." พอหนีไม่ได้ก็หดคอหนีทำเสียงอู้อี้ใส่แถมดื้ออีกตังหาก น่าแกล้งไปใหญ่ 
     "เร็ว น้องย้วย"


เยลลี่พาร์ท 
     "ไม่เอา"
     โอ้ยยยย นี้มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ยยย T0T ทำไมจู่ๆอิตาทินก็มาบังคับให้เรียกพี่อ่ะ แล้วยังมากักขังหน่วงเหนี่ยวกันในที่แคบๆนี้อีก ไม่มีใครอยู่บ้าน ชีวิตลี่จะไม่ปลอดภัยนะถึงคนตัวโตตรงหน้าจะเป็นเพื่อนสมัยเด็กก็เหอะ แล้วไอ่สีหน้ายกยิ้มมุมปากชอบอกชอบในนี้มันอาร้ายยยยย แกล้งกันชัดๆ มันจะใกล้กันไปไหน! หน้าผากจะชนกันอยู่แล้วเนี่ย จมูกก็ดันโด่งเว่อร์จะทิ่มแก้มอยู่แล้ว ฮือออ 
     "หอมนะ" เห้ย!! มันเป็นการขู่แบบไหนกันอ่ะ T^T ขโมยจูบยังไม่ได้เคลียเลย จะขโมยหอมอีก ไม่ได้นะยูววว ฉันออกแรงใช้มือดันอกคนตัวโตสุดแรงเกิดเท่าที่มี ไม่ลืมที่จะหันหน้าหลบเรียวจมูกโด่งนั้น 
     บ้าเอ้ย นี้คนหรือขุนเขาทำไมมันไม่เขยื้อนเลยฟะ! 
     "ปล่อยนะ ไอ่มึน ไอ่ลามก ไอ่บ้ากาม ไอ่โลกจิต ไม่หื่นนนน กรี้ดดดดด" ฉันรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายหลับตาปี๋แล้วรัวมือทั้งสองข้างทุบอกแน่นๆนั้นสุดแรงเกิด ย้ากกก >0< เสียงกำปั้นฉันกระทบกับผิวส่วนอกอิตาทินดัง ปึก ปึก ปึก 
หมับ! 
0_0! 
     โอ่ เยี่ยม! ข้อมือข้างขึ้นโดนล๊อกเอาไว้เรียบร้อย คิดถูกมั้ยนิ
     "อันนี้เจ็บ" น้ำเสียงเนิบน่าขัดใจพูด อ่อ นี้เจ็บแล้วหรอ เจ็บก็ปล่อยฉันไปสิ ปล่อยยยย ฉันตัดสินใจใช้มือที่ยังไม่โดนจับไว้ รัวทุบอกเขา เผื่อจะปล่อย
หมับ 
     แล้วก็โดนจับล๊อกอีกข้าง สาบานว่าไตร่ตรองดีแล้ว... ._. ก็นึกว่าจะเจ็บแล้วจะปล่อยอ่ะ นี้อะไรโดนจับข้อมือไว้ทั้งสองข้าง แถมโดนดึงเข้ามาประจันหน้าอีก คุณนายแคนดี้รีบกลับมาดูเลย อิตาทินที่รักกำลังรังแกลูกเนี่ยยย 
     "ย้วยอย่าดื้อ" อาจะเพราะโดนดึงให้เข้าใกล้มาก ฉันเลยสังเกตเห็นระหว่างคิ้วที่ย่นจนแทบจะผูกติดกันของคนตรงหน้า
     "ใครดื้อ ก็ทินแกล้งลี่ก่อน!" ฉันมองค้อนอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด แม้คนตรงหน้าจะแรงเยอะกว่าแค่ไหนก็ตาม สาบานว่าหลุดนี้ไปจะไปออกกำลังกายแล้ว จะไปชกมวย!! ชกๆๆ -^-
     "น่าแกล้ง" 
     ตึกตัก ตึกตัก 
     "..." ดะเดี๋ยวนะ ประโยคนี้ไปไม่เป็นเลย ได้หรอ? น่าแกล้งก็เลยแกล้ง ได้อ่ออออออ ม่ายยยย อาจะเพราะฉันทำหน้าเหวอออกมาแน่ๆ อิตาทินถึงได้ยกยิ้มมุมปากชอบใจ ชอบใจอะไร นิสัยอ่ะ เป็นคนแบบนี้หรอ แกล้งหรอ?
