เกษตรทฤษฎีรัก

ตอนที่ 6 : รดน้ำครั้งที่ 5 บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,127 ครั้ง
    12 ม.ค. 64







รดน้ำครั้งที่ 5

บังเอิญ โลกกลม พรหมบอมลิขิต







ผมตื่นขึ้นในเวลาแปดโมงเช้า มันค่อนข้างสายถ้าเทียบกับเวลาปกติแต่เพราะนี่เป็นวันเสาร์และนายตุลยากรกำลังนอนกอดหมอนข้างอยู่บนเตียงของตัวเองด้วยท่าเซ็กซี่ชนิดที่ว่าหากผีบ้านผีเรือนเห็นเข้าคงต้องยกมือขึ้นปิดตากันแทบไม่ทันเลยทีเดียว ผมดึงเสื้อที่เลิกมาเกือบถึงอกตัวเองลงก่อนจะยันตัวลุกขึ้นใช้มือสองข้างตบๆหน้าสามถึงสี่ครั้งเพื่อเรียกสติแล้วจึงเดินไปอาบน้ำ ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าช่วงนี้ตัวเองชักจะกินเยอะเกินไปแล้ว

ผมมองพุงน้อยๆที่นิ่มกำลังดีอย่างอ่อนใจหากแต่ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเพราะอย่างน้อยมันก็ยังมีชั้น เส้นผมเปียกลู่แนบไปกับใบหน้าถูกคลุมทับด้วยผ้าเช็ดผมสีเขียวเข้มแบบเดียวกับสีของผักที่พี่ชายของตัวเองเคยซื้อให้ หลังจากจัดการตัวเองเสร็จผมก็คว้าโทรศัพท์แล้วเดินลงมายังชั้นล่างเพื่อสอดสายตาหามื้อเช้า บ้านเงียบงันทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกสะเทือนใจอยู่ไม่น้อย พ่อแวะไปไร่อันนี้ไม่แปลกเท่าไหร่แต่ว่าแม่น่ะทิ้งผมไปวัดอีกแล้ว...

ไม่คิดถึงกันเลยหรืออย่างไรนะคนเรา?

ลูกไม่กลับบ้านเป็นอาทิตย์แทนที่จะอยู่รอต้อนรับอย่างอบอุ่นแต่กลับทิ้งผมที่อุตส่าห์รีบกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวพร้อมกับโพสต์อิทที่ระบุเมนูอาหารที่คนเป็นแม่ทำไว้ให้รวมถึงข้อความทิ้งท้ายว่าพี่โปรดจะแวะมาหาช่วงเที่ยงๆ เพียงเท่านั้นอารมณ์ที่เคยขุ่นหมองก็กลับมาดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ผมใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการกินและกินอย่างสบายใจโดยไม่คำนึงถึงน้ำหนักด้วยถือคติที่ว่าแค่หายใจออกเราก็สามารถผอมได้ ก่อนจะเดินไปล้างจานแล้วแวะมาหยิบผลไม้ที่แม่ปอกไว้ให้มานั่งกินหน้าทีวี ข้อดีของการเป็นลูกชาวไร่คือเราจะมีผลไม้กินไปจนแก่ตาย ถ้าไม่แก่เพราะธรรมชาติก็ตายเพราะเม็ดลำไยซึ่งกรณีนี้น่ากลัวมากเนื่องจากตอนเด็กผมน่ะโคตรชอบกินลำไยแต่หลังจากที่ติดคอจนหน้าเขียวแถมเป็นร้อนในสองตุ่มหลังจากนั้นตุลยากรก็สัญญากับตัวเองว่าจะกินอย่างระมัดระวังขึ้น

ลืมไปบอกใช่ไหมบ้านผมอยู่จังหวัดสมุทรสาครครับไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่นักผมสะกดจิตตัวเองแบบนี้มาตลอดสองปีกว่าเพื่อที่เวลานั่งรถกลับมาจะได้ไม่รู้สึกเสียดายเวลาในการเดินทาง ที่บ้านเรามีสวนผลไม้เป็นของตัวเองโดยกินพื้นที่ทั้งหมดเกือบยี่สิบไร่สวนอีกที่อยู่จันทบุรีเป็นของปู่ซึ่งมีพื้นที่เยอะกว่านี้มากแถมมีรายได้จากการขายผลไม้ตลอดทั้งปีแต่ระยะหลังพ่อต้องแวะไปดูแลแทนบ่อยๆเพราะปู่แกอายุมากแล้ว

โอ๊ะมะพร้าวจ๋า

แม่เคยบอกว่าคนที่กินผลไม้น่ะไม่อ้วนหรอก ตอนที่ผมได้ยินคำพูดนี้ครั้งแรกผมก็ฟาดทุเรียนไปสี่พลูเน้นๆช่วงมอปลายผมเลยตัวกลมตุตะนิดหน่อยแต่พอขึ้นมหาลัย เมื่อสูงขึ้น แถมยังต้องโหนรถเพื่อเดินทางบ่อยน้ำหนักมันก็ค่อยๆลดลงมาเอง ผมเดินไปหยิบน้ำมะพร้าวในกระบอกมาเทดื่มขณะคิดถึงความหลังอันแสนขมขื่น

เสียงแจ้งเตือนไลน์ที่ดังขึ้นยังไม่ได้อยู่ในความสนใจเท่าไหร่เพราะผมเหลือบไปเห็นไดฟูกุสองกล่องถูกแช่ไว้ และด้วยความอยากรู้ว่าสตรอว์เบอร์รีมันจะหอมหวานแค่ไหนนายตุลยากรจึงเริ่มทำการทดลองโดยการหยิบเข้าปากลูกหนึ่งและหยิบอีกลูกออกมาชิมอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

ครืดดดด

ทำไมคนสมัยนี้ใจร้อนกันจัง?

