ฺBaekTae : Blood Sweat & Tears

ตอนที่ 11 : ถล่ำลึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    19 ก.ย. 61












     ความรู้สึกร้อนสลับเย็นเกิดขึ้นหลังใบลิ้นทั้งสองสลับกัน ใบลิ้นอุ่นอ่อนเปี้ยยินยอมให้ใบลิ้นเย็นเกาะเกี่ยว ริมฝีปากขาวซีดสัมผัสความนุ่มที่น่าหลงใหลจากริมฝีปากสีชมพูอ่อน ครั้งแล้วครั้งเล่า... จนนางฟ้าสาวแทบจะขาดใจ จวบจนร่างกายที่แม้จะได้รับพลังงานจากดอกคริสตัลก็ตามแต่กลับไร้เรี่ยวแรงประหนึ่งว่าตนกำลังถูกดูดกลืนพลังงาน ความรู้สึกบ้าบิ่น อารมณ์อ่อนไหวที่ก่อขึ้นภายในจิตใจของนางฟ้าสาวมันคืออะไร...หรือสิ่งนี้จะเรียกว่า ความรัก

กึก 
     ชั่วขณะร่างปิศาจผู้ขโมยจูบกับหยุดชะงักกาย พร้อมกับถอดริมฝีปากอย่างฉับพลัน สร้างความงงงวยให้นางฟ้าตัวน้อยอย่างยิ่ง ดวงตากลมโตที่มองทอดไปที่ใบหน้าสีซีด ชั่ววูบหนึ่งแทยอนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกกังวลและสับสนจากดวงตาสีดำสนิทก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทดั่งเดิม 
     ทว่าความรู้สึกร้อนวูบตรงริมฝีปากเล็กยังคงไม่จางหาย แม้จะผละจากริมฝีปากบางซีดนั้น แทยอนเผลอเม้มริมฝีปากตนเพื่อขับไล่ความรู้สึกดังกล่าว ดวงตากลมโตหลุบต่ำมองหน้าตักของตนเอง

