ฺBaekTae : Blood Sweat & Tears

ตอนที่ 9 : แผลเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61







     "นี้เจ้าสั่งข้าหรอ?"
     "ก็ใช่ไง ไปนั่ง!" และร่างสูงก็ยอมเดินไปนั่งยังเก้าที่มุมห้องแต่โดยดี
     แววตาสีดำสนิทนั่งมองร่างเล็กทอแสงนวลเดินวุ่นไปทั่วห้อง จับนู้นที นั้นที มองเพลินจนลืมละสายตา... 
     'อยู่ไม่นิ่ง' สิ่งที่องค์ราชาคิดในใจ พร้อมๆกับร่างเล็กที่เดินมาประจันหน้ากับปิศาจหนุ่ม สีหน้าไร้ซึ่งความเกรงกลัว ดวงตากลมโตหลุบต่ำมองเรียวแขนแกร่งที่ปกคลุมด้วยผ้าสีดำสนิท มือเล็กวางผ้าพันสีเทากับใบไม้บางอย่าง 5 6 ใบ นางฟ้าตัวเล็กจับใบไม้ลงเครื่องบดก่อนจะค่อยๆบดใบไม้ดังกล่าว 
     อาจเพราะมัวง่วงอยู่กับการบดยาทำให้ร่างเล็กหารู้ไม่ว่ากำลังถูกดวงตาเรียวจับจ้องไม่คลายคล้ายกำลังพินิจร่างกายเล็กบางที่ตัวสูงไม่ถึง 160 เซนฯด้วยซ้ำขนาดเธอยืนอยู่ตัวก็เท่ากับเขาที่นั่งอยู่ไม่มีผิด แขนเล็กๆสีขาวผ่องเนียนละเอียดกำลังออกแรงบดยา...'แขนแค่นี้จะไปทำร้ายใครได้..'  
     ดวงตาที่ยังคงมองค้างอยู่เนิ่นนาน นานเกินจนนางฟ้าสาวสัมผัสได้ แทยอนหันหน้าไปยังจุดที่ปิศาจหนุ่มนั่งอยู่ทันที ปากเล็กๆขยับช้าๆ "มองอะไรข้า" แทยอนว่า พร้อมกับส่งสายตาปะทะกับดวงตาสีดำ ไม่มีเหตุผลใดที่องค์ราชาหนุ่มจะต้องหลบสายตา เขาจ้องกลับ... 
     "มองไม่ได้?" น้ำเสียงทุ่มเย็นเอ่ย 
     "...มันเสียมารยาท" นางฟ้าสาวเอ่ยก่อนจะเป็นผู้หลบสายตาเสียเอง  
     "งั้นคราวหลังถ้าจะมอง ข้าจะขออนุญาตเจ้าก่อนแล้วกัน"
     "ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าหมายถึงเจ้าไม่ควรทำไม่ว่าอย่างไรก็ตาม..." คนตัวเล็กบ่นอุบอิบ 
     "เจ้ากำลังทำสิ่งใด?" แต่องค์ราชาปิศาจหาได้ฟังคำเปรมของนางฟ้าสาวไม่ ดวงตาเฉียบเซมองบางอย่างสีเขียวที่ถูกบดอยู่ 
     "ทำแผลให้เจ้าไง" แทยอนเอ่ย พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาดวงตากลมโตหลุบมองท่อนแขนทั้งสองข้าง ในใจดวงน้อยรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ใช่จะรู้สึกผิดเลย มันก็สมควรที่ปิศาจตัวโตตรงหน้าจะโดน เพราะเขาทำให้เธอต้องป่วยเอง 
     "ไม่จำเป็น ปิศาจรักษาแผลเองได้ ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดให้ใครมาทำแผลให้"  แบคฮยอนอธิบาย องค์ราชาเช่นเขาไม่ควรได้รับความเห็นใจ หรือการช่วยเหลือใดๆ เพราะเขาคือผู้นำของเหล่าปิศาจ จะดูอ่อนแอไม่ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น ปิศาจหนุ่มจึงดันร่างให้ยืนสูงเต็มตัว 
     "ไม่ได้ แผลเจ้าไม่มีวันหายเอง เพราะมันเกิดจากความร้อนในกายข้า แม้แต่ปิศาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหากไม่ให้ข้าเป็นผู้ทำแผลให้ สุดท้ายแผลก็จะลุกลามและถูกตัดทิ้งในที่สุด... หรือว่าเจ้าอยากโดนตัดแขนทิ้ง?" คำร่ายยาวของนางฟ้าแทยอนทำให้แบคฮยอนที่กำลังก้าวขาชะงัก พร้อมกับมองไปยังใบหน้าหวานที่ฉายแววจริงจัง 
     "ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร เจ้าเป็นนางฟ้า ข้าเป็นปิศาจ เราเป็นศัตรูกัน" 
