เกษตรทฤษฎีรัก

ตอนที่ 3 : รดน้ำครั้งที่ 2 ไม่เจ็บอย่างฉันใครจะเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,065 ครั้ง
    11 ม.ค. 64






รดน้ำครั้งที่ 2 

ไม่เจ็บอย่างฉันใครจะเข้าใจ คนบ้าน่ากลัวเท่าไร



///




เราปลูกผักของเราอย่างดีเลยนะ พรวนดินรอเวลากว่าทุกอย่างจะพร้อม หาเมล็ดมาแถมกะพื้นที่เผื่อว่ากว่าน้องเราโตแต่ละต้นจะต้องเว้นระยะห่างเท่าไหน หมั่นไปรดน้ำบ่อยๆไหนจะคอยระวังเรื่องแมลงเลี้ยงดูเหมือนลูกเลย

“……”

แต่แล้ววันหนึ่งเธอกลับมาเด็ดคะน้าที่เราหวงแหนไปผัดน้ำมันหอยโดยไม่ขอก่อนเธอเป็นเหี้ยไรอะ?”

คะ...คือแบบว่าเพื่อนเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ

ช่างเป็นคำแก้ตัวแสนคลาสสิกมากไอ้ประเภทรู้เท่าไม่ถึงการณ์เนี่ย!

ขโมยผักเราไปตั้งกี่ครั้ง ทำแหว่งไปกี่หนมาวันนี้บอกไม่ตั้งใจ เฮงซวยเอ้ย

เธอใจเย็นก่อนนะคนชื่อจอห์นพยายามยกมือโบกบนอากาศไปมาเช่นเดียวกับไม้ที่ได้แต่กะพริบตาปริบๆ

เราว่าเรื่องนี้มันสามารถไกล่เกลี่ยกันได้

อย่ามาแทนตัวเราว่าเธอ” ผมสวนกลับ

ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นอะ

ทีตัวเองยังทำได้เลยน...

เราทำได้แต่เธอห้ามทำ จะบอกให้ว่าพวกสมรู้ร่วมคิดไม่มีสิทธ์เถียงหรอกนะ

ผมไม่ได้ตั้งใจจะโมโหใส่คนนอกแต่ว่าก็อดไม่ได้จริงๆนั่นแหละ อารมณ์พาไปล้วนๆเพราะยิ่งมองหน้าพวกสมรู้ร่วมคิดใจดวงน้อยของคนเป็นพ่อก็ปวดร้าวไปทั่วทั้งทรวง มันสั่นไหวราวกับใครมากวนน้ำให้ขุ่นอีกครั้ง ลืมแม้กระทั่งคำที่ใช้เรียกแทนตัวเองจะหันหลังกลับมาใช้ผมแบบทางการและห่างเหินทีหลังก็ไม่ทันแล้วเลยต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน

ต่อจากนี้หวังว่าจะไม่เจอคนชื่อบอมมายุ่มย่ามกับแปลงผักของเราอีกโอเคไหม?”

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อข่มความรู้สึกอยากจะกระโจนไปกระชากคอเสื้อเหล่าคนตรงหน้า คือใจน่ะพร้อมบวกมากเลยนะแต่ว่าตอนนี้ไอ้เรามันหัวเดียวกระเทียมลีบจะไปซ่ามากก็ไม่ได้เพราะนี่มันถิ่นเขา ถ้ามีเอกกับเฉินมาด้วยยังพอสูสีแต่นี่ตัวรึก็เท่าลูกหมาเสี่ยงเหลือเกินต่อการโดนฆ่าแล้วถ่วงน้ำมากยิ่งใกล้ๆบ่ออยู่ด้วย

เอ่อ...คือว่า

พ่อเราเป็นมาเฟียแถวเยาวราช แม่เราเป็นลูกสาวอดีตนายกเก่า ถ้ามายุ่งกับน้องๆของเราอีกอย่าหาว่าเราไม่เตือน

เยาวราชมีบ่อนหรือเจ้าถิ่นไหมไม่รู้แต่ว่าของกินที่นั่นอร่อยมาก ผมที่คิดเรื่องอ้างไม่ทันหลุดโค้ดสถานที่แถวนั้นมาเพราะตัวเองเพิ่งไปทานข้าวกับครอบครัวเมื่อไม่นานมานี้ ส่วนเรื่องที่แม่เป็นลูกสาวอดีตนายกอันนี้ก็ไม่ได้โกหกนะเออ อากงผมเคยเป็นจับกังจริงๆแบกหามหนักมากกว่าจะตั้งตัวได้และอยู่สุขสบายในบั้นปลายชีวิต

อ่าแล้วก็

ก็อะไรครับ...?”

ฝากแสดงความเสียใจถึงหัวขโมยด้วยนะผมพูดขึ้นด้วยใบหน้านิ่งๆ

ตุลยากรเข้าใจดีว่าความสูญเสียมันเป็นอย่างไร

เข้าใจเพราะพวกมึงอะไอ้แก๊งปลาช่อนเอ้ย!

