เกษตรทฤษฎีรัก

ตอนที่ 2 : รดน้ำครั้งที่ 1 ฉันหวงฉันมาทวงของฉันคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,713 ครั้ง
    11 ม.ค. 64






รดน้ำครั้งที่ 1 

ฉันหวงฉันมาทวงของฉันคืน ฉันไม่เคยฆ่าปลาคนอื่น



///




รดน้ำครั้งที่

 

 

เป็นอะไรที่ไร้สาระเกินใจกูจะทนไหวจริงๆ”

เสียงบ่นที่ดังไม่หยุดตั้งแต่พวกเราเริ่มสุมหัวทายากันยุงชวนให้ผมรู้สึกรำคาญนิดหน่อย ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายคือคนที่ยอมมาช่วยจับหัวขโมยหลังจากที่ไปโวยวายอยู่ในไลน์กลุ่มจนเพื่อนอดเห็นใจไม่ได้คงจะด่าไอ้ควายหุบปากซิไปแล้ว บอกตามตรงว่าผู้ถูกกระทำคนนี้ยังของขึ้นอยู่เลย ระดับความโกรธเทียบเท่าซุปเปอร์ไซย่าทรีที่มากจนต้องทำอะไรสักอย่าง เช่นการสร้างยูนิตย่อยที่มีชื่อ ‘ฉันหวงฉันมาทวงของฉันคืน’ อันประกอบไปด้วยสามสมาชิกนั่นคือผม ปกป้องและเฉินเพื่อนรักที่ถ้าไม่บอกก็ไม่มีใครรู้ว่าอากงของมันหลงรักแอคชั่นสตาร์จีนคนดัง

เอาจริงๆแล้วผมอยากได้คนที่ฉลาดกว่านี้แหละ แต่เพราะมีแค่สองคนที่ดูเหมือนจะว่างมากพอจะแวะมาช่วยทำกิจกรรมอาสาที่ไม่ได้เงินสักบาทแต่อิ่มใจมากๆหากรู้ว่าหัวขโมยของผมคือใคร พออยู่ในจุดที่เลือกมากไม่ได้เพราะคนคบก็ไม่ได้มีเยอะก็เลยต้องเลยตามเลยเพราะระดับไอคิวของพวกเราหากดูๆแล้วก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่

คิดผิดมาก เมื่อกี้กูตอบตกลงไปได้ยังไงอันนี้งงจริงๆ”

เสียงทุ้มแหบเป็นเอกลักษณ์ของป้องบ่นไม่หยุดหลังจากสะเหล่อไปยืนทับที่ของเจ้าถิ่นจนโดนมดกัด ‘โง่’ คือคำที่ผมคิดและเฉินเองก็เช่นกันแต่เราเลือกที่ไม่พูดออกไปเพราะกลัวสิ่งมีชีวิตที่ยืนทำหน้าเหมือนอมขี้ไว้ในปากอยู่จะเสียกำลังใจ แต่ก็อย่างว่า...

เหี้ยคือสิ่งมีชีวิตที่กลายเป็นสนามอารมณ์ของคนไทยทั้งชาติ พูดไม่ค่อยเก่งแต่ลิ้นสองแฉกแถมดำน้ำได้ โดยเหี้ยนั้นมีอีกชื่อที่เป็นทางการว่าป้อง”

เออชิงชังกูเข้าไป แล้วมึงอะไม่ต้องมากลั้นหัวเราะเลยอีลูกเป็ด”

อ้องอ้าาา!”

ผมแหกปากด้วยน้ำเสียงอู้อี้จนจับใจความไม่ได้เพราะถูกมือควายๆของเพื่อนตะปบเข้าที่แก้มยุ้ยทั้งสองข้างของตนก่อนจะบีบจนหนำใจ ไอ้หน้าหมาตรงหน้าแม่งเค้นประหนึ่งนี่ไม่ใช่แก้มมนุษย์หากแต่เป็นส้มสายน้ำผึ้ง กระทำจนกว่าอีกฝ่ายจะพอใจและจบที่หน้าผมแดงเถือกกันไปข้าง ครับจุดนี้ผมอยากจะพ่นคำหยาบคายออกมามากๆถ้าไม่ติดว่าป้องคือคนที่ให้ยืมกล้องโปรตัวเก่งเอามาไว้ใช้แอบถ่าย ดังนั้นสิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงการละความโกรธและปรับโฟกัสกับงานตรงหน้าที่กำลังทำอยู่แทน