ผมคิดแบบนั้นก่อนจะเดินไปกดรับสายของเฉิน แต่เพราะมือยังไม่ว่างเลยต้องกดเปิดสปีกเกอร์โฟนแทน และเมื่อทำเช่นนั้นเสียงแหกปากก็ดังก้องไปทั้งบ้านราวกับอีกฝ่ายกำลังจะถูกเชือดในโรงฆ่าสัตว์ที่ไหนสักแห่ง

(ทำไมรับสายช้าขนาดนี้ ถ้าอีกห้าวิยังไม่กดรับนี่กูจะนึกว่ามึงโดนลักพาตัวแล้วกูก็จะรีบขับรถตรงไปบ้านมึงภายในห้านาทีแล้วนะ!)

ปัญญาอ่อน...

บ้านมึงกับกูอยู่ห่างกันแค่ไหนถามใจดู?

กินขนมอยู่อะ” ผมว่า

โทรมามีไร ไม่สำคัญกูด่านะ

(ไอ้คนชื่อบอมเบย์ปอมเปอีนี่คือใคร)

หลายวันที่ผ่านมาตุลยากรได้ยินชื่อนี้มาเป็นร้อยครั้งเห็นจะได้...

แต่ปอมเปอีนี่คืออะไร พันธุ์ของหมาเหรอ? หรือชื่อเมืองผมขมวดคิ้วกับสิ่งที่คาใจอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบด้วยคำพูดแสนเบสิก

ทำไมอะ?”

(กูเห็นในเพจคู่จิ้น ตองมันแชร์ต่อมา)

“……”

(ถ้าเอกรู้ว่ามึงมีคู่จิ้น หัวใจคนเป็นพ่อแหลกสลายแน่)

จะว่าไปชีวิตของผมก็แปลกขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่วันที่ขายคะน้านั่นแหละ มันชักจะยังไงๆเมื่อเมทอย่างคุนเริ่มถามถึงชื่อๆหนึ่งและยิ่งทวีความประหลาดมากขึ้นในเช้าวันถัดมาที่มีใครก็ไม่รู้แอดเพื่อนในเฟซผมมาเยอะแยะ ไหนจะยอดฟอลที่เพิ่มขึ้นมาหลายสิบภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

กูก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” ผมตอบตามความจริง

เหมือนชีวิตช่วงนี้โดนราหูอมเลยอะ

(มันไม่ได้ทำอะไรมึงใช่ไหม?)

ไม่นะ” ถ้าไม่นับเรื่องขโมยผักน่ะ

เดี๋ยวสักพักคนก็ลืมเองแหละ มึง...กูได้ยินเสียงรถของพี่กูอะ วางสายให้ที

ผมเด้งตัวลุกขึ้นวิ่งตรงไปยังหน้าบ้านก่อนจะเห็นนิสสันสีแดงสดคันคุ้นเคยขับมาจอดอยู่ คนที่ยืนอยู่เลยโบกไม้โบกมือให้ผู้ที่มาใหม่เห็นเป็นเชิงว่าไม่ต้องออกมาเดี๋ยวออกไปเปิดประตูให้เอง และจัดแจงทำหน้าที่น้องชายที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แล้วก็เป็นอีกครั้งที่นายตุลยากรไม่ผิดหวังกับการกลับมาของอีกฝ่ายเมื่อพบว่าคนเป็นพี่ไม่ได้แวะมามือเปล่า

มาช่วยถือเร็ว

แน่นอนว่าระดับคุณจิรภัทรน่ะจะมีแค่ถุงสองถุงได้อย่างไร ผมมองของกินติดมือมาเยอะชนิดที่ว่าผู้ชายสองคนช่วยกันหิ้วแล้วยังเกือบแบกเข้ามาไม่หมดก่อนจะอาสาช่วยอย่างเต็มใจ หยิบถุงนั้นจับถุงนี้แล้ววิ่งเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี จัดแจงวางบรรดาอาหารและขนมมากมายไว้บนโต๊ะหน้าโซฟาก่อนจะหยิบกระเป๋าของพี่โปรดที่คล้องคอตัวเองอยู่ออกมาวางด้วยเช่นกัน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรร่างกายของตัวเองก็ถูกโอบรัดไว้แน่นเช่นเดียวกับแก้มทั้งสองข้างที่ถูกมือหนาบีบราวกับว่ามีแผนกำลังจะทำแป้งบัวลอย

อี้โอดดดดดอ้า!”

คิดถึง” อีกฝ่ายว่า

คิดถึง คิดถึง คิดถึงที่สุดเลย

กระหม่อมของผมถูกริมฝีปากของคนอายุมากกว่ากดลงมาฟอดใหญ่ ช่องว่างระหว่างวัยเกือบสิบปีไม่ใช่ปัญหาของพวกเรา แต่ถ้าจะมีอะไรผิดแปลกไปนิดหน่อยก็คือวิธีการเลี้ยงดูนี่ล่ะ ถึงปากจะแทนตัวเองว่าพี่แทนการกระทำของเขาเหมือนกับที่เอกทรีตผมไม่มีผิด

นายตุลยากรจะต้องมีพ่ออีกกี่คนขอถามจากใจ?

พี่โปรดอย่างแกล้ง

ก็หมันเขี้ยวอะ

แก้มของผมถูกบีบจนยืดอีกครั้งจนอีกฝ่ายหนำใจแล้วจึงปล่อย คนอายุมากกว่าคว้าแก้วน้ำมะพร้าวที่ยังเหลืออีกเกือบครึ่งมาดื่มต่ออย่างไม่รังเกียจก่อนจะกวาดสายตาไปยังรอบบริเวณบ้านแล้วเอ่ยต่อ

แม่ยังไม่กลับอีกเหรอ?”

คงซื้อของแล้วแวะไปที่ร้านเลยมั้งครับ วันนี้พี่กลับไวอะ

ก็คิดถึง พอรู้ว่าเรากลับบ้านนะพี่เทนัดทุกคนเลย

ขนมเยอะดีจัง...

ฟังกันบ้างหรือเปล่าเนี่ย?”

อื้อๆ ฟังครับฟัง

ผมพยักหน้าขณะที่มือทั้งสองข้างยังคงวุ่นกับถุงหม้อข้าวหม้อแกงที่เล็งไว้แต่ยังไม่คิดจะกินตอนนี้เพราะยังอิ่มอยู่ นอกจากขนมกับอาหารแล้วพี่ชายคนดีของตุลยากรยังซื้อเสื้อมาฝากด้วย ไหนจะเป้อีกใบเป็นแบบที่ผมชอบสมกับตำแหน่งชายผู้รู้ใจผมที่สุดในโลก

ชอบไหม?”

