ฺBaekTae : Blood Sweat & Tears

ตอนที่ 7 : สัมผัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    20 ส.ค. 62







     "ท่านโบอาคะ หนังสือเล่มนี้ให้ข้าเก็บไว้ที่ใด" เสียงใสแววสดใสของนางฟ้าสาว ที่ถือหนังสือสีดำเล่มหนาในมือ ใบหน้าที่เคยเหนื่อยล้า บัดนี้ฉายแววอิ่มเอิมแลดูมีความสุขไม่น้อย 
     หลังจากองค์ราชาได้ฝากฝังนางฟ้าสาวให้กับโบอาปิศาจลูกครึ่งมนุษย์ นางก็รับหน้าที่ดูแลนางฟ้าสาวอย่างดี เริ่มตั้งแต่พากายที่เปื้อนโคลนไปอาบน้ำอุ่นๆ หาชุดที่หญิงสาวพอจะใส่ได้ แต่ผ้าเนื้อสีสว่างบนโลกปิศาจนั้นช่างหายากเสียกระไร แทยอนจึงจำใจต้องใส่ชุดเดรสสีเทาที่สว่างที่สุดเท่าที่จะทำได้ บวกกับจัดห้องนอนที่มีเตียงนอนและวานหาเทียนสีมาจุดให้ในห้องเพื่อเพิ่มแสงสว่างให้แก่หญิงสาว เรียกได้ว่าวันวันเสียเทียนไปหลายเล่มทีเดียว เวลาราวๆ 1 อาทิตย์ นางฟ้าสาวก็ค่อยๆปรับตัวกับบรรยากาศที่มืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์ตลอดทั้งวันได้ อาจเพราะภายใต้ห้องสมุดใหญ่มโหฬารที่ใหญ่กว่าห้องสมุดรวมของอาณาจักรสวรรค์ แม้จะดูดำทะมึนแต่ก็ยังมีแสงเทียนประดับอยู่โดยรอบ ทำให้เธอรู้สึกวางใจที่จะอยู่ในนี้ ช่วยปิศาจชรา จัดเก็บหนังสือมากมายก่ายกอง และก็มีหนังสือที่นางฟ้าสาวไม่เคยศึกษามาก่อน ที่นี้มีทุกอย่าง แต่สิ่งที่นางฟ้าสาวเห็นจะติดเป็นที่สุดคงไม่พ้น สิ่งที่โลกมนุษย์เรียกว่า นิยาย นั้นแหละ 
     นิยายในห้องสมุดมีอยู่น้อยมากก็จริง แต่เพราะมีปิศาจสาวสวยยั่วสวาทที่ชอบแว๊บมาหาท่านโบอาทุกๆวันเวลายามเย็น เธอจึงรบเร้าขอให้นางนำนิยายมาให้อยู่เรื่อยๆ แม้ปิศาจสาวจำทำท่าเหมือนรังเกียจเธอแต่สุดท้ายก็ยอมนำนิยายมาให้ ทำให้เธอแอบเปลี่ยนความคิดว่า ปิศาจก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ยกเว้นแต่... องค์ราชาขี้เก๊กนั้น :( 
     "ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องช่วยข้า" เสียงอ่อนโยนจากโบอาเอ่ย พร้อมกับทำท่ากางมือ ไม่นานหนังสือในอ้อมอกของนางฟ้าสาวก็หลุดลอยไปแล้วค่อยๆกลับไปอยู่หยังที่ชั้นหนังสือที่เคยถูกดึงมา แทยอนมองตามหนังสือ ความรู้สึกอัศจรรย์ จริงอยู่ที่อาณาจักรสวรรค์มีเวทมนต์ และมีปีก แต่เหมือนกับว่าเวทของปิศาจดูช่างสะดวกสบาย แค่กระดิกนิ้วทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูเป็นดั่งใจ ไม่เหมือนอาณาจักรสวรรค์ที่ต้องนั่งท่องบทสวด รวมสมาธิ กว่าจะทำได้ช่างยากเย็นแสนเข็ญ 

แอ๊ดด... 
     "ข้ามาแล้ว" เสียงแหลมนิ่งเอ่ย เรียกความสนใจจากแทยอนได้เป็นอย่างดี ดวงตากลมโตเปล่งประกายทันทีเมื่อหันไปพบร่างสวยสง่า รูปร่างอรชร ภายใต้ชุดหนังสีแดงและมีผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวเป็นเอกลักษณ์และริมฝีปากแดงฉานดั่งกุหลาบแดง 
     "ฮยอนอาาา" นางฟ้าสาวรีบวิ่งถลาไปหาปิศาจสาว 
     "อย่าเข้ามานะ! ยัยนางฟ้านีออน" ฮยอนอายกมือขึ้นจิ้มหน้าผากนางฟ้าตัวที่อายุอนาไม่ต่างจากเธอมาก แต่นิสัยเหมือนเด็กไม่รู้จักตัว ช่างจ้อ ช่างอ้อน นางฟ้าตนอื่นไม่เห็นเป็นอย่างนาง 
     "เอามาป่าวๆ *0*" แทยอนยอมถอยห่างจากปิศาจสาว ก่อนจะทำตาประกายยาว 
     "เอามาสิยะ" ฮยอนอาทำท่าเบื่อหน่าย ก่อนจะโบกมือสะบัดไปมา ไม่นานกองหนังสือนิยายที่เธอไปดึงมาจากโลกมนุษย์เมื่อบ่ายราวๆ 20 เล่มก็ลอยมากองกับพื้นตรงหน้า 
     "ขอบใจน้าาา" แทยอนว่า พลางทำท่าจะโผเข้ากอดปิศาจสาว  

พรึ่บ 
     "ส่วนนี้ สมุนไพรที่ท่านขอ" ฮยอนอาขยับตาเล็กน้อยก็หายวับไปกับตา พร้อมโผล่อยู่หน้าปิศาจชราแล้วยื่นถุงสมุนไพรบนโลกมนุษย์ที่นางวานให้เธอไปหามา โดยไม่สนใจร่างเล็กสะท้อนแสงที่กำลังทำท่ากอดจนกายเริ่มเซเสียหลักเมื่อคนที่หมายจะเข้าไปกอดหายไป 

     "เหวอๆ" ริมฝีปากเล็กสีชมพูเปิดปากทำท่าเหล่อหลา เมื่อกายที่พุ่งไปเกินครึ่งทำท่าจะโน้มไปข้างหน้า 

ตึก  ตึก  ตึก  กึก 
แปะ
     "....." เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังใกล้นางฟ้าสาวก่อนจะหลุดลง พร้อมกับไอเย็นที่ร่างอุ่นสัมผัสได้อย่างฉับพลัน พอๆกับสัมผัสแข็งที่กายเล็กของแทยอนกระทบเข้ากับบางอย่างที่แข็งๆ... 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 
     หัวใจดวงเล็กในอกของแทยอนเต้นแรงและหนักอย่างไร้สาเหตุทันที สมองเริ่มประมวลผล ในใจภาวนาว่าให้เป็นผู้ใดก็ได้ที่ไม่ใช่เขา.. 

     "...." ไม่มีเสียงใด ไม่มีแม้กระทั่งความรู้สึกของลมหายใจ หรือเสียงหัวใจเต้น นางฟ้าสาวเม้มปากเล็กก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างที่รับร่างของเธอเอาไว้ 

!!
     เป็นเขา องค์ราชาขี้เก๊ก ร่างสูงชลูดภายใต้ชุดสีดำเรียบง่ายเหมือนเคย แม้จะไม่ได้เจอมาเกือบอาทิตย์ แต่สายตานิ่งตรงอย่างกับเส้นตรงก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ปิศาจหนุ่มหลุบตาสบกับนางฟ้าที่กอดเขาอยู่ ก่อนจะใช้สายตาเอ็ดนางฟ้าหมายให้เธอถอยออกไปเสียที 

     "แหมม..." เสียงจีบปากจีบคอของผู้เห็นสถานการณ์อย่างปิศาจสาวฮยอนอาเอ่ยขึ้น เรียกสติของแทยอนเป็นอย่างดี นางฟ้าสาวที่ใช้มือเล็กดันอกแกร่งเต็มกำลัง ดวงตากลมโตฉายแววว้าวุ่นใจอย่างทำตัวไม่ถูก ตรงข้ามกับองค์ราชาที่ตวัดสายตามองปิศาจในบัญชาอย่างคาดโทษ
     "อุ่ย ขออภัยเพคะ ข้าขอตัวนะท่านโบอา" ฮยอนอาที่เห็นท่าไม่ดี อาจจะโดนกักบริเวณเพราะความปากไวได้ จึงรีบขอตัวออกจากสถานการณ์ดังกล่าว ไม่นานร่างสาวสวยก็กระโดดหายไปจากห้องสมุด
     "องค์ราชา มาที่นี้มีการใดหรือคะ" ปิศาจสาวชราเอ่ยยิ้มๆให้องค์ราชา
     "....." ไม่มีคำตอบจากปิศาจหนุ่ม ทำให้โบอาแอบเลิกคิ้วด้วยความสงสัยเบาๆ ปกติองค์ราชาไม่ได้เข้ามาที่หอสมุดบ่อยนัก เดือนสองเดือนมาครา แต่นี้ห่างไปแค่อาทิตย์เดียวเขาก็ปรากฎกายที่นี้ หากไม่ได้มีธุระแล้วมาด้วยเหตุอันใดเล่า... โบอาแอบคิดในใจ ก่อนจะหันไปพบกับร่างนางฟ้าที่สะท้อนแส่งสีขาวนวลที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล อ่อ... 
     "ข้าดูว่านางตายแล้วหรือยัง" องค์ราชาเอ่ยเสียงนิ่งเฉยดังเดิม พร้อมกับเบนสายตามองสำรวจร่างนางฟ้าตัวน้อยที่อยู่ไม่ไกล 
     "เอ๊ะ! เจอหน้าก็แช่งข้าให้ตายเลยรึ" แทยอนได้ยินเช่นนั้น พรางทำให้เจ้าตัวอารมณ์เสียไม่น้อยทั้งๆที่ไม่โผล่หน้ามารับผิดชอบกับการกระทำดิบเถื่อนของตัวเอง พอมาก็มาแช่งให้เธอตายเสียแล้ว
     "ก็คราวก่อนเห็นบ่นอยากตาย" แบคฮยอนตอกกลับ 
     "ข้าไม่ตายหรอก! ข้าจะกลับสวรรค์ให้ได้!!" นางฟ้าผยองตัวทำท่ายืดสุดตัวหมายให้ตัวสูงใหญ่สู้ปิศาจเบื้องหน้าได้
     "หึ" แบคฮยอนเค้นเสียงหึเชิงขำขันในลำคอกับคำพูดของนางฟ้าตัวน้อยตรงหน้า
     "สามหาว นี้ขำข้ารึ!!" แทยอนทำตาโตใส่ปิศาจตรงหน้าอย่างจะเอาเรื่องให้ได้ 

พรึ่บ! 
หมับ! 
!!
     "อื้อ!" ร่างสูงทะมึนที่เคยอยู่ห่างจากนางฟ้าสาวเกือบ 2 เมตรไม่นานก็โผล่มาตรงหน้า มือเย็นสีขาวซีดจับเข้าที่แก้มใสแล้วบีบอย่างแรง จนคนตัวเล็กทำหน้าเหยเก หัวใจดวงน้อยถึงกับตกวูบลง
     "เจ้าก็สามหาวกับข้า" ปิศาจหนุ่มกัดฟันเอ่ย ดวงตาสีนิลจ้องดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนอย่างเอาเรื่อง 
     "ปากดี เจ้าอาจลืมไปว่านี้คือโลกปิศาจ ไม่ใช่สวรรค์ที่จะให้เจ้าทำตัวเช่นไรก็ได้!"  แบคฮยอนกล่าวเสียงแข็งจนน่ากลัว ไอเย็นรอบกายก่อตัวขึ้นอย่างกับว่าอากาศได้ติดลบไปเสียแล้ว แสงเทียนที่เคยสว่างไสวพลางดับวูบทันที 
     "ข้าเลี้ยงเจ้าดี เพื่อเป็นเครื่องสังเวย จงจำใส่หัวเจ้าไว้" สิ้นประโยค มือใหญ่ก็ปล่อยผละจากแก้มแทยอน ร่างเล็กล้มลงนั่งกับพื้น ตัวสั่นด้วยความกลัวที่ถูกฉาบไว้ในใจ ดวงตาที่เคยสดใสพลันหม่นวูบ 
     "สวรรค์หน่ะหรือ เจ้าจะไม่มีวันได้กลับอีก แทยอน" องค์ราชาเอ่ยจบ พร้อมกับควันสีดำที่พวยพุ่งโอบร้อมลอบกายและผลันหายไปทันตา

     โบอาที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆถึงกับใจหายวาบกับการกระทำและประโยคร่ายยาวขององค์ราชา ที่ผ่านมาองค์ราชาไม่ใช่คนที่ชอบต่อปากต่อคำกับใคร เพียงแค่ใครที่ขัดใจเขาไม่ว่าจะสำคัญเพียงใดล้วนจบสิ้นดวงวิญญาณด้วยน้ำมือขององค์ราชาด้วยซ้ำ... อาจเป็นเพราะนางฟ้าตนนี้สำคัญกับเขาจริงๆในฐานะเครื่องสังเวยนะหรือ 
     เมื่อโบอาเห็นควันสีดำลอยหายไปจนหมด จึงรีบปลีตรงเข้าไปหาร่างเล็กที่นั่งสั่นอยู่กับพื้นทันที ทันทีที่มือสีขาวซีดเหี่ยวแตะเข้าที่เนื้อแขนของนางฟ้าสาว
     "ว้าย!" ความร้อนราวกับจะเผาไหม้มือปิศาจชรา ทำให้โบอารีบชักมือกลับ เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย 
     "แทยอนเจ้าเป็นอะไรไป" เมื่อไม่สามารถแตะกายนางฟ้าตัวน้อยได้ โบอาจึงเปลี่ยนเป็นเดินอ้อมไปยังเบื้องหน้าพร้อมกับค่อยๆ โน้มหน้ามองสังเกตใบหน้าหวานที่บัดนี้เปื้อนด้วยคราบน้ำตา ใบหน้าที่เคยขาวสว่างแลดูสีแดงขึ้นเจือ ลมหายใจร้อนพ่นออกมาจากจมูกเล็กจนเป็นไอ 
     "เจ้าเป็นไข้หรอ" โบอาพยายามถามนางฟ้าสาวที่ตอนนี้ท่าทางตาลอยๆแล้ว 
     "ข้า..มะไม่เป็นไร..." แทยอนเมื่อเห็นปิศาจชราเป็นห่วงจึงค่อยๆ ออกแรงที่แขนดันพื้นให้ตัวเองยืนขึ้น แต่ความรู้สึกปวดจี้ดที่หัวกำลังทำร้ายเธอ บวกกับความรู้สึกหนักอึ้ง และ ความรู้สึกร้อนไปทั่วกาย ร่างเล็กค่อยๆพยุงกายยืนได้ในที่สุด และ... 

ตุบ 
     ร่างเล็กร่วงลงสู่พื้นหินเย็นในที่สุด พร้อมกับสติที่ดับวูบทันที 



ณ  บริเวณปีกขวาของปราสาทอันเป็นที่อยู่ขององค์ราชาเพียงผู้เดียว (ปกติสถานที่ที่องค์ราชาใช้ทำงานพูดคุยสื่อสารกับปิศาจด้วยกันจะเป็นกลางปราสาทหรือห้องโถงใหญ่ ส่วนบริเวณปีกด้านซ้ายจะเป็นเหมือนสถานที่จิปาถะ เช่น หอสมุด ห้องครัว ห้องอาหาร ลานฝึกต่างๆที่ปิศาจสามารถเข้านอกออกในได้ ส่วนด้านปีกขวาทั้งหมดจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวเฉพาะขององค์ราชาเท่านั้น)