จะห้าโมงเย็นแล้ว” ผมเอ่ยทวนเวลาเพื่อเตือนตัวเอง

เราจะต้องแยกกันเป็นสามจุดนะ ป้องกับกูไปหลบในพุ่มไม้คนละฝั่ง ส่วนเฉินหลังต้นไม้ใหญ่ตรงนู้น ถ้าเห็นใครมาเดินด้อมๆมองๆอยู่แถวแปลงน้องคะน้ากูเมื่อไหร่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเลยรู้เปล่าต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาแล้วถ้ายังไม่ยอมรับนะกูจะปริ้นแปะบอร์ดประจานเลยคอยดู!”

กูว่ามึงจริงจังเกินเบอร์ไปมากปาร์ค”

ป้องอะ...”

ไม่ต้องมาทำหน้างอแง อีห่าเอ้ยพวกกูก็เสือกเส้นตื้นอีก พากันโอ๋มึงจนเสียคนหมดแล้ว”

ผมเบะปากอย่างลืมตัวก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าหันมาทำหน้าตาบ้องแบ๊วกระพริบตาปริบๆอย่างน่ารัก มันเป็นท่าไม้ตายล่อลวงพวกคนโง่ๆให้ติดกับโดยประสบผลสำเสร็จสูงถึง99%ทุกครั้ง และครั้งนี้ไอ้โง่ตัวแรกก็คือเฉินก็เอื้อมมือมาลูบหัวทุยๆของผมโยกไปมาอย่างเอ็นดูพร้อมพึมพำคำว่า ‘พ่อจะช่วยหนูหาตัวคนร้ายเอง’ จนคนฟังขนตูดลุกกระพือเหมือนลมหน้าหนาวไอ้บ้าเอ้ย

เฉินแยกตัวออกไปประจำที่ข้างต้นไม้ใหญ่อันไกลโพ้นทันทีหลังจากได้รับมอบหมายงาน เช่นเดียวกับนายปกป้องของชาวเราที่เดินกรอกตาเป็นเลขศูนย์วนไปมาอย่างรำคาญทุกสิ่งอย่างบนโลกทั้งที่ตัวเองยอมตกปากรับคำมาทำด้วยความเต็มใจแต่แรกแท้ๆ ไอ้เรื่องกลับไปนอนตีพุงที่หอหรือแวะกินยาดองกับเพื่อนเอกอื่นมันสำคัญมากกว่าน้องๆของตุลยากรคนนี้หรืออย่างไรทำไมไม่เห็นใจพืชผักร่วมโลกกันบ้าง?

ผมคอยหันไปมองเพื่อนที่ทำหน้าเหมือนนั่งใกล้กองขี้หมาเปียก ส่วนตัวเองที่ซุ่มอยู่หลังกองฟางไม่ไกลจากแปลงคะน้าเท่าไหร่นักกำลังรู้สึกฮึกเหิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สถานที่ซ่อนตรงนี้มันเกิดมาเพื่อผมชัดๆ ไอ้แปลงคะน้าท้ายสวนที่เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นเพียงแค่ดงเมียน้อยบัดนี้มันช่วยบังคนที่กำลังแอบจนมิดเชียวล่ะ เผลอๆแวะมาเล่นซ่อนแอบกันได้ทั้งสาขาด้วยซ้ำเพราะพื้นที่แม่งใหญ่มากจริงๆ

ผมใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งสังเกตการณ์บริเวณรอบๆอย่างตั้งใจ เพ่งสายตาจับจ้องไปยังแปลงผักของตนด้วยใจมุ่งหวัง เพราะช่วงนี้เป็นช่วงปลายเดือน ดังนั้นผมจึงค่อนข้างมั่นใจเลยว่าหัวขโมยจะต้องแวะมาถอนคะน้าของตัวเองไปอีกอย่างแน่นอน

ทว่าจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปีราวกับพระถังซัมจั๋งเจ้ากำลังทดสอบความอดทนของผม ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วเพราะนายตุลยากรคนนี้ดูไซอิ๋วบ่อยตอนเด็ก แต่จนแล้วจนรอดนั่งตะคริวกินไปสองรอบถ้วนก็ยังไร้วี่แววจนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ และแน่นอนอีกความรู้สึกที่เกิดขึ้นนอกจากไอ้ความกระสับกระส่ายน่ะ...