     "ความรัก" ประโยคที่ปิศาจหนุ่มเอ่ยมา ทำให้นางฟ้าสาวที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยสั่นเทิ้มหนักกว่าคราใด ประหนึ่งกำลังถูกปล้นความลับไป 
     "ความรักคือสิ่งที่เกิดจากสิ่งมีชีวิต 2 ชีวิต ที่รู้สึกดีต่อกัน เปิดใจรับซึ่งกันและกัน อารมณ์อ่อนไหว ความสุข ความลุ่มหลง ทุกสิ่งล้วนเกิดจากสิ่งที่เรียกว่าความรัก มนุษย์ เชื่อว่าความรักคือสิ่งสวยงาม... มนุษย์สร้างมนุษย์ขึ้นมาจากความรัก แต่ถึงกระนั้นความรักก็เหมือนดาบสองคม ที่มีด้านเสีย ความรักที่มากจนเกินไป สุดท้ายจะทำให้สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอาจสูญสลายไปอย่างทุกทรมาน หรือแม้จะไม่สูญสลายก็ย่อมทรมานกับความรู้สึกจากความรักอยู่ดี" องค์ราชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบใบหน้าไร้ความรู้สึก ขณะที่พ่นประโยคยาวเหยียดที่ตนเคยอ่านผ่านตามา 
     "...." แทยอนที่นั่งฟังอยู่เงียบ รู้สึกจุกได้ที่ลำคอ ใช่...ความรักคือสิ่งสวยงาม แต่ความรักก็คือสิ่งที่ฆ่าสิ่งมีชีวิตหนึ่งให้ตายได้เช่นกัน แต่..ความรักมันมีอะไรมากกว่านั้น 
     "นางฟ้าจะรู้สึกดีกับปิศาจได้อย่างไร และ ปิศาจย่อมไม่อาจรู้สึกดีกับนางฟ้าได้" เพียงวูบหนึ่งที่ประโยคดังกล่าวพ่นออกมาจากริมฝีปากบาง ดวงตาเรียวสีดำทมิฬกลับฉายแววสับสนจนนางฟ้าสาวจับได้ 
     "...." เช่นเดียวกับแทยอนที่สับสนกับประโยคเย็นจากปิศาจหนุ่มไม่แพ้กัน มือเล็กกำฐานเก้าอี้แน่น ดวงตากลมใสหลุบต่ำมองเนินขาตนเอง ความรู้สึกเหมือนบางอย่างจุกอยู่ที่คอ หัวใจที่เจ็บปวดดั่งกับว่าโดนมีดกรีดหัวใจดวงน้อยๆของเธอ รอบดวงตาร้อนผ่าว 
     "....." องค์ราชาที่กำลังอึ้งกับความรู้สึกแปลกประหลาด คำเอ่ยจากในหัวใจของหญิงที่เขาพึ่งขโมยจูบ ดวงตาเรียวทอดมองนางฟ้าตัวเล็กที่ก้มหน้า เขาทำไม่ได้... 
     "ออกไป" ประโยคสั้นๆจากนางฟ้าตรงหน้า ทำให้ร่างสูงชลูดชะงักค้าง ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งกลับรู้สึกเหมือนตนได้ทำสิ่งที่ผิดร้ายแรงลงไป คำไล่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เขาต้องฟังจากนางฟ้าคนนี้ ครั้งนี้...มันกลับทำให้เขารู้สึก 'เจ็บ' ที่หน้าอกข้างซ้าย 
     เขากำลังอ่อนแอ เขามีความรู้สึกมากเกินไป นี้มันไม่ถูก
     "อย่าเข้าใจผิดไป....ที่ข้าจูบเจ้า เพราะข้าต้องการข้อมูลจากเจ้า...อย่ามารักปิศาจอย่างข้า เจ้าควรจำใส่ใจเอาไว้ ว่าเจ้าเป็นแค่เครื่องสังเวย" 

     หลังปิศาจหนุ่มเอ่ยจบ ควันสีดำก็ค่อยๆโพยพุ่ง ควันเหล่านั้นอยู่ในสายตาที่มองต่ำที่ต้นขาของตน และควันก็ค่อยๆหายไปในที่สุด จังหวะเดียวที่น้ำตาจากนางฟ้าที่ร่วงลงสู่หน้าตักเล็ก 
     "ฮึก ข้าไม่ได้อยากรักเจ้า...." เสียงร้องไห้เล็กๆภายในห้องสว่างที่สุดของปราสาท ไม่ได้ดังก้องจนสามารถให้ใครได้ยิน มีเพียงเธอและสิ่งของภายในห้องที่รู้   





2 วันต่อมา 
     "นางกินกลับมากินได้เป็นปกติแล้วค่ะ ยิ้มแย้มแจ่มใสดี อาจจะทานเยอะขึ้นด้วยซ้ำ" น้ำเสียงกับใบหน้าที่ดูดีใจออกนอกหน้าของปิศาจแก่ ที่มารายงานอาการของเครื่องสังเวยให้แก่องค์ราชาฟัง 
     "งั้นหรอ.." องค์ราชาตอบรับส่งๆ หากแต่ภายในใจยังคงครุ่นคิดบางอย่าง ตั้งแต่วันนั้น... 
     มันก็ดีแล้วที่นางไม่เก็บมาคิดมากและเชื่ออย่างที่เขาเอ่ยก่อนจาก
     แบคฮยอนคิดในใจ 
     "อย่าให้นางเป็นอะไรอีกหล่ะ 9 วันนางจะต้องถูกใช้ในพิธีการแล้ว และข้าก็จะไม่ไปวุ่นวายกับนางอีก" ปิศาจหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นใบหน้าไร้อารมณ์ เหมือนกับดับฝันของปิศาจชราและเตือนเธอว่าไม่ควรผูกพันธ์กับนางฟ้าที่มาอาศัยในฐานะเครื่องสังเวยให้มากนัก 
     "เพคะ ข้าขอลา" ปิศาจแก่โบอาผงกหัวยอมรับ ดวงตาที่ไม่อาจปกปิดแววตาที่เศร้าหมองได้เงยหน้ามองผู้เป็นองค์ราชาหนึ่งครั้ง ก่อนจะก้มตัวแล้วหายไปในที่สุด 



