ฺBaekTae : Blood Sweat & Tears

ตอนที่ 8 : เยียวยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    13 พ.ค. 61

 




     "อื้อ..." ร่างเล็กค่อยๆดันกายออกจากผ้าห่มผืนหนาและหนัก ดวงตากลมโตหรี่ตาปรับโฟกัสมือเล็กเอื้อมขึ้นมาขยี้ตาเบาๆ ภายในกายเล็กยังคงความร้อนรุ่มอยู่เล็กน้อย 
     "....ที่นี้ที่ไหน" น้ำเสียงที่เคยใส แห้งผาก ริมฝีปากแดงเพราะอุณหภูมิร่างกายขยับ สายตานางฟ้าสาวทอดมองไปรอบห้องที่มืดมิดยิ่งกว่าคุกใต้ดิน ห้องกว้างใหญ่และสูงพอเทียบกับหอสมุด ผนังตกแต่งด้วยพรมสีดำสนิท พื้นหินเงาสีดำ ด้านล่างคือหนังสัตว์ทั้งตัว สัตว์ประหลาดที่โลกสวรรค์ไม่มี ตัวสีดำตาสีเหลือง เครื่องตกแต่งต่างๆต่างเป็นสีดำ แม้แต่เปลวไฟบนหัวนอนยังเป็นสีดำ หัวใจดวงน้อยเริ่มกระตุกด้วยความกลัว มือเล็กสัมผัสกับความเย็นของผ้าห่มหนัง หรือที่นี้จะเป็น... 

พรึ่บ 
     ไม่ทันได้คาดเดา ร่างสูงชลูดก็ปรากฎตัวต่อหน้านางฟ้าสาว ร่างสูงที่คุ้นตา กับ ใบหน้านิ่งเฉย ดวงตาสีนิลที่หลุบมาสบกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนไม่ได้บอกสิ่งใดกับเธอ 
     "ฟื้นซักที เจ้ายึดห้องข้าไปเกือบอาทิตย์" น้ำเสียงเย็นนิ่งเอ่ย จริงเสียด้วย นี้คือห้องของเขา ห้องขององค์ราชา 
     "..." แทยอนหลบสายตาปิศาจหนุ่ม ก้มลงไปมองมือของตนไม่คิดจะต่อความประโยคแต่อย่างใด 
     "ข้าจะไปเรียกท่านโบอา"  เมื่อแบคฮยอนเห็นคนตรงหน้าไม่เอ่ยสิ่งใด จึงกล่าวเช่นนั้นก่อนจะหายตัวไปในที่สุด