 

เมื่อยแล้วอะ เมื่อยมาก อบอ้าวโคตรๆ”

ในที่สุดผมก็ปริปากบ่นหลังจากนั่งหลบมุมกินเวลามานานนับชั่วโมงหรืออาจมากกว่านั้นเพราะตัวเองแทบไม่ได้หยิบเครื่องมือสื่อสารออกมากดดูเลยเนื่องจากไม่อยากคลาดสายตาจากเป้าหมาย แต่ทุกอย่างกลับยังคงเงียบเหงาไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆจะมายุ่มย่ามกับแปลงผักท้ายสวน แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่คิดจะถอดใจง่ายๆหรอกนะเพราะผมไม่ใช่กระสือ อ่อนั่นหัว เอาจริงๆผมคิดว่าตัวเองยังสามารถอดทนรอได้มากกว่านี้อีกหน่อย

              ซึ่งคำว่าอีกหน่อยของคนเรามันไม่เท่ากัน...

 

Poakpong

กูว่าวันนี้โจรแม่งหนีไปแดกชาบูไปละแน่ๆ 18:43

 

เพราะเหมือนว่าเพื่อนๆที่เหลือจะเริ่มไม่อยากทนแล้ว...

 

Chen

กูจะได้เสียกับต้นไม้แล้วจริงๆ

ผ่านไปชั่วโมงนึงกูเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหลงรักในสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยรอยริ้วของเขา

จนถึงตอนนี้กูจะให้แม่ไปขอละ

จุดนี้คือหลงใหลในกลิ่นเปลือกไม้หอมอ่อนๆที่แตะปลายจมูกมาก

 

 

ผมพยายามกลั้นรอยยิ้มเมื่ออ่านข้อความของเพื่อนจนครบ ยิ่งป้องเริ่มแสดงอาการประท้วงออกมาจากการพิมพ์เนื้อเพลงแต่ปางก่อนส่งมาในไลน์กลุ่มก็ยิ่งทำให้ผมรู้ว่าคนใจร้อนอย่างอีกฝ่ายไม่ได้มีใจอยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว เพราะแบบนั้นสิ่งที่ควรทำจึงไม่ใช่การฉุดรั้งแต่ยอมปล่อยให้เพื่อนทั้งสองไปตามทางที่เหมาะที่ควร ส่วนตัวเองก็จะขออยู่เฝ้าตรงนี้เพื่อทดสอบความอดทนอีกนิดหากไม่เจอก็จะกลับ

แม้ว่ายุงแถวนี้จะไม่เกรงกลัวต่อสิ่งที่เรียกว่าสเปรย์กันยุงเลยก็ตาม...

สองชีวิตลุกขึ้นจากที่ซ่อนและเดินออกไปแล้วอย่างเป็นธรรมชาติจนน่าตกใจราวกับไม่เคยมาซุ่มแอบใดๆ ณ ที่แห่งนี้มาก่อน ผมเม้มปากกลั้นหัวเราะขณะมองไปยังบนหัวของป้องจะมีเศษอะไรติดอยู่เต็มไปหมด บอกตามตรงว่าไอ้นี่น่ะไม่ควรเรียนเกษตรเลยจริงๆนะ ตอแหลเก่งอย่างป้องต้องไปได้ไกลกับนิเทศเอกการแสดง แต่ถึงอย่างนั้นน้ำใจของอีกฝ่ายก็จะตราตรึงอยู่ในความรู้สึกของนายตุลยากร โรจนเมธีไปอีกนานเท่านาน