เนื่องในโอกาสอะไรครับ?”

รูปโปรไฟล์ใหม่ในไลน์น่ารัก

ผมยังคงปล่อยให้พี่ชายที่นั่งซ้อนหลังอยู่บนโซฟากอดคอดมหัวหรือสุดแล้วแต่เจ้าตัวคิดอยากจะทำอะไร พี่โปรดน่ะจัดอยู่ในหมวดหมู่ผู้ชายที่ค่อนข้างสูงเกินมาตรฐาน อีกฝ่ายในวัยยี่สิบแปดสูงเกือบร้อยแปดสิบห้าในขณะที่ผมสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบกว่าๆเท่านั้น

และด้วยความที่เราสนิทกันมาก หลายครั้งผมจึงมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนของพี่ตัวเอง หนักหน่อยก็เกือบโดนเด็กของพี่แกถลาเข้ามาตบจนต้องรีบอธิบายว่านี่น่ะนามสกุลเดียวกันนะ ขอร้องอย่าใช้กำลังจนเขาเข้าใจ แต่ก็ช้าไปเพราะพี่โปรดโกรธมากแล้วตัดสินใจยุติความสัมพันธ์กันตรงนั้นเลยเนื่องจากเป็นภัยร้ายของน้องชายสุดที่รัก

ทำไมคนฟอลไอจีเยอะขึ้น?”

กูว่าแล้วประเด็นนี้...

น้องก็ไม่รู้เหมือนกันครับ

ผมตอบคำถามนั้นก่อนจะทำหน้าทำตาไร้เดียงสาที่สุดในชีวิตแบบที่ป้องเห็นจะบอกว่าตอแหลแต่เอกกับเฉินจะพากันลูบหัวปลอบประโลม อันที่จริงผมค่อนข้างเซียนเลยนะเรื่องเอาตัวรอดกับยืมมือฆ่าคน ไว้ทำยามจำเป็นแล้วก็ไว้ใช้หากินด้วย

แทนตัวเองแบบนี้คือมีแน่นอน

ไม่เนียนเหรอถามจริง?

มีคนเอาปาร์คไปจิ้นกับใครไม่รู้ พี่รู้จักคำนี้ใช่ไหม?”

รู้แหละผมว่า อยู่กองบรรณาธิการมากี่ปี ศัพท์บางคำที่ผมไม่แม้แต่จะเข้าใจพี่โปรดยังรู้เลย

กับใคร?”

รุ่นพี่ครับ ปีสี่คณะข้างๆ เขามาซื้อผักปาร์คทีนี้มีคนเห็นเลยว่าเหมาะสม คุณค่าที่ชาววายคู่ควรอะไรประมาณนั้น

บิดเบือนข้อเท็จจริงอีกนิดแต่งเพิ่มเข้าไปอีกหน่อยน่าจะได้อยู่ ขืนบอกไปตามตรงว่าบักปอบนี่น่ะมันมาขโมยผักผม ทำให้ผมโมโหกินไม่ได้นอนไม่หลับนี่งานเข้าเลยนะ หมายถึงงานเข้าไอ้พี่บอมอะไรนั่นอะโดนแน่ แต่คิดอีกทีถึงจะมีส่วนสูงไล่ๆกันกับพี่โปรดแต่อีกฝ่ายตัวหนา เผลอๆอาจเป็นพี่ผมที่เป็นฝ่ายถูกเหวี่ยงลงบ่อแทน...

ถ้าอึดอัดก็แค่บอก พี่จัดการเอง เอาให้มันไม่กล้ามายุ่งกับเราอีกเลย

“……”

นี่ทำงานสำนักพิมพ์หรือสังกัดแก๊งมาเฟียวองโกเล่อะนาย?

ไม่ครับ” ผมส่ายศีรษะ

ก็ขำๆดี มีคนเอ็นดูเยอะขึ้นแถมผักหมดไวขึ้นด้วยนะ

ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว

เป็นอีกครั้งที่มืออุ่นวางนาบลงมาบนหัวผมแล้วยีเบาๆก่อนจะข้ามไปพูดถึงเรื่องอื่น

รอดตัวไป...

 


 

ผมกลับหอในวันอาทิตย์ช่วงค่ำโดยมีพี่โปรดเป็นคนขับรถมาส่งพร้อมกับขนมที่เอามาทิ้งไว้ให้จนเต็มตู้เย็นและเงินอีกห้าพันเพราะกลัวผมอดทั้งๆที่ตอนนอนด้วยกันยังมาบีบพุงผมเล่นอยู่เลยแท้ๆ...

มึงจะออกแล้วเหรอ?”

อื้อ อาบน้ำเสร็จอย่าลืมปิดไฟอะ มึงขี้ลืมมากๆ

คุนที่กำลังสะลึมสะลือได้ที่ยกแขนขึ้นทำมือเป็นสัญลักษณ์ว่าโอเคก่อนจะล้มตัวไปนอนต่อ ไม่รู้ว่าผมตื่นเช้าเกินไปหรืออีกฝ่ายไม่ซีเรียสกับการเข้าเรียนสายกันแน่ มีอย่างที่ไหนเข้าเรียนแปดโมงครึ่งตัวเองเพิ่งตื่นตอนนั้น ผมเคยพูดเรื่องนี้จนเบื่อที่จะบ่นสุดท้ายเลยทำได้แค่คอยโทรปลุกในบางวันที่นึกขึ้นได้

สองเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามกลิ่นหอมที่โชยมาแตะจมูก ร้านอาหารหลายร้านเริ่มเปิดกันแล้วแม้จะเป็นเวลาหกโมงเช้า วันนี้ผมรีบออกเพราะอยากแวะหอสมุดก่อนแล้วค่อยเข้าเรียนต้องเอาหนังสือที่ยืมมาหลายอาทิตย์ไปคืนก่อนจะต้องเสียค่าปรับ