3 นาทีผ่านไป 
     "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" โบอามาพร้อมกับบรรดาเครื่องยาในมือ พร้อมกับวางลงบนเตียง มือเหี่ยวทาบลงบนหน้าผากงามเพื่อตรวจความร้อน 
     "ตัวยังอุ่นๆอยู่นะ" โบอาเอ่ยยิ้มๆ ผิดกับสายตาของนางฟ้าสาวที่ดูเหมือนจะเหม่อมองหาบางอย่างจากด้านหลังปิศาจชรา 
     "องค์ราชาไม่มาหรอก" โบอาเห็นท่าทีดังกล่าวจึงเอ่ย ก่อนจะหยิบผ้าที่ชุ่มน้ำมาเช็ดกายแทยอน
     "ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้ามองหาเขา" แทยอนเอ่ย 
     "เดามั้ง" ปิศาจชราว่า ก่อนจะยกมือเล็กขึ้นมาซับผ้าเย็น 
     "ข้าเกลียดเขา" นางฟ้าสาวว่า ดวงตาแลดูหม่นเหมือนดั่งว่ากำลังจะหมดความสว่างภายในกาย 
     "แต่องค์ราชาพาเจ้ามาที่นี้... เจ้ารู้มั้ย นี้คืออาณาเขตขององค์ราชา ปกติไม่เคยมีใครได้ก้าวย่างเข้ามาได้ เกือบสี่พันปี แต่องค์ราชาแบคฮยอนแหกกฎเพื่อช่วยเจ้า ตั้งแต่ข้าเกิดมา ข้าก็พึ่งเคยเห็น ช่างเป็นบุญตาเสียจริง" โบอากล่าว ดวงตาก็พลางมองไปรอบห้องที่ดูขรึมขลัง ห้องที่องค์ราชาใช้อาศัยมานับพันร้อยล้านปี  
     "เพราะข้าเป็นเครื่องสังเวย" ไม่มีเหตุผลอื่นใดที่จะต้องดูแลนางดี ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ 
     "แม้แต่ราชินีแห่งอาณาจักรปิศาจก็ยังไม่เคยได้ก้าวย่างมา..." อีกครั้งทีโบอาเอ่ย ก่อนจะยื่นแก้วน้ำที่ใส่ยาสมุนไพรให้แก่นางฟ้าสาว 
     "อ่ะ ดื่มเสีย" แทยอนรับมาอย่างว่าง่าย ก่อนจะยกขึ้นดื่มอย่างว่าง่าย โบอายื่นน้ำให้ แทยอนรับมาดื่มตามทันที รสขมฟาดติดลิ้นทำให้ใบหน้านางฟ้าสาวเหยเก 
     "ขมจัง" 
     "ยาสมุนไพร ก็ขมเช่นนี้แหละ" ปิศาจชรามองดูกายเล็กที่ดูเหมือนจะมีแสงออร่าออกมาจากกายเล็กน้อย อาจเพราะร่างกายเริ่มฟื้นตัวดีแล้วในระดับหนึ่ง โบอาเก็บยาพร้อมกับลุกขึ้น 
     "พาข้ากลับหอสมุดที ข้าไม่อยากอยู่ที่นี้" แทยอนเอ่ยเสียงอ่อย ไม่อยากอยู่ ที่นี้น่ากลัวและมีโอกาสพบเขามากครั้งนัก 
     "มิได้หรอก เจ้าเล่นละลายเครื่องนอนเสียหมด จะเอาที่ใดอยู่" โบอาเอ่ยติดตลก ในหัวปิศาจชราเห็นภาพกายเล็กๆที่ค่อยๆละลายเครื่องนอนจากโลกมนุษย์จนร่างของตนร่วงลงสู่พื้นในที่สุด 
     "แต่..."
     "อีก 2 วันเจ้าก็ได้กลับแล้ว ข้าให้ฮยอนอาไปหาเครื่องนอนอันใหม่ให้เจ้าอยู่" เมื่อเห็นนางฟ้าสาวจะท้วงโบอาจึงรีบตัดบทของนางทันที 
     "ข้านอนกับท่านก็ได้" ประโยคนี้ ทำให้โบอาส่ายหัวเบาๆ 
     "เจ้ารู้ไว้เถิด แท้จริงแล้วปิศาจไม่นอนกันหรอก หากร่างกายไม่เหน็ดเหนื่อยอย่างที่สุด และข้าที่วันๆอยู่แต่หอสมุด แทบไม่ได้ใช้พลังงาน ข้าไม่มีห้องนอนเช่นเจ้าหรอก" โบอาเอ่ย 
     "งั้นข้านอนพื้น นอนโซฟา นอนโต๊ะก็ได้" แทยอนยังคงพยายามหาวิธีหลบหนีจากที่นี้ จะลำบากเพียงใดก็ตาม เธอไม่อยากอยู่ที่นี้ต่อ 
     "เจ้าอย่าดื้อเลย หากกลับมาเป็นไข้อีกจะลำบากองค์ราชาท่านเอา" โบอาเอ่ย ก่อนจะขยับกาย 
     "เดี๋ยว...." ไม่ทัน ปิศาจชราไปเสียแล้ว ทิ้งให้นางฟ้าสาวไว้ในห้องที่มืดสนิท  

     ร่างเล็กนั่งนิ่งคิดอยู่นานสองนานก่อนจะตัดสินใจขยับกายเล็ก มือบางออกแรงดึงผ้าห่มแสนหนัก ขาเล็กค่อยๆดันออกมา ตามด้วยเท้าทั้งสองข้างที่ทาบลงเตียง แทยอนออกแรงดันผ้าห่มให้พ้นกาย แล้วดันแขนกับเตียงหมายจะลุก 
     "ข้าไปเองก็ได้.." แทยอนเอ่ย ทันทีกับร่างเล็กที่ดันกายขึ้นเต็มกำลัง 