แต่ก็อย่างว่าแหละ

ความอดทนของคนเรามันมีวันหมดอายุ…

อยู่ๆผมก็นึกถึงคำพูดนี้ของเอกที่เคยพูดไว้ตอนทะเลาะกับแฟนที่คนฟังเองไม่ค่อยเข้าใจเพราะไม่เคยมีประสบการณ์ทางด้านนี้เลยชีวิตตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ตั้งแต่จำความได้ผมเกิดมาในฐานะน้องคนสุดท้องที่แสนเพียบพร้อมและถูกรุมล้อมด้วยพ่อแม่และพี่ชายที่เอาใจใส่ดูแลอย่างดีแบบที่หนีบไปด้วยกันแทบทุกที่ เพราะครอบครัวเราอบอุ่นจนร้อน ผมจึงไม่คิดว่าตัวเองขาดสิ่งใดอีก เลยมุ่งมั่นตั้งใจเรียนอย่างเดียวถึงเพิ่งจะมาหัดทำตัวเหลวไหลบ้างก็ตอนเข้ามหาลัยเพราะมีเพื่อนแบบนี้นี่แหละ 

ท้องฟ้าบนเหนือศีรษะเริ่มมืดลงเรื่อยๆเช่นเดียวกับเส้นความอดทนของผมที่ลดลงไปตามลำดับ จากเย็นย่ำฟ้าสว่างฝูงนกกาโบยบินกลับรังตอนนี้ล่วงเลยเกือบสองทุ่ม ผมช็อคนิดหน่อยตอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดูเวลาพร้อมกับขาที่ไร้ความรู้สึกไปแล้วราวกับเป็นอัมพาต จุดนี้ผมท้อแท้เกินกว่าจะนั่งรออย่างไร้จุดหมายอย่างนี้ต่อไป ไม่โอเคเลยจริงๆกับคนไร้ความรับผิดชอบ คือโกรธมากนะจากใจเลย ทำไมถึงเป็นโจรที่เหลวไหลอะ วันนี้ก็ควรจะมาขโมยผักไปกินเหมือนเดิมสิไม่ใช่ปล่อยให้คนเขามารอเก้อ!

ทว่ายังไม่ทันได้คิดคำด่าเพิ่มเติมอยู่ๆลมอ่อนๆที่พัดมาก็ทำให้รู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ บรรยากาศรอบข้างที่มืดสนิททำให้ผมทิ้งเรื่องของหัวขโมยแล้วหันไปนึกถึงฉากหลายๆฉากของหนังผีที่เคยดูกับเพื่อน แล้วก็อย่างที่รู้ว่าจินตนาการของคนเรามันกว้างไกลได้มากขนาดไหน ผมเหลือบมองซ้ายขวาเป็นระยะเพราะกลัวจะมีอะไรมาจับหลังจนท้ายที่สุดก็ถอดใจและยอมแพ้ส่งข้อความไปหาเพื่อนในกรุ๊ปไลน์ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นพร้อมกับความรู้สึกหยุบหยับไปทั้งต้นขาเพราะเหน็บกิน สองขาที่อ่อนแรงเหมือนกับปัญญาของป้องทำให้ผมเซถอยไปสองก้าว

ฮึ่ย! แม่งๆๆ”

ความสว่างจากไฟฉายของโทรศัพท์ถูกนำมาใช้ประโยชน์เพราะท้องฟ้ามืดเกินกว่าจะมองเห็นทาง ตอนนี้ที่ผมทั้งหิวและเต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น ตุลยากรไม่เคยคิดว่าคนเราจะสามารถรู้สึกเคืองคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนได้มากขนาดนี้ ผมพาสองเท้าของตัวเองก้าวฉับๆออกมาจากส่วนของแปลงผักที่กินพื้นที่ค่อนข้างยาวจนท้ายที่สุดก็ต้องออกแรงวิ่งแทนเพราะเผลอคิดถึงฉากไล่ล่าในหนังสยองขวัญอีกรอบ

ทั้งโกรธ ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว...