สักวันก็จะดีขึ้นเอง คราวนี้เราจะให้อภัยเพราะเห็นเขากำลังเศร้าใจ แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกเราจะเจื๋อนไอ้นั่นของเพื่อนพวกเธอเอาไปทำปุ๋ย

“……”

ส่วนนายคนนั้นที่นั่งเงียบมาตลอดดูมีสติที่สุดเราฝากคุมสติเพื่อนๆด้วย แวะมาแค่นี้แหละ หวังว่าจะไม่เจอกันอีกนะ

อีกฝ่ายทำเพียงแค่พยักหน้ารับ ไม่พูดไม่หือไม่อือเหมือนเดิม ผมมองภาพนั้นก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังทางที่เคยมาเพราะอยู่ต่างถิ่นนานไม่ดี ไม่เจนเส้นทางและอย่างที่รู้กันว่าตีนสามคู่นั้นมีจำนวนมากกว่าคู่หนึ่ง แต่ทั้งนี้นายตุลยากรไม่ได้ปอดแหกหรอกนะ ก็แค่ระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดีเท่านั้นเอง

ทว่ายังไม่ทันจะก้าวได้ครบเจ็ดแบบเจ้าชายสิทธัตถะผมก็รู้สึกว่าจมูกตัวเองไปบดเข้ากับอะไรสักอย่างจนบี้เอนซ้ายไปหลายองศา แถมปากย้อยๆของตัวเองก็กระทบกับไหล่ของใครสักคนหลังจากมัวแต่พะวงเรื่องตีนหลายคู่จนไม่ทันระวังจนเดินชนเข้าดังปึก ผมได้แต่ยกมือคลำหนึ่งในอวัยวะที่สำคัญที่สุดเพราะต้องใช้ไว้กินข้าวป้อยๆขณะคิดว่าน้ำลายของตนมันเลอะเปรอะเสื้อของอีกฝ่ายหรือเปล่า ก่อนจะเบิกตากว้างราวกับเจอคริสเฮมส์เวิร์ธเมื่อพิจารณาใบหน้าของผู้ต้องหาชัดๆ

กายสูงในชุดนักศึกษาดูธรรมดาแต่ถูกคลุมทับด้วยเสื้อกันหนาวสีดำสนิท ดวงตารีเรียวจับจองมายังผมที่กำลังมองเจ้าตัวอยู่ก่อนแล้ว ที่หลังของร่างนั้นมีเป้ และภายในเป้มีใบคะน้าแพลมออกมานิดหน่อย เพียงเท่านั้น...แค่นั้นจริงๆเพราะหลังจากเห็นอารมณ์ที่เริ่มคงที่และใกล้สงบก็ประทุขึ้นอีกครั้งราวกับโกโก้ครั้นที่ไหลท่วมทุ่งข้าวสาลี

ชื่อบอมใช่ไหม?”

ใช่ครับๆ มันนี่แหละ

บอม...คือเพื่อนเขารักมึงมากเลยนะเอาจริงๆ

เอ่อ...ไอ้บอมนี่ไงน้องแปลงท้ายสวนของมึงอะ คือน้องโกรธมากที่มึงเด็ดคะน้าเขาไปแดก จะเอาเรื่องด้วยนะได้ข่าว เขาจะแจ้งความ แล้วถ้าผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ให้ความเป็นธรรมกับเขาไม่ได้ก็จะให้พ่อที่เป็นมาเฟียเยาวราชมาสั่งเก็บมึง ทีนี้เรื่องใหญ่แน่ ถูกตัดออกจากกองมรดกไม่พอยังตายอย่างหมาไร้ดินกลบหน้าอีก

พูดเรื่องเหี้ยอะไรกันเนี่ย?

เสียงที่แทรกขึ้นมาทำให้ผมเริ่มคิดว่าคนชื่อไม้น่าจะอาการหนักสุด อีกฝ่ายต้องได้รับการบำบัดอย่างถูกต้องและพักการเรียนไปสักเทอมแหละจริงๆ

ขอโทษจริงๆนะ

แต่บทจะง่ายก็ง่ายแบบนี้เลยเหรอ?

พอดีเงินเดือนยังไม่ออกน่ะ” คนที่ชื่อบอมยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ

จะทำแบบนี้อีกแค่ครั้งเดียวแหละเพราะแม่หายโกรธแล้ว เข้าใจแล้วด้วยว่าความสูญเสียมันเป็นยังไง แต่ขออีกแค่มื้อเดียวจริงๆตอนนี้เงินเหลือติดตัวแค่สิบห้าบาทเอง แถมยังต้องไปขอพริกขี้หนูลุงยามที่ตึกมาอีก

“……”

ใบหน้านั้นดูเศร้าเกินกว่าจะใจร้ายตีความว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงละคร ยิ่งเสียงนกเสียงกาข้างหลังที่ดังขึ้นร่ายชีวิตรักแสนรันทดของอีกฝ่ายที่วันนี้ใส่ชุดดำไว้อาลัยปลาทองที่รักผู้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับก็ยิ่งทำให้ผมอยากจะยืมเท้าเพื่อนสนิทอย่างป้องกับเอกมาเกาหัวทั้งซ้ายและขวา ก็คือรู้สึกผิดแหละ เข้าใจด้วยนะว่าการสูญเสียมันเป็นยังไงแต่ก็ขอเด็ดอีกหนอย่างงี้เหรอ?

มันได้จริงๆเหรอวะบอม!?

เอางี้ จะปลูกคะน้ารอบใหม่วันไหน?”