วูบ 
     แต่เพราะพลังกายที่ไม่มากพอจะให้ทรงตัว ทำให้ร่างเล็กทำท่าจะล้มลงสู่พื้น 

พรึ่บ
ตุบ 
     และเป็นอีกครั้งที่มีบางสิ่งมารองรับร่างเล้กเอาไว้ สัมผัสที่นางฟ้าสาวแสนคุ้นเคย ไอเย็นค่อยๆปะทะผิวกายร้อนของแทยอน ในวูบหนึ่งจิตใจที่อ่อนแอกลับคิดว่า รู้สึกสบายใจ แปลกๆ แต่ก็พลันหายไป มือเล็กจับเข้ากับท่อนแขนแกร่งที่บังเอิญ? ยกขึ้นทั้งสองข้าง 
     "เจ้า..." แทยอนเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนด้านบนที่ก้มลงมามองตนเช่นกัน ครั้งนี้ดวงตาฉายแววขุ่นมัวเล็กน้อย 
     "เจ้าจะดื้ออะไรนักหนา นอนให้หายค่อยหนี" น้ำเสียงติดรำคาญเล็กน้อย ทำให้นางฟ้าสาวที่มีสติไม่ครบร้อยเปอร์เซ็นแอบประหลาดใจเล็กน้อย 
     "รู้ได้ไงว่าจะหนี" แทยอนว่า คิ้วบางขมวดอย่างอดสงสัยไม่ได้ ลมหายใจร้อนพ่นมาจากริมฝีปากแดงรดอกแกร่งจนปิศาจหนุ่มสัมผัสได้ถึงความอุ่น
     "จงจำไว้ ของทุกสิ่งในห้องนี้เชื่อมกับจิตใจของข้า เจ้าเลิกผ้าห่มข้ารู้ เท้าเจ้าแตะพื้นข้ารู้...เจ้าพูดสิ่งใดกับท่านโบอาข้าได้ยิน" 

ผลั่ก 
ตุบ
     สิ้นคำเอ่ยแน่นิ่งจากกายเย็น มือใหญ่ดันไหล่นางฟ้าตัวเล็กไม่แรงมาก แต่ร่างเล็กกลับเซและหงายหลังลงสู่เตียงหนาสีดำในที่สุด
     "พักผ่อนซะ" ตามด้วยน้ำเสียงคล้ายดั่งคำสั่งประกาศิต ร่างเล็กที่อยู่ในท่านอนครึ่งตัว แขนเล็กค่อยๆยันตัวเองให้ลุกจากฟูกหนา ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นมัวมองไปยังร่างสูงที่เดินเข้ามาประชิดตัว 

ขนาดข้าป่วยยังทำร้ายได้ลงคอ 

!! 
     สัมผัสเต็นตรงข้อพับขาทั้งสอง ทำให้ม่านตานางฟ้าสาวเบิกกว้าง พร้อมกับเรียวขาของตนที่ถูกยกขึ้น แบคฮยอนเอื้อมมืออีกข้างสอดใต้ท้ายทอยเล็ก ร่างเล็กลอยเข้าสู่อ้อมกอดเย็นของปิศาจหนุ่มอย่างง่ายดาย ดวงตาเรียวมิได้จ้องมองไปที่ใบหน้าหวานที่กำลังกึ่งตกใจกึ่งมึนงง แต่จ้องไปที่ผ้าห่มหนังมังกร ไม่นานผ้าห่มก็ถูกเลิกขึ้น 
     ร่างเล็กของแทยอนค่อยๆถูกวางลงบนฟูกหนาอีกครั้ง ครั้งนี้ดวงตาที่สงบนิ่งและดำมิดหลุบตามองใบหน้าหวาน พร้อมกับที่ค่อยๆ ปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ พอดีกับที่ผ้าห่มหนังค่อยๆวางทาบลงบนกายของนางฟ้าสาวเบาๆ 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

     "...." นางฟ้าสาวรับรู้ได้ถึงอาการใจเต้น และใบหน้าที่รุ่มร้อนขึ้น แทยอนค่อยๆหดคอลงไปใต้ผ้าห่มผืนหนาจนเหลือแค่ดวงตาโผล่ออกมา ดวงตากลมโตหลบตาคนตัวสูงที่มองมา ริมฝีปากสวยเม้มกันเน้นจนเป็นเส้นตรง 

ข้าไม่เข้าใจ เดี๋ยวทำร้าย เดี๋ยวทำดีด้วย แล้วหัวใจจะเต้นอะไรกันนะ!

     "เจ้าป่วยอีกแล้วหรอ" แบคฮยอนเอ่ย เมื่อผ้าห่มสะท้อนถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วและถี่กว่าปกติ 
     "ปะเปล่า ข้า...ข้าแค่เหนื่อยที่ต้องพบเจ้า" แทยอนว่าพร้อมกับขยับกายนอนหันหลังให้องค์ราชาแห่งโลกปิศาจ คิ้วเข้มแบคฮยอนค่อยๆย่นเข้าหากัน กับความรู้สึกขัดใจ... ไม่เคยมีใครหันหลังให้เขา แต่แล้วดวงตาสีนิลก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง ดึงดูดให้เรียวนิ้วสวยของเขาค่อยๆเอื้อมไปแตะ 