หลายความรู้สึกประเดประดังกันเข้ามาจนผมอยากจะโทรไปเล่าเรื่องทั้งหมดให้เอกฟังว่าวันนี้ตัวเองต้องผ่านอะไรมาบ้างก่อนจะโทรไปดรอปเรียนเพื่อบินไปพักใจสักสามปี และเมื่อพ้นจากทางเปลี่ยวผมจึงเลือกที่จะปิดไฟจากเครื่องมือสื่อสารและกดเข้าแชทกลุ่มอีกครั้งเพื่อตอบเพื่อนให้คลายความเป็นห่วงแม้ว่าก้อนเนื้อในอกจะยังเต้นแรงไม่หยุด บอกเลยนะว่าตุลยากรเกลียดการออกกำลังกายมาก ไอ้หน้าแดงๆกับเหงื่อเยอะๆเนี่ยเป็นอะไรที่โคตรจะไม่ชอบ

ผมไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไรค่า สองเท้าก้าวต่อไปยังร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุดซึ่งนั่นก็คือเซเว่นเพื่อหามื้อเย็นแบบง่ายๆกินประทังชีวิตแม้ว่าโซเดียมในข้าวกล่องจะเยอะเกินความต้องการแต่ว่าตัวเองในตอนนี้ไม่มีทางให้เลือกมากเท่าไหร่นัก สองทุ่มกว่าเป็นเวลาที่ร้านรอบมอพากันปิดเกือบหมดแล้วครั้นจะเดินอ้อมไปด้านหลังมันอาจจะยังพอมีขายก็จริงแต่บอกเลยว่าผมจะไม่ลงทุนเดินขนาดนั้นเพราะมันจะทำให้ร่างกายที่สั่งสมไขมันมานานเหนื่อยโคตรๆ มากกว่าคำว่าเหนื่อยคือเหนียวตัวจนอยากให้นั่นเป็นทางเลือกสุดท้าย ตุลยากรยอมอดตายมากกว่าเดินมาราธอน

กลิ่นหอมๆของแซนด์วิชอบทำให้ผมอดทำจมูกฟึดฟัดไม่ได้ ต้องรีบหาอะไรกินก่อนจะเห็นหัวพนักงานสองคนเป็นซาลาเปาไส้หมูแดง ผมส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายออกไปก่อนจะเดินวนรอบเซเว่นเพื่อหาขนมขบเคี้ยวกับเลือกซื้ออาหารสำเร็จรูปสำหรับมื้อเย็นเพราะคิดว่ารูมเมทวันนี้คงมีนัดกินข้าวกับเพื่อนไม่จริงของมัน เพราะฉะนั้นคนแพ้จึงต้องดูแลตัวเอง นั่นคือสิ่งที่นายตุลยากรคนนี้คิดขณะอ้าปากหาวหวอดๆ

มือข้างหนึ่งหยิบของลงตะกร้าอย่างลวกๆไม่ได้คิดเยอะเหมือนเคย ผมง่วงมากนั่นคือเหตุผลแรก เหนื่อยด้วยเป็นเหตุผลที่สองแถมยังเหงื่อออกจนอยากรีบกลับไปอาบน้ำนอนอีกต่างหากแต่ถึงจะคิดแบบนั้นก็ดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะไม่เข้าข้างตุลยากรเอาเสียเลย

เธออะ เธอคนนั้นที่ยืนถือกล่องข้าวอะ”

ผมเหลือบไปมองผู้มาใหม่ก่อนจะสรุปในใจได้ได้ภายในห้าวิว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่เคยเจอ แถมไม่เคยคุยด้วยแต่อีกฝ่ายกลับเรียกตัวเองอย่างสนิทสนมพร้อมรอยยิ้มแบบนั้นมันทำให้คนฟังสงสัยว่าตัวเองอาจจะคิดผิดหรือเปล่า?

มีแฟนหรือยังอะ?”

“……”

น่ารักจังเลย ขอเบอร์ได้เปล่า?

ประสาท...นั่นคือคำแรกที่ผุดขึ้นมา

เป็นบ้าเหรอนี่คือคำที่สองขณะผมพิจารณาร่างตรงหน้าที่ฉวยโอกาสเข้ามาตีสนิทแถมทำเหมือนว่าเราซี้กันประหนึ่งเจี๊ยบกับน้อยหน่า แต่บอกเลยนะว่าไอ้ใบหน้าไร้พิษภัยตาใสแจ๋วแบบนี้อะเป็นหน้าตาของคนที่ป้องเคยบอกว่าไม่ควรคบหาสมาคมด้วย และเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถูกคนแปลกหน้าเข้ามาประชิดและเอ่ยอะไรทำนองนี้ด้วยนายตุลยากรหน้ามนคนหล่อจึงเรียนรู้ที่จะหาวิธีรับมือ