     "จะกลับแล้ว" โอ้ะ เหนื่อยแกล้งแล้วหล่ะสิ ขอบคุณสวรรค์  
     "อะเอ่อ กลับไปเลย!" ฉันว่า พร้อมกับความรู้สึกมือข้างขวาที่ถูกปล่อยเป็นอิสระ แต่ซ้าย...ไม่ 
     "ไปส่ง" ทินว่าจบ ไม่รอช้าที่จะลากฉันไป อีกแล้ว คราวที่แล้วก็ลาก คราวนี้ก็ลาก เอาแต่ใจที่สุด! 
     "รู้แล้ว เดินเองได้ เลิกลากกันซักที" ฉันว่าพร้อมกับทำท่ารั้งแรงคนข้างหน้าไว้ ทำให้คนตรงหน้าหยุดเดินแล้วก็ค่อยๆปล่อยมือตามที่ฉันว่า แล้วก้มลงไปใส่รองเท้า...อ่าวที่ปล่อยเพราะจะใส่รองเท้าหรอ? ฉันงงๆอยู่ แต่ก็ช่างเหอะ สุดท้ายก็ต้องยอมไปส่งแต่โดยดี 

     ฉันเดินตามหลังคนตัวสูงข้างหน้า จริงๆทางหน้าบ้านไม่ได้ไกลอะไรมากนะ เป็นแค่สวนหย่อมเล็กๆพอสุนัขวิ่งได้สบายๆ ปลูกอะไรได้เยอะแยะ ฝั่งซ้ายเป็นลานจอดรถแต่ตรงที่ลานจอดรถก็ไม่เห็นจะมีรถยนต์ซักคน มีแต่เวสป้าคันสีแดงของฉัน ฉันไม่ได้คุยอะไรกับทิน ได้แค่เดินตาม ตาก็มองไหล่ที่ดูจะกว้างกว่าผู้ชายทั่วๆไป ไล้ลงมาที่ช่วงเอวที่โดนแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องมาที่เสื้อสีขาวจนเห็นหุ่นด้านในเบาๆ เอวเล็กเว่อร์ เล็กกว่าฉันรึเปล่านะ ลงมาที่บั้นท้าย... 
     "ย้วย" ทินเรียกชื่อทำให้ฉันหลุดโฟกัสกลับไปมองที่เขา ที่หันข้างหลุบตามองฉัน...
     "หะหา"  
     "โรคจิต"
     "เฮ้ยยย เปล่านะลี่ไม่ได้แอบมองตูด..." หลุดจนได้ ฉันรีบเอื้อมมือมาปิดปากตัวเองทันที ก่อนจะค่อยๆ มองคนตรงหน้าแล้วส่งยิ้มแห้งๆไปให้ แหะแหะ 
     "-__-" และนี้คือสีหน้าอิตาทินเมื่อฉันส่งยิ้มเชิงขอโทษไปให้ ไรเล่า! แค่มองตูดแอบ โห้ววว ทำเป็นหวง -3-  

พรึ่บ
!!
     แล้วแขนยาวๆที่โคตรเอาแต่ใจก็เอื้อมมาหาฉันที่ไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับมือใหญ่ที่จับหัวของฉัน แรงที่แขนทินทำให้ฉันต้องเดินขึ้นมาข้างหน้า ก่อนที่มือใหญ่จะสละไปเปลี่ยนเป็นท่อนแขนใหญ่ๆที่มาวางพาดคอแทน ฉันโดนกอดคอให้เดินข้างร่างสูงของอิตาทิน 
     "นี้!" ให้ตายเหอะวันนี้โดนแต๊ะอั๋งไปเยอะแล้วนะ ฉันยกมือขึ้นจับข้อมือหนาที่อยู่แถวลำคอ 
     "ตามมา" สิ้นคำบัญชา อิตาทินก็ลากคอฉันให้เดินตามเขา ส่วนฉันก็พยายามตบตีแขนหนาๆนี้ตลอดทาง ขาก็ยอมเดินตามแรงที่ถูกดึงอยู่ดี หนอยยยย คอยดูนะ จะฟ้องคุณนายหงส์!!  

     จนมาถึงบริเวณหน้าบ้าน ความรู้สึกหนักรอบคอก็หายไปพร้อมกับสายตาของฉันที่เจอเข้ากับมอเตอร์ไซต์สีขาวคันโต มันเรียกว่าอะไรนะ? บิ๊กไบค์รึเปล่า ไม่นานร่างสูงที่เคยอยู่ข้างๆก็เดินนำไปที่มอเตอร์ไซต์นั้น ทินดึงเสื้อหนังสีขาวที่แขวนอยู่ตรงกระจกมอไซต์ขึ้นมาสวมอย่างไม่รีบร้อนพร้อมกับสวมถึงมือหนังสีดำทั้งสองข้าง จากนั้นก็หยิบหมวกกันน๊อคเต็มใบสีขาวอีกแล้วขึ้นมาใส่ นี้เอารถราคาน่าจะแพงกับเสื้อหนังถุงมือหนังแล้วก็หมวกกันน๊อคมาทิ้งไว้หน้าบ้านเนี่ยนะ บ้ารึเปล่า ทำไมไม่เอาเข้าบ้าน -*- รวยมากมั้ง...
     "ไปนะ" เสียงอู้อี้ภายใต้หมวกกันน๊อคดังขึ้นเรียกสติฉัน 
     "อื้อ ขับดีๆ" ฉันผงกหัวพร้อมกับอวยพรเขา รถแบบนี้ไม่ใช่ว่ามันอันตรายมากหรอ... ทินตวัดขาขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์อย่างง่ายดาย ไม่นานเสียงสตาร์ก็ดังกระหึ่งทั่วบริเวณซอย พร้อมกับกลิ่นควันที่โพยพุ่งจากท่อรถ ฉันรีบถอยตัวออกห่างจากมอไซต์สีขาวของเขาทันที มือยกขึ้นปิดจมูก อีกข้างก็ปัดควันให้ออกไปจากใบหน้า 

บรืนนน 
     ไม่นานเสียงล้อใหญ่กว่ามอเตอร์ไซต์ทั่วไปบดกับถนนก็ดังขึ้นพร้อมๆกับการเคลื่อนตัวของบิ๊กไบค์คันยักษ์ที่เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว 
     "โห่วววววว" ค่ดเท่ *0* 




15.00น.
     หลังจากผ่านเรื่องราวแสนเหน็ดเหนื่อยฉันก็ต้องกลับมาเรียนหนังสือดังเดิม ความรู้สึกที่ฝังค้างอนยู่บนริมฝีปากทุกครั้งที่นึกภาพความรู้สึกร้อนวาบบริเวณริมฝีปากและแก้มยังคงร้อนผ่าว วันนี้ทั้งวันฉันนั่งเม้มปากกับปิดแก้มตัวเอง เห็นเป็นผู้หญิงเล่นไปวันๆแบบนี้ แต่ฉันก็ไม่ได้ให้ผู้ชายทุกคนที่คุยด้วยแตะเนื้อต้องตัวง่ายๆหรอก... เคยลองหลายครั้งแล้วเหมือนกัน เหมือนอยากก้าวผ่านมันไป แต่สุดท้ายแค่จะจูบยังไม่กล้าเลย ก็ไม่เข้าใจตัวเองหรอกว่าทำไมพอโดนทินจูบ...ถึงไม่ได้รู้สึกกลัวกันนะ
     "วันนี้พอแค่นี้นะ" เสียงของอาจารย์อริสราผู้สอนวิชาเคมีอาหารเรียกสติฉันให้กลับคืนมา โชคดีที่วันนี้สอนแต่ทฤษฎี ไม่งั้นอาจจะหยอดสารเกินขนาดได้ เฮ้อออ 
     "ยัยลี่แกเป็นอะไร วันนี้แกดูเหม่อๆนะ" ฟ้าครามที่นั่งข้างๆขณะกำลังเก็บสมุดปากกาก็หันมาถามฉัน 
     "งื่มมม หิวมั้ง" ฉันก็ว่าไปเรื่อยแหละ ไม่ได้หิวขนาดนั้นแต่ได้เติมน้ำตาลก็คงจะดีแหละ
     "ความหิวสำหรับแกมีคำว่ามั้งด้วยหรอ?" แหนะ ทีอย่างงี้ทำมาเป็นรู้ดีนะ -3- เราสองคนเดินก็เดินออกจากห้องเดินระหว่างทางก่อนจะไปถึงรถไม่ได้เร่งรีบอะไร เพราะวันนี้จบลงที่วิชาเคมีอาหารนี้แหละ 
     "มันแบบทฤษฎีเต็มไปโหม้ดดดด เลยเบลอๆงี้ จริงๆก็หิวนั้นแหละ อยากได้น้ำตาลเติมร่างกาย แวะกินโทสต์กันดีป่าว *0*" คิดไปก็ปวดหัวหาอะไรใส่ท้องดีฟ่าาาาาา 
     "สต๊อป" แล้วคำเชื้อเชิญของฉันก็โดนเบรกทันที 
     "ไมอ่าาา" โอ้ยยย ร่างกายต้องการน้ำตาลทำไมคนสวยไม่เข้าใจลี่ งอแงๆ
     "ฉันมีนัดคุยงานวิชาประกันคุณภาพอาหาร เผื่อแกลืมนะลี่" อ่อ จริงด้วยอ่ะ ฉันกับฟ้าครามดันอยู่คนละเซคในวิชานี้ซะด้วย พองานกลุ่มมาเลยไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันอ่า แย่ๆ :( 
     "โอเค งั้นไม่เป็นไร เดะลี่ไปกินกะแฟนก็ได้" ฉันว่าพลางหยิบมือถือขึ้นมาโชว์อย่างภาคภูมิใจ *__*
     "โอ้ะ ว่าแต่ครามนัดเพื่อนที่ไหนอ่ะ ให้ลี่ขับรถไปส่งเปล่า? แล้วให้มารับกี่โมงอ่า" ฉันพูดไปมือก็คุ้ยหารายชื่อแฟนผู้โชคดีที่จะได้ไปกินโทสต์กับฉันในวันนี้ ที่ถามครามแบบนี้เพราะปกติถ้าเรียนด้วยกัน เรามักจะมารถคันเดียวกันไปเลย ไม่เปลืองน้ำมัน ช่วยชาติ ไม่ผลิตก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จนเกินเหตุ พูดแล้วก็ภูมิใจ 
     "ไม่เป็นไร นัดกันที่ห้องสมุดคณะนี้แหละ ขากลับเดี๋ยวฉันให้เพื่อนในกลุ่มนั้นแหละไปส่งที่คอนโด" เพื่อนในกลุ่ม   -_- 
     "เพื่อนผู้หญิงผู้ชายอ่ะ" ไม่ได้นะคนนี้ลี่หวงห่วงมาก 
     "ผู้หญิงดิ" ฉันหันหน้าไปสบตากับฟ้าคราม 
     "แน่นะ" 
     "อื้ม อะไรของแก"
     "ห้ามผู้ชายนะฟ้าคราม ผู้ชายมันไว้ใจไม่ได้" 
     "ทำเป็นพูดดี ในไลน์แกไม่ใช่ผู้ชายมั้ง" คนสวยเหล่ตามองหน้าจอไลน์ของฉันที่เต็มไปด้วยรูปดิสผู้ชายหน้าตาจัดว่าดี ก่อนที่ริมฝีปากน่ารักๆจะบึนขึ้นอย่างหมั่นไส้ ง่อวววว น่ารักซะไม่มี 
     "ไม่ อันนี้ไม่ใช่ผู้ชาย นี้คืออาหาร" ฉันว่าพลางชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ คนพวกนี้ไม่นับเป็นผู้ชายอ่ะ เขาคืออาหารตา อาหารใจ :3 