ณ หอสมุด 
     "ท่านโบอา ท่านไปไหนมา" นางฟ้าตัวน้อยรีบวางนิยายก่อนจะตรงปรีไปหาปิศาจชราที่ค่อยๆก้าวเข้ามาจากประตู หากแต่ไม่มีคำตอบจากโบอา มีเพียงรอยยิ้มเศร้าๆที่ฉาบอยู่บนใบหน้า มือเหี่ยวซีดค่อยๆยกขึ้นเกลี่ยแก้มใส 
     "ท่านเป็นอะไร?" แทยอนเอ่ยเมื่อเห็นท่าทางของปิศาจคนสนิทตรงหน้าที่ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก 
     "ข้าจะทำอย่างไรดี" น้ำเสียงปนเศร้าทำให้แทยอนเริ่มใจไม่ดี นางเป็นเพียงลูกครึ่งปิศาจ นางมีครึ่งหนึ่งของมนุษย์ และนางก็เธอหลงเอ็นดูนางฟ้าตัวน้อยตรงหน้า แม้จะดื้อแพ่งไปบ้าง แต่กลับเป็นเด็กที่สดใส คอยเป็นห่วง คอยดูแล ถามไถ่เพื่อช่วยเหลืองานของปิศาจอย่างเธอมาตลอด เวลาเกือบ 2 อาทิตย์ ทำให้เธอผูกพันธ์กับนางฟ้าตัวน้อยตรงหน้าเสียจนลืมไปว่าเธอถูกพามาในฐานะอะไร...
     "ท่านหมายถึงสิ่งใด" น้ำเสียงหวานจากแทยอนเอ่ยถาม พร้อมกับเรียวคิ้วบางที่ย่นเข้าหากัน 
     แค่ 9 วันเองหรอ...
     "ไม่มีอะไรหรอก เจ้าช่วยไปเก็บลูกสนให้ข้าหน่อยนะ" ปิศาจแก่เลือกตัดเรื่องเครียดทิ้ง ก่อนจะหยิบตะกร้าใบขนาดพอดียื่นให้นางฟ้าตัวน้อยตรงหน้า ที่กำลังมีท่าทีงงงวย 
     "ได้สิ ข้ากำลังหิวพอดี จะได้แวะไปเด็ดดอกคริสตัลด้วย" นางฟ้าตัวน้อยเอ่ยอย่างร่าเริง รับตะกร้ามาอย่างอารมณ์ดี และเดินออกไปยังประตูอีกฝั่งของหอสมุดเพื่อไปยังสวนสมุนไพร  
.
.
.
ตึง 
     เมื่อประตูบานใหญ่ปิดลง ดวงตาที่เคยฉายแววสดใสกลับดับวูบลงเป็นหม่นหมอง รอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้าหวานเมื่อครู่กลับเรียบเฉย ใช่แล้ว...เธอไม่ได้หายดี เธอไม่ได้ไม่คิด แต่เธอ....คิดอะไรที่มากกว่านั้น
     ใบหน้าหวานเงยหน้ามองไกลไปยังภูเขาฝั่งขวาที่มีดวงจันทร์สีแดงลอยอยู่เหนือตลอดเวลา เหม่อทอดมองไปไกลแสนไกล
     หัวใจดวงน้อยที่เต้นอย่างหนักแน่นอยู่ภายในอก ริมฝีปากเล็กที่เรียบนิ่ง ดวงตาเล็กฉายแววแห่งความมุ่งมั่น ในหัวพลางคิดถึงประโยคหนึ่งจากทหารเทวดาเคยเอ่ยไว้... 'องค์หญิง...เมื่อท่านเข้าไปในป่าใหญ่ให้ท่านเดินตามรอยเลือดของข้า...ที่นั้นท่านจะเจอ...'
     รอยเลือด...
     รอยเลือดของเทวดาและนางฟ้า เปรียบดั่งความลับของอาณาจักร เลือดสีแดงเฉกเช่นเลือดมนุษย์แต่คุณสมบัติที่ต่างออกไป รอยเลือดที่ไม่มีวันระเหย ยังคงทิ้งร่องรอย ไม่มีวิธีลบล้าง มีเพียงวิธีมองหาที่ถูกบันทึกไว้ วิธีที่ทำให้เห็นลอยเลือด แค่ร่ายเวทย์...เวทย์สีขาวที่คนทั้งอาณาจักรจะต้องร่ายได้ก่อนอายุ 9 ปี ใช่..... 
     แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น นางฟ้าสาวกับนึกได้..ว่าความลับนี้คงไม่เป็นความลับอีกต่อไป เพราะเธอถูกขโมยข้อมูลไปจนหมดเสียแล้ว ด้วยจูบ
     สิ้นความคิดนั้น ริมฝีปากเล็กกลับอุ่นวาบขึ้นมาทันตา มือเล็กแตะลงบนริมฝีปากตน ภาพความทรงจำกลับสะท้อนมาทำร้ายเธออีกครา น้ำตาใสที่ไหลออกมาอย่างไร้เหตุผล ไหลรินอาบแก้มเนียน
     แต่วันนี้มันจะเป็นวันสุดท้าย...ที่ฉันจะร้องไห้ ฉันสาบาน 
     แทยอนเอ่ยกับตัวเอง พร้อมกับใช้หลังมือเล็กที่แสนจะบอบบางปาดคราบน้ำตาออก 