     "หึ เพราะข้าเป็นนางฟ้าไงหล่ะ นางฟ้าจะต้องมีจิตใจโอบอ้อมอารี เมื่อเห็นผู้ใดเจ็บแม้ว่าจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตหากคนตรงหน้ายังพอมีความดีอยู่บ้างก็จงช่วยเหลือเขา... คำสอนของแม่ข้า" คำสอนที่ราชินีพร่ำพูดกรอกหูให้เธอฟังทุกมื้อเย็นอาหาร... ดวงตากลมใสฉายแววหม่นขึ้นในพริบตาเมื่อพูดถึงผู้เป็นแม่ 'คิดถึงแม่ คิดถึงครอบครัว คิดถึงเมืองสวรรค์ของข้าเหลือเกิน' 
     องค์ราชามองนางฟ้าสาวที่จู่ๆก็ดูเหม่อลอยขึ้นมากะทันหัน แต่ไม่มีอะไรที่เขาไม่รู้สำหรับเธอ เธอกำลังคิดถึงบ้าน แบคฮยอนย้อนกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม พร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้นวางแขนแกร่งสีขาวซีดที่เต็มไปด้วยรอยเลือดสีดำเปราะแขนลงบนโต๊ะ
     "รีบทำสิ" ประโยคของปิศาจหนุ่ม ดึงสตินางฟ้าสาวออกมาจากภวังค์ แทยอนขยับกายเข้ามาดูแผลบนหน้าแขนชัดๆ ก่อนที่มือเล็กจะหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นข้างตะกร้าขึ้นมาซับรอยเลือดเบาๆ 
     "...." ระหว่างการเช็ดเลือดแบคฮยอนไม่ได้แสดงท่าทีเจ็บปวด ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งดวงตาสีดำสนิทมองแผลบนแขนของตนไปพร้อมๆกับมือเล็กที่จับผ้าและกดลงที่แผลของเขาอย่างเบามือ 
     "เจ็บหน่อยนะ" น้ำเสียงหวานนิ่มเอ่ย พร้อมกับกายเล็กที่เอี้ยวตัวไปตักใบไม้บางอย่างขึ้นมา ก่อนโปะลงที่แผล 
     "...!!"  ทันทีที่สมุนไพรไร้นามสัมผัสลงบนแผล องค์ราชาหนุ่มสะดุ้งเฮือกใหญ่กับความเจ็บปวดแสบร้อนที่ได้รับ ฟันกรามขบกันแน่นเพื่อสะกัดกั้นความเจ็บปวด ในขณะที่มือเล็กค่อยๆละเลงสมุนไพรทั่วแผลเป็น 
     "ทำเป็นเก่ง" น้ำเสียงเล็กลอดมาจากริมฝีปากคู่งาม ใบหน้าหวานที่ฉายแววชอบใจกับสีหน้าท่าทางที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดเล็กๆจากปิศาจร่างสูงตรงหน้า ส่งผลให้คิ้วเรียวเข้มขมวดมุนอย่างไม่ชอบใจกับคำล้อเลียน 
     "แต่ก็เก่งอยู่น้าาา ที่ไม่ร้องไห้ :)" นางฟ้าสาวเอ่ยพร้อมกับการพันผ้าที่เสร็จสมบูรณ์และสวยงาม พร้อมกับยิ้มอย่างผู้มีชัย แน่นอนนางฟ้าตัวน้อยๆอย่างเธอพึ่งจะทำให้องค์ราชาแห่งโลกปิศาจที่ว่านิ่งขรึมและป่าเถื่อนสะดุ้งและกัดฟันด้วยความเจ็บปวด หึหึ 
     "...." ปิศาจหนุ่มไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียง น่าจะผิดที่ตัวเขาเองที่เผลอตัวไม่คิดว่าสมุนไพรนั้นจะทำปฏิกิริยากับแผลได้มากขนาดนี้ 
     "อ่ะ เอาอีกข้างมาสิ" แทยอนว่าพลางควักสมุนไพรอีกส่วนขึ้นจากถ้วย พร้อมกับส่งสายตาดั่งผู้อยู่เหนือกว่าคนตรงหน้า ใบหน้าหวานฉายแววขี้เล่น 
     "ดูเหมือนเจ้าจะชอบใจที่ได้รังแกข้า" แบคฮยอนเอ่ยแขนข้างที่ถูกพันอย่างดียกขึ้นท้าวกับโต๊ะใกล้ตัวรับน้ำหนักส่วนศรีษะพร้อมกับดวงตาสีดำสนิทที่จ้องมองไปยังใบหน้าของนางฟ้าตรงหน้า สีหน้าและแววตาที่เรียบนิ่งไม่แปลเปลี่ยนขององค์ราชายังคงเป็นดังเดิม... ผิดกับความรู้สึกข้างในจิตใจที่มันกำลังสั่งการให้ปิศาจหนุ่มเผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย "ก็ดี...ข้าชอบที่เจ้าอารมณ์ดี" 