ถามทำไม?” ผมเผลอพูดออกไปห้วนๆด้วยน้ำเสียงที่โคตรจะหาเรื่องขณะมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง

จะมาเด็ดอีกเหรอ ไม่เอานะ เราด่าเลยนะ

เปล่าๆ แค่จะไปช่วยปลูก

ช่วยทำไม ทำเองได้

ก็ไถ่โทษไง” คนตรงหน้าพูดเสียงอ้อมแอ้ม

จะซื้อเมล็ดมาให้ จะช่วยทำตั้งแต่ขุดดินเลย

ไม่ต้องอะ เอาเวลาไปตั้งใจเรียนเถอะ ถูกตัดออกจากกองมรดกอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคนตรงหน้ายิ้มออกมากับคำพูดเขา ทำไมวะมันไม่น่ากลัวเลยเหรอ นี่กดเสียงสุดแล้วนะจะบอกให้ พยายามใช้เสียงทุ้มต่ำแบบที่ป้องเคยสอน วางอำนาจประหนึ่งเตรียมพร้อมที่จะสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าแก๊งวองโกเล่แล้วทำไมถึงยังยิ้มอยู่ได้

พี่ชื่อบอมเบย์ อยู่ปีสี่การจัดการประมง นายล่ะ?”

เสียงนั้นพูดแนะนำตัวเอ่ยถามราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่ผมเอ่ยเมื่อครู่ และไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มั่นใจนักกับการแทนตัวเองว่าพี่แต่กรณีนี้ผมจะตีความหมายไปว่าอีกฝ่ายชมว่าหน้าเด็กก็แล้วกัน ซึ่งพอถูกอวยเบาๆว่าหน้าเด็กก็เหมือนว่าความโกรธจะลดลงไปนิดหน่อย แต่แค่นิดเดียวจริงๆแหละ และที่สำคัญนะ...

ไม่บอก

เออสิ จะบอกให้โง่เหรอ?

เกิดมันตามตัวถูกดักตีหัวแตกสติฟั่นเฟือนขึ้นมานี่หมดอนาคตเลยนะ

ตามมารยาทต้องบอกกลับนะ

เรามีมารยาทแต่เราจะไม่บอก

อีกแล้ว ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว...

ไอ้รอยยิ้มแบบพี่โปรดพี่ชายผมนี่มันอะไร มาเอ็นดูอะไรก่อนเอางี้นะ มีสิทธ์เหรอ? ในฐานะโจรเนี่ยถามก่อนเลยว่ามีสิทธิ์อะไรมายิ้มทั้งที่ด้านหลังยังแบกศพน้องๆคะน้าอยู่ คนอะไรหน้าด้านเกินใจจะทนไหว

ปกติแทนตัวเองว่าเราตลอดเลยเหรอ?”

จู้จี้

ผมเผลอขมวดคิ้วขณะเหลือบมองไปยังไม้ที่หยิบยำขึ้นมาตักกินขณะยืนชมเหตุการณ์สะเทือนขวัญไปด้วย จุดนี้ยิ่งคุยก็ยิ่งหิวบอกตรงๆเลยนะ ผมอยากกลับหอไปหาอะไรกินให้เร็วที่สุด เรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ได้รับการสะสางแล้วและนายตุลยากรจะปล่อยไปไม่เอาความถ้าหากว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายแบบที่ผู้ชายชื่อบอมบอกจริงๆ

ทว่าเสียงพูดของเพื่อนทั้งสองของอีกฝ่ายกลับดังขึ้นและสาธยายร่ายยาวราวกับนี่คือช่วงเวลาวงเวียนชีวิตของชายผู้เสียปลาไปเพราะน้องไม่หายใจ สาเหตุการณ์การตายที่สันนิษฐานคือเดซี่เป็นตะคริวอะไรสักอย่างซึ่งไร้สาระจนผมอยากพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังจะตายเพราะธาตุไฟกำลังจะเข้าแทรก แถมลมปราณก็จ่อรอเพื่อแตกซ่านเพราะถูกความปัญญาอ่อนระดับเดียวกับป้องจู่โจมเข้าอย่างแรง


แล้วตกลงชื่ออะไรนะ?”

ปาร์คคร...

“……”

ฉวยโอกาสเป็นบ้า!

เอาอย่างนี้นะปาร์ค

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ แววตาของอีกฝ่ายไม่ได้แฝงความขบขันหรือล้อเล่นอีกต่อไปแล้ว มือหนายกขึ้นมาวางนาบบนไหล่ของผมแล้วตบเบาๆอยู่สองสามครั้ง ดูจริงจังเกินเบอร์เช่นเดียวกับเพื่อนของเจ้าตัวอีกสองคนที่เดินมาประจันหน้ากับผู้สูญเสียคนนี้ที่กำลังคิดหาทางวิ่งเพราะตอนนี้ฝ่ายนั้นมีตั้งสี่คนแต่แผนการที่อยู่ในหัวกลับเป็นอันต้องอันตรธานหายไปเมื่อได้ยินคำพูดต่อมา

นายอยากกินปลานิลทอดน้ำปลาไหม?”

อ...อะไรนะ?”

ปลานิลทอดน้ำปลากับผัดผักบุ้ง” อีกฝ่ายว่า

อร่อยมาก

ไอ้ปลานิลที่ว่านี่ใช่ตัวที่ชื่ออนาสตาเซียของเพื่อนมึงที่คุยกันเมื่อกี้หรือเปล่าบอม?