พอเข้าสู่ปีสามแล้วมีหลายสิ่งอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป อันดับแรกคือเมื่อไม่ต้องเรียนรวมแล้ว พอคนน้อยลงก็ไม่ต้องรีบไปจองที่นั่ง เรียนแค่กับภาคของตัวเองอยู่กันแบบอบอุ่นๆจนบางทีก็ร้อนไปเลยเพราะอาจารย์จ้องมาที่กลุ่มของผมบ่อยๆเพราะเอกกับป้องชอบสุมหัวกันทำเรื่องแย่ๆแต่อย่างน้อยก็ยังมีวันให้หยุดพักสมองตั้งวันหนึ่งแน่ะ

หนังสือสามเล่มถูกส่งเข้าไปในช่องเพื่อสแกนบาร์โค้ด ใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีในการคืนหนังสือมากกว่าเวลาเดินถ่อมาเท่าตัว เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วผมจึงเดินต่อไปแคนทีนคณะตัวเองเพื่อหาอะไรลงท้องก่อนไปเรียน วันนี้ผมมีเรียนแค่ช่วงเช้า Breeding เป็นวิชาบังคับเกี่ยวกับการปรับปรุงพันธุ์พืชที่มีอาจารย์ค่อนข้างดุและเจ๊บุญศรีเองก็ออกจะเอ็นดูไอ้ป้องอยู่ไม่น้อยเพราะมันชอบไปทำตัวแตะตาต้องใจจารย์แกบ่อยๆอย่างเช่นนอนหลับแม้จะนั่งแถวหน้าและอีกหลายวีรกรรมที่จะต้องมีเวลามากกว่าสามวันถึงจะเล่าจบ

เอาก๋วยเตี๋ยวไก่พิเศษเพิ่มน่องครับ

วันนี้มาแต่เช้าเลยนะ

เพราะคิดถึงฝีมือลุงไงครับ ไม่เจอกันตั้งหลายวัน

ผมรู้เลยว่าวินาทีนั้นตัวเองจะได้ลูกชิ้นเพิ่มแน่ๆแล้วมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หนึ่งลูกพิเศษสำหรับคนช่างประจบ ผมยิ้มแฉ่งส่งให้ลุงเจ้าของร้านอีกครั้งก่อนจะยกชามเดินออกมาปรุงน้ำปลานิดน้ำส้มหน่อยเป็นอันจบ ถ้าเป็นของคาวแล้วนายตุลยากรน่ะชอบเหลือเกินความเค็มแต่ช่วงนี้เพลาลงแล้วเพราะไม่อยากฟอกไตตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น

ก๋วยเตี๋ยวไก่ร้อนๆถูกวางลงบนโต๊ะไม่ไกลจากร้านเท่าไหร่นัก นี่เป็นอีกข้อดีของการตื่นเช้า นั่นคือการไม่ต้องมาต่อคิวซื้อข้าวหรือเดินวนหาที่นั่ง แถมบรรยากาศก็ดีไม่ค่อยมีเสียงจอแจถูกใจนายตุลยากรเอามากๆ ผมตักน้ำซุปขึ้นมาซดเพื่อชิมรสหนึ่งคำก่อนจะอมยิ้มเพราะมันยังน่าประทับใจเหมือนเดิม เนื้อไก่นุ่มๆถูกคีบเข้าปากเป็นคำที่สอง มันเปื่อยกำลังดีมากจนกระทั่งสายตาของผมเหลือบไปเห็นภาพหลอนของคนที่ชื่อบอมเบย์

นี่มันไม่ถูกต้อง...

ผมวางตะเกียบแล้วยกมือขยี้ตาแต่ก็ยังพบร่างคุ้นเคยอยู่ห่างจากตัวเองไปไม่เท่าไหร่ ไม่เท่าไหร่ที่ว่าคือยืนหัวโด่สั่งก๋วยเตี๋ยวไก่อยู่กับลุงจนคนมองถึงกับผงะ อีกฝ่ายในยามนี้ดูแปลกตาไปจากเดิมนิดหน่อยเมื่อไม่ได้ใส่เสื้อนิสิตสีขาวแต่แทนด้วยเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์มขายาวสีกรมท่าและรองเท้าผ้าใบราวกับเพิ่งผ่านการออกกำลังกายมาอย่างไรอย่างนั้น

บอม...เอ็งวิ่งมาถึงนี่เลยเหรอ เอาจริงดิ?

ขอนั่งด้วยคนได้ไหม?”

“…….”

หือ?”

ขอบคุณครับ

คนอายุมากกว่ายิ้มจนตาหยีก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผมด้วยท่าทีสบายๆผิดกับเจ้าถิ่นที่มานั่งก่อนซึ่งตอนนี้ได้แต่ทำหน้าเหมือนคนเมาหอมหัวใหญ่

ยังไม่ได้อนุญาตสักคำเลยว้อย!

 

ผมที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวรู้สึกว่าวันนี้ลุงทำไม่อร่อยเหมือนทุกวัน ครั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องเจอกับสายตาของใครบางคนมองอยู่ก่อนแล้วจนอยากจะออกเงินให้ส่งไปเรียนมารยาท ต้องมีนิสัยยังไงนะถึงได้กล้ามองคนอื่นกินข้าวอย่างเปิดเผยขนาดนี้ พอมองกลับทีก็ยิ้ม เอางี้นะไอ้พี่บอมจุดนี้ขอถามแบบเปิดอกเลย ไปโดนตัวไหนมาเราอะ?

มีเรียนกี่โมงเหรอ?”

ถามผม?”

ครับ ถามปาร์ค

ที่จริงพี่ไม่ต้องสุภาพกับผมก็ได้นะ

ผมพูดขึ้นหลังจากที่ลอบสังเกตมาระยะหนึ่ง อีกฝ่ายพูดจาค่อนข้างดีเลยล่ะทั้งการแทนตัวเองและเรียกชื่อคู่สนทนาอย่างผม ลงท้ายด้วยครับเสมอจนผู้ฟังเกิดคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้เจ้าตัวอึดอัดหรือเปล่า ถึงจะดูนุ่มนิ่มไปหน่อยแต่เอาจริงๆนายตุลยากรก็หยาบคายเอาเรื่องเหมือนกันนะ ไม่อย่างนั้นคงคบกับพวกป้องไม่ได้นานขนาดนี้หรอก

ทำไมครับ?”