     "ไม่เสวนากับแกละ ฉันไปละ" ทำเป็นพูด ถึงทางแยกพอดีหรอก ลานจอดรถอ่ะต้องไปทางซ้าย แต่ห้องสมุดต้องไปทางขวา ฉันกับฟ้าครามเลยต้องแยกจากกันตรงนี้ 
     "บ้าบอง่าาาา ห้ามเกิน 3 ทุ่มนะฟ้าคราม" ฉันตะโกนไล่หลังสวยสุดเท่ของฟ้าคราม 
     "ค้าาา คุณแม่" คนสวยยกมือขึ้นตอบรับ ดีอยากเป็นคุณแม่บ้างเหมือนกัน อิอิ ^^ 

     ฉันเดินลงมาตามทางเดินมือก็กดแชทกับพี่ธาม พี่ธามเรียนอยู่เศรษฐศาสตร์ปี 4 แล้ว เราเจอกันที่ร้านเหล้าเข้าปากนั้นแหละ พี่ธามมาขอเบอร์ฉัน แน่นอนว่าผ่านเกณฑ์ก็ต้องให้เบอร์อยู่แล้ววว คุยๆกันได้เกือบเดือนก็ขอฉันเป็นแฟน พี่ธามจัดว่าเป็นผู้ชายที่ดีมากเลยน้าาา คุยไม่น่าเบื่อ ช่างเอาใจ ไม่งี่เง่า เข้าใจทุกอย่าง คบเป็นแฟนกับพี่ธามก็นานสุดแล้วแหละ ตั้ง 3 เดือนแหละ สรุปแล้ว ฉันนัดไปกินโทสต์กับพี่ธามนะ เดี๋ยวพี่ธามจะมารับที่คณะแล้วพาไปเอา งื้มกะโอเค ไปทางเดียวกันนั่งรถคันเดียวก็พอ ช่วยต่อชีวิตโลก 
     ฉันบอกพี่ธามว่าจะรอตรงสวนกลางคณะนะ ที่นี้มีต้นไม้ใหญ่ๆ และโต๊ะไม้หินอ่อนให้นั่ง ฉันก็มานั่งเล่นเม้าท์ตรงนี้บ่อย ฉันกวาดสายตาหาที่นั่งมุมดีๆซักที่ แต่แล้ว...สายตาก็ไปสะดุดกับบางอย่างที่เด่นตระหง่าท่ามกลางม้านั่ง...เสื้อชอปสีฟ้าน้ำทะเล วิศวะการบินมาทำอะไรที่นี้ ยิ่งกว่านั้นคือการนอนฟุบโต๊ะทั้งๆที่แดดส่องอยู่กลางหัว เอาจริงๆ ฉันว่าคุ้นๆ 
     ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้กับโต๊ะที่มีเด็วิศวะการบินนอนฟุบโต๊ะอยู่ ท่อนแขนหนาที่มีเส้นเลือดปูดบ่งบอกถึงการใช้กำลังและแรง ปกปิดใบหน้าเจ้าของเอาไว้ เรียวผมสีดำยาวพูดได้เลยว่ามันต้องทิ่มตาผู้ชายคนนี้แน่ๆ ท่าทางและรูปร่างฉันค่อนข้างมั่นใจว่าอาจจะเป็นอิตาทิน แต่ก็ไม่ 100% ถ้าไปปลุกแล้วไม่ใช่คือหน้าแตกเลยนะ แต่แล้วฉันก็เห็นบางสิ่งที่เหน็บอยู่ในกระเป๋ากางเกงพอดี คล้ายๆจะเป็นชีทเรียนมันถูกม้วนเป็นวงกลมแล้วยัดอยู่ในกระเป๋า ฉันหรี่ตาอ่านบางสิ่งที่ถูกเขียนตัวหนังสือไก่เขี่ยที่เขียนว่า "ปฏิทิน..." ใช่แน่นอน คราวนี้คอนเฟริมละ ว่าแต่...เขามาทำอะไรที่นี้นะ 
     "ทิน" ด้วยความที่ยืนส่องอยู่นานแล้วมันเมื่อย ฉันเลยตัดสินใจนั่งอยู่ตรงข้ามแล้วเรียกชื่อเขาเบาๆ มันจะไม่อะไรเลยถ้าข้างๆแขนของเขามีถุงใสใส่กล่องขนมกลีบลำดวนของโปรดฉันอยู่ ไม่ได้หวังเลยแต่ฉันคิดว่าคุณนายหงส์ต้องฝากอิตานี้เอามาให้ฉันแน่ๆ เพราะฉันชอบขนมกลีบลำดวนฝีมือคุณนายหงส์ที่สุดดด 
     "ทิน" ฉันที่ยังคงจับจ้องขนมในกล่องปากก็เรียกชื่อคนที่ยึดขนมเอาไว้ดังขึ้นอีกระดับ แต่ดูเหมือนร่างยักษ์นี้ก็ไม่ได้ขยับแต่อย่างใด ฉันเบนสายตาไปมองคนตรงหน้าอย่างช่างใจ ตื่นยากตื่นเย็น เค้าอยากกินหนมโว้ยยยย 
     "ทินนนน ตื่นนนน" ทีนี้ฉันเอื้อมมือไปเขย่าแขนแข็งๆทิน เพิ่มระดับเสียงอีกหนึ่งขั้น
     "อื่มม" มีเพียงเสียงที่ตอบรับ -*- เสร็จแล้วเขาก็นิ่งไปอยู่ดี จะนอนอะไรนักหนา! หลับลึกอีก ฉันหลุบตามองขนมอีกที งื้ออออ น้องกลีบลำดวนของลี่ อยากกิน น้ำลายฟูมปากแล้วเนี่ย!  ฉันหันกลับมามองทินอีกครั้งอย่างชั่งใจว่าจะทำยังไงดี
     จ้องอยู่นาน...สิ่งที่เห็นมีแค่กลุ่มผมสีดำยาวกับกระหม่อมกลางหัว ฉันตัดสินใจเอื้อมแขนไปจับกลุ่มผมตรงหน้าครึ่งหนึ่งแล้วยกขึ้นอย่างเอาแต่ใจ โอ้ะ ผมนุ่มกว่าที่คิดแห้ะ เพราะฉันจับผมของเขาทำให้เห็นเรียวคิ้วหนาเข้ม และดวงตาที่หลับอยู่ แสงแดดที่อยู่กลางตัวเขาสาดส่องเข้ามากระทบตา ไม่นานนักเรียวคิ้วเข้มนั้นก็ค่อยๆขมวดเป็นปม ดวงตาที่โคตรเข้ากับคิ้วของเขาค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างยากลำบาก 
     "ฮายยยยย" เมื่อฉันเห็นตาของเขาตื่นขึ้นเต็มตัวและหันโฟกัสมาที่ฉันแล้ว ฉันเลยยกมือขึ้นทักทายผู้ตื่นใหม่อย่างอารมณ์ดี ดีสิ ดีมากๆ *0* เอาขนมมาาาาา 
     "ย้วย" เอ้ะ! ยังไม่เลิกแบบนี้อีกหรอ จริงๆเลย 
     "ชื่อเยลลี่จ้าา" ฉันท้วงด้วยใบหน้ายิ้มๆ ได้โปรดเรียกฉันว่าเยลลี่ 
     "...ย้วย" โอ้ยยยยย 
     "ไอ่ทึ่มเอ้ย" ฉันแยกเขี้ยวว่าเขา พอดีกับที่เรียวคิ้วเข้มเลิกขึ้น ตื่นมาก็กวนเลยนะ เมื่อฉันเห็นว่าเขากำลังจะดันตัวขึ้น ฉันเลยรีบปล่อยผมของเขาอย่างเสียดาย? งื่มมมม อยากยีหัวเล่นอ่ะ ผมนุ่มเหมือนขนหมาโกเด้นเลย >0< 
     "ผมยาวทิ่มตาแล้วตัดซะบ้างนะ" แต่พอเห็นเขานั่งเต็มตัวก็เห็นว่าผมของเขามันยาวกว่าคราวที่แล้วที่เจอ ครั้งนี้มันปิดตาแล้วก็ว่าได้ 
     "ตัดให้" 
     "ตลกหรอ นี้เรียนวิทย์ฯอาหาร ไม่ใช่เสริมสวยนะคะ" ตัดหน้าม้าตัวเองยังไม่รอดเลย จะให้ตัดให้คนอื่นบ้าหร้อออ
     "พาไปหน่อย"
     "ไปไหนอ่ะ?"