สองเท้าก้าวถอยหลังห่างออกมาจากคนตรงหน้าสองก้าวด้วยสไตล์แบบไมเคิลแจ็คสัน ในใจพลางคิดในใจว่าขืนคุยนานกว่านี้จะต้องประสาทแดกตามป้องแน่ๆ นายตุลยากรอยู่กับคนพวกนี้ต่อไปอีกไม่ได้แล้วจริงๆ

ไม่เป็นไร จากกันด้วยดีเถอะนะ

ผมโพลงขึ้นก่อนจะรีบเดินจ้ำออกไปจากตรงนั้น ไม่รับฟังและไม่รับรู้กับบรรดาเสียงที่ดังตามหลังมาเมื่อโดนเอาชนะความประสาทแดกด้วยความประสาทแดกที่เหนือชั้นกว่า ผมอยากไปหาป้องกับเอกตอนนี้ด้วยซ้ำแล้วเล่าให้อีกฝ่ายได้ฟังว่าตนเจอแล้วคนที่ไม่เต็มบาทยิ่งกว่าสองคนนั้นพร้อมกับหนึ่งคำถามที่เกิดขึ้นอยู่ภายในหัว

ว่ามหาลัยเรามีมาตรฐานในการรับนักศึกษาเข้าเรียนไหมนะ?

 

 



เย็นนี้ไปดูน้องเป็นเพื่อนกูหน่อยสิ...

แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วแต่จิตใจดวงน้อยๆของคนถูกกระทำก็ยังไม่กลับสู่ความปกติ ผมสะกิดป้องที่นั่งดูดน้ำปั่นอยู่ด้วยแววตาคาดหวัง มันเหมือนกับว่านายตุลยากรได้ใช้ความกล้าหาญที่มีทั้งหมดไปแล้วตั้งแต่วันที่เดินห้าวไปหาเรื่องชาวบ้านถึงคณะ พอกลับมาเล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟังสุดท้ายก็กลายเป็นผมที่ได้แต่หน้าถอดสีเพราะตัวเองนั้นสามารถรอดตายกลับมาได้อย่างหวุดหวิด

ต้นตระกูลใครจะเป็นมาเฟียเยาวราชไม่รู้ล่ะแต่ไอ้กลุ่มนั้นอะมีอยู่คนหนึ่งที่นั่งเงียบๆอยู่ไม่พูดไม่จาซึ่งผมมารู้ทีหลังว่าบ้านเขารวยและมีอิทธิพลมากพอจะสั่งฆ่าหั่นศพชายหนุ่มหน้าตาดีที่มีฐานะปานกลางอย่างตุลยากรเอาไปทำเป็นปุ๋ยหมักได้โดยไม่มีใครรู้ ทีนี้ก็ตัวลีบเลยสิครับ ผมกลายเป็นคนเงียบขรึมและใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างคุ้มค่ายิ่งกว่าเดิมเพราะไม่รู้ว่าจะโดนอุ้มไปทำมิดีมิร้ายวันไหน

ถ้าเขาจะดักกระทืบมึงเขามาทำตั้งแต่สามวันก่อนละ

ป้อง!” ผมเบิกตากว้างกับคำพูดนั้น

อย่าเสียงดังสิ กูพ่อทูลหัวแฮรี่พอตเตอร์นะ” เมื่อเห็นว่าร่างข้างกายทำหน้าเหมือนควายสงสัยผมเลยกระแอมไอเบาๆทีหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

หมายถึงกูซีเรียสอะ

ร่างข้างกายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ทำแบบนั้น ตอนนี้เอกกับเฉินไม่อยู่ ทั้งคู่หายเข้าหอสมุดไปปั่นงานที่ต้องขีดเส้นใต้ย้ำๆด้วยว่าเป็นงานค้างที่ต้องส่งก่อนห้าโมงเย็น พอกินข้าวเที่ยงเสร็จสองตัวเลยวิ่งไปจับจองคอมของมหาลัยโดยให้เหตุผลว่าแล็ปท็อปนั้นมีไว้เล่นเกมไม่ใช่เพื่อเปิดเวิร์ดเลี่ยงได้ก็เลี่ยงไม่อย่างนั้นน้องจะได้รับความรู้จากการค้นหาเรื่องราวในอินเตอร์​เน็ตมากจนเกินไป

ปัญญาอ่อนจริงๆ...

ผมคิดแบบนั้นแต่ไม่ได้พูดออกไปเพราะกลัวว่าตอนโดนดักตีจะไม่มีใครพาไปโรงบาล

กูสืบมาแล้ว พวกนั้นเขาไม่ลดตัวมาทำไรมึงหรอก

แต่เขาเคยขโมยคะน้ากูนะ

คงอยากทำอะไรท้าทายๆดูอย่างเช่นกระตุกหนวดหมาปอม

กระตุกหนวดเสือ” ผมแก้คำให้

ตัวมึงเล็กกว่าxเซนต์เบอร์นาร์ดอีกปาร์ค รักการปลูกผักแต่เสือกกินแต่ของไร้สาระ

ป้องมองผมด้วยสายตาเหยียดหยาม มึงสูงตายล่ะไอ้เหี้ยแค่มีกล้ามเยอะกว่าหน่อยทำเป็นข่ม ขอโทษที่กินแต่ขนมได้ไหมล่ะ ไม่ชอบดื่มนมแล้วจะทำไม แล้วบะหมี่น้ำตกเคยไปฆ่าใครตายหรือไงทำไมต้องทำร้ายจิตใจกันด้วย!

ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้กูไม่ใจอ่อนหรอก ผักห่าไรต้องแวะไปดูเช้าดูเย็น

แต่น้องใกล้เก็บไปโลดแล่นบนแผงได้แล้วนะ...