     "ท่านช่วยนางด้วยเถิดองค์ราชา" โบอาเอ่ยกับองค์ราชาที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างไกลแสนไกล ส่วนร่างปิศาจชรายืนอยู่ที่หน้าบานประตูใหญ่ทางเข้าปราสาทปีกขวา เธอมาร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ปกครองอาณาจักรปิศาจเพราะ ด้วยพลังของเธอไม่สามารถจะเคลื่อนย้ายร่างกายหรือแบกร่างกายที่ร้อนดั่งไฟของนางฟ้าสาวให้ขยับเขยื้อไปจากพื้นหินเย็นกลางหอสมุดได้ แม้จะวานปิศาจตนอื่นๆแล้วก็ตาม ก็ไม่อาจมีปิศาจตนใดที่ในยามพลบค่ำจะทำให้ได้ เธอจึงต้องบากหน้ามารบกวนเวลาส่วนตัวขององค์ราชา (ตัวเองเป็นคนทำแทยอนป่วยแท้ๆ) 
     "....." ไม่มีเสียงตอบรับจากองค์ราชาที่ฟังเสียงร้องขอของโบอา
     "หากนางตายขึ้นมา ท่านจะสูญเสียเครื่องสังเวยสำคัญได้นะเพคะ" เมื่อปิศาจสาวไม่เห็นปฏิกิริยาจากองค์ราชาจึงงัดไม้เด็ดขึ้นมาเอ่ยเพื่อให้องค์ราชาใจอ่อน และดูเหมือนจะได้ผล ร่างองค์ราชาขยับเล็กน้อย ไม่นานควันก็พวยพุ่งรอบกายปิศาจหนุ่มแล้วหายไปในที่สุด เขาคงจะไปยังหอสมุดแล้วเป็นแน่แท้ 

ณ หอสมุด 
     ร่างปิศาจหนุ่มมาปรากฎอยู่ที่เดิม ที่จากมาเมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้ว ดวงตาเรียวสีนิลหลุบดู ร่างนางฟ้าสาวที่ดูไร้เรี่ยวแรง นอนขดอยู่กับพื้นหินสีดำ แขนเล็กยกขึ้นเกาะกายเหมือนต้องการหาความอบอุ่ม มีน้ำบางอย่างผุดออกมาตามไรหน้าจนเปียกชุ่ม ริมฝีปากเล็กที่เคยเป็นสีชมพูบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงก่ำ เรียวคิ้วบางขมวดเข้าหากันบ่งบอกถึงความทรมานที่เกิดขึ้นในกาย ลมหายใจแผ่วที่เข้าออกมีไอร้อนลอยออกมาเรื่อยๆ ผิวสีขาวเนียนบัดนี้เปื้อนด้วยสีแดงไปทั้งกาย
     "...." แบคฮยอนเห็นร่างเล็กที่ดูท่าทางไม่น่าจะรอดดั่งที่ปิศาจชรากล่าว ทำให้เรียวคิ้วหนาเผลอขมวดกันเล็กน้อย 
ไม่นานนักโบอาก็ปรากฎกาย แบคฮยอนเห็นว่าปิศาจชรามาแล้ว ร่างสูงจึงค่อยๆย่อตัวลงเข้าไปใกล้ร่างนีออนของนางฟ้าสาว มือหนาช้อนร่างเล็กขึ้นมา 

กึก 
     เแบคฮยอนขบฟันกรามสะกัดกั้นความรู้สึกแสบร้อนที่กำลังเผาไหม้แขนของเขาทันทีที่ช้อนร่างเล็กขึ้นมาเต็มกาย 