เมื่อวันก่อนผมเพิ่งไปตรวจสุขภาพมาล่ะ”

แม้จะคิดว่าวิธีการพูดที่ป้องเคยบอกมันเหมือนเอากำปั้นทุบดินไปหน่อยก็เถอะ

แต่ถึงอย่างนั้นการพูดรักษาน้ำใจคนก็เป็นเรื่องสำคัญที่เราพึงกระทำนะ

หมอบอกว่าผลเลือดผมเป็นบวก รู้แบบนี้แล้วยังจะเอาเบอร์อยู่ไหม?”

ไม่มีสัญญาณตอบรับใดจากร่างตรงหน้าที่ท่านเรียกหลังจากที่ผมพูดจบแล้วฮัมเพลงรักกันมั้ยของพี่เบิร์ด อีกฝ่ายยืนนิ่งไร้ปฏิกิริยาตอบสนองหลังจากคนโดนจีบให้โอกาสได้เลือกแต่ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากคนช่างพูดอีก เมื่อเห็นแบบนั้นสิ่งที่คนมีผลเลือดเป็นบวกทำจึงเป็นการส่งยิ้มแสดงไมตรีให้แล้วขอทางเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์เพื่อเวฟของและจ่ายเงินก่อนจะรีบจ้ำออกมาเพื่อตัดปัญหาพร้อมกับคำๆหนึ่งที่ผุดขึ้น

ชีวิตของตุลยากรมันไม่เคยง่ายเลยจริงๆให้ตาย...

 

แต่ถึงจะคิดแบบนั้นไปก็เท่านั้นเพราะเช้าวันถัดมายังคงเป็นอีกวันที่แสนหม่นหมองเกินทน ผมเดินเข้ามาในห้องด้วยใจห่อเหี่ยวหลังจากแวะไปดูความเรียบร้อยที่แปลงคะน้าโดยไม่ลืมที่จะรดน้ำผักบุ้งให้ป้องเพื่อนรักที่หลังจากปลูกแล้วก็ไม่แทบไม่ไปสนใจใยดีราวกับว่านี่คือเมียไพร่ในเรือนบ่าวที่อีกฝ่ายหมดรัก ผมถอนหายใจออกมาขณะกวาดตามองรอบห้องที่ยังไม่มีใครมา ไม่มีแม้แต่ป้าแม่บ้านแวะมาทำหน้าที่ เช้าแล้ว ผีไม่ชอบแสงแดด ผมคิดแบบนั้น คือมันก็คล้ายแดร็กคูล่าอะแหละอย่าไปคิดมาก

สองมือกำถุงอาหารแน่น ภายในนั้นมีแซนด์วิช ข้าวไก่เทริยากิและชานมเย็นที่แวะซื้อจากแคนทีนซึ่งต่อให้เจอสิ่งเร้นลับยังไงก็ทิ้งมันไปไม่ได้ ผมจัดแจงวางสัมภาระก่อนจะเดินไปเปิดไฟและแอร์ภายในห้อง ซึ่งทันทีที่ไฟสว่างความกลัวใดก็ทำอันตรายกับใจเราไม่ได้ นั่นถือเป็นรอยยิ้มแรกของวัน ผมเดินฮัมเพลงกลับมานั่งที่ประจำด้วยอารมณ์ที่เริ่มดีขึ้นนิดหน่อย การตื่นเช้าเป็นนิสัยทำให้ผมมีงานพาร์ทไทม์นั่นคือการช่วยป้าแม่บ้านเปิดห้องเพราะเจ็ดโมงนิดๆยังไม่ถึงเวลาเรียน 

มึงจะเอาเกียรตินิยมเหรอกูถามจริง?”

อ่อ กูปาร์คนะ

ศพก่อนที่กูฝังไว้ท้ายไร่ก็กวนส้นตีนแบบนี้แหละ

กูจะบอกเอก

ผมมองป้องที่เดินมาอยู่ตรงหน้าพลางยักไหล่อยู่นั่นราวกับเป็นสันนิบาตขณะวางเป้กับหมูปิ้งบนโต๊ะ ใบหน้าของอีกฝ่ายมีร่องรอยของผู้กุมชัยชนะปรากฏอยู่ประปรายจนคนเห็นอดสงสัยไม่ได้แม้จะพอเดาออกว่านอกเหนือจากการกวนอารมณ์เขาในเช้านี้แล้วสาเหตุที่ทำให้เพื่อนสนิทอารมณ์ดีเป็นเพราะอะไร

ต้นข้าวให้หมูปิ้งมาเหรอ?”

รอบรู้นี่อีลูกเป็ด

ทำไมน้องรหัสกูใฝ่ต่ำอะ...

อนาคตกูจะยัดเยียดตำแหน่งน้องเขยให้มึงจำไว้เถอะ

ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆกับคำพูดนั้นของเพื่อนสนิทในใจพลางคิดเรื่องแผนการกีดกัดสิ่งอัปมงคลออกจากชีวิตน้องรหัสผู้น่ารัก ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนมันถึงได้หมูปิ้งจากน้องของผมมากินแต่เชื่อเถอะว่านายปกป้องจะต้องเปลืองตัวทุ่มเททั้งแรงกายและใจกว่าจะได้มันมาอย่างแน่นอนเพราะเท่าที่จำได้ต้นข้าวไม่ค่อยชอบขี้หน้าอีกฝ่ายเท่าไหร่

เราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกเพราะต่างคนต่างมีสิ่งให้สนใจมากกว่านั่นคืออาหารตรงหน้า นี่เป็นสิ่งที่ตุลยากรชอบเหลือเกินเพราะแค่ตื่นเช้าขึ้นอีกหน่อยผมก็จะมีเวลาทำอะไรได้อีกเยอะแยะตั้งแต่แวะไปดูน้องๆที่แปลง เดินไปร้านอาหารเจ้าประจำ วกกลับไปหาชานมของโปรดแถมยังมีเวลากินเหลือเฟือแม้ว่ามันควรจะเงียบสงบกว่านี้หากป้องไม่นั่งทำหน้าเหมือนคนเมาใบกระท่อมหลังตอบไลน์เสร็จก็เถอะ ผมไม่ได้เอ่ยขัดอะไรกับท่าทางสะดีดสะดิ้งนั้นเพราะอยากให้เพื่อนเก็บเกี่ยวความสุขแสนสั้นนี้เอาไว้ก่อนไปโคม่าตอนแปดโมงครึ่งที่ต่อให้เก่งมาจากไหนก็แพ้การแรปของอาจารย์

ในคราแรกที่เลือกเรียนคณะนี้และภาคนี้บอกตามตรงเลยว่าผมไม่ได้คิดอะไรมากนอกเสียจากพ่อแม่เป็นชาวไร่และมีสวนเป็นของตัวเอง แถมตัวเองก็ไม่ได้มีสิ่งที่สนใจเป็นพิเศษเลยคิดว่าหากเรียนพืชไร่จบไปอาจจะไปช่วยงานที่บ้านได้บ้าง ไม่ได้อยากทำงานที่ใช้แต่สายตาแบบพี่ชายของตนเพราะดูก็รู้ว่าตุลยากรคนนี้ไม่ได้มีความอดทนขนาดต้องมานั่งอ่านต้นฉบับหนังสือจนปวดเอวปวดหลัง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาเรียนเคมีวิชาที่ไม่ถนัด

หากรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ตนขอไปไถนาที่ชมพูทวีปดีกว่าหากต้องตรากตรำเรียนจนบางวันเก็บเอาไปละเมอเห็นยันในฝัน การประคับประคองตัวเองให้อยู่รอดและจบอย่างปลอดภัยจึงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป ยิ่งพี่รหัสเคยบอกไว้ว่าปีสามเป็นปีที่หนักสุดก่อนเปิดเทอมผมเลยใช้เวลาเตรียมใจอย่างยิ่งใหญ่อยู่นานตั้งแต่ไปกินปิ้งย่างกับชาบูบ่อยๆเพราะกลัวว่าหลังจากนี้จะไม่มีเวลาก่อนจะพบว่าแม่งก็ไม่ได้หนักขนาดนั้นนี่หว่า เพราะนอกจากเวลาเรียนในห้องแล้วผมยังทำได้แม้กระทั่งแบกหน้าด้านๆไปขอแปลงคะน้าพื้นที่สาขาข้างๆเช่นเดียวกับป้องที่เลือกปลูกผักบุ้งเพราะต้นข้าวเลี้ยงเต่า เอกเองก็ว่างมากพอถึงขนาดเริ่มเพาะเห็ดเนื่องจากปลูกมะพร้าวที่นี่ไม่ได้มีหวังอธิการบดีเดินลงมาจากตึกด่าตายห่า 

แต่บอกตามตรงว่าดูจากทรงแล้วเจ้าตัวคงได้ตายห่าแน่ๆเพราะสมุดของแม่งในยามนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายเนืองนองลึกเท่าคลองแสนแสบจนเพื่อนที่เพิ่งสังเกตเห็นพากันวงแตกขยับหนีออกด้วยความรังเกียจ เฉินเป็นคนแรกที่ยกขาขึ้นเพื่อใช้มันสะกิดร่างที่นอนอยู่หลังอาจารย์เดินออกไป พวกเราเริ่มกลับมาเป็นไทยมุงอีกครั้งทว่าคนที่เข้าสู่ห้วงแห่งฝันก็ดูไม่มีทีท่าว่าจะตื่นจนป้องต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเพลงเสียงดังลั่นจ่อใกล้หูเจ้าตัว กอดฉันก่อนลาเป็นอะไรที่คลาสสิกเพราะทันทีที่ประโยค 'มันยุติธรรมกันดีอยู่หรือ' ดังขึ้นเอกก็สะดุ้งพรวดขึ้นมาราวกับที่บ้านประกาศวันเปิดพินัยกรรม

วิญญาณอาม่าจะต้องลงโทษมึงแน่ พ่อแม่ส่งให้มาเรียนเสือกมาหลับไอ้สัส

สุภาพหน่อยป้อง แต่ปาร์คฟังกูนะ ไอ้คือคำนำหน้าแบบนายหรือนางสาวเป็นต้น ส่วนสัตว์ได้แก่หนู น้องแมว น้องนก น้องไก่และอื่นๆ

มันไม่ได้ปัญญาอ่อนอีควาย

เสียงของป้องที่หันไปด่าเฉินต่อจากเอกยังคงดังขึ้นต่อเนื่องก่อนอีกฝ่ายจะหันมามองผมที่กำลังทำหน้าตาคาดหวังว่าเที่ยงนี้เจ้าตัวจะยอมกินข้าวร้านเดียวกัน เพียงครู่เดียวมันก็ถอนหายใจออกมา

โอเคก็ได้ อีคืออักษรภาษาอังกฤษตัวที่ห้า ส่วนควายคือสัตว์เคี้ยวเอื้องตีนกีบตัวดำได้แก่เฉิน

ผมควรจะทำใจให้ชินได้แล้วกับการทรีตแบบนี้ของเพื่อนได้แล้วนะเอาจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากจะบอกกันตรงนี้ว่านายตุลยากรไม่ใช่ลูกน้อยเริ่มหัดคลานนั่นคือเรื่องจริงที่ไม่มีใครเข้าใจเลยสักนิด กูไม่ได้อายุสี่ขวบครับทุกคน ไม่ได้อยู่ในวัยเรียนรู้หรือหัดจำคำหยาบแล้วทำตาม เคยพูดแบบนี้ด้วยนะแต่สุดท้ายก็โดนเอกลูบหัวแล้วบอกว่า 'หนูไม่หยาบคายสิ'

หนูพ่อง...

ตั้งแต่นั้นมาผมเลยทำได้แค่ปลงรวมถึงตอนนี้ด้วยที่มองเพื่อนเดินเอาสมุดเล่มใหม่เอี่ยมที่เพิ่งซื้อมาไปทิ้งขยะเพราะมันชุ่มไปด้วยน้ำลายจนไม่สามารถใช้งานต่อได้ก่อนจะได้เวลาที่คนๆนี้รอคอยมาตลอดวันนั่นคือการได้พักกินเติมพลังