ฺBaekTae : Blood Sweat & Tears

ตอนที่ 22 : ความหนาวเหน็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    23 ส.ค. 62










     ฉันตื่นลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับบรรยากาศที่คิดถึงมาตลอด อากาศอุ่นปะทะกาย พื้นที่โดยรอบสว่างจ้าจนต้องหรี่ตา กลิ่นหอมอ่อนๆของต้นไม้ประจำอาณาจักร เสียงแจ้วจ้าวของบรรดานางฟ้ารับใช้ และ บรรดาพี่สาวน้องสาว 

     นั้นคือวินาทีแรกที่ฉันรู้สึกดีใจอย่างยิ่ง ได้กลับมาแล้ว ที่ที่จากมา ที่ที่หวนคิดถึง นึกว่าความฝันจนเผลอหยิกตัวเองแรงๆไปหนึ่งที ก่อนจะตามด้วยฝ่ามือเล็กๆของพี่ไอรีน ความเจ็บแบบคันๆทำให้ฉันฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข 

     "ไม่ได้ฝันไป!" ฉันพูดออกมาเสียงดัง
     "ก็ใช่สิยะ" พี่ยุนอาที่ยื่นจานแอปเปิ้ลผลไม้ของโปรดมาให้ 

     .........

ฉันเงียบไปพักหนึ่ง รู้สึกเหมือนกับนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้...

     "เห้ย ร้องไห้ทำไม" และมันคือวินาทีถัดมา 
     "ฮะๆ หนูดีใจ" ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไม่มีท่าทีจะหยุดไหล 

     "ไม่เป็นไร ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ" พี่ไอรีนลูบหลังฉันเบาๆ 
     "ฮึก อื้อ อื้อ" ฉันกลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม บรรดาพี่สาวน้องสาวล้อมเตียงปลอบใจฉันยกใหญ่ ส่วนฉันทำได้เพียงยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่คิดว่าคงน่าเกลียดของตัวเอง ปล่อยโฮเหมือนกับเด็กน้อย 

     ใช่ ฉันควรจะมีความสุขสิ แต่ก็ไม่ใช่เลย มันเจ็บ มันปวดไปทั้งใจ เหมือนกับว่าได้ทิ้งอะไรบางอย่างที่รักมากเพื่อที่จะได้กลับมาที่นี้ แผ่นหลังกว้างในชุดที่มักเห็นเป็นประจำ แผ่นหลังนั้นกับฉากหลังที่เต็มไปด้วยสีดำ....  


     1 วันกับการนั่งทบทวนคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาราวกับฝัน แต่มันคือความจริงรอยแผลเป็นจากกริชปิศาจตรงท้องแขนด้านขวาของฉันคือเครื่องช่วยยืนยันทุกสิ่ง.... 
     3 วันกับการนึกถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยอมปล่อยฉันกลับมา....

     1 สัปดาห์ ที่กลับมาทำทุกอย่างที่อยากทำ ทุกอย่างที่แสนคิดถึง 
     เข้าสู่ 1 เดือน ที่ถูกมองว่าเป็นนางฟ้าเปื้อนมลทิน เพราะผมสีดำสนิทนี้

     2 เดือน ที่รับรู้ว่าสายตาของเหล่าทูตสวรรค์ได้มองฉันเปลี่ยนไปตลอดกาล ไม่ได้เทิดทูน ไม่ได้ยกยอ หรือแม้แต่ดวงตาจากผู้เป็นแม่ที่มักจะหลบสายตา ยังดีที่พี่สาวและน้องสาวยังคงผลัดกันมาเล่นด้วยแม้ว่าทุกคนจะมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำก็ตาม
     
     ฉันเริ่มหลับยากขึ้น เพราะความเครียดที่สั่งสมจากสายตาดูถูกเหล่านั้น บางคืนก็แอบนึกน้อยใจในโชคชะตาจนร้องไห้ออกมา บางคืนก็คิดถึงอ้อมกอดในฝันที่คอยกล่อมให้ฉันไม่ต้องฝันร้าย บางคืนก็หลับไม่ลงจนถึงเช้านึกหาวิธีออกจากที่นี้ ไปอยู่เมืองมนุษย์ดีมั้ย หรือว่า กลับไปโลกใต้ดิน...แต่ก็ไม่รู้ว่าปิศาจที่เคยบอกรักยังรอต้อนรับกันอยู่รึเปล่า 

     ทุกๆวันฉันเลือกที่จะออกมานอกห้องพัก เดินอยู่ในสวนแห่งหนึ่งที่มีเพียงความทรงจำของฉันกับเขา...ดอกกุหลาบสีดำที่เด่นตระหง่าท่ามกลางกุหลาบสีขาว มันยังไม่ถูกตัด คริสตัลบอกว่าตัดไม่ได้ เคยสั่งตัดแล้วก็ตัดไปออก ราวกับคำสาปเลยว่ามั้ย มองดูดอกไม้สีดำที่แข็งแรงและโดดเดี่ยว ก็มักทำให้นึกถึงใครบางคนที่ดินแดนข้างใต้ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง...คิดถึงกันบ้างไหม 
     ส่วนฉันคิดถึงนายจนแทบไม่ไหว...อยู่ที่นี้ไม่เห็นมีความสุขเลยแบคฮยอน ทุกคนมองข้าเป็นเหมือนเนื้อร้าย ตัวประหลาด คิดถึงเจ้า คิดถึงท่านโบอา คิดถึงฮยอนอา คิดถึงทุกคน...