     ในเวลาที่คิดว่า มืดสนิทมากที่สุด ในช่วงเวลาที่เหล่าปิศาจต่างพักผ่อน อาจจะไม่ได้หลับนอน แต่ก็ต้องมีบางช่วงที่ปิศาจจะงีบหลับ นั้นก็คือช่วงที่พระจันทร์สีแดงฉานแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ และปิศาจชราครึ่งมนุษย์อย่างโบอา ที่ต้องได้รับการพักผ่อนมากกว่าปิศาจที่อายุน้อย ทำให้เธอหลับไหลในนิทรา 
     เป็นช่วงเวลาเดียวกันที่แทยอนค่อยๆก้าวออกมาจากห้องนอนด้วยหัวใจลุ้นระทึก เพราะร่างกายที่สว่างจ้าดั่งหลอดไฟ แทยอนจึงแอบหยิบผ้าคลุมโต๊ะสีดำมาคลุมกายของเธอเอาไว้ สวมหมวกสานที่เธอมักใส่ตอนไปเก็บสมุนไพรเพื่อกันการสะท้อนของเส้นผมสีทอง เท้าเปล่าค่อยๆย่างก้าวออกมาอย่างเบาที่สุด ดวงตากลมโตกลับต้องหรี่เพื่อปรับโฟกัสความมืดที่มากเกินไป ในขณะที่แขนข้างหนึ่งของเธอถือตะเกียงเขาไว้      
     ก้าวแล้วก้าวเล่า.... จนถึงหน้าประตูหอสมุดด้านหลังที่เป็นทางเชื่อมไปยังสวนสมุนไพร แทยอนย้อนกลับมามองบรรยากาศภายในหอสมุดใหญ่ที่เธออยู่มาร่วมสองอาทิตย์ ถึงแม้เธอจะถูกลักพาตัวมา ถึงแม้เธอจะเป็นเครื่องสังเวย แต่ ทั้ง โบอา และ ฮยอนอา ต่างก็ดีกับเธอมาก พื้นที่ตรงนี้เปรียบดั่งที่พึ่งของเธอ ที่ที่อบอุ่นที่สุดในผืนดินนรกนี้... 
     แต่สุดท้ายก็ต้องจากลา เพราะมันไม่ใช่ที่ของเธอ เธอได้แต่หวังว่าจะไม่ได้กลับมาอีก แม้ในใจอยากจะกลับมาเยี่ยมเยือนแต่ก็คงทำไม่ได้ เธอจะไม่กลับมาอีก ไม่มีวัน
     เมื่อตั้งใจดังนั้น เท้าเล็กๆ ก็ค่อยๆก้าวย่างอย่างไม่รีบร้อน หรือ รีบเร่ง แม้อาณาจักรปิศาจจะเต็มไปด้วยอำนาจมนต์ตรามากมาย แต่สิ่งที่เป็นจุดอ่อนของอาณาจักรก็คือ จำนวน จำนวนปิศาจที่น้อย ทำให้บางจุดก็ไม่ได้คลอบคลุมถึงการตรวจการณ์ และที่นั้นก็คือ สวนสมุนไพรที่เธอเดินในทุกๆวัน 
     สีดำที่ว่าเมื่อไปผสมกับสีใดก็จะชนะทุกสี แต่ถ้าหาก...มาเจอกับสีขาวที่มีมากกว่าอย่างตัวของเธอ มันก็เจือจางจนแทบสัมผัสถึงไม่ได้เช่นกัน 
     เพราะเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ถึงแม้จะอยากเป็น... เธอคือ ว่าที่องค์ราชินีของอาณาจักรสวรรค์ ผู้หญิงที่ตรงคำทำนาย เกิดมาพร้อมพลังเวทย์สีขาวที่มากล้น ใช่...เขารู้อยู่แล้ว แต่เขาประมาทเอง เขาคิดว่าเธอจะไม่หนี คิดว่าเธอหนีไม่ได้ แต่เขาคิดผิด เสียแล้ว 