ร้อน... ทำไมเจ้าถึงตัวร้อนหยังกะเปลวไฟโลกันแบบนี้ 
     ปิศาจหนุ่มนึกในใจพลางก้มมองร่างเล็กในอ้อมแขน แล้วในกายเจ้าจะร้อนเพียงใดแทยอน แต่แล้วคำถามแปลกๆก็พลันหายไปเมื่อ แบคฮยอนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่เริ่มกระทบผิวหนัง 
     "องค์ราชาเสื้อผ้าของท่าน..." โบอาเอ่ยเมื่อเห็นเปลวควันสีเทาค่อยๆพวยพุ่งจากบริเวณแขนเสื้อที่อุ้มร่างนางฟ้าสาวอยู่ 
     "รีบพาข้าไปห้องนาง" แบคฮยอนเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งเฉย ตรงข้ามกับความรู้สึกแสบที่หนักขึ้นทุกคราหากอุ้มนางนานกว่านี้ เห็นทีแขนของเขาคงจะไหม้เป็นผุยผงก็เป็นได้
     เมื่อโบอาได้ยินจึงรีบเดินนำองค์ราชาพาไปยังห้องนอนของนางฟ้าสาวเจ้าปัญหาทันที เดินขึ้นไปชั้นสองไม่นานก็ถึง ร่างสูงเดินก้มลอดเข้าไปยังในประตู ภายในห้องตกแต่งด้วยบรรดาเถาวัลย์ใบไม้สีเขียวเต็มห้อง ความสว่างจากเขียนราว 20 กว่าเล่ม ส่งผลให้กายที่เคยเย็นยะเยือกรู้สึกร้อนขึ้นมาทันที บวกกับร่างที่อยู่ในอ้อมกอดที่กำลังละลายเสื้อของเขาและเนื้อแขนอย่างช้าๆ ครั้นดวงตาเรียวเห็นเตียงจึงรีบวางร่างเล็กลงเตียงทันที เมื่อวางร่างเล็กพ้น องค์ราชายลำแขนของตนขึ้นมาสำรวจ บาดแผลที่เกิดกับแขนทั้งสองข้างเหมือนดั่งโดนน้ำร้อนโลกันต์ลวก และไม่มีทีท่าจะหายได้เอง... เรียวคิ้วหนาขมวดเป็นปมเมื่อพบเห็นกับสิ่งที่ไม่เคยพบเจอ 

ซู่ 
     แต่เพียงไม่นาน บรรดาฟูกที่ทำจากผ้า และเครื่องนอนสีขาวที่ฮยอนอาไปหามาจากโลกมนุษย์ก็ค่อยๆละลายเพราะความร้อน ร่างเล็กค่อยๆร่วงลงสู่เตียงหินในที่สุด 
     "นางเป็นอะไร" แบคฮยอนเป็นอาการประหลาดจนอดที่จะถามปิศาจชราที่ยืนอยู่ข้างไม่ได้
     "นางเป็นไข้เฉียบพลันค่ะ เพราะอารมณ์เครียดที่สะสม แล้วก็อาการใจเต้นจนทำให้เลือดสูบฉีดผิดปกติค่ะ" 
     "....." เมื่อครั้นฟังปิศาจชราอธิบาย ทำให้ปิศาจหนุ่มกลับไปมองร่างเล็กที่นอนขดเหมือนกับกำลังรู้สึกหนาว ทั้งที่กายกลับร้อนเช่นนั้น 
     "ข้าจะพานางไปนอนเตียงของข้า" สิ้นประโยค แบคฮยอนก็ก้าวเข้าใกล้ร่างเล็กที่สั่นเทา พร้อมกับกัดฟันกรามแล้วโอบร่างแทยอนขึ้นอีกครา 
     "เมื่อถึงเวลาข้าวกับยา รบกวนท่านมาดูแลนางด้วยแล้วกัน ข้าอนุญาตให้ท่านเข้าออกห้องนอนชั่วคราว" แบคฮยอนเอ่ยพร้อมผงกหัวให้โบอาเชิงบอกลา ไม่นานร่างสูงก็หายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงปิศาจหญิงชราที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆ 

ณ ห้องนอนองค์ราชา 
พรึ่บ!
     "....." แบคฮยอนมาถึงยังห้องนอนของตน และรีบวางร่างเล็กลงยังที่นอนสีดำสนิทของตน มือหนาค่อยๆเอื้อมผ้าห่มหนังสีดำขึ้นมาปกคลุมร่างเล็ก เป็นอย่างที่คิด เพราะที่นอนและเครื่องนอนของเขาทำมาจากหนังมังกรไฟ จึงทำให้ต้านความร้อนได้ดี และ ในขณะเดียวกันก็มอบความเย็นให้แก่ร่างกายได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าอาณาจักรนรกจะหนาวเหน็บเพียงใด แต่สำหรับแบคฮยอนก็ยังไม่เย็นเพียงพอ เครื่องนอนนี้จึงช่วยปิศาจหนุ่มขี้ร้อนได้เป็นอย่างดี 
     ดวงตาเรียวสีนิลหลุบตามองร่างเล็กที่ดูเหมือนจะสงบลง เรียวคิ้วบางที่เคยขมวดคลายลงอย่างเห็นได้ชัด กายที่เคยเป็นสีชมพูเรื่อค่อยๆกลับสู่สภาพปกติ... 
     "นางฟ้าเอาใจยากซะจริง"