วาบ 
     "หูเจ้าแดง" สัมผัสเย็นที่แตะบนใบหูร้อนของแทยอน ทำให้ร่างเล็กกระตุกด้วยความตกใจ มือเล็กรีบยกมาปัดมือเย็นเฉียบของปิศาจหนุ่มแล้วปิดใบหูร้อนของตนทันที 
     "ไม่มี! ข้าแค่เหนื่อย ข้าอยากนอน" เมื่อหญิงสาวว่าอย่างนั้น ชายหนุ่มจึงยอมถอยออกห่างกายเล็กที่ผ้าห่มสัมผัสได้ดึงอัตราการเต้นของหัวใจที่ถี่กว่าเดิมและอุณหภูมิที่ร้อนขึ้นบริเวณใบหน้า แต่มือและเท้ากับเย็นเฉียบ 

เวลานางฟ้าเหนื่อยจะเป็นเช่นนี้สินะ

     แบคฮยอนเอ่ยในใจ เหมือนดั่งกำลังศึกษาทดลองและจดบันทึกร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่ตรงกันข้ามกับสายพันธุ์ของเขา 
     "ก็ได้ เจ้าพักเถอะ" สิ้นประโยค ควันสีดำก็โพยพุ่งรอบกาย แล้วร่างชายหนุ่มก็หายไปในที่สุด 


2 วันผ่านไป
     หลังจากวันนั้น ดูเหมือนนางฟ้าสาวจะทำตัวเป็นเด็กดี ยอมกินข้าว กินยา และนอนหลับอย่างเพียงพอ เป็นอย่างดี และปิศาจหนุ่มก็ไม่โผล่มาเจอกับนางฟ้าสาวอีกเลยนับแต่วันนั้นเช่นกัน แต่แทยอนก็ไม่ได้คิดจะถาม ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องใส่ใจเสียหน่อย 
     "ท่านโบอาวันนี้ข้ากลับหอสมุุดได้แล้วใช่มั้ยคะ?" นางฟ้าสาวเอ่ยหลังจากทานยาเสร็จเรียบร้อย พลางส่งสายตาอ้อนวอน เธอคิดถึงห้องสว่างๆของเธอใจจะขาดอยู่แล้ว ห้องนี้ทั้งมืด เงียบ เย็นเฉียบ และน่ากลัว 
     "เจ้าหายดีแล้ว กลับได้เลย" ปิศาจชราเอ่ยยิ้มๆกับท่าทีกระตือรือร้นที่จะออกจากห้องดังกล่าว มือเหี่ยวเอื้อมไปดึงผ้าห่มผืนหนักออกจากกายเล็ก แทยอนรีบเอี้ยวกายออกจากผ้าห่มหนักทันที เท้าเปล่าเล็กเหยียบเข้ากับแผ่นหินเย็นเฉียบอย่างไม่มีทีท่าจะล้มอย่างคราวก่อน ใบหน้าหวานฉาบด้วยรอยยิ้มสดใส ทำให้ปิศาจชรายิ้มบางๆ 
     "เช่นนั้นไปกันเถอะ" โบอาเอ่ย พร้อมกับทำท่าจะจับมือนางฟ้าสาว..
     'ท่านโบอา! ท่านโบอา ท่านอยู่ที่ใด' เสียงภายในสมองดังขึ้น ทำให้มือเหี่ยวชะงัก นี้เป็นความสามารถพิเศษของเจโฮปและน้ำเสียงดูร้อนรนของเขาทำให้ปิศาจชราขมวดคิ้วน้อยๆ 
     'มีสิ่งใดเล่า'
     'ทหารของข้าถูกมนต์ประหลาด ขยับกายไม่ได้ ท่านช่วยมาดูที ข้าอยู่ที่หอสมุด' 
     'เข้าใจแล้วข้าจะรีบไป' 
     "แทยอน เจ้าอยู่ที่นี้อีกซักครู่ ข้ามีธุระต้องไปทำก่อน เดี๋ยวข้าจะมารับเจ้า" โบอาเอ่ย
     "ธุระอะไร ดะเดี๋--" แทบไม่รอให้นางฟ้าตัวน้อยได้เอ่ย ร่างของปิศาจชราสูงก็หายไปทันตา 