     "...." เรียวเท้าขาวสะอาดหยุดลงที่ประตูรั้วที่เสกคาถาเอาไว้ ที่เธอเคยผ่านมันไปได้ แทยอนสูดลอมหายใจเต็มปอด รับบรรยากาศที่บริสุทธิ์ที่สุดในอาณาจักรนี้ ก่อนที่จะค่อยๆยกขาข้ามรั้วเล็กๆด้วยใจระทึก ไม่แน่ เขาอาจจะแก้คาถาใหม่แล้ว เพราะเขาเคยเห็นเธอหลุดออกจากคาถาได้ 
     แต่ก็คงดีกว่าอยู่ที่นี้... อยู่กับปิศาจใจร้าย


ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก 
     เสียงหัวใจดวงน้อยที่เต้นกระทุ้งอกด้วยความตื่นเต้น มือเล็กค่อยๆยกขึ้น เข้าใกล้ เขตที่คิดว่าเป็นเวทย์ด้วยใจระทึก ค่อยๆ ใกล้มากขึ้นทีละนิด ทีละนิด 

วาบ~
     เป็นอีกครั้งที่มือของเธอลอดผ่านอาคมไปได้ นางฟ้าตัวเล็กลอบพ่นหายใจ เขายังไม่ได้แก้เวทย์ ไม่รอช้า แทยอนยกชายกระโปรงให้ขึ้นสูง มืออีกข้างเกาะรั้วไม้ที่ไม่ได้สูงมาก รั้วไม้สีดำสนิทที่ดูเหมือนไร้การป้องกันแต่แท้จริงแล้วกลับร่ายเวทย์ชั้นสูงเอาไว้ แต่ช่างโชคดีที่เวทย์ชั้นสูงทำอะไรนางฟ้าชั้นสูงอย่างเธอไม่ได้เช่นกัน 