     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
     "พูดอะไร...ไม่เห็นเข้าใจเลย" ไม่เข้าใจตัวเองเนี่ยแหละ จะใจเต้นทำไม นางฟ้าสาวตำหนิตัวเองพลางก้มหน้าก้มตาทำแผลให้ร่างใหญ่ทะมึนตรงหน้า 
     "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมพูดเช่นนี้" ปิศาจร่างใหญ่เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาสีนิลดันโฟกัสเพียงแต่กระหม่อมน้อยๆกลางหัวนางฟ้าสาว... 

     "เสร็จแล้ว" เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ เจ้าของเสียงหวานเอ่ยพร้อมกับร่างเล็กสะท้อนแสงค่อยๆถอยห่างออกไป ประหนึ่งความรู้สึกอบอุ่นเมื่อครู่ได้ถูกดึงออกไปด้วย ความรู้สึกบางอย่างสั่งการให้เรียวแขนหนายกขึ้นเกาะกุมแขนเล็กบาง แทยอนสะดุ้งโหยงกับความรู้สึกเย็บวาบที่ทาบลงบนผิวกายอุ่นของตน 
     "อะ อะไร" อาจเพราะการแตะเนื้อต้องตัวกะทันหัน ทำให้นางฟ้าตัวน้อยตกใจจนลืมที่จะปัดป้อง ปิศาจหนุ่มค้างอยู่ในท่าเดิม เหมือนดั่งไม่เข้าใจการกระทำของตน... 
     "แล้วเมื่อไหร่แผลข้าจะหายดี" เพียงเสี้ยววินาทีแบคฮยอนเรียกสติตนกลับมาได้ พร้อมกับค่อยๆละมือใหญ่ออกจากแขนอุ่น ในใจพลางรู้สึกเสียดาย? 
     "เช้ามาก็หายดีแล้ว สมุนไพรดี" แทยอนว่า พลางหันกายทำเป็นเก็บสัมภาระต่างๆ ก่อนที่มือเล็กจะจับเข้าที่แขนของตนที่ยังหลงเหลือความเย็นเอาไว้ ก่อนที่นางฟ้าสาวจะคิดบางอย่างได้ 
     "แต่แขนของท่านจะมีแผลเป็นนะ"  ประโยคดังกล่าวจากปากนางฟ้าสาวทำให้แบคฮยอนเผลอขมวดคิ้วมุน 
     "ทำไม?" 
     "แผลมันร้ายแรงมาก ใครที่โดนมักทิ้งแผลเป็นไว้ทั้งนั้น"  
     "เจ้าเป็นคนก่อ" 
     "เจ้าต่างหากเป็นคนทำให้ข้าไข้ขึ้น"
     "เจ้า...ตัวอันตราย" 
     "นี้! ข้าไม่ใช่สัตว์นะ มาแทนว่าตัวได้อย่างไร!!" คุยด้วยกันดีๆได้ไม่ถึงชั่วโมง สุดท้ายก็ต้องกลับมาต่อล้อต่อเถียงอีกแล้ว ปิศาจยังไงก็ยังเป็นปิศาจ พูดจาร้ายกาจ แทยอนว่า มือก็กระแทกสิ่งของต่างๆอย่างอารมณ์เสียก่อนจะยกตะกร้า และเปรมตามองร่างสูงที่หน้าตาไร้อารมณ์ 
     "เสร็จแล้วก็ไปสิ จะนั่งหน้าเด๋อทำไมเล่า" พูดจบนางฟ้าตัวน้อยก็สะบัดผมแล้วเดินหนีไปทันที 
     "....เด๋อ?" ทิ้งให้ปิศาจหนุ่มทวนศัพท์ประหลาดที่ตนไม่เคยรู้จัก 




     เวลาผ่านไปราวๆ 4 วัน... 
     หลังจากแทยอนเอ่ยไล่องค์ราชาแห่งอาณาจักรปิศาจแล้วทิ้งกายยักษ์ไว้ในห้องนอนของตนแต่เพียงผู้เดียว กลับมาก็ไม่เห็นเสียแล้ว จากนั้นเขาก็ไม่ปรากฎตัวมาอีกเลย แต่ก็หาใช่เรื่องให้เธอต้องกังวลใจดีซะอีก ไม่ต้องเจอหน้า ไม่อยากเสวนา! 
     "....ยัยนางฟ้า!!!" เสียงแหลมปี้ดแทบจะทำลายแก้วประสาทที่หู ทำให้นางฟ้าตัวน้องรีบยกมือปิดหูแล้วหันไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนเซ็กซี่ทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ 
     "เรียกข้าดีๆก็ได้นิน่า ไม่เห็นต้องตะโกนเลย อยู่ใกล้ๆแท้ๆ" แทยอนบ่นอุบอิบ พลางลอบถอนหายใจและปิดหนังสือนวนิยายโลกมนุษย์ลง
     "เหอะ ข้าให้โอกาสเจ้าพูดอีกทียัยนางฟ้านีออน ข้าเรียกเจ้ามา 10 รอบแล้ว เจ้าแทบไม่กระเตื้อง เหม่อลอยอะไร" ฮยอนอาเท้าเอวร่ายยาวบ่นนางฟ้าตัวดี ดวงตาคมสวยหลุบมองร่างเล็กที่ดูเหมือนจะมีเรื่องหนักใจ 
     "ไม่มีอ่ะ ข้า...คิดถึงบ้าน" นางฟ้าสาวกล่าวพลางเหม่อมองไปหน้าต่างบานใหญ่ของหอสมุดที่มองเห็นดวงจันทร์สีแดงเด่นตระหง่าท่ามกลางท้องฟ้าสีมืดสนิท 
     "....คิดถึงดวงอาทิตย์ คิดถึงก้อนเมฆ คิดถึง..."

ปึก! 
     "โอ้ย" แรงกระแทกจากสันหนังสือราวๆ 5 เล่มทำให้แทยอนรีบยกมือกุมศรีษะของตน
     "นี้ นิยายเซ็ทที่เจ้างอแงให้ข้าหามาให้ เอาไปอ่านซะจะได้เลิกฟุ้งซ่าน" ฮยอนอาเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย ถึงจะสงสาร แต่ก็ลืมไปไม่ได้เลยว่านางฟ้าตัวน้อยตนนี้อีกไม่ถึง 2 อาทิตย์ก็ต้องลาจากโลกนี้ไปตลอดกาล.... 
     "ขอบใจนะ" มือเล็กจับนิยายเล่มหนาเกือบ 2 นิ้วจำนวน 5 เล่มออกจากมือสวยฮยอนอาก่อนจะนำมาวางบนโต๊ะแล้วกางออกเพื่อเชยชมหน้าปก 
     "เอ้ะ เล่นนี้ข้าไม่ได้สั่งนิ" แทยอนหยิบนิยายเล่มหนึ่งที่เล่มไม่ได้หนามากมายหน้าปกเป็นรูปปีกนางฟ้าและปีกปิศาจคนละซีกชูให้ปิศาจสาวทรงเสน่ห์ดู ฮยอนอาหลุบตามองอย่างไม่ใส่ใจ 
     "เค้าแถมมามั้ง ข้าไปหล่ะ อ่านให้สนุกหล่ะ" ว่าแล้วปิศาจสาวก็ยกมือขึ้นจับศรีษะของนางฟ้าแสงนีออนแล้วโยกหัวไปมาเล็กน้อย
     "นี้~ ทำไมเจ้าชอบเล่นหัวข้านักนะ" แทยอนแว้ดใส่ปิศาจสวย 
     "ไม่รู้สิ เจ้ามันน่าแกล้งนิ ฮ่าๆ" ฮยอนอาตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะผละมือออกเมื่อรู้สึกว่าได้รับความอบอุ่นที่มากเกินไปแล้ว พร้อมกับยกมือบอกลายัยนางฟ้าตัวเล็ก ก่อนจะก้าวขาช้าๆอย่างสง่างามไม่กี่ก้าวแล้วหายไปในที่สุด 