ไร้สาระ

ป้องอะ

ผมกระพริบตาปริบๆเรียกคะแนนความสงสาร แม้ว่าจะดูเหมือนฝุ่นเข้าตาไปหน่อยแต่เคยเผลอทำแบบนี้บ่อยจนจับทางได้ว่าเพื่อนร่างควายๆในกลุ่มแพ้อะไรแบบนี้ อีกไม่กี่วันมอจะมีตลาดนัดแล้ว แถมมันไม่เหมือนกับตลาดธรรมดาด้วยนะจะบอกให้ อาทิตย์ละครั้งทางมหาลัยจะจัดตลาดภายในมอโดยมีนิสิตแต่ละสาขาเอาของมาขาย อย่างพวกคหกรรมก็จะมีโซนข้าวแกงโซนใหญ่เป็นของตัวเองที่ผมชอบแวะไป ยิ้มกว้างๆหน่อยก็จะได้ไข่ลูกเขยมากินเพิ่มมันเป็นอะไรที่ฟินมากจริงๆ ส่วนพวกพืชสวนส่วนมากเขาจะเก็บผักไปขาย

ผมเองที่ไปยืมแปลงชาวบ้านมาก็จะทำแบบนั้นเช่นกันเพราะแมวที่ใต้ตึกแถวหออยู่ในวัยกำลังโต การได้เห็นผักของตัวเองงอกงาม ได้เห็นคนมีความสุขกับการซื้อแถมเห็นสัตว์เลี้ยงที่อุปการะไว้อิ่มท้องมันก็รู้สึกฟินอ่อนๆแหละ แต่ย้ำไว้ก่อนว่าไอ้ที่บอกว่าได้เห็นคนอื่นมีความสุขกับผักตัวเองนี่ไม่ได้หมายความว่าให้มาขโมยครับประทานโทษ อันนั้นถ้าเห็นอีกจะด่าในแบบที่รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง ในเมื่อผมไม่ผิดตั้งแต่แรกเพราะฉะนั้นตราบใดที่นายตุลยากรยังมีชีวิตอยู่จะไม่ยอมให้ความ อยุติธรรมมากล้ำกรายพวกน้องๆคะน้าใบเขียวอีกแน่! เพราะฉะนั้นนะ...

สรุปจะไปเป็นเพื่อนกูไหม?”

ไม่เว้ย

อือๆ ไม่เป็นไรหรอกกูเข้าใจ” ผมพยักหน้าน้อยๆยอมรับความผิดหวัง

ไปคนเดียวก็ได้ไม่เห็นต้องกลัวเลย กูมันขี้ขลาดเองแหละที่ตัวเท่าจุ๊ดจู๋หมาอย่างที่มึงว่าแต่ไม่เจียมบอดี้ พอไปทวงความยุติธรรมให้น้องๆกลับมาก็กลัวโดนตามกระทืบพาลทำให้มึงลำบากไปด้วย แต่ไม่เป็นไรนะมึงไม่ผิดเลยป้องคำว่าเพื่อนมันสั้นแบบนี้แหละต่างจากศิลปะที่ยืนยาว กูจะก้าวต่...

เออ เดี๋ยวไปเป็นเพื่อนพอใจยัง?”

“…….”

เลิกตัดพ้อเหอะกูไม่ตามใจมึงหรอกนะ ไปแค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละแล้วกูก็จะกลับ

แน๊ เพื่อนใครทำไมน่ารักจังวะ

ไม่ต้องมาชม” อีกฝ่ายว่า

รอมึงพูดจบพอดีกูได้สั่งปั้นตุ๊กตาทอง มึงเอาไปเลยออสการ์ปีนี้อะ

ผมหัวเราะคิกคักกับคำพูดนั้นของเพื่อนสนิท ไม่ต้องอ้างถึงชื่อต้นข้าวกับตำแหน่งว่าที่พี่เขยปกป้องก็ใจอ่อนเป็นขี้เหลวที่โดนแดดตอนบ่ายไปเรียบร้อยโรงเรียนตุลยากร อีกฝ่ายตกหลุมพรางแบบนี้มาสองปีกว่าแล้ว ชอบทำตัวเหมือนจะขัดใจไม่สปอยแต่สุดท้ายก็เรียบร้อยเหมือนเฉินกับเอกนั่นแหละ

อย่าลืมไปบอกให้ไอ้หน้าโง่สองตัวนั้นจองแผงให้มึงด้วยอะ

นั่นดิ ลืมไปเลยถ้ามึงไม่เตือนเนี่ย

คนฟังดีดนิ้วให้กับคำพูดนั้นราวกับเพิ่งนึกได้ ผมลืมไปจริงๆนั่นแหละว่าตัวเองต้องจองแผงด้วยแถมต้องระเห็จไปอยู่โซนท้ายๆหน่อยเพื่อไม่ให้เจอกับพวกพืชสวน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวโดนเขม่นอีกว่าไปขอแปลงเขามาปลูกแล้วยังจะเสนอหน้าเด็ดผักมาขายแข่ง น่าเศร้าจริงๆชีวิตของผู้ชายคนนี้

ค่อยบอกก็ได้ ยังไงเตือนกูอีกทีด้วย

เออไอ้ลูกเป็ด กูมันทาสโง่ๆของมึงนี่ จิกหัวใช้เก่งฉิบหาย

เพราะไว้วางใจต่างหาก มึงเป็นคนสำคัญสำหรับกูเลยนะรู้ปะ

จริงเหรอ?”