     ทันทีที่ร่างเล็กหลุดพ้นจากเกราะมนต์ตรา กลิ่นสาปฟุ้งเลือดก็พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง ทำเอานางฟ้าตัวน้อยถึงกับแทบถอยเท้าอยากจะกลับสู่ที่ที่พึ่งหลุดออกมา แต่ด้วยใจที่สู้ แทยอนจึงดึงผ้าคลุมมาปิดจมูก แล้วก้าวเท้าตรงไปอย่างป่า... ดวงตากลมโตก้มมองพื้นดินโคลนสีดำแฉะกับเท้าเปล่าสีขาวสว่างของตนที่ตัดกับสีดินอย่างชัดเจน ความรู้สึกเย็นจากดินและอากาศโดยรอบทำให้นางฟ้าสาวขนลุก 

'หนาวมาก... หนาวกว่าขั้วโลกเหนือของมนุษย์เสียอีก'

     แทยอนคิดในใจ ก่อนจะสลัดความคิดขี้ขลาดต่างๆที่กำลังพุ่งเข้ามาทิ้ง วินาทีต่อมา แทยอนเปลี่ยนมือข้างซ้ายให้ถือตะเกียง ให้มือขวาของเธอว่าง แทยอนค่อยๆลากบางสิ่งในอากาศเป็นรูปลักษณ์ที่เธอเล่าเรียนมา ในขณะที่ริมฝีปากเล็กก็ร่ายเวทย์สีขาวจนจบบท นางฟ้าสาวหลับตาตั้งจิตขอพรจากเทพ ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาแล้วเป่าลมออกจากปาก แล้วลืมตาขึ้น แสงสีขาวนวลไล้ไปทั่วบริเวณตรงหน้าที่แทยอนเป่า กางอาเขตกว้างออกไปหลายไมล์  ดวงตากลมโตสอดส่องหารอยเลือดของทหารเทวดา แล้วก็พบ หยดเลือดที่กองเป็นกองใหญ่อยู่ตรงหน้า และหยดเลือดหลายจุดที่มาจากทางป่าทึบ แม้กองเลือดตรงหน้าจะทำให้จิตใจของแทยอนตกวูบไปชั่วครู่ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องก้าวผ่านมันไป แล้วทำใจกล้าเดินเข้าป่านี้ไป....



     ราวชั่วโมงกว่าๆ เห็นจะได้ ที่แทยอนเดินเข้ามาในป่า ป่าที่ทั้งมืดและยุ่งเหยิง แต่น่าแปลก...ที่ไม่มีเสียงสัตว์ หรือเสียงแมลงเลย มีแต่ความเงียบ เสียงใบไม้สั่นไหวตามลมพัด เสียงร่างเล็กกระทบกับกิ่งไม้แข็งและแหลม..สร้างรอยแผลให้เธอนับครั้งไม่ถ้วน  

     "โอ้ย!" จนได้ ทั้งที่นางฟ้าน้อยพยายามที่จะระวังตัวให้มากที่สุด แต่สุดท้ายก็ถูกหนามเถาวัลย์ที่แหลมคมเกี่ยวเข้าเศษผ้าและผิวของเธอไปอีกจนได้... 
     "แสบจัง หนาวด้วย ฮึก ทำไมข้าต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ... ข้าแค่อยากกลับบ้าน" แทยอนลูบผิวที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง  ร่างเล็กกอดเข่าเพื่อกักเก็บความอบอุ่น น้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บใจในโชคชะตา 

วี้ดดดดดดดด
     เสียงลมปะทะกับใบไม้ ช่างน่ากลัวสำหรับนางฟ้าที่อยู่ท่ามกลางป่าสีขาวทองเหลือเกิน ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่ร้องไห้อีก แต่เธอมันอ่อนแอเกินไป เธอไม่ใช่อัศวิน เธอไม่ได้ผู้กล้า เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตมาอย่างองค์หญิง ถูกเอาใจด้วยคำว่า ว่าที่องค์ราชินี แม้บางครั้งมันจะหนักอึ้ง แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอเจอตอนนี้มัน 