     เข้าสู่เดือนที่ 3 ฉันถูกปลดจากตำแหน่งรัชทายาท...


     "ไง" น้ำเสียงนุ่มติดกวนตามสไตล์เฉพาะตัวของผู้ทักทายเรียกให้ฉันที่กำลังง่วนกับการวาดรูปหันไปมอง 
     "ไง" ฉันวางพู่กันลง หันไปสนใจผู้มาใหม่ 
     "สบายดีใช่มั้ย กว่าจะได้เจอ" ฉันส่งหัวเราะแห้งให้กับเทวดาตรงหน้า ใช่...ตั้งแต่กลับมา พักรักษาจนหายดี ฉันก็รู้สึกได้ว่า ถูกคุมเข้มมากขึ้นกว่าเดิม ทุกคนที่จะมาหาฉันนอกจากพี่น้อง ล้วนผ่านการตรวจสอบเคร่งครัด 
     "ดีใจด้วยนะ เรื่องตำแหน่ง" ฉันกล่าวกับผู้ที่จะได้ขึ้นครองราชย์แทนต่อจากท่านแม่ เทวดาโอเซฮุน เขาเป็นทหารชั้นแนวหน้าของอาณาจักร รองจากตัวฉันที่เกิดมาพร้อมกับคุณลักษณะตามคำภีร์ ก็คงเป็นเขาที่เหมาะสมตามคัมภีร์มากที่สุด และช่างโชคดีที่เขาติดภารกิจสำคัญที่เมืองมนุษย์ เลยไม่ได้ตามติดขบวนทหารเทวดาที่ไปก่อสงครามเมื่อวันวาน 
     
     คริสตัลเล่าให้ฟังเช่นกันว่ามันน่ากลัวมาก ไม่ถึง 1 นาที ทหารทั้งหมดโดนบางอย่างจนกระอักเลือดตาย และเลือดที่ออกมาไม่ใช่เลือดของชาวเรา....  
     "ก็เฉยๆ" เซฮุนเป็นญาติห่างๆของฉัน แต่ถ้าละให้ย้อนประวัติก็คงยาวพอตัว ญาติห่างๆที่ยังมีคงยศศักดิ์ เดิมทีเขาถูกวางตัวเป็นคู่หมั้นของฉันเอาไว้ เราดีต่อกัน แต่ก็ไม่ได้รักกัน
     "งานราชพิธีถึงไหนแล้ว" 
     "นี้เจ้าจะถามเรื่องนี้จริงดิแทยอน" สีหน้าเซฮุนทำให้ฉันลอบยิ้ม เทวดาตัวสูงตรงหน้าเปือนหน้าหนีก่อนจะยกมือมาเกาแก้มแก้เขินซะงั้น
     "ดีใจด้วยนะ ไม่ต้องเครียดแล้ว" จนเผลอแซวไม่ได้ ใช่...เขาไม่ได้ชอบฉันหรอก คนที่เขาชอบคือ พี่ยุนอา ต่างหาก ชอบถึงขนาดเคยมานั่งปรึกษาฉันเรื่องนี้ซ้ำๆว่าควรจะทำยังไง ฆ่าคนดีมั้ยจะได้เปื้อนมลทิน ไม่ต้องหมั้นกับฉัน 555555 

     แต่แล้วสุดท้ายโชคชะตาก็เข้าข้างเทวดาเซฮุนคนนี้ให้ได้แต่งงานกับพี่ยุนอาในที่สุด ซึ่งพี่ยุนอาก็ขัดคำสั่งท่านแม่ไม่ได้ ในเมื่อเป็นบัญชาลงมา สิ่งที่ลำบากสำหรับว่าที่องค์ราชาทูตสวรรค์คนนี้คงจะเป็นการเอาชนะใจว่าที่ชายาอย่างพี่ยุนอาละมั้ย

     "ให้ตายสิแทยอน แล้วดูผมเจ้า มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ทุกคนมักเปลี่ยนเรื่องหนีทุกครั้งเวลาที่เขิน 
     "เรื่องมันยาว" จนถึงตอนนี้ฉันก็เลือกที่จะไม่เล่าเรื่องพวกนี้ให้ใครฟัง จะว่ายังไงดี ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่มันอธิบายยาก....
     "เอาเถอะ ก็เหมาะกับเจ้าดี" ก็มีแต่พวกคนดีที่คิดแบบนั้น แต่ส่วนใหญ่ก็คิดว่าฉันมันนางฟ้าตกสวรรค์เสียมากกว่า 
     "ขอบใจ ข้าก็ชอบมันนะ" ฉันจับผมสีดำของตัวเองขึ้นมาดู 
     "มันทำให้เจ้าดูโตขึ้น" 
     "เอ้ะ เจ้าอ้วนขึ้นรึเปล่า นรกกับข้าวอร่อยหรอ"
     "กวนนัก เดี๋ยวก็ปาจานสีใส่ซะหรอก"
     "55555555" 