(จบตอน)
__________
มันคือความลำบากในการแต่งฟิคขณะที่หูฟังบุพเพสันนิวาส 5555555555 จะพิมพ์เจ้าค่ะหรือออเจ้า เสียให้ได้ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

496 ความคิดเห็น

  1. #115 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:47

    มีให้เข้าไปห้องนอนด้วย -///-



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 เมษายน 2561 / 14:10
    #115
    0
  2. #103 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 12:51
    โอ๊ย ฉันหยุดยิ้มไม่ได้ ^^
    #103
    0
  3. #102 Channev (@channev) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 00:34
    แขนจะไหม้แต่ก็อุ้มเข้าห้องตัวเองไปเลยนะคะ ใจดี๊ใจดี อยากได้
    #102
    0
  4. #101 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:47
    ชอบอ่ะสนุกมากกเลยยนนมาต่อเร็วๆน้าาา
    #101
    0
  5. #100 bbam_bbam (@bbam_bbam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 13:00
    รอค่าาาา สนุกมากกกกก
    #100
    0
  6. #99 kktnpp (@kktnpp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 02:17
    เปงห่วงก็บอกมาเถอะค่ะองค์ราชาาา พาไปนอนห้องระวังตกหลุมรักนางฟ้าสาวได้น้าา รอค่าา
    #99
    0
  7. #98 Kokobee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 02:05

    ไม่รักเเทยอนจริงๆหรอ ไม่อ่อนโยนเลยพี่เเบคค ติดตามค่าชอบเรื่องนี้มักๆๆๆ

    #98
    0
  8. #95 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 23:41
    แหมๆๆองค์ราชาจะให้แทยอนเป็นเครื่องสังเวยจิงๆอ้อ รักไรท์จังถึงขนาดแต่งนิยายกะดูบุพเพไปด้วย55มาต่อเร็วน่าไรท์รออยู่
    #95
    0
  9. #94 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:51
    แหมๆๆๆๆ เปงห่วงเพราะเปงเครื่องสังเวยแค่นั้นจริงเรอะ อุอิอุอิ อย่าว่าแต่ไรท์แต่งยากเลยค่ะ รีดก็อ่านยากเพราะหูก็ฟังบุพเพอยู่เหมือนกัน5555555
    #94
    0
  10. #93 KantichaNeampan (@KantichaNeampan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 17:16
    รอนะค่ะ
    #93
    0
  11. #92 bbam_bbam (@bbam_bbam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 10:03
    รอค่าาาาา
    #92
    0
  12. #91 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 09:16
    องค์ราชาไม่ดุน่ะไม่ดุ
    #91
    0
  13. #90 kktnpp (@kktnpp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 08:02
    องค์ราชาจะปล่อยให้แทยอนเป็นเครื่องสังเวยจริงๆหรอออ จะใจแข็งมั๊ยเนี่ยยย สู้ๆนะคะไรท์ รอค่าา
    #90
    0
  14. #89 Channev (@channev) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 01:31
    องค์ราชาทำไมดุอย่างเง้ ทรงเก้วกาดยิ่งนัก
    #89
    0
  15. #88 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 01:01
    นางฟ้าขี้อ้อนนน รอค่ะ^^
    #88
    0
  16. #87 Krystal♥. (@panps123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 00:46
    มาอีกเถอะค่ะ พลีสสสสส
    #87
    0
  17. #86 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 00:43
    ไม่ต้องภาวนานะแทยอน ยังไงก็ใช่แน่ๆ ใช่มั้ยคะไรท์-.-
    #86
    0
  18. #85 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 00:33
    กรี๊ดดดดดดีใจไรท์กลับมาแล้ววว
    #85
    0
  19. #84 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 00:29
    อ๊ากกกกรักไรท์จุงเบยไรท์อย่างงี้และที่ต้องการเข้าใจรีท55มาต่อเร็วๅน่าไรท์ต้องมาต่อน่าาไรท์
    #84
    0