     แทยอนทำได้แค่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย โดนทิ้งอีกแล้ว... นางฟ้าสาวตัดพ้อในใจ จากนั้นไม่นานดวงตาสุกใสก็มองไปรอบห้องสีดำสนิทสำรวจบริเวณโดยรอบ ห้องที่เธอหลับนอนมาเกือบสองอาทิตย์ ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับชั้นหนังสือที่อยู่เยื้องทางซ้ายมือ เท้าเล็กรีบก้าวเดินตรงไปที่ชั้นหนังสือทันที ชั้นหนังสือสูงตระหง่าแต่ไม่ได้กว้างมากมาย ภายในชั้นเต็มไปด้วยหนังสือสีสันทึบต่างๆนานๆ ภาษาปิศาจที่เธอไม่อาจจะเข้าใจ... แต่แล้วก็มีหนังสือเล่มหนึ่งที่สะดุดตาของนางฟ้าสาวเข้าอย่างจัง จะไม่ให้สะดุดได้อย่างไร เพราะสันหนังสือมีสีขาวตัดกับสีดำ สีขาวเป็นสีที่ไม่ควรจะมาโผล่ที่นี้... อีกทั้งภาษามนุษย์ที่เตะตาและดึงดูดเธอยิ่งนัก 
     "การอยู่ร่วมกันของทูตปิศาจ" ริมฝีปากเล็กเอ่ยชื่อที่ระบุตรงสันปกหนังสือ มือเล็กเอื้อมสุดแขนหวังจะคว้าหนังสือเล่มดังกล่า แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกเก็บไว้สูงจนเกินไป ทำให้แขนของเธอเอื้อมไม่ถึง แทยอนพยายามกระโดดเพื่อหยิบหนังสือ แต่ก็ไม่เป็นผล มีแต่ทำให้หนังสือเล่มอื่นๆค่อยๆร่วงลงมาทีละเล่มสองเล่ม 
     "อึ๊บ! ฮึบ!" น้ำเสียงฮึดฮัด พร้อมกับการพยายามยืดตัวสุดๆเพื่อจะได้คว้าหนังสือนั้น เพราะมัวแต่จดจ่อกับการคว้าหนังสือ จนไม่รู้ว่ามีร่างสูงดำทมิฬยืนกอดอกมองการกระทำแสนน่าขันอยู่ด้านหลังเกือบ 3 นาที นับตั้งแต่ปิศาจหนุ่มรับรู้ถึงไออุ่นบริเวณชั้นหนังสือ  ดวงตาเรียวเส่มองไปด้านบนที่มีหนังสือปกขาวดำที่เขานำมาไว้ที่ห้องนับตั้งแต่วันที่หาเจอ ก่อนจะมองไล่ลงมาที่กายสีขาวนวลที่ส่องสว่างบ่งบอกถึงพลังชีวิตที่กลับมาเต็มที่ 
     

     "ข้าให้เจ้ามานอนพัก ไม่ได้มารื้อห้องของข้า" สิ้นน้ำเสียงเย็นที่อยู่ใกล้ใบหู กายนางฟ้าสาวสัมผัสเข้ากับความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังของตน ไอเย็นเป่ารดที่ต้นคอ ทำให้ร่างกายที่กำลังยืดสุดตัวชะงักค้าง  
     "นะนาย มาตั้งแต่เมื่อไหร่" นางฟ้าตัวเล็กเอ่ยเสียงสั่นด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยๆเริ่มเต้นเร็วกว่าอัตราปกติอีกครา ตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะขยับกลัวว่าจะถูกกายสูงที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง 
     "ตั้งแต่เจ้าหมายตาหนังสือของข้า.." ร่างสูงเอ่ย พร้อมกับยกมือสุดแขนไปหยิบหนังสือปกขาวดำออกมาจากชั้นอย่างง่ายดาย 

อึก 
     เสียงกลืนน้ำลายของแทยอนดังขึ้น ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ไม่ใช่เพราะเธอถูกจับผิด.. แต่เพราะความใกล้ชิดที่แสนน่าอึดอัดนี้มันทำลังจะฆ่าเธอทั้งเป็น ในใจก็กลัวปิศาจหนุ่มจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติที่ควรจะเป็นนี้ 
     "อะออกไปนะ เหวอออ" แทยอนตัดสินใจหนีจากสถานการณ์น่าอึดอัดด้วยกันหมุนตัวพร้อมกับหวังผลักไหล่ปิศาจหนุ่มให้ถอยออกห่าง แต่กลับไม่เป็นตามคาดเมื่อกายปิศาจมั่นคงดั่งหินผาไม่ได้สะเทือนหรือขยับเพราะแรงเล็กๆของนางฟ้าตัวน้อยแต่อย่างใด เป็นผลให้ร่างกายเล็กค่อยๆทำท่าจะหงายหลัง แบคฮยอนยืนมองท่าทางจะหงายหลังของนางฟ้าสาวอย่างไม่คิดจะช่วย ผิดกับนางฟ้าตัวเล็กที่ทำท่าทางกวักอากาศหาที่ไขว่ขว้าไม่ให้ตัวเองหงายหลังและ... 