     "กรรร..." 
     "!!" เสียงบางอย่างดังเข้ามาในโสทประสาทหูของนางฟ้าสาว ทำให้แทยอนสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดระแวง ดวงตากลมโตหวาดระแวง มือเล็กถือตะเกียงแน่น ดึงร่างตัวเองให้ยืนขึ้นทันที 

แกร่ก แกร่ก แกร่กกกกก ตึง ตึง ตึง 

     เสียงบางอย่างที่กำลังเข้ามาใกล้ ทำให้แทยอนตื่นกลัว เท้าเล็กค่อยๆก้าวถดถอย ดวงตาสั่นครือ มองหารอยเลือดที่เธอต้องเดินต่อไป 
     "กรรรรรร" เสียงสัตว์ดังชัดขึ้นกว่าเดิม 
     "ยะอย่านะ" 

ตึง ตึง ตึง ตึง 
แกร่ก แกร่ก แกร่ก 

     เสียงบางอย่างที่วิ่งเข้ามา พร้อมทั้งเสียงกิ่งไม้แตกหัก ทำให้นางฟ้าสาว รีบออกตัววิ่งหนีจากจุดเดิมทันทีในขณะที่หันไปมองด้านหลังเรื่อยๆ 

ตึง ตึง ตึง 

     มันตามเธอมา ไม่ผิดแน่ๆ 
     "!!" จังหวะนั้นเอง ภาพที่แสนน่ากลัวเกินจะคาดคิดก็ปรากฎขึ้น สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขนาดมหึมา เงาสีดำทมิฬและตาสีแดงฉาน ที่กำลังวิ่งตามเธอมา 

     "แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก" แทยอนรีบวิ่งให้ไวกว่าเดิมด้วยความกลัว ไม่สนใจแม้แต่คราบเลือดหรือสิ่งใด กิ่งไม้ หนามที่ข่วนเสื้อผ้า และ ผิวหนัง ลมหายใจร้อนพ่นออกริมฝีปากเล็กเพราะเธอกำลังหายใจไม่ทัน 


     ตึง!!! ตึง!
     "กรี้ดดดดดดดดดดดด" เธอโดนจับได้!! แทยอนกรี้ดสุดเสียงด้วยความกลัว เมื่อร่างของเธอถูกชนด้วยบางอย่างจนล้มลงพื้นอย่างแรง พร้อมด้วยบางอย่างที่พุ่งตรงเข้ามาใกล้ ก่อนที่เธอจะหลับตาด้วยความกลัว เธอเห็นเขี้ยวคมนับพันๆซี่ ที่กำลังอ้ากว้างเพื่อจะเขมือบร่างเธอ 


     "เวเดอร์"











______________________
ครบ 100 แล้ววว เย่!!! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #507 Baekhyunlovely (@baekhyunlovely) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:06

    พี่แทอย่าเป็นอะไรนะ!!! แล้วเวเดอร์คืออ??ใคร?

    #507
    0
  2. #213 Exoo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 17:00

    โดนองราชาจับได้อีกเเล้ว เเทยอนน่าสงสารมากอ้ะฮือ องค์ราชาอย่าใจร้ายกับเเทยอนนักเลยฮื่ออ

    #213
    0
  3. #212 bbam_bbam (@bbam_bbam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 13:48
    รอไรท์อยู่นะค่าาา รีบมาอัพนะค่าาา
    #212
    0
  4. #211 KanchanaKimekern (@KanchanaKimekern) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 23:10
    ง่ะะะ ค้างมากค่ะ เวเดอร์นี้คือตัวอัไร?ท
    #211
    0
  5. #210 NN_Kanhomwan (@NN_Kanhomwan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 22:41
    ก็คิดไว้แล้วว่า มันไม่น่าง่ายแบบนั้น
    #210
    0
  6. #209 k pop (@MinNichapa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 12:51

    แทยอนน่าสงสารร

    #209
    0
  7. #208 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 09:25

    สัตว์เลี้ยงขององค์ราชามั้ยนะ ???

    #208
    0
  8. #207 Channev (@channev) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 23:25
    องค์ราชามาช่วยแทยอนไว้ใช่มั้ยยย! เวเดอร์กลับกรงไปซะะะ นี่ไม่ใช่ขนมของเจ้า
    #207
    0
  9. #206 lekky_> (@laolertworakul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 23:18
    แงงงงง ค้างมากค่ะ เวเดอร์คืออะไรอ่ะ สงสารองค์หญิง // สู้ๆนะคะไรท์
    #206
    0
  10. #205 bbam_bbam (@bbam_bbam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 23:10
    ไรท์ทำค้างอีกแล้วววววว ฮือออออ คนที่แทชนคือแบคใช่ไหมมมม รอค่าาา
    #205
    0
  11. #204 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 23:06

    ไรท์ทำค้างงงง
    #204
    0
  12. #203 Jesii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 16:40

    ลุ้นมากก หนีคนใจร้ายไปเลยค่ะองค์หญิงๆ

    #203
    0
  13. #202 bbam_bbam (@bbam_bbam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 07:22
    ไรท์รีบมาต่อนะค่าาาา
    #202
    0
  14. #201 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 00:47

    นางฟ้าจะหนีแล้ววววว

    #201
    0
  15. #200 JirawanJitpome (@JirawanJitpome) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 00:33
    เย้้้้มาแล้ว โอ้ยคิดถึงเรื่องนี้เวอร์ พักผ่อนเยอะๆนะคะไรท์//รอค่ะ
    #200
    0
  16. #199 NetNok (@pai_netty) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:22
    แทยอนจ๊ะ หนีมันไปเรยรูก หนีมันให้ได้ เดี๋ยวมันก็ตามหนูกลับมา พี่เชื่ออย่างนั้น
    #199
    0
  17. #198 Kanokwan_PKS (@Kanokwan_PKS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:01
    จะหนีใช่ไหม? หนีไปเลยค่ะ องค์ราชาเขาจะได้รู้สึกบ้าง!
    #198
    0
  18. #197 bbam_bbam (@bbam_bbam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 08:03
    ค้างมากๆๆ ค่าา รีบมาต่อนะค่าา
    #197
    0
  19. #196 Channev (@channev) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 01:15
    แทยอนจะหนีใช่มั้ย!!
    #196
    0
  20. #195 JirawanJitpome (@JirawanJitpome) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 21:25
    กรี๊ดดดดดดดดดด มาต่อนะคะ
    ค้างงงงมากกกก
    #195
    0
  21. #194 MTBP (@MTBP) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 20:12
    ไรท์ตัดได้ค้างมากกกก
    #194
    0
  22. #193 bb_f (@sonelovetaeyeon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:38
    ตัดค้างมากไรท์!5555555555 รอต่อนะคะ สู้ๆค่า
    #193
    0
  23. #192 M0720 (@M0720) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 22:22

    องค์ราชาหยุดกลางคันแบบนั้นได้ไงอ่ะ555 ที่อธิบายออกมายาวเหยียดเพราะตัวเองสับสนเพื่อเป็นการเตือนสติรึเปล่านะ 555 นางฟ้าค้างเลย -///-

    #192
    0
  24. #191 TongSupatsara (@TongSupatsara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 21:08
    ค้างสุดๆ มาต่อไวๆนะไรท์
    #191
    0
  25. #190 JirawanJitpome (@JirawanJitpome) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 14:16
    กรี๊ดดดดดดด เขาจูบกัล
    มาต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #190
    0