     เดือนที่ 4 แล้ว ผ่านไปไวมากๆ วันนี้ก็เหมือนเคยๆ อาณาจักรสวรรค์ที่ข้ารักซึ่งตอนนี้ดูเหมือนจะไม่รักข้าซะแล้ว ไม่รู้ว่าข่าวลือที่ว่าฉันรักปิศาจได้แพร่หลุดออกไปจากนอกตัววัง พร้อมกับนิทานเล่าเก่าแก่ที่ว่า ทูตสวรรค์จะเปลี่ยนสีผมเป็นสีดำก็ต่อเมื่อมอบใจให้กับตัวตนที่แทนด้วยสีดำ นั้นก็คือปิศาจ...รวมทั้งประกาศที่ว่าฉันถูกปลดจากตำแหน่งออกมา ยิ่งทำให้ชาวสวรรค์จำนวนหนึ่งไม่พอใจ และ เรียกร้องให้ทางราชวังออกมาแถลง 

     ฉันถูกกักบริเวณให้เหลือแต่เพียงบริเวณที่พักและสวนด้านใน... และถูกเสนอให้ลองโกนผมเผื่อว่าผมที่งอกมาใหม่จะกลับมาเป็นสีเดิม แต่ฉันปฏิเสธ โกนไปก็เท่านั้นเพราะในใจของฉันมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากที่เดิมที่จากมา ยังคิดถึงคนที่นั่งอยู่บนบัลลังค์กลางปราสาทใหญ่สีดำอยู่ไม่เคยจาง 


     เข้าสู่เดือนที่ 5  ฉันรู้สึกแปลกๆ.... ทั้งมึนหัวง่าย หน้ามืดบ่อย หิวบ่อยๆจนต้องทานดอกคริสตัลวันละ 8 9 ดอก จู่ๆก็รู้สึกไม่ชอบใจอากาศแสนอบอุ่นนี้ขึ้นมา ฉันพยายามหาที่เย็นๆอย่างห้องน้ำเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสบายใจขึ้น คิดถึงสีดำมืด ไม่ชอบความสว่างจ้าจนน่ารำคาญสายตา สุดท้ายก็มักจะจบลงที่นั่งจ้องมองดอกกุหลาบสีดำนั้นแทน

     "อุก" และอาการล่าสุดคืออาเจียน... ฉันไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะเป็น ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไง มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ 

     ก้มมองดูหน้าท้องของตัวเองที่นูนขึ้นมาผิดปกติอย่างชั่งใจ 
     
     ฉันกำลังจะให้กำเนิดเลือดเนื้อของปิศาจ....ไม่สิ ต้องเป็นครึ่งปิศาจครึ่งทูต แค่คิดดวงตามันก็เห่อร้อนไปหมด หัวใจบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ฉันค่อยๆยกมือที่แทบจะไร้แรงของตัวเองลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ 
     ความรู้สึกในตอนนี้มันตีกันวนไปหมด ฉันกำลังจะเป็นแม่คน แต่เด็กที่จะเกิดขึ้นมา จะต้องรับกับอะไรที่เลวร้ายเหมือนที่ฉันกำลังเผชิญมาตลอดหลายเดือน และอาจจะเลวร้ายกว่านี้เมื่อเค้าเป็นครึ่งปิศาจ 

     ฉันจะทำยังไงดี ทำยังไง....

     ชั่ววูบหนึ่งก็เผลอนึกถึงเมืองใต้ดินที่แสนมืดมิด นึกถึงท่านโบอา... ถ้าไปที่นั้น มันจะดีกว่ารึเปล่า ลูกของข้าจะได้รับการยอมรับมากกว่ารึเปล่าหรือว่าไม่ต่างกัน

     ฉันตัดสินใจแอบเหล่านางฟ้าแม่บ้านและทหารเทวดาที่คอยเฝ้าเวรยามอย่างหนาแน่น หวังขอเข้าพบท่านแม่เพื่อปรึกษาเป็นการส่วนตัว แต่....

     "ท่านแม่สัญญากับเขาไว้แล้วไม่ใช่หรอคะ?" เสียงพี่ไอรีนที่ดังมาจากด้านในห้องสมุดส่วนตัวที่มักไม่มีทหารมาเฝ้าเวรยาม ทำให้ฉันที่กำลังจะเดินไปยังห้องทำงานของท่านแม่ต้องชะงักเท้า
     "ข้ารู้ แต่ข้าจะไม่บอก" น้ำเสียงเย็นเป็นเอกลักษณ์ของท่านแม่ทำให้ฉันรู้ว่าด้านในคือ แม่กับพี่ไอรีน ฉันค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ประตูและเห็นว่ามันปิดไม่สนิท ฉันแอบมองผ่านช่องประตูแคบๆ เห็นท่านแม่ที่มีสีหน้าคร่ำเครียดกับพี่ไอรีนที่คิ้วขมวดอยู่ พวกเขากำลังคุยอะไรกันอยู่? 
     "ท่านแม่กำลังจะผิดสัญญา"
     "แล้วเจ้าจะให้ส่งตัวแทยอนกลับไปขุมนรกนั้นอีกครั้งอย่างงั้นหรอ!" ฉันหรอ....พูดเรื่องของฉันอยู่งั้นหรอ สัญญาอะไร ทำไมต้องส่งฉันกลับไป