เผื่อไม่เป็นตัวเองอะ

มึงจะเอาแบบนี้จริงๆเหรอปาร์ค

“……”

คำพูดก็ปกตินะแต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะโดนไถเงินเลยวะ?

แดกต่อสิมองหน้ากูทำไ...

หยุดก่อนๆ” ผมยกมือขึ้นโบกบนอากาศเป็นพัลวัน

เอาแบบเดิม กลับไปแทนตัวเองแบบเดิมเถอะ

ผมได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังออกมาจากคนตรงหน้า เขาเหมือนกำลังขบขันกับอะไรสักอย่าง ทำไมอะในเมื่อทดลองใช้จริงแล้วคนฟังไม่ประทับใจเราก็สามารถร้องเรียนได้ปะวะบอกตามตรงเพราะหน้านิ่งๆของไอ้พี่บอมค่อนข้างดุพอบวกกับคำพูดแบบนั้นแล้วผมรู้สึกเหมือนโดนคุกคามขู่เอาชีวิต เหมือนเจอเข้ากับผู้คุมวิญญาณ เหมือนความสุขที่มีจะไม่กลับมาอีกแล้ว มันอาจดูเวอร์ไปแต่ก็นั่นล่ะผมตั้งใจให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

กินช้าจัง เส้นอืดหมดแล้ว

คนอายุมากกว่าพูดขึ้นขณะวางน่องไก่ที่เหลือแต่กระดูกลงชามผิดกับผมที่กำลังจะคีบเส้นขึ้นมาเป่าต่อหลังจากเพิ่งหยุดผวากับสรรพนามของอีกฝ่ายเมื่อครู่

ผมไม่ได้กินเร็วเสียหน่อย พี่ต่างหากที่แดกอัดยัดกะซวกเหมือนจะรีบไปทวงหนี้ที่บ่อนไก่

ก็คงจะอย่างนั้น

เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้มึงพูดออกเสียงอะตุลยากร

ผมแทบวางตะเกียบอีกรอบแล้วยกมือไหว้ตอนอีกฝ่ายยันตัวลุกขึ้น เงาทะมึนทาบลงมาบนร่างของตัวเองเสียจนมิดชนิดที่ว่าต่อให้โดนกระชากคอเสื้อต่อยตรงนี้พยานก็คงจะมีน้อยเต็มที แต่เปล่าเพราะพี่เขาไม่ได้ลุกขึ้นจะหาเรื่องที่เหมือนที่ผมคิดในใจ อีกฝ่ายลุกออกจากโต๊ะไปเพื่อนำชามไปเก็บจนคนที่มองตามร่างนั้นถึงกับใจชื้นเมื่อเห็นว่าความสงบได้กลับสู่ผืนดินแล้ว

แต่ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ...

ไอ้พี่บอมเดินกลับมาอีกครั้งหลังจากหายไปเกือบห้านาที อีกฝ่ายมาพร้อมกับน้ำในมือสองแก้ว หนึ่งในนั้นคือชาเย็นที่ผมชอบ สีส้มอ่อนของเครื่องดื่มชนิดนี้ช่วยกล่อมเกลาหัวใจที่แสนเหว่ว้าของชายขี้เหงาได้เป็นอย่างดี ผมมองแก้วชาที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าตาปริบๆ ภายในใจคิดแต่คำว่าให้จริงเหรอ ซื้อให้จริงดิ ทำไมใจดีจังเลยนะคนสมัยนี้

ให้ผม?”

อีกฝ่ายพยักหน้าแทนคำตอบขณะยกแก้วโกโก้เย็นขึ้นดื่ม ผมเกือบจะขำแล้วล่ะที่เห็นปากกาเมจิกสีดำวาดเป็นรูปปลาทองอยู่ข้างแก้วของเจ้าตัวถ้าไม่ติดว่าที่แก้วของผมก็มีรูปต้นคะน้าเช่นกัน แถมไม่ใช่คะน้าธรรมดาด้วยนะ น้องมีตากับปากจู๋ๆดูแล้วน่ารักเป็นบ้า ไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่าพี่เตยร้านน้ำจะวาดรูปเก่งขนาดนี้ไม่อย่างนั้นผมไม่ให้พี่แกเขียนแค่ปาร์คมาเกือบสามปีหรอก

ต้องไปแล้วล่ะ

หะ...หือ ไปไหน?”

กลับห้องไปเปลี่ยนชุด พี่มีเรียนเช้า

ผมสำรวจการแต่งตัวของคู่สนทนาอีกครั้งก่อนจะพยักหน้ารับ สภาพของอีกฝ่ายในยามนี้ไม่เหมาะกับการไปเรียนจริงๆนั่นแหละ แต่ถึงอย่างนั้นก็ที่จะถามในสิ่งที่อยากรู้ไม่ได้อยู่ดี

ปกติพี่ชอบมาวิ่งออกกำลังกายแถวนี้เหรอ?”

ทำไม” คนใจบุญเลิกคิ้ว “สนใจ?”

อ่า...เรียกว่าสงสัยจะเหมาะกว่า

ผมน่ะจัดอยู่ในประเภทพวกขี้เสือกแต่เฉินมักจะปลอบเสมอว่านายตุลยากรเป็นคนขี้สงสัย เป็นต้นว่าถ้าโดนโจรจับไปเรียกค่าไถ่แล้วหนีไปได้ก็คงจะกลับโดนจับอีกครั้งถ้าโจรพูดเรื่องอะไรให้อยากรู้ ตุลยากรก็พร้อมจะออกจากที่ซ่อนแล้วตะโกนถามกลับต่อแทนที่จะห่วงชีวิต

ไม่ช่วงเช้าก็เย็นพี่จะออกมาวิ่งแล้วแต่ว่าสะดวกวันไหน อย่างวันนี้ตอนเย็นไม่ว่างก็เลยมาวิ่งตอนเช้าแทน เช้าๆอากาศดีกว่ามากแถมวิ่งเสร็จก็แวะกินข้าวต่อได้เลย

วิ่งคนเดียวทุกวันเลยเหรอ?”