ผมยิ้มน้อยๆหลังได้ยินคำถามนั้นก่อนจะพยักหน้าซึ่งดูเหมือนว่าป้องจะมีสีหน้าพอใจมากขึ้นกับคำตอบไร้เสียงของผม บรรยากาศช่วงเที่ยงครึ่งกับน้ำปั่นและขนมขบเคี้ยวที่คั่นกลางระหว่างเราไม่สามารถกลบกลิ่นไอมิตรภาพที่อบอวลไปทั่วบริเวณม้าหินแห่งนี้ได้เลย เรายิ้มให้กัน ฟันอีกฝ่ายขาวแสบตาเป็นประกายม็อบแม็บ

ก็นะ...

วงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้แหละ

 


 

เชื่อไหมสิ่งมีชีวิตที่ชื่อปกป้องนั้นเป็นคนที่รักษาสัญญาดีมาก อีกฝ่ายหายหัวไปทันทีหลังจากผมเช็คความเรียบร้อยของน้องๆเสร็จ ไม่แหว่ง ปลอดภัยไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงอีกแล้วในความคิด คะน้าสีเขียวเข้มของผมเติบโตอย่างดีจากความรักและความเอาใจใส่แม้จะมีบางต้นเว้าแหว่งไปบ้างระหว่างทางแต่ผมจะพยายามไม่นึกถึง จะไม่แฟลชแบ็คให้รู้สึกโมโหเล่นๆเพราะผมเองก็ต้องรีบแวะไปกินไอศกรีมร้านประจำก่อนที่บัตรส่วนลดจะหมดอายุในวันพรุ่งนี้ มันเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ทำให้ชีวิตเรียบๆของผมมีสีสัน แวะกินของคาวกับของหวานแล้วค่อยกลับหอ ดูหนังสักเรื่องในคืนนี้ก่อนจะรีบนอนเพราะงานที่ได้รับมาทำเสร็จทั้งหมดแล้ว

ตุลยากรชีวิตดีๆที่ลงตัวจริงๆ

ผมเดินเข้ามาในร้านก่อนจะหาที่นั่งริมๆซึ่งให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวหน่อย รอครู่หนึ่งพนักงานก็เดินมาพร้อมกับเมนูแต่เพราะมีเป้าหมายชัดเจนอยู่แล้วจึงเอ่ยสั่งเลยโดยไม่ต้องดู คุกกี้แอนด์ครีม เรนโบว์กับวานิลลาคือของโปรดที่ตัดสินใจไม่ได้สุดท้ายจึงเลือกมาอย่างละลูก พี่พนักงานขายตรงอีกนิดหน่อยเรื่องเครื่องดื่มแต่ด้วยความที่มีสติมากพอจึงไม่หลงเป็นเหยื่อคำว่ามีเฉพาะเทศกาลนี้เท่านั้น

ขอนั่งด้วยคนสิ

เสียงทุ้มที่ดังอยู่ใกล้ๆมันคุ้นหูเกินไปจนผมต้องเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ทั้งๆที่กำลังแชทคุยกับพี่ชายอย่างออกรส เกือบพลั้งปากไปแล้วด้วยซ้ำว่าที่นั่งว่างๆในร้านไม่ได้ถูกจับจองโดยเหล่ากงเหล่าม่าผมที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าสักหน่อยทำไมไม่ไปนั่งล่ะ ทว่าทุกสิ่งที่คิดพลันหยุดชะงักเช่นเดียวกับร่างกายที่เผลอขยับถอยหลังจนเก้าอี้เกิดเสียงลากเล่นเอาขนลุกไปหมดทั้งร่าง

ว่าไง

ไม่ว่าไงล่ะ คำถามคือมาได้ไงวะต่างหาก!?

ผมมองโจรเถื่อนตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง กลัวว่าถ้าคนน้อยกว่านี้ตนจะโดนตุ๊ยท้องแล้วลากไปกระทืบแล้วเอาปลาดาบเงินแช่แข็งแทงพุง บอกก่อนว่ารู้รายละเอียดศัตรูแล้วนะจะบอกให้ เฉินกับป้องสืบมาให้ อีกฝ่ายอยู่ปีสี่ชื่อทิธิติ ครอบครัวทำธุรกิจอาหารทะเลแช่แข็งที่ผมเองก็เคยหลวมตัวซื้อมากินบ่อยๆ ฐานะทางบ้านค่อนข้างรวยแต่เสือกมาขโมยผักกูไปกินครับสังคม

คิดๆแล้วแค้นสุดขีด สุดฤทธิ์สุดเดชมาก...

ยังไม่ได้อนุญาตให้นั่งสักหน่อย

หือ ว่าไงนะ?”

เหมือนกับมีเสียง ‘ชิ้ง’ ออกมาจากทางสายตาและมีออร่าแปลกๆคล้ายในหนังจีนกำลังภายใน หน้าตาอีกฝ่ายค่อนข้างดุ เวลาไม่ยิ้มแล้วดูน่ากลัวมากจนอดคิดไม่ได้ว่าหากทำอะไรให้ไม่พอใจหน่อยอาจจะถูกดอลลี่แช่แข็งฟาดหัวแตกก็เป็นไปได้

เปล่า...คือแบบ หมายถึงสามารถนั่งได้เลยตามสบาย

กระจอกจริงๆคนอะไร...

นี่อาจจะเป็นจุดจบของชายผู้ตัวเล็กกว่าxเซนต์เบอร์นาร์ดอย่างที่ป้องว่า แต่อยากจะขอแก้ต่างให้ตัวเองหน่อยว่าสูงร้อยเจ็ดสิบห้านี่มันไม่ธรรมดาเลยนะเฮ้ย! ก่อนจะวกกลับมาประเด็นเดิมว่าทำไมถึงยังอยู่นี่อีก ทั้งที่ไม่ติดใจเอาความ แถมยังให้อภัยไม่ถือโทษโกรธเคืองแล้วทำไมยังตามราวีกันไม่เลิกสักที?

กินอะไรน่ะ?”

กูมาร้านไอศกรีมมึงจะให้กูเอาหมูสไลด์ใส่หม้อต้มเหรอบอม?

จิตใต้สำนึกสั่งให้ผมตอบแบบนั้นออกไปแม้ว่าในความเป็นจริงแล้วน่ะ...

ยุ่งอะไรด้วย?”

ห้าวหาญสุดได้แค่นี้แหละจริงๆนะ คือขนาดตัวต่างกันเกินไป ถ้าให้บอกตามตรงคือผมค่อนข้างสูงนะ ตามแบบชายไทยปกติเลยคือร้อยเจ็ดสิบหกกำลังดีจะมียืดตัวบ้างนิดหน่อยอย่างเช่นวันที่ห้าวนั่งรถรางไปตึกข้างๆตอนนั้นสูงขึ้นเป็นพิเศษเพราะใส่เสริมส้น แต่ไอ้คนตรงหน้าเนี่ยก็เกินไป เหมือนตอนเด็กพ่อแม่กว้านซื้อนมผงให้กินอย่างไรอย่างนั้นแหละ

สามสกู๊ปเอง พอเหรอ?”

พูดเหมือนถ้าบอกว่าไม่แล้วจะจะไปเหมาไอศกรีมไผ่ทองมาให้อีกถังงั้นแหละ...

ใบหน้าดุๆของคนอายุมากกว่าเริ่มมีรอยยิ้มผิดกับผมที่ยังไม่ค่อยเข้าใจถึงสถานการณ์สักเท่าไหร่นัก อีกฝ่ายหยิบเมนูมาดูก่อนจะสั่งทั้งน้ำและเค้กมาราวกับจะเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยง คือจะกินน้ำสองแก้วเลยจริงดิไม่กลัวตอนกลางคืนวิ่งเข้าห้องน้ำบ่อยๆเหรอ ไหนจะเค้กอีก คนเรามีปากเดียวไม่จำเป็นต้องสั่งถึงสามชิ้นไหม ไม่รู้หรือไงว่ามันทำให้คนที่กำลังประหยัดศีลแตก

รีบกินสิ ละลายแล้วนะ

คนเราจะสามารถกินของที่ชอบอย่างอร่อยได้ยังไงในเมื่อรู้สึกตัวตลอดว่ามีคนมองผมได้แต่คิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาในหัว เราไม่เคยเจอกันมาก่อน แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูดีมากแต่ผมก็ไม่เคยได้ยินว่าเดือนของประมงมีคนชื่อบอม โอเคเอาใหม่ ต้องบอกว่าผมไม่ใส่ใจมากกว่าแต่ถึงอย่างนั้นตอนไปถามเฉินเจ้าตัวก็ยืนยันด้วยคำตอบเดียวกันกับเอกว่าโจรเถื่อนตรงหน้าไม่ได้ลงสมัครกิจกรรมใดๆ มีนิสัยค่อนข้างเก็บตัวแต่ก็พอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้างในเพจของมอที่เขาชอบเอาผู้ชายไปจิ้นกัน

ผมเองยังเคยโดนเลยตอนอยู่กับเอก จำได้ว่าตอนนั้นเห็นของกินในมือเพื่อนแล้วหน้ามืดเลยอยากจะขอกัดลูกชิ้นปิ้งสักคำ ทว่านายตุลยากรไม่อาจรู้เลยว่าไอ้การกระทำแบบนั้นมันเรียกว่าเรือแล่น ทั้งไททานิคเอยวิ่งบนบกเอยหลากหลายคอมเม้นที่อ่านแล้วผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันฟินยังไง ดูตรงไหนก็ไม่เหมาะกันนะคนดีๆอย่างผมกับเจ้าชายแห่งวงการประสาทแดกแบบเอกน่ะ

มองอะไรนักหนา ไม่แบ่งหรอกนะ

มือข้างที่ไม่ได้ถือช้อนคว้าถ้วยไอศกรีมเข้ามาใกล้ตัวอย่างหวงแหน มีแค่สามลูกเองแถมบัตรลดมีแค่ใบเดียวด้วยถ้าอยากกินก็สั่งเองสิไม่ใช่มานั่งเท้าคางมองคนอื่นกินแบบนี้มันเสียมารยาทไม่รู้หรือไงวะ

เค้กพี่มาแล้ว

หะ...หา?”

อยู่ๆอีกฝ่ายก็เปลี่ยนเรื่องคุยเสียดื้อๆทั้งที่ยังไม่ได้ตอบคำถามของผมเลยด้วยซ้ำ คนชื่อบอมปล่อยให้พนักงานวางจานเค้กสามชิ้นกับน้ำอีกสองแก้ว หนึ่งในนั้นคือโอรีโอ้ปั่นที่ดูน่ากินเอามากๆกับชาธรรมดาแบบที่พี่โปรดชอบ แต่ในขณะที่สมองของผมกำลังประมวลผลว่าทำไมเจ้าตัวถึงสั่งของมามากมายขนาดนี้เสียงทุ้มก็เริ่มเอ่ยต่อ

ปาร์คกินเค้กด้วยกันไหมครับ?”