     แบคฮยอนตอนที่ฉันหลับไป ตอนที่ฉันไม่อยู่เจ้าทำอะไรกันแน่...คิดอะไรอยู่ 
     "แต่นางท้อง! ท้องกับเขา และท่านแม่ก็ให้คำสัตย์กับองค์ราชาปิศาจแล้วว่า ถ้าหากนางท้องจะต้องส่งนางให้กับเขา" .....

     ตัวของฉันชาวูบ คิดอะไรไม่ออก ระหว่างที่พี่ไอรีนรู้ว่าฉันท้อง หรือ ข้อสัญญาของท่านแม่กับแบคฮยอน 

     ดวงตาของฉันเห่อร้อน หัวใจเต้นระส่ำราวกับว่ากำลังดีใจ.... ดีใจงั้นหรอ ดีใจสิ่งใด ฉันไม่ควรดีใจกับข้อสัญญานี้ ฉันควรจะหวาดกลัวมัน แต่ไม่เลย...ฉันดีใจ เพราะฉันไม่อยากอยู่ที่นี้แล้วงั้นหรอ? 
     
     "ไม่ ข้าจะไม่ส่งแทยอนให้กับเขา"
     "แล้วเด็กในท้อง ท่านแม่จะทำยังไง" 
     "...กำจัดทิ้งซะ"


     "ท่านแม่!! ท่านพูดอะไรออกมา ท่าน-- ใครหน่ะ" 

 

แอ๊ด 


     "แทยอน.. แทยอน!"

 

     ฉันตกใจจนเผลอดันประตูห้อง ฉันนึกอะไรไม่ออกทำได้แค่วิ่งออกมา หัวใจเหมือนแตกสลายเมื่อได้ยินคำนั้นออกมาจากปากผู้เป็นแม่ ทำไม ทำไม ทำไม ในหัวของฉันมีแต่ประโยคนี้เต็มไปหมด น้ำตาที่หลั่งรินออกมาเทียบไม่ได้กับความเสียใจตอนนี้ 

 

     และคืนนั้นเอง ฉันก็ถูกคำสั่งจากองค์ราชินีให้ไปอยู่ บนหอคอยที่สูงที่สุดของปราสาท ห้ามออกไปไหน ห้ามให้ใครเข้าพบ ห้าม... 


     ใจร้ายเหลือเกิน ไม่แทบจะมาแก้ตัวกับข้าซักนิด บอกข้าซักนิดว่าแค่ความคิดชั่ววูบ ไม่ได้ตั้งใจ ท่านแม่....ได้โปรดอย่าทำอะไรลูกข้าเลย

 

     ฉันจะทำยังไงดี ฉันหนีออกไปไม่ได้ ไม่มีทางให้หนี แม้แต่ปีกโง่ๆยังแทบไม่มีแรงกระพือออกมา

      "พาฉันออกไปจากที่นี้ที ฉันไม่อยากอยู่ที่นี้แล้ว" ฉันร่ำไห้กับแสงจันทร์สีเหลืองทองยามค่ำคืนด้วยความเจ็บปวด มันผิดพลาดที่ตรงไหน ตรงที่ฉันเกิดมาเป็นนางฟ้า ตรงที่เราพบกันหรือตรงที่ฉันเผลอใจรักปิศาจ.... 

 

     2 วัน ฉันไม่แตะดอกคริสตัลแม้แต่ดอกเดียว ต่อให้หิวแค่ไหนก็ไม่แตะ แม้บรรดาพี่สาว น้องสาวจะแอบมาเข้าพบและคะยั้นคะยอให้ทาน ฉันก็ไม่กล้า...ถ้าเกิดมันอาบยาพิษล่ะ แล้วลูกในท้องจะเป็นยังไง ไม่ได้หรอก 

 

     "พี่แท กินเถอะ ตัลไปเด็ดมาเองกับมือ ไม่ผ่านใครทั้งนั้น" ฉันส่ายหน้าเบาๆ 

     "ถ้าเป็นแบบนี้ อย่ามาแต่เด็กในท้องเลย แม้แต่พี่ก็จะตายนะ" คริสตัลเห้วใส่ฉัน จนฉันสะดุ้ง และน้ำตาก็ไหลออกมา....

     "ฮึก พี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ฮึก พี่กลัว กลัวไปหมด ฮึก พี่จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี" ความรู้สึกหนักที่แบกไว้มันก็พรั่งพรูออกมา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินเป็นเวลานานจนตาบวมปูด 

     คริสตัลอยู่ปลอบใจฉันจนถึงเวลามื้อเย็น สุดท้ายฉันก็ยอมทานดอกคริสตัลที่น้องสาวนำมาให้แต่โดยดี.... 

 

 


     เป็นอีกคืนที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าและสงบ ฉันกอดเข่าจ้องมองไปยังดวงจันทร์ดวงเดิม


     เมื่อก่อนตอนที่มองดวงจันทร์สีแดง ฉันเฝ้าฝันคิดถึงอาณาจักรที่รัก แม่ พี่น้อง แต่บัดนี้ฉันมองดวงจันทร์สีเหลืองอร่าม เฝ้าคิดถึงชายคนหนึ่งที่รักยิ่ง 

 

ฟิ้ว

 

     สายลมมพัดเบาๆนำเอาความหนาวเย็นกระทบสู่ผิวหนัง แต่วันนี้อากาศดูหนาวผิดปกติ อาจจะเป็นเพราะว่าฉันอยู่ที่สูงก็ได้ หรือไม่ก็ใกล้เข้าฤดูหนาวเต็มที  ฉันยกมือลูบแขนตัวเองเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจว่าควรเข้านอนแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะไวไปก็ตาม 


     ฉันเดินเอื่อยไปยังเตียงนอนทิ้งตัวลงบนเตียง จัดหมอน

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

     เสียงเคาะประตูทำให้ฉันที่นั่งอยู่บนเตียงนุ่มชะงักเล็กน้อย เหลือบมองนาฬกาเป็นเวลา 3 ทุ่ม 

     "ใคร" เอ่ยถามไป แต่คิดว่าคงเป็นนางฟ้ารับใช้มาตรวจดูความเรียบร้อยอย่างเช่นทุกคืน 

     "..."  ไม่มีเสียงตอบกลับ

     "เข้ามาสิ ข้าไม่ได้ล๊อคหรอก" ตอบกลับแบบไม่ได้ใส่ใจอะไร ยังไงซะตอนนี้ฉันก็ไม่มีกะใจจะมาใส่ใจอะไรอยู่แล้ว  

 

 

แอ็ด... 

 

!! 

     ความหนาวเหน็บแผ่ซ่านไปรอบพื้นที่จนสัมผัสได้ หนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าอยู่ขั้วโลกเหนือบนโลกมนุษย์ หัวใจของฉันบีบแน่นจนเจ็บ เต้นเร็วและหนักจนได้ยินเสียงเต้นดังก้อง 


     ฉันมองที่ยังประตู แต่กลับไม่มีผู้ใดอยู่ตรงนั้น....

 

!!!

     "เจ้าควรทานอย่างอื่นนอกจากดอกไม้นั้น" น้ำเสียงนิ่งเรียบยิ่งทำให้ใจกระตุก พร้อมกับปรากฎร่างในชุดเครื่องแบบทหารเทวดาสีขาวที่กำลังนั่งคุกเข่าก้มหน้าให้กับฉัน มือฉันที่เคยเท้าแขนบนเตียงถูกมือเย็นที่แสนคุ้นเคยยกขึ้นมาจับ

 

     "...." ฉันพูดอะไรไม่ออก เหมือนน้ำท่วมปาก แต่น้ำตากลับกำลังทำท่าจะรื้อออกมาเสียดื้อๆ สัมผัสเย็นๆที่มือลูบไปมาช่างอ่อนโยน 

     "ลูกของข้าบ่นว่าท่านแม่ของเขาไม่มีความสุข" น้ำเสียงนิ่งๆ ใบหน้าไร้ความรู้สึก นัยตาสีดำสนิท.... แสงจันทร์ที่สาดแสงลงมาทำให้เห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือใคร ผมสีทองที่ถูกหมวกสีขาวกดทับเอาไว้ไม่ได้ทำให้เขาดูดีลดน้อยลงเลย ช่างเป็นปิศาจที่เหมาะกับสีขาวเสียจริงนะ 

 

     "ร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว" รูปประโยคแสนอ่อนโยนนั้นแหละยิ่งทำให้ฉันอยากร้องไห้กว่าเดิม นี้เขาจะมาแบบไหนอีก 

 

     "ฮึก เจ้าไปไหนมา" สุดท้ายก็ทนไม่ไหว พรั่งพรูทุกความรู้สึกมากมายออกมาผ่านน้ำตา ฉันสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ใกล้เข้ามาอย่างเด่นชัด 

     "ข้าไม่ได้ไปไหน.." มือเย็นจับใบหน้าของฉันให้เงยขึ้น ก่อนจะเป็นนิ้วเย็นๆที่กดลงบนเปลือกตาของฉันเบาๆลูบเบาๆไปมาคล้ายกับต้องการให้อาการตาบวมของฉันทุเลาลง 

     "ฮือ เจ้าหายไป" แม้จะถูกปิดตาแต่ฉันก็ไม่วายที่จะถามทุกสิ่ง ที่อยากรู้กับปิศาจตรงหน้า

     "ถูกแล้ว ก็ที่นี้ไม่ใช่ที่ของข้า" 

     "แล้วเจ้าปล่อยข้ากลับมาทำไม"

     "เพราะเจ้าอยากกลับบ้าน"

     "ทำไมไม่ฆ่าข้าเสียล่ะ"

     "ข้าจะฆ่าคนที่รักได้ลงคอได้อย่างไรกัน" สิ้นประโยคนั้น ฉันก็ได้แต่โผเข้ากอดความหนาวเหน็บที่แสนคิดถึง ฝ่ามือเย็นๆลูบแผ่นหลังฉันราวกับต้องการปลอบโยน ฉันฝังหน้าลงบนแผ่นอกปล่อยน้ำตาแห่งความเสียใจและคิดถึงออกมาอย่างเต็มที่ กลิ่นไอเย็นเฉพาะตัวของเขาที่ฉันแสนคิดถึงเป็นเครื่องยืนยันว่าฉันไม่ได้ฝันไปอีกครั้ง 


     ความเจ็บปวดทั้งหมดได้ถูกแช่แข็งจากความหนาวเหน็บนี้

 

 

     นานหลายสิบนาทีกว่าฉันจะหยุดร้อง "เจ้าสัญญาอะไรกับท่านแม่ของข้า"

     "รู้หรอ"

     "อืม"

     "ก็ให้นางสัญญาว่าจะพาเจ้ากลับมาถ้าหากว่าเจ้าท้อง"

     "ทำไม...เจ้าพูดเหมือนรู้ว่าข้าจะท้อง" ฉันถอดกอดจากคนตัวใหญ่ จ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งนั้นอย่างสงสัย 

     "ข้าไม่ได้ไร้น้ำยา" คำพูดนั้นทำเอาฉันต้องหลบดวงตาสีนิลและเผลอเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง ภาพค่ำคืนนั้นฉายกลับมาอีกครั้ง น่าอาย... ไม่น่าถามออกไปเลย

 

     "ทะที่เจ้าบอกว่า ลูกบอกว่าข้าไม่มีความสุขล่ะ" 

     "ข้าสื่อสารกับวิญญาณปิศาจเลือดบริสุทธิ์ได้" ว่าแล้วเขาก็หลุบตามองท้องกลมๆของฉันที่มันเริ่มใหญ่ขึ้นทุกที

     "เจ้าจะบอกว่าในนี้ คือ ปิศาจเลือดบริสุทธิ์อย่างงั้นหรอ เป็นไปไม่ได้" เพราะฉันเป็นนางฟ้า ยังไงเด็กในท้องก็สมควรมีเลือดของนางฟ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง 

     "ข้าแค่ลองเสี่ยงดู" 

     "ข้าไม่เข้าใจ" 

     "ไว้ข้าจะอธิบายให้ฟัง" บางอย่างที่เปลี่ยนไป ฉันเพิ่งจับความรู้สึกได้หลังจากสนทนากับเขามาซักพัก

     "....เจ้าพูดเก่งจัง" ฉันพูดไปอย่างงั้น ตั้งแต่เจอหน้ากัน เขาตอบฉันทุกคำถาม ตอบยาวด้วย ความรู้สึกดีใจตีตื้ออยู่เต็มอก ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาปรากฎตัว ปิศาจตนนี้เหมือนหลุดออกมาจากในฝันครั้งนั้น เหมือนพี่แบคของฉันไม่มีผิด  

     "แล้วไม่ดีรึไง" แม้น้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเดิมก็ตาม 

     "เปล่า เจ้าตอบทุกคำถามของข้า แปลกดี..." ฉันเหมือนเห็นรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าที่เรียบนิ่งนั่น  

 

     "ข้าตอบทุกคำถามของเจ้าเพราะเจ้าคือราชินีของข้าแทยอน" 





     'ข้า องค์หญิงแทยอน องค์หญิงลำดับที่ 4 ของสายเลือดนางฟ้าผู้ปกครองอาณาจักรทูตสวรรค์ ได้ออกจากวังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้ถูกลักพาตัวหรือไม่ได้ถูกบีบบังคับ แต่เป็นความเต็มใจของตัวข้าเอง เนื่องด้วยเหตุผลที่ว่า ที่แห่งนี้ไม่อาจต้อนรับตัวตนที่แปดเปื้อนของข้าและลูกของข้าได้อีกต่อไป นี้เป็นการตัดสินใจของข้า ได้โปรดอย่าได้ติดตามหาข้าอีกเลย.... 

     ท่านแม่ พี่ไอรีน พี่ยุนอา คริสตัล ขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง ข้าเลือกแล้ว ข้าเสียลูกไปไม่ได้ และข้าไม่อาจอยู่เป็นจุดสีเทาบนผ้าผืนสีขาวนี้ได้อีกต่อไป ที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับตัวข้าอีกต่อไป ขอบคุณที่เลี้ยงดูข้ามาจนเติบใหญ่ สั่งสอน ตักเตือน มอบทุกสิ่งให้แก่ข้า เมื่อถึงวันหนึ่งที่พวกท่านพร้อมจะยอมรับ ข้าจะกลับมาหาพวกท่านอย่างแน่นอน

                                                                                                                                                                                                                                                               แทยอน' 




     ฉันทอดมองเมืองที่รัก สีขาวที่สว่างไสวอยู่ตลอดเวลา ต้นไม้ ใบหญ้า ก้อนเมฆ ปราสาทที่ฉันอยู่ เหล่าผู้เป็นที่รักที่ตอนนี้คงหลับไหลอย่างยาวนานจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า แล้วฉันจะกลับมา ฉันสัญญา 

     "ไปกันเถอะ" น้ำเสียงเย็นเรียกให้ฉันหันกลับไปมอง 
     "อื้ม"

     แผ่นหลังกว้างที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดกลับมาเป็นสีดำดังเดิมเดินนำหน้าฉันเข้าไปยังในประตูเชื่อม และฉันก็ได้หันหลังให้กับอาณาจักรที่เกิดมา เพื่อเดินตามแผ่นหลังนั้น.... 

     เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทางเชื่อมระหว่างนรถกับสวรรค์จริงๆ รอบด้านมืดสนิท แม้ทางเดินจะเป็นสีขาวสว่าง แต่ทุกย่างก้าวที่แบคฮยอนเหยียบกลับมีสีดำแผ่นออกมา ฉันก้มมองรอยเปื้อนสีดำนั้นและเหยียบตาม และเมื่อทันทีที่เท้าแตะรอยนั้นมันกลับถูกสีขาวลบไป 

     ฉันยิ้มออกมาเบาๆ 

     "เดินไหวมั้ย" ฉันคงหูฝาดไปแน่ๆ ปิศาจกำลังเป็นห่วงฉันอยู่งั้นหรอ
     "ข้าเดินได้" 
     "เดินแบบนั้นเมื่อไหร่จะถึง" ว่าจบ แบคฮยอนก็หันกลับมาเต็มตัว เดินตรงมาที่ฉันอย่างไว

     "เดี๋ยว จะทำอะ-- ว้าย!" ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก เมื่อโดนปิศาจตรงหน้าประชิดตัวเขาก็อุ้มฉันขึ้นจนหาที่เกาะแทบไม่ทัน 

     ทุกอย่างรอบกายเร็วขึ้นอย่างน่าตกใจ ภายใต้อ้อมกอดเย็นๆ...

    กึก กึก ครือออ

     ฉันมาถึงหน้าประตูอีกฝั่ง โดยใช้เวลาไม่ถึง 1 นาที ประตูปานยักษ์ค่อยๆเปิดออก กลิ่นอากาศที่ต่างกันราวฟ้ากับเหวปะทะหน้าฉันอย่างจัง แต่กลับรู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจ 

     "กลับมาจริงด้วยแห้ะ" เสียงแหลมๆของฮยอนอาดังขึ้น
     "ยินดีต้อนรับกลับครับ" เสียงของดีโอ
     "ท่าเจ้าสาวล่าาา" อันนี้เสียงเจโฮป
     "ฮาวว" ไค 

     "แทยอน" 
     "ท่านโบอา" สายตาฉันหยุดลงที่ร่างผู้หญิงที่เปรียบดั่งแม่คนที่2 ก่อนจะทำท่าดิ้นในอ้อมกอดแบคฮยอนจนเขาขมวดคิ้วแล้วยอมปล่อยในที่สุด 

     ฉันฉีกยิ้มกว้างวิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของท่านโบอา.....






     
_______________________________________________

HAPPY แต่ไม่ ENDING นะจ้ะ >0< หมดซักทีความดราม่านี้ ฮูเล่ๆ

จริงๆ ตอนแถวๆนี้ เราคิดไว้หลายแบบมากเลยค่ะ มีคนเดาถูก เราเคยคิดจะให้เป็น Bad End เหมือนกัน แบบว่าองค์ราชาไม่ได้แพ้สงคราม แต่ไม่ยอมทำพิธีตามหนังสือ ส่งแทยอนกลับโลกสวรรค์ แล้วองค์ราชาก็ตาย....แทยอนก็คลอดลูกออกมาจากนั้นก็ตาย เหมือนตรอมใจอ่ะค่ะ จากนั้นทั้งสองคนก็เกิดใหม่เป็นมนุษย์ทั้งคู่ค่ะ คิดไว้ราวๆนี้ อีกพล็อตหนึ่ง ^^ แต่สุดท้ายก็เลือกพล็อตอันนี้แทน แฮ่ แฮปปี้ๆเน้อะ

หลังจากนี้คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับปิศาจกับนางฟ้าแล้วล่ะค่ะ ว่าเค้าจะเข้ากันได้ดีมั้ย จะมีตรงไหนที่เปลี่ยนไปรึเปล่า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

513 ความคิดเห็น

  1. #420 TongSupatsara (@TongSupatsara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 09:58
    งืออออ ทำไมทุกคนถึงมองน้องแบบนั้นอ่าาาาา สงสารน้องเลย ท่านแม่ก็ใจร้ายมากๆเลย
    #420
    0
  2. #417 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 11:52
    งื่อนางฟ้าได้อยู่ในที่ที่ควรจะอยู่แล้ว
    #417
    0
  3. #411 =^● ⋏ ●^= (@nanticha---kaka) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 17:27
    กลับมารับน้องแล้ววว สงสารน้องพอกลับมาอยู่อาณาจักรของตัวเอดราม่าก็มาเต็มเลย ยังดีที่พี่ๆน้องๆไม่ใจร้าย แต่ตอนนี้กลับมาอยู่ด้วยกันแน่ว กรี๊ดด พอฉากหวานคุณราชาก็น่ารักมากๆเลย ใจน้อง,-,
    #411
    0
  4. #393 เนตรนก (@pai_netty) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 16:54
    ฮืออออ น้ามตาต้องมาแล้วป้ะ ไฟนอลลี่มาก ประทับใจตรงที่องค์ราชาเขาพูดกับราชินีของเขาเยอะขึ้นเนาะ น่ารัก555555 มีความสุขกันซักทีนะ แงงง อยากอ่านฉากเค้าอ้อนกันน่ารักๆละ เป็นไปได้อยากเห็นมุมงุ้งงิ้งจากแบคฮยอนนะคะ // ใกล้จบแล้ว คุณไรท์สู้ๆๆๆ
    #393
    0
  5. #392 Taess (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 15:07

    มารับอาราชินีกลับเเล้วเนอะะ อยากเห็นฉากงุ้งงิ้งอ้อนองคราชาจังเลยค่ะ5555 ใจบางงงงง

    #392
    0
  6. #391 Nuchery (@sirilaknuch) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 01:12
    ทำไมเขินนนน ราชาปีศาจโหมดนี้ทำใจบาง😆😆
    #391
    0
  7. #390 Channev (@channev) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 00:57
    ฮือ ห้าเดือนที่ผ่านมาคงทรมานมากๆสำหรับแทยอน สงสารอ่าแง แม่ยังไม่มองหน้าเลย ดีที่พี่น้องที่ยังเหมือนเดิม ว่าแล้วว่าคุณปีศาจต้องมาหา พาน้องกลับบ้านเรานะคะ;-; ขอบคุณคุณไรท์ที่ไม่ใจร้ายถ้าพล็อตเดิมเราคงนอนใต้เตียงเลยคืนนี้ /เส้า ต่อไปนี้ก็คงมีแต่ความน่ารักสินะ แง่มๆ รองับ
    #390
    0
  8. #388 roseji (@roseji) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 23:19
    แงงงน่ารักกกก เค้าได้กลับไปอยู่ด้วยกันแล้ววว
    #388
    0
  9. #387 jj_1438 (@jj_1438) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 22:22
    คือตอนนี้ แทยอนผมสีดำ แบคผมสีทอง แสดงถึงว่าเค้าให้ใจกันและกันถูกมั้ยไรท์ ไม่ได้อ่านต่อเนื่องบางอันมันลืมอ่า
    #387
    1
    • #387-1 Good_Night (@n1i2c3e4) (จากตอนที่ 22)
      24 สิงหาคม 2562 / 00:00
      ถูกแล้วค้าาาา
      #387-1
  10. #386 BUTTERFLY'TY (@feangfha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 21:54
    งื้อออแบคฮยอนน่ารักก น่ารักกับแทยอนมากๆ เราชอบการดำเนินเรื่องของคุณไรท์ ดูสมเหตุสมผลดีค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ<3
    #386
    1
    • #386-1 Good_Night (@n1i2c3e4) (จากตอนที่ 22)
      24 สิงหาคม 2562 / 00:01
      ขอบคุณนะคะ 😭❤
      #386-1
  11. #384 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 21:16
    เค้าอยู่ด้วยกันแล้ววววว
    #384
    0
  12. #383 KPram (@KPram) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 19:38
    ห้ามกำจัดทิ้งงงง!!!!! ㅠㅠㅠㅠ ลุ้นไปหมดดด
    #383
    0
  13. #382 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 18:36
    ไม่ได้้้้ห้ามทำลายทิ้งนะ
    #382
    0
  14. #381 เนตรนก (@pai_netty) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 18:36
    เห้ย เรื่องใหญ่เลยนะนั่น ทำไงทีนี้ ราชินีจะใจร้ายใขดำทำได้ลงหรอ ไม่เอา แต่ฉันอยากให้เค้ากลับไปเจอกันมาก ถึงจะไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรก็เถอะ...
    #381
    0
  15. #380 BUTTERFLY'TY (@feangfha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 18:16
    ดิฉันจะแจ้ง!!! องค์ราชาเพคะ คิมแทยอนท้อง!!!!
    #380
    0
  16. #379 kktnpp (@kktnpp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 17:56
    หายสงสัยแล้วฮือ ก็คิดว่าทำไมถึงทำเพราะตอนในฝันก็ไม่อยากทำให้นางฟ้าตัวน้อยเจ็บปวด จะทำไงต่อทีนี้ นางฟ้าแทยอนหนี? แต่ถ้ากลับไปเมืองปีศาจ แทยอนกับลูกจะไม่โดนกล่าวหาใช่ไหม แทยอนจะไม่กลับไปในฐานะเครื่องสังเวยใช่ไหม ถ้าเป็นแบบนั้น ลงมาอยู่โลกมนุษย์เถอะนะ TT
    #379
    0
  17. #378 Exoo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 16:59

    ร้ายมากนะองราชา555 เเอบสงสารทั้งสองฝ่ายเลย รอค่าา

    #378
    0