     "ไหนดูซิ.." แทยอนหันมาสนใจนิยายจำนวน 6 เล่มที่กองบนโต๊ะ ดวงตากลมโตมองกวาดไปทั่วว่าจะเริ่มจากเรื่องไหนก่อนดี ก่อนสายตาจะหยุดที่นิยายเล่มที่ฮยอนอาบอกว่าได้แถมมา... ภาพปกมันช่างดึงดูดยิ่งนัก มือเล็กเอื้อมไปจับ พร้อมกับอ่านตัวหนังสือบนปกนิยาย "รักต้องห้าม?" แล้วพลิกไปอ่านคำเปรยหลังปก 
     "เมื่อปิศาจอย่าง ทอร์เลส เกิดตกหลุมรัก ลูกครึ่งนางฟ้าอย่าง ไวโอเลต ความรักที่เต็มไปด้วยคำต้องห้าม ความรักที่ดูเหมือนจะไม่มีวันเป็นจริงได้..." แทยอนหยุดอ่าน เมื่อสมองกำลังประมวลผลบางอย่างจากสิ่งที่อ่าน 
     "ปิศาจกับนางฟ้าไม่มีวันรักกันได้อยู่แล้ว...มนุษย์ช่างเพ้อฝันเสียจริง" นางฟ้าสาวกล่าวพร้อมกับวางนิยายเล่มดังกล่าวลงอย่างไม่ใยดี ในหัวกลับนึกถึงข้อห้ามของกฎสวรรค์ข้อที่ 1 ที่กล่าวว่า 'แสงสว่าง ย่อมไม่คู่ควรกับ ความมืดมิด เมื่อใดที่สองสิ่งนี้อยู่ใกล้กันแม้เกินวันที่ 3 ร่างกายที่ขาวสะอาดจะค่อยๆแปลเปลี่ยนและถูกความมืดมิดกัดกิน
     "สามวันงั้นหรอ? ข้าอยู่มาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว...ตอนนี้ข้ามีอะไรเปลี่ยนไปหรือเปล่านะ" แทยอนว่าพลางสำรวจร่างกายตัวเองในชุดเสื้อกระโปรงสีเทาแขนยาว ความยาวกระโปรงจรดข้อเท้าเล็ก ไม่มีจั้ม ไม่มีสาย ไม่มีลวดลาย เหมือนคนป่วยเสียไม่มี คิดถึงชุดสีขาวมีลายลูกไม้ มีสายผูก มีรอยปัก เสียกระไร... แม้แต่รองเท้าข้ายังไม่มีให้ใส่เลยด้วยซ้ำ U_U   


     ในช่วงสายของวัน นางฟ้าตัวน้อยเลือกที่จะย้ายกายออกจากหอสมุด มายังบริเวณสวนติดหอสมุดอันเป็นที่ปลูกสมุนไพรต่างๆนาๆ ทั้งของโลกปิศาจ โลกมนุษย์ แม้แต่ของโลกสวรรค์ ก็ยังมี... มีได้อย่างไร คำถามนี้ฝุดขึ้นในจิตใจดวงน้อยๆ ไม่ใช่แค่ดิน น้ำ แต่บรรยากาศก็มีผลกับการเจริญเติบโตเช่นกัน แต่ที่นี้สามารถปลูกได้ แม้แต่ดอกไม้ที่เป็นแหล่งพลังงานของเธอ ก็ถูกปลูกเอาไว้เต็มแปลง สามารถใช้ต่อชีวิตได้ราวๆ 100 ปีด้วยซ้ำ  แทยอนสละความอยากรู้ทิ้ง พลางก้มเด็ดดอกไม้ของตนทีละดอกอย่างไม่เร่งรีบ เก็บได้ราวๆ 20 ดอก ร่างเล็กจึงพอเสียก่อน พร้อมกับลุกขึ้น ดวงตากลมโตสำรวจบริเวณรอบนอกสวน 
     สวนแห่งนี้เป็นพื้นที่เปิดกว้าง แต่กลับไม่มีใครมาเพ่นพ่านเลย...เพราะเป็นเขตของวังองค์ราชางั้นหรอ? แล้วปกติใครเป็นผู้ดูแลสวนนี้กันนะ ดวงตาใสทอดมองไปยังนอกรั้วของสวนใหญ่ กลับเป็นป่าใหญ่สีดำทมึน ต้นไม้สูงระฟ้า ตั้งตระหง่าราวพันต้น สาบานว่าหากมีใครหลุดเข้าไปไม่มีทางได้ออกมาแน่ๆ  

     ทันใดนั้นเอง สายตาแทยอนก็เห็นแสงบางอย่างที่เป็นประกายสีขาวอ่อนๆกะพริบอยู่บริเวณทางเข้าป่าทมึนนั้น  แทยอนพยายามเพ่งสายตามองแต่ก็เห็นเพียงแสง เพราะมันอยู่ไกลมาก เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เท้าเล็กๆพาตัวเองออกเดินไปยังที่แสงสีขาวลิบหรี่นั้น ใกล้เข้าไป... ใกล้เข้าไปอีก... เท้าเล็กๆเริ่มเดินเร็วขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นบางอย่าง มือเล็กผละตะกร้าทิ้งแล้วออกวิ่งทันที หัวใจดวงน้อยรู้สึกได้ถึงแรงบีบด้วยความตระหนก น้ำตาค่อยๆรื้อออกมา 