ไม่...ไม่ได้ผลหรอกหรอกจริงๆนะ ของกินซื้อคนอย่างผมไม่ได้จำไว้!

พี่ยกโอรีโอ้ปั่นให้แก้วหนึ่งด้วย

ทว่าประโยคต่อมากลับทำให้คนฟังชะงักเพราะรู้สึกว่ามันช่างกินใจเหลือเกิน

กินคนเดียวไม่หมดหรอก ยังไงนายช่วยกินเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ

จะว่าไปแล้วพี่บอมอะไรนี่ก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ

 




tbc

#เกษตรทฤษฎีรัก

ข้อแนะนำของการอ่านคืออยากให้อ่านตอนสมองโล่งๆค่ะ และลมปานแตกซ่านไปกับน้องปาร์ค5555 มาร่วมเอาใจช่วยน้องเขาจากเหล่าคนประสาท ตุลยากรจะรอดพ้นเงื้อมือโจรหรือไม่ และเขาจะมีอนาคตที่สดใสได้อย่างไร จนกว่าจะพบกันใหม่เอนจอยรีดดิ้ง!




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.065K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,404 ความคิดเห็น

  1. #1335 ay_ben (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 12:26
    น้องจะเห็นแก่กินไม่ด้าย
    #1,335
    0
  2. #1289 ArisaraKitwat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 16:54
    อ้าวหนูลูกกกกก
    #1,289
    0
  3. #1273 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 13:45
    น้องตกหลุมใหญ่เบิ้มเลย 555555
    #1,273
    0
  4. #1036 tooktawu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 18:01
    โดนล่อด้วยของกินแหระ5555555555
    #1,036
    0
  5. #1029 YanisaCH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 11:44
    น้องงงงงงงงงง
    #1,029
    0
  6. #987 PuiPui--r (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 12:21
    เด็กชายปาร์ค 4 ขวบ ป้าจะฟ้องพ่อหนูนะลูกทำไมถึงไปรับของจากครแปลกหน้าคะ
    #987
    0
  7. #924 creamww (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 00:41

    โง้ยย น่าร๊ากกก

    #924
    0
  8. #893 mangpor_8827 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:56
    งื้อออ เอ็นดูน้องมากกก
    #893
    0
  9. #818 Dantalian_lian (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 12:10
    เอ็นดูแบบไม่ไหว 555555
    #818
    0
  10. #744 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 15:29
    ทั้งเอ็นดู ทั้งขำความหวาดระแวงของน้อง ไงล่ะๆๆ พี่บอมมาแบบนี้ คืออัลไล
    #744
    0
  11. #714 JediMan7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 10:11

    น้องปาร์ค ช่างแพนิค 555

    #714
    0
  12. #652 laddawan7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 14:48
    น้อนปาร์ค
    #652
    0
  13. #642 ohvng (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:08
    น้องงงง
    #642
    0
  14. #633 mmilkxx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 09:02
    น้องซื้อได้ด้วยของกิน 55555555
    #633
    0
  15. #618 ซีเอชโอเอ็มพียู..yy.. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 23:41

    โอ้ยยยยย
    #618
    0
  16. #603 Felinonajang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 02:40
    ทำไมโดนตกด้วยของกิน ฮ่าๆ
    #603
    0
  17. #593 THEdeadsea (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 21:43
    น้องงงง จะโดนตกด้วยโอริโอ้ปั่นแก้วเดียวบ่ได้เด้ออออ
    #593
    0
  18. #578 เปปิคุง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 03:51
    อั้ยเจ้าป้าคคคคคคคคคค โดนซื้อด้วยของกินไปเรียบร้อยแล้ว หึ้ย ระวังตัวหน่อยสิคะ เขาอาจจะมีแผนร้าย ทำเพื่อล่อลวงหนูและน้องคะน้าของหนูก็ได้นะคะ คุณแม่เป็นห่วง ไม่น่าไว้ใจๆๆๆ ดังนั้นมากินกับคุณแม่ดีกว่าค่ะ ขนมเต็มบ้านคุณแม่เลยนะคะ(อีโมอ้อนตัวนั้น)
    #578
    0
  19. #559 ananarnaaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 19:43
    พี่บอมมีพิรุธนะ5555555
    #559
    0
  20. #533 Zeni7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 08:46
    น้องงงโดนล่อลวงแร้วววว
    #533
    0
  21. #502 Namnam_Got7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 15:11
    น้องงงงงงง
    #502
    0
  22. #498 supine.ty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 14:14
    น้องทำไมโดนซื้อง่าย555555555555
    #498
    0
  23. #473 Chrysola (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 15:13
    ยัยน้องปาร์ค!! โดนตกง่ายเกิ๊น เห็นแก่กินสุดลูกเอ้ย 55555+
    #473
    0
  24. #460 Immlose (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 13:59
    โดนซื้อเฉย 555555555555
    #460
    0
  25. #376 nuneoleejh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:54
    ความแข็งแกร่ง(ที่หนูปาร์คมโนเอาเอง) จะมาพ่ายแพ้ให้ของกินแบบนี้ไม่ได้5555 เอ็นดูน้องปาร์ค
    #376
    0