สนใจจะมาวิ่งด้วยกันไหมล่ะ?”

ตุลยากรที่สะเทือนใจตั้งแต่ได้ยินคำว่าออกกำลังกายส่ายศีรษะปฏิเสธจนผมแทบเสียทรง กว่าจะกินจนน้ำหนักขึ้นได้ขนาดนี้จะให้ไปเอาออกเหรอบ้าหรือเปล่าทำไม่ได้หรอกเสียดายแย่ ไว้วันไหนไม่ไหวจริงๆนู่นค่อยไปเอาออก ตอนนี้ผมมีความสุขกับการกินดีจนไม่อยากห่วงอะไรที่ยังมาไม่ถึง

ชอบดูแข่งบาสไหม?”

ไม่อะ

ผมตอบคำถามที่อยู่ๆอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นมาโดยไม่ต้องคิด ‘ชอบกินมากกว่า’ ส่วนอันนี้คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป

ถ้าประมงแข่งกับเกษตรจะเชียร์ฝั่งไหน?”

ผมเรียนเกษตร แปรพักตร์ไม่ได้หรอกมีหลายตีนรออยู่

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ขนาดเวลาเอกโดนลากไปลงแข่งผมยังหนีไปกินยำขนมจีนกับเบ๊บน้องรหัสป้องเลย เด็กคนนั้นก็ไม่ค่อยสนใจอะไรเหมือนกับผมนั่นแหละเว้นบางครั้งที่แฟนตัวเองลงแข่งถึงจะไปเชียร์จนหลายครั้งป้องก็อดกระแนะกระแหนด้วยความน้อยใจไม่ได้ว่าทำไมเห็นคนอื่นสำคัญกว่าพี่จนผมล่ะอยากจะตะโกนออกไปดังๆว่าพี่รหัสส้นตีนๆที่ให้น้องแบกสารส้มก้อนเท่าบ้านตอนปีหนึ่งใครจะอยากเชียร์มึงไอ้หอยทอด!

แล้วถ้าพี่ชนะเพื่อนนาย นายจะโกรธหรือเปล่า?”

แล้วทำไมถึงต้องโกรธ?

เพื่อนในสาขาผมเหรอ?”

เพราะปกติก่อนแข่งเชื่อมสัมพันธไมตรีอะไรเทือกๆนี้เขาจะให้แข่งระดับสาขาก่อนเอาตัวแทนไปลงสนามแล้วค่อยคัดระดับคณะอีกที เอกกับเฉินคือคนที่ดูเข้าตาที่สุดเพราะหุ่นสูงชะลูดมีความคล่องแคล่วสูงประหนึ่งอดีตเคยมีอาชีพวิ่งฉกทองแถวเยาวราชมาก่อนเป็นที่ภาคภูมิใจของบรรดาอาจารย์สาขาเรามาก

ก็ประมาณนั้น

งั้นฝากบีบตูดคนชื่อเป็นเอกเบอร์หกให้หน่อย” ผมว่า

เอาให้เข้าวินเลยนะ

จะฟาวล์ไหมไม่รู้ล่ะแต่ผมหมั่นไส้ เฉินบอกว่ามันชอบไปทำเท่ในสนามเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวแทนที่จะตั้งใจแข่ง ผมที่ฝากฝังด้วยความรู้สึกอยากเห็นเพื่อนรักเข่าอ่อนแต่ผลคือหลังจากพูดประโยคนั้นจบไอ้พี่บอมก็หัวเราะออกมาเหมือนคนเสียสติกว่าจะหยุดได้ก็นู่นอีกหลายวิ

แล้วพี่ถามทำไม?”

ถามเฉยๆไม่ได้เหรอ?”

กลัวแพ้?” ผมหรี่ตามองคู่สนทนา

แต่ก็นะ ยังไงเสียกีฬาก็คือกีฬาอะ ทำให้เต็มที่ก็พอไม่เห็นต้องมาสนใจเลยว่าถ้าชนะแล้วจะไปหนักหัวใครหรือแพ้แล้วจะอดได้ขนมปังปี๊บ บางทีได้ของไม่ดีก็มีนะ แบบว่าขนมปังไม่ค่อยกรอบอันนี้แย่มาก

นโยบายกัญชาเสรีมันลามเข้ามาถึงรั้วมหาลัยแล้วเหรอผมมองอีกฝ่ายที่ยังขยันยิ้มไม่หยุดอย่างหวาดระแวงก่อนจะรีบคว้าแก้วชานมมาดูดให้หมดเพื่อที่จะได้รีบเอาชามไปเก็บแล้วไปเรียนต่อ จากใจนายตุลยากรเลยนะ มัวแต่คุยแบบนี้ไม่เป็นอันทำอะไรพอดี

แล้วจะเริ่มปลูกคะน้าอีกวันไหน?”

พุธครั...

“……”

บอม มึงเอาอีกแล้วนะ...

โอเค แล้วเจอกัน

อีกฝ่ายเดินจากไปเหลือทิ้งไว้แต่คนปากไวอย่างผมที่ได้แต่ทึ้งหัวตัวเองเป็นรอบที่สองในความคิด เสียงพูดคุยที่ดังอยู่ไม่ไกลทำให้นายตุลยากรเพิ่งสำนึกได้ว่าไอ้พี่บอมอะไรนี่ค่อนข้างดูดีทีเดียวขนาดมองจากด้านหลัง ความสูงที่ไม่ได้มาจากแผ่นเสริมส้นสร้างความอิจฉาให้แก่ผู้พบเห็นไม่น้อย

ท่ามกลางความรู้สึกอิจฉาผมเลือกที่จะตรงไปยังร้านน้ำเพื่อซื้อชาอีกหนึ่งแก้วไว้กินเป็นกำลังใจก่อนเข้าเรียน กว่าจะเดินถึงกว่าอาจารย์จะมายังมีเวลาอีกมากที่จะจัดการน้ำนี่ให้หมด ผมเอ่ยสั่งเมนูประจำอย่างฉะฉานพร้อมกับประโยคขอให้พี่เขาวาดรูปให้ด้วยแต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาทำให้คนฟังขมวดคิ้ว

พี่วาดรูปแย่มากปาร์คเอ้ย

แล้วน้องคะน้าเมื่อกี้ใครวาดล่ะ?