     "คิบอม! คิบอมเจ้าใช่มั้ย" แทยอนเอ่ยเมื่อเห็นร่างของเทวดาที่คุ้นเคย เขาคือองครักษ์ระดับแนวหน้าของโลกสวรรค์ แต่บัดนี้... ร่างกายที่เคยสง่างามกลับเปื้อนไปด้วยสีเลือด อาการเสียเลือดมากจนเกินไปทำให้แสงสว่างที่เคยมีเบาลงจนน่าใจหาย
     "อะองค์หญิง" เทวดาที่นอนกองอยู่บนพื้นดิน มือข้างหนึ่งกดแผลตรงท้องที่ถูกแทง ใบหน้าอิดโรยพยายามเงยหน้ามององค์หญิงตัวน้อยที่กำลังสาระวนกับการเปิดประตูรั้ว 
     "คิบอม คิบอม เจ้ามาที่นี้ ฮึก รอข้าเดี๋ยว เดี๋ยวข้าจะไปช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้" แทยอนเห็นองครักษ์ที่ทำท่าทุลักทุเลคล้ายจะเปลี่ยนท่าเพื่อยืนเคารพตน แต่ก็ล้มลงอีกคราเพราะพิษแผลลึก นางฟ้าตัวน้อยตัดสินใจสละแม่กุญแจอันใหญ่ที่ล๊อคประตูรั้วไว้ พร้อมกับออกแรงบีบรั้วทันที ขอบคุณความซนสมัยเด็กจริงๆที่ทำให้เธอมีสกิลปีนต้นไม้ระดับที่ดี รั้วนี้ดูไม่ได้สูงมาก แต่เหมือนมีเวทมนตร์ล้อมเอาไว้...แต่ดูเหมือนเวทมนตร์จะใช้กับนางฟ้าผู้เป็นดั่งสีขาวที่สามารถลบล้างทุกอย่างไม่ได้

ตุบ
     เมื่อเท้าเล็กสัมผัสกับผิวดินสีดำอีกฝั่งของกำแพง ขนอ่อนทั้งกายเล็กลุกวาบทันที กลิ่นคาวเลือดฟุ้งตามอากาศ...มันช่างแตกต่าง แต่ถึงกระนั้นแทยอนเลือกที่จะไม่สนใจสิ่งต่างๆ นางฟ้าสาวพุ่งตัวไปหาร่างเทวดาตรงหน้าทันที
     "เจ้าไม่เป็นไรใช่มั้ย" แทยอนนั่งคุกเข่าลง ก่อนจะดึงร่างเทวดาหนุ่มให้ยอมพิงกายของเธอทันที ดวงตาเล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นรอยเลือดจากแผลที่แทง
     "ท่านปลอดภัยดีองค์หญิง พวกเราเป็นกังวลยิ่งนัก" เทวดาคิบอมที่แทบไม่มีแรงไม่สามารถขยับกายได้ ทำได้แค่รวบรวมสมาธิเพ่งมองใบหน้าองค์หญิงของสวรรค์สำรวจว่ามีแผลหรือไม่ 
     "ข้าไม่เป็นไร แต่เจ้าคิบอม เจ้าเสียเลือดมาก ข้าจะต้องทำแผลให้เจ้า" 
     "อย่าเลยองค์หญิง....ดาบของเจ้าพวกปิศาจมันอาบยาพิษเอาไว้ ตอนนี้พิษคงแล่นไปทั่วกายของข้าแล้ว..."
     "ไม่ ข้าช่วยเจ้าได้คิบอม ข้าช่วยเจ้าได้" แทยอนพูดด้วยเสียงสั่นเทา ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ ไม่เคยเห็นคนเจ็บเพราะการทำร้าย ไม่เคยเห็นเลือด มือเล็กสั่นเทาค่อยๆกดที่แผลใหญ่ตรงท้อง 
     "ราชินีและองค์หญิงองค์อื่นๆ ห่วงท่านมาก แค่ก"
     "คิบอมอย่าพึ่งพูด ฮึก" เธอต้องช่วยองครักษ์คนนี้ แต่เธอกลับไม่มีสมาธิร่ายเวทย์รักษาเลย น้ำตาใสค่อยๆไหลอาบแก้มด้วยความรู้สึกมากมาย "เจ้าจะไม่ตายคิบอม เพราะข้าจะช่วยเจ้า เจ้าอดทนนะ" 
     "...องค์หญิง ทหารนับหมื่นกำลังร่วมรบเพื่อพาองค์หญิงกลับสวรรค์ ชีวิตข้าเพียงชีวิตเดียวหากได้สละเพื่อได้ช่วยองค์หญิงแล้วข้าก็ไม่เสียใจอีกแล้ว" 
     "ไม่ ไม่...เจ้าเงียบเดี๋ยวนี้นะคิบอม" นางฟ้าสาวไม่สามารถรับฟังสิ่งใดได้ มือเล็กกดแผลใหญ่ลึก น้ำตาใสไหลอาบแก้ม แสงสีขาวนวลค่อยๆเปร่งประกายบนมือเล็ก บ่งบอกว่าเธอกำลังจะร่ายเวทย์รักษา มือซีดของเทวดาหนุ่มค่อยๆเลื่อนมาจับมือเล็กสั่นเทา 
     "องค์หญิงฟังข้าเถิด" คำขอของเทวดาหนุ่มทำให้แทยอนหันไปมองหน้าคิบอมแล้วผงกหัวทันที
     "องค์หญิง...เมื่อท่านเข้าไปในป่าใหญ่ให้ท่านเดินตามรอยเลือดของข้า...ที่นั้นท่านจะเจอ... เฮือก!! อึก อึก แค่ก..." แต่แล้วร่างของเทวดาหนุ่มก็ค่อยๆถูกยกขึ้นกลางอากาศ ภาพใบหน้าเทวดาบูดเบี้ยวคล้ายขาดอากาศหายใจ มือทั้งสองข้างจับเข้าที่คอตัวเองเหมือนต้องการแกะบางอย่างออกหากแต่มันไม่มี แทยอนรีบหันกลับไปมองด้านหลังของตนหวังว่าจะพบผู้กระทำ 

     "ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ!!!!" ภาพตรงหน้าไม่ผิด คือเขา องค์ราชาปิศาจที่ยืนนิ่งอยู่ภายในรั้ว มือทั้งสองข้างไม่ได้ทำสิ่งใด มีเพียงดวงตาที่ฉายสีแดงสด แทยอนตะโกนสุดเสียง ร่างเล็กลุกขึ้นยืนใบหน้าหวานบัดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธ 
     "อึก อึก อะองค์หญิง" 
     "ปล่อย บอกให้ปล่อยไงเล่า!!!! ไอ่ปิศาจ!!!" แทยอนพุ่งตัวไปยังรั้วพร้อมกับตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบจนแหลกละเอียด ความโกรธพุ่งทะลุขีดจำกัด  
     "..." แต่หาได้คำตอบจากปิศาจหนุ่มไม่ ดวงตาสีดำสนิทหลุบมองร่างเล็ก ก่อนจหันไปมองร่างเทวดาหนุ่มที่ลอยกลางอากาศเช่นเดิม
     "ปล่อยเขานะ ปล่อยยยย ปล่อยเขา ฮือออออ" แทยอนทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง 
     "จงดูไว้ซะ" สิ้นน้ำเสียงเย็น แทยอนหันไปมอง ภาพร่างเทวดาหนุ่มค่อยๆกลายสีเป็นสีเทาแล้วร่วงเป็นเถ้าถ่านในที่สุด 
     "ไม่...ไม่!!!" ร่างเล็กพุ่งถลาไปกอดเหล่าขี้เถ้าและร่ำไห้ให้กับสิ่งที่เหลืออยู่  

นานเกือบนาทีจนร่างเล็กแทบขาดใจ

วูบ..
ความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังทำให้แผนเงยหน้าขึ้นหันไปมองร่างสูงที่ยืนสูงตระหง่าอยู่ด้านหลังเธอ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ทั่วทั้งกายเปราะด้วยเศษขี้เถ้า ดวงตาที่เคยสุกใสฉายแววเคียดแค้นที่สุด เท่าที่เคยเป็นมา
     "นาย!! มันเลว!!! เลวที่สุด เขาไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำ นายฆ่าเขาทำไม!!!!" แทยอนแผดเสียงอย่างเหลืออด เกลียด เกลียด... เธอเกลียดเขาที่สุด 
     "เพราะข้าเป็นปิศาจไงหล่ะ"







________
หืมมมมม.... มันก็จะดาร์กๆหน่อยนะ แหะๆ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

496 ความคิดเห็น

  1. #161 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 12:50
    ยังไม่ทันได้รักกันละแบบ..เกลียดกันไปเลยอ่ะ ตอนนี้คือเจ็บปวดหัวใจมาก ทำไมองค์ราชาทำกับนางฟ้าของเราแบบนี้ แล้วที่แทยอนเหลือเวลาอีกสองอาทิตย์นี่แบคฮยอนจะทำจริงๆหรอ..../รอนะคะไรท์สนุกมากเลย
    #161
    0
  2. #160 Channev (@channev) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:31
    เห้อ มีเรื่องให้ทะเลาะกันตลอดเลย แทยอนเหลือเวลาอีกแค่สองอาทิตย์เองหรอ เค้ายังไม่ได้รักกันเลยคุณไรรรรท์ ทำไงงงงง
    #160
    0
  3. #159 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:08
    สงสารแทยอนนน จะดีกันอยู่แล้วเชียว
    #159
    0
  4. #158 Jessijay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:32

    หน่วงเเฮะ ปิศาจยังไงก้เป็นปิศาจจิงๆ

    #158
    0
  5. #157 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:12
    ทำไมทำนางฟ้าน้อยร้องไห้ล่ะ
    #157
    0
  6. #156 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 16:00

    งื่อ องค์ราชาทำนางฟ้าตัวน้อยร้องไห้ทำไม???????????????? ท่านจะฆ่าเทวดาทำไม นางฟ้าตัวน้อยเกลียดท่ายเลยเห็นมั้ย //อินมาก5555

    #156
    0
  7. #155 Exoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 17:17

    องคราชาคนเด๋อ555 มาเยอะๆเลยค่ะไรท์รีทคิดถึงง

    #155
    0
  8. #154 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 23:02

    องค์ราชาอยากได้ความอบอุ่นจากนางฟ้าตัวน้อยหละสิ555 นางฟ้าตัวน้อยก็ใจกล้าว่าองค์ราชานะเนี่ย

    #154
    0
  9. #153 00409 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 11:03

    เเหนะๆทำไมชอบที่เค้าอารมดีมีความสุขละคะะองค์ราชาา

    #153
    0
  10. #152 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 23:36
    ยิ้มมุมปากเอิ่มๆ
    #152
    0
  11. #151 Channev (@channev) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 23:31
    มาย้งมายิ้มอะไรกัน บ้าจริงฉันเขิน
    #151
    0
  12. #150 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:47
    เขินนนนน!!! ทำไมข้าถึงได้เขินเช่นนี้กันเล่า! ฮื่อออ อยากอ่านต่อแล้วค่าาา
    #150
    0
  13. #149 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:39

    ปามาตอนที่9องค์ราชาเพิ่งยิ้มให้นางฟ้าตัวน้อยถึงจะยิ้มมุมปากก็เถอะ


    #149
    0
  14. #148 BUTTERFLY'TY (@feangfha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:32
    กรี๊ดดดดชอบความเก็กขององค์ราชา อยากยิ้มก็ยิ้มสิคะเก็กอยู่ได้ 5555
    #148
    0
  15. #147 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:20
    ตกหลุมรักเค้าแล้วหนะสิ
    #147
    0
  16. #146 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:13
    เอาอีก60%มาเดี๋ยวนี้เลยนะ! รอเด้ออ
    #146
    0
  17. #145 shidamonnn (@shidamonnn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:04
    ง่ะ แผ่นดินไหวแค่หนูไม่ไหวนะค้าาา
    #145
    0
  18. #144 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 01:05
    ฮื่อออ ใจอ่อนแล้วใช่มั้ยยย ><
    #144
    0
  19. #143 Channev (@channev) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 23:12
    โง้ยยยย เชื่อฟังดีจังเลยค่ะะะ อิอิ
    #143
    0
  20. #142 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 20:30
    อ๊อยยยย อยากโดนองค์ราชาจ้องบ้าง5555
    #142
    0
  21. #141 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 16:27

    มันคงเป็นความรักที่ทำให้ตัวฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ -///- เขินเป็นเพลงเลย องค์ราชาจ้องนางฟ้าตัวน้อยไม่กระพริบเลยนะ

    #141
    0
  22. #140 shidamonnn (@shidamonnn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 15:55
    งื้ออออ แสดงว่าครั้งหน้าก็จะมองใช่มั้ย
    #140
    0
  23. #139 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 13:30

    อร้ายยยยยยยยยรอคร่าาาาาาา

    #139
    0
  24. #138 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 06:30
    อร๊ายยยยยมีจะขออนุญาติกันด้วยเขินแรง
    #138
    0