     "ตัดผม"
     "....." ต้องการอะไรจากสังคม? 
     "น้องลี่!" แต่แล้วเสียงบุคคลที่สามก็แทรกเข้ามาระหว่างบทสนทนาของฉันกับทิน ฉันหันหน้าไปตามเสียงก่อนจะฉีกยิ้มให้คนตรงหน้า 
     "พี่ธาม^^"  



                         



#ผู้หญิงขี้เล่น


_________________
     จบไปแล้วอีกหนึ่งตอน ขอโทษนะคะที่ไม่ค่อยมีเวลาอัพเลย พอดีวุ่นๆกับเรื่องชีวิต นักศึกษาจบใหม่อ่ะเน้อะ 55555 ตั้งแต่เปิดนิยายเรื่องนี้มาก็ไม่ได้คุยกับรีดเดอร์จริงๆจังๆเลยค่ะ 5555555555 ตอนแรกคิดว่าจะไม่รุ่งซะละ แต่พอเห็นจำนวนคนมากดเฟบเรื่อยๆ กดให้กำลังใจก็ชื่นใจเลย กำลังคิดอยู่ว่ารีดเดอร์เรื่องนี้เป็นสายซุ่มรึเปล่า ไม่ค่อยคอมเม้นกันเลยเง่อออ เราชอบอ่านคอมเม้นมากๆเลยค่ะ ยังไงอยากให้ปรับปรุ่งตรงไหนก็บอกได้นะคะ เราพร้อมรับฟัง คำติคำชมคอมเม้นมาได้เลยเราพร้อมอ่าน เราอยากอ่านมากๆ คอมเม้นให้กันหน่อยเน้อะ เป็นกำลังใจให้คนแต่ง สุดท้ายก็ขอบคุณจริงๆนะคะ สำหรับคอมเม้นและหัวใจ ยังไงก็จะพยายามมาอัพให้น้าาาา หวังว่าทุกคนจะรักพี่ทินกับน้องเยลลี่นะคะ ^^ 
 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #59 DYKwa (@DYKwa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 12:03

    พี่ทินดีต่อใจ คราวนี้เจอแฟนของลี่เต็มๆเลย

    #59
    0
  2. #47 Ai-Am (@iya_zillionaire) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 15:41
    พี่ไนท์คะ น้องอยากได้ทินน อ้ากกกกกก
    #47
    0
  3. #46 Roseyaaa (@aum5197) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:43
    เเงงง น่ารักมาเลยยยย รอนะคะ
    #46
    0
  4. #45 chidaphameen0 (@chidaphameen0) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 18:28
    หลงพี่ทินมากเลย​
    #45
    0
  5. #44 aum5197 (@aum5197) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 18:01
    พึ่งเจอเรื่องนี้ วันนี้อ่านหมดเเล้ว ชอบมากๆเลยนะคะ รอนะคะ สู้ๆนะคะไรท์เป็นกำลังใจให้ค่าาา✌️✌️✌️????😍
    #44
    0
  6. #43 BDC_J (@yoonhunhan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:29
    พี่ทอนคนเท่ของน้อง พี่ยังมึนไม่เปลี่ยน55555
    #43
    0