แต่หยิบปากกาไปวาดเองได้เลยนะตามสบาย ไอ้แท่งที่อยู่กับกองโพสท์อิทอะเขียนบนแก้วได้เหมือนกัน

 

 

 

[Thithiti part.]

 

หาไรวะ?”

เมล็ดคะน้าฮ่องกงปกติมันมีขายที่ไหนบ้าง?”

ผมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์หลังจากได้ยินเสียงของไม้ที่ดังหลังจากฝ่ามือของอีกฝ่ายเอื้อมมาฟาดหลังดัง ‘ผลั๊วะ’ เหมือนโกรธกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน นี่ถ้าเป็นหนังจีนคงได้เห็นภาพผู้ชายชื่อทิธิตินั่งกระอักเลือดแล้วเอ่ยประโยคลาก่อนพร้อมฝากฝังเรื่องลูกเมียแล้วล่ะ

ห้างก็น่าจะมีมั้ง คือหน้าตากูดูรอบรู้ขนาดนั้นเลย?”

ไม่เลยสักนิด...

อีกฝ่ายทิ้งตัวนั่งลงข้างผม ช่วงนี้ที่นั่งเราสับเปลี่ยนกันนิดหน่อยเพราะผมถูกอินงอนด้วยเรื่องที่มันคิดทำอะไรช้ากว่าเอง ไม้หยิบเครื่องมือสื่อสารออกมากดตามประสาคนติดโซเชียลก่อนจะยื่นโพสต์ของเพจๆหนึ่งมาให้ดู ใจความในนั้นกล่าวถึงตัวผมที่ถ่อไปกินข้าวถึงคณะข้างๆ มีรูปแอบถ่ายตอนกำลังนั่งกินและตอนต่อแถวซื้อน้ำให้อารมณ์เหมือนแอบถ่ายดาราก็ไม่ปาน

ไก่ไม่ตื่นแย่หรือแบบนี้

ไม่หรอก” ผมว่า

ไม่เคยรู้ตัวด้วยซ้ำรายนั้นน่ะ

ทำไมไม่เลือกวิธีเข้าหาที่ดีกว่านี้หน่อยวะนี่น้องเกลียดมึงอย่างกับขี้ พาลเกลียดไปถึงพวกกูที่อยู่ๆก็กลายเป็นแนวร่วมทั้งๆที่อีคะน้ากำนั้นกูถ่อไปซื้อที่ตลาดเองด้วยซ้ำแม่ง

จอห์นเคยด่าผมแล้วตอนที่ตัดสินใจโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้แถวๆแปลงคะน้า ถ้าคนเก็บไปไม่ได้ชื่อตุลยากรแล้วจะยุ่งแต่เพราะมั่นใจแล้วว่าจุดนั้นมันปลอดคนมากพอถึงจะวิ่งกลับมาไม่ทันตอนเขาเดินมาแหกก็เถอะ จะให้มาตอนนั้นมันไม่ไหวจริงๆเลยต้องหลบไปหาที่กลั้นขำก่อนปล่อยให้เพื่อนสนิทรับหน้าแทน

ก็ตอนนั้นมันนึกไม่ออก” ผมว่า

แต่จะว่าไปโลกเราแม่งน่ากลัวจริงๆว่ะ แค่ปลูกผักสวยกว่าหน่อยต้องทำขนาดนั้นเลยดิ อีคนเด็ดนี่ก็ขี้อิจฉา ถ้าเด็ดไปแดกกูจะไม่ว่านี่เสือกเด็ดไปทิ้งเหมือนพวกคันไม้คันมือไม่มีที่ลง

โชคดีที่ปาร์คไม่เคยเดินไปดูที่ถังขยะไม่อย่างนั้นผมคิดว่าน้องคงใจสลายน่าดูเพราะเจ้าตัวเล่นประคบประหงมผักอยู่เป็นเดือนๆ ขนาดวันเสาร์บางอาทิตย์ยังคอยแวะมาดูทั้งๆที่จะนอนอยู่ห้องเฉยๆก็ได้ ผมเจออีกฝ่ายค่อนข้างบ่อยในช่วงที่มาเล่นบาสกับเพื่อนตอนเย็น เด็กคนนั้นมักใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นและสะพายถุงผ้าแบบง่ายๆ ในมือมีบัวรดน้ำช้างน้อยหน้าตาดูมุ่งมั่นแถมยังใจดีสละเวลาคอยมาดูแลผักของคนอื่นอีกต่างหาก

จับได้แล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะ เตือนไปแล้วนี่ คงไม่มายุ่งแล้วล่ะ

ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจนักขณะหยิบโทรศัพท์เพื่อนมากดไล่อ่านคอมเม้นอยู่สักพักก็เกือบหลุดหัวเราะ หน้าตาของอีกฝ่ายตอนนั้นเหมือนคนโดนบังคับให้กินก๋วยเตี๋ยวจริงๆเว้นเสียก็แต่ตอนเจอน้ำแก้วสีส้มนั่นแหละที่ทำให้ตากลมๆดูเป็นประกายเสียจนผู้พบเห็นรู้สึกเอ็นดูและไอ้ความรู้สึกที่ว่านี่มันก็ค่อยๆมากขึ้นทุกวันจนผมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหมั่นไส้ตัวเอง

เห็นด่านของมึงแล้วกูท้อแทน ไอ้ห่าเอกก็ดุเหมือนหมา คลอดออกมาเองรึก็ไม่ใช่จะหวงส้นตีนไรนัก

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นน่ะ...

กูดูพันธุ์คะน้าไม่ออก

ห้ะ มึงว่าไงนะ?”

ที่ถามมานี่ชัวร์แล้วใช่ไหม?”

มึงได้ฟังที่กูพูดบ้างมะเมื่อกี้ก็แหงดิวะ แฟนเด็กไอ้องเรียนสาขาเดียวกับน้องคะน้ามึงอะ ถ้าไม่ถูกให้เหยียบหน้ากูได้เลย” ไม้เอ่ยพลางยักไหล่

พวกเกษตรมีอะไรดีกูอยากรู้นัก เคสมึงอะกูไม่แปลกใจเท่าไหร่แต่คนอย่างท่านองศา กับกูแม่งยังไม่คุยด้วยแล้วเอาเวลาไหนไปตามจีบชาวบ้าน

เด็กเกษตรน่ารัก

ผมเหลือบมองเพื่อนสนิทที่ทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่ข้างๆ

ถึงขนาดเคยมานั่งช่วยฝังศพปลากับคนที่เพิ่งรู้จักได้ไม่กี่นาทีแถมยังเอ่ยปลอบทั้งที่ไม่จำเป็น สอนให้สวดมนต์หรือถ้าไม่สบายใจก็ให้ใส่เสื้อไว้ทุกข์อย่างนั้นอย่างนี้น่ะ

น่ารักมากด้วยเผื่อมึงไม่รู้

 



tbc

#เกษตรทฤษฎีรัก

จนกว่าจะพบกันใหม่เอนจอยรีดดิ้ง!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.127K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,426 ความคิดเห็น

  1. #1276 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 15:09
    คุมพี่คนดีมากกกกกก น้องไม่โกดแย้ววววว
    #1,276
    0
  2. #1238 mmmmilDef.g7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 20:23

    ความจริงสุดแสนน่ารักกก ฮือออ
    #1,238
    0
  3. #1114 ดอลลา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 14:07

    วองโกเล่ก็มาอ่ะดูก็รู้เลยว่าติดรีบอร์น ยัยน้องเอ้ยยยย

    #1,114
    0
  4. #1039 tooktawu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:59
    พี่บอมมมมทำดีขนาดนี้🥺
    #1,039
    0
  5. #1001 PCHANRAWA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 20:14

    บอมลิขิต
    #1,001
    0
  6. #992 ariassika (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 14:30
    เอ้า กลายเป็นพระเอกเลย คนดีเฉย //กุมหัวใจเลยค่ะผีสาว
    #992
    0
  7. #991 PuiPui--r (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 14:13
    โถ~พ่อคุณพระเอกมาก สวมรอยเป็นโจรเพราะกลัวน้องเสียใจ
    เจอพ่อเอกยังบ่นรอเจอพ่อโปรดก่อนเถอะค่ะ
    #991
    0
  8. #903 mangpor_8827 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 09:23
    โอ้โห้ พ่อคุณทูนหัว แผนสูงเหมือนกันนะเรา
    #903
    0
  9. #748 NTR_JY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 02:20

    โอ้โห้ๆๆๆ อย่างชอบ ฮือ
    #748
    0
  10. #747 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 18:31
    โอ้ย จับโจรผิดคน แต่พี่บอมก็ร้ายใช่ย่อยนะเราน่ะ เจ้าแผนการ 5555555 เป็นเอ็นดูน้อนปาร์ค
    #747
    0
  11. #739 你我 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 12:13

    แแง้ น้อนปาร์ค น่อนตาผิดคนนน รักนี้ที่แปลงผักคะน้า

    #739
    0
  12. #732 nana (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 13:54

    พี่บอมคนแผนสูง คาร์แรคเตอ์น้องปาร์คเรื่องนี้คือทั้งน่ารักทั้งอ๊องๆ ชอบที่สุด

    #732
    0
  13. #729 mothergod (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 13:12
    แงงง ใครมันเด็ดคะน้าน้องงงง ใจร้ายมากก
    #729
    0
  14. #721 JediMan7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 14:19

    อ้าว พี่บอม คนดีเฉยเลย 5555

    #721
    0
  15. #601 ออมม่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 17:44

    พี่มันมาดีนี่นา โถ่ น้องก้อหลงด่า

    #601
    0
  16. #599 Yunnill (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 13:06
    พี่บอมมมมมมม มามากค่ะ คนนี้เขามามาก เขามองของเขามานานแล้วววว งื่ออออ น้องน่ารักมากค่ะ เอ็นดู!
    #599
    0
  17. #596 เปปิคุง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 00:27
    แงงงงงงงงงงงงงงงงง ขอมอบตำแหน่งผัวดีเด่น ผัวแห่งชาติให้พี่บอมเบย์ตั้งแต่วันนี้ค่ะ อห ไม่คิดเลยว่าจะมีคนขี้อิจฉามาทำกับน้องคะน้าที่รักของน้องปาร์คแบบนี้ เราโกรธมาก!!!! อย่าให้รู้นะว่าใครทำจะเอาตำลึงรัดคอ ถ้าน้องรู้น้องต้องเสียใจและโกรธมากแน่เลยๆㅠㅠ สู้ๆนะคะพี่บอม น้องอาจจะซื่อไปหน่อยแต่หนูเชื่อว่าพี่ทำได้ค่ะ!
    #596
    0
  18. #592 อรันน์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 16:18
    เอ้าาา พ่อพระเอกกกกกก
    #592
    0
  19. #587 Kyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 13:04

    อ้าว คนดีสะงั้นเลยอิพี่บอม

    #587
    0
  20. #577 LooknamTK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 03:46
    ใครทำร้ายน้แงคะน้าของน้องงงงงงง
    #577
    0
  21. #571 sasonsasai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 21:45
    ใครแกล้งน้องอะ
    #571
    0
  22. #569 ananarnaaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 21:26
    กรี๊ดดด เป็นเขินน ใจเหลวแล้วอะ แงงงง
    #569
    0
  23. #567 myyirbb:) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 20:49
    น่ารักไปหมดแอแง พี่บอมก้คือแสนดีนะคะเรา ส่วนยัยน้องก้คือน่าเอ็นดูจน
    #567
    0
  24. #566 Antataah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 20:44
    โอ้ยยยอิพี่​
    #566
    0
  25. #563 ponnyyyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 20:14
    โอ้ยยยนี่มันเเผนอิพี่บอมมม
    #563
    0