หมับ! 

     "!!" มือเล็กจับเข้าที่แขนข้างที่ปิศาจหนุ่มถือหนังสืออย่างแรง แบคฮยอนสะดุ้งใบหน้านิ่งเผยความรู้สึกเจ็บออกมาทันที ก่อนแบคฮยอนจะกัดฟันสะกดกลั้นความเจ็บแล้วตัดสินใจอย่างรำคาญในความซุ่มซ่ามของนางฟ้าสาวด้วยการจับต้นแขนอุ่นเล็กแล้วดึงเข้าหากายไม่ให้ร่างเล็กหงายหลัง ร่างเล็กเซถลาเข้ามากระทบกายเย็นปิศาจหนุ่มอีกครา สัมผัสอุ่นจากผิวหนังสีขาวทำให้ชั่วขณะ 

ตึก
หัวใจองค์ราชาที่เคยหลับใหลและเยือกเย็นคราวศตวรรษกระตุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบเหตุผล 

ผลั่ก
     "นางฟ้าซุ่มซ่าม" ก่อนที่แบคฮยอนจะตัดสินใจผลักคนตัวเล็กให้ออกจากกายอย่างรวดเร็ว คิ้วเรียวเข้มขมวดกันกับเหตุการณ์น่าประหลาดที่เกิดขึ้นกับตนเมื่อครู่  ขายาวก้าวเดินออกห่างจากจุดที่แทยอนอยู่ 
     ทางด้านแทยอนที่ถูกผลักให้ออกห่างกายปิศาจร้าย ก็เกิดอาการมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเพียงชั่ววินาทีเล็กน้อย แต่แล้วสิ่งแปลกปลอมบางอย่างที่ติดอยู่ที่มือนางฟ้าสาว ความรู้สึกเปียกแฉะเล็กน้อยที่มือทำให้แทยอนต้องก้มไปมองมือตัวเองที่พึ่งจับเข้ากับแขนแกร่งของแบคฮยอนเมื่อครู่ คราบสีดำที่เลอะเปราะมือเล็ก ทำให้แทยอนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนนางฟ้าสาวจะตัดสินใจยกมือข้างที่เปื้อนคราบสีดำขึ้นมาดม... ทันทีที่จมูกเล็กอยู่ใกล้มือสูดกลิ่น 
     "เลือด.." กลิ่นเลือดแม้จะคนละสีแต่นี้คือกลิ่นเลือดแน่นอน แทยอนรีบหันไปมองต้นเหตุคราบ ดวงตากลมโตเพ่งมองไปที่แขนที่เธอพึ่งจับเมื่อครู่ แต่ไม่เห็นสิ่งใด แม้แต่ท่าทางตอนที่เธอจับ...ใช่ เมื่อกี้ตอนเธอจับแขนของเขา องค์ราชาผู้สุขุมกลับกระตุกเล็กน้อย 
     "เดี๋ยว!" แทยอนตัดสินใจรีบก้าวขาเล็กๆถี่ยิบเพื่อให้ทันปิศาจร่างสูงที่ก้าวขายาวๆกำลังจะเดินออกไปจากห้อง 

หมับ 
     มือเล็กคว้าชายเสื้อสีดำสนิดได้ทันท่วงที ร่างสูงชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กด้วยสายตาตำหนิ 
     "ขะขอดูแขนหน่อย" แทยอนเอ่ยอย่างใจกล้า 
     "เจ้าจะดูไปทำไม" ปิศาจหนุ่มเอ่ยอย่างอดสงสัยเสียไม่ได้ 
     "เอามาดูเหอะหน่า" แทยอนว่าพร้อมกับถือวิสาสะจับแขนใหญ่ดึงขึ้นมา พร้อมกับเลิกเสื้อแขนยาวขึ้นอย่างรวดเร็ว กะไม่ให้ปิศาจหนุ่มไหว่ตัวทัน 

0_0!!
ผลั่ก
     เมื่อเนื้อผ้าพ้นช่วงข้อพับไป ทำให้แบคฮยอนรู้ตัวทันทีว่ากำลังถูกพบเจอบางสิ่งที่ตั้งใจซ่อนเอาไว้อย่างไม่ได้ใส่ใจ แขนแกร่งสะบัดมือเล็กให้หลุดพร้อมกับดึงแขนเสื้อลง แต่ดูเหมือนจะช้าไปเมื่อนางฟ้าสาวพบเห็นสิ่งที่เขาตั้งใจเอาไว้เสียแล้ว
     "นะนายเป็นแผล มันยังไม่หายเลยนะ!" แทยอนกระแทกเสียงด้วยความตกใจ เพราะแผลยังสดและยาวเกือบ 20 เซนและกว้างเท่าแขนใหญ่ สีดำของเลือดเลอะเต็มผิวหนังสีขาวซีดไปหมด 
     "เดี๋ยวมันก็หาย" แบคฮยอนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ก็แค่หายช้ากว่าปกติไม่ใช่ไม่หายเลย ครั้งนี้แบคฮยอนเลือกที่จะทำท่าหายไปโดยควัน แต่เหมือนนางฟ้าตัวจุ้นจะรู้ทัน มือเล็กตะครุบชายเสื้อไว้ทั้งสองมือจับแน่นท่าทางไม่ยอมปล่อย ดวงตากลมโตสุกใสฉายแววเอาแต่ใจและรั้น 
     "เพราะฉันใช่มั้ย ท่านโบอาบอกว่านายพาฉันมา ฉันรู้อาการไข้เฉียบพลันของตัวเองดี ถ้าใครที่มาแตะฉันตอนนั้นจะเป็นแผล..." แทยอนหลุบตาลงมองที่แขนอย่างสำนึกผิดน้อยๆ แบคฮยอนยืนนิ่งมองร่างเล็ก 
     "ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องใส่ใจ" นางฟ้าจะมาห่วงใยปิศาจอย่างเขาทำไมกัน ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะทำให้ได้ประโยชน์ขึ้นมา ปิศาจหนุ่มคิดในใจ 
     "ไม่ได้! นายต้องไปกันฉัน" สิ้นประโยค ที่ดูเหมือนจะเป็นประโยคคำสั่ง? ไม่เคยมีใครออกคำสั่งกับองค์ราชาอย่างเขา... มือเล็กคว้าเขาไปที่ข้อมืออีกข้างของปิศาจหนึ่งแล้วออกแรงดึงให้แบคฮยอนเดินตามสุดแรงเกิด 
     แต่ก็ไม่เขยื้อน... แทยอนไม่ยอมแพ้พยายามออกแรงดึงปิศาจหนุ่มอีกครั้ง จนเหงื่อเม็ดเล็กๆฝุดออกมาตามไรผมสีทองสว่าง
     "แฮ่ก แฮ่ก เดินสิโว้ยยยย" นางฟ้าสาวเอ่ยเมื่อไม่เห็นท่าทียอมของปิศาจตรงหน้า ซ้ำยังทำสายตาทื่อไร้ความรู้สึกใส่เธออีก 
     "เจ้าจะไปไหน" 
     "ไปห้องนอนของข้า เหวอออ" เมื่อแทยอนตอบคำถามปิศาจหนุ่มที่ไม่รู้จะถามไปทำไม ข้อมือใหญ่ที่มือเล็กกุมอยู่ก็ดึงกลับเข้ากายยักษ์สุดแรงเป็นผลให้กายเล็กถลาเข้าสู่อ้อมอกแบคฮยอนอย่างง่ายดายและ... 

ฟู่
     ควันสีดำก็ค่อยๆโพยพุ่งรอบกายทั้งสองร่างและค่อยๆเลือนหายไปในที่สุดเพียงชั่ววินาทีเท่านั้น ร่างเล็กไม่ทันได้กระพริบตาด้วยซ้ำ เท้าเปลือยก็สัมผัสเข้ากับพื้นหินสีน้ำตาลอุ่นกว่าพื้นปกติ ควันที่เคยปกปิดทัศนียภาพค่อยๆจางลงและปรากฎเป็นห้องนอนที่แสนคุ้นเคยของเธอที่ประดับไปด้วยแสงเทียนมากมายและต้นไม้เลื้อยเต็ม ตรงที่นอนยังคงว่างเปล่าไร้ที่นอน 
     "ว้าวว สะดวกดีจริงๆ" แทยอนพึมพัมกับสิ่งที่พึ่งพบเจอเมื่อครู่ 
     "พาข้ามาทำไม" น้ำเสียงเย็นด้านหลังเรียกสตินางฟ้าสาว แทยอนรีบวิ่งออกจากระยะที่ใกล้เกินไประหว่างเธอกับปิศาจด้านหลัง 
     "ทำแผลไง นายไปนั่งตรงนั้นซะ" แทยอนเอ่ยพลางชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ตรงมุมห้อง แต่กลับไม่มีการขยับของกายยักษ์ 

     "นี้เจ้าสั่งข้าหรอ?"
     "ก็ใช่ไง ไปนั่ง!" และร่างสูงก็ยอมเดินไปนั่งยังเก้าที่มุมห้องแต่โดยดี... 











(จบตอน)
____________
องค์ราชาก็จะงงหน่อยๆ แต่ก็ยอมทำตาม 5555555555555555555 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

496 ความคิดเห็น

  1. #135 00409 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 02:04

    อะไรยังไงคะองค์ราชา มันก้จะงงๆกับตังเองหน่อย555ทำตามเสียงหัวจัยหร๊อค๊ะ

    #135
    0
  2. #134 Channev (@channev) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 01:12
    นางฟ้าเริ่มเป็นห่วงองค์ราชา ส่วนองค์ราชาเชื่อฟังนางฟ้าด้วยยยย นั่ลร้ากกกก
    #134
    0
  3. #133 princessaomnoyy (@princessaomnoyy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 21:50
    โง้ยยยยยย เหมือนความรักมันจะเริ่มก่อตัวแบบที่ต่างคนต่างไม่รู้ น่าร้ากกกก
    #133
    0
  4. #132 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 14:57

    อร้ายยยยอะะไรจิจะน่ารักขนาดนี้มีความเป้นห่วงเป้าใย

    #132
    0
  5. #131 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:24
    #อ้ายมีเหตุผล ตายละ มีเหตุผลอะไรที่องค์ราชาต้องทำตามนางฟ้าของพวกเราด้วยคะ ไหนว่ามาซิ อุอิ อุอิ
    #131
    0
  6. #130 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:10

    น่ารัก องค์ราชาใจเต้นด้วย นางฟ้าตัวน้อยมำแผลให้องค์ราชาด้วย

    #130
    0
  7. #129 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:49
    องค์ราชานี่อ่อนข้อให้แทยอนแล้วใช่มั้ย ทำไมน่ารักอย่างนี้><
    #129
    0
  8. #128 TongSupatsara (@TongSupatsara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 10:35
    5555องค์ราชาถึงจะงงๆแต่ก็ทำตามนางฟ้าแหละเนอะ
    #128
    0
  9. #127 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 08:06
    โอ้ยยทำไมแทยอนน่ารักแบบนี้ องราชานี้มีแอบใจเต็นแรงด้วยนะ
    #127
    0
  10. #123 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 19:40
    มีความใจเต้นอุ้ยยยเขินน-//-
    #123
    0
  11. #122 Exoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:19
    นางฟ้าเขินเเล้วนะเนี่ยย องราชาเมื่อไหร่จะใจอ่อนบ้างน๊าา ชอบค่าส
    #122
    0
  12. #121 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:53

    องค์หญิงใจเต้นแถมเขินด้วย -//- องค์ราชาเมื่อไหร่ใจจะเต้นกับเค้าบ้างอ่ะ เขินอ่ะ555 สู้ๆค่ะไรท์

    #121
    0
  13. #120 Exoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 16:01
    อย่าใจร้ายกับนางฟ้าให้มากนักเลยย อ่อนโยนหน่อยสิคะองราชา
    #120
    0
  14. #119 Channev (@channev) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:24
    องค์ราชาเริ่มมีความดาวนี่แล้ววววว โปรดอ่อนโยนต่อนางฟ้าของเราด้วยยยย
    #119
    0
  15. #118 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:54

    อ่านไปตอนแรกเศร้าตอนหลังๆเขิน😂😂😂



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 เมษายน 2561 / 11:49
    #118
    0
  16. #117 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:49
    องค์ราชาทำไมปากแข็งแบบนี้!!! ดีใจไรท์กลับมาแล้ววววววว
    #117
    0
  17. #116 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:49
    องค์ราชาเป็นห่วงนางฟ้าแทน้อยใช่ไหมล่าาาามาเร้วววน่าไรท์
    #116
    0
  18. #110 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 09:04
    ทำไมเขิน องค์ราชาโหมดนี้กินใจข้าเสียจริง ^^
    #110
    0
  19. #107 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 07:34
    ราชาปากแข็งรึป่าวนะ คิดเอาไว้ว่าใช่ต้องใช่แน่ๆ เรารู้สึกว่าราชาเริ่มมีความอ่อนโยนขึ้นมานิดๆนะ เอ๊ะ หรือเราจะคิดไปเอง...ไรท์ กลับม๊าาาา
    #107
    0
  20. #106 kktnpp (@kktnpp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 07:04
    องค์ราชาเป็นห่วงนางฟ้าแทใช่มั๊ยคะ แทคิดจะหนีข้ารู้ เขินจังรู้หมดเลย55555 องค์ราชาจะไม่ใจร้ายกับแทใช่มั๊ยยย รอนะคะไรท์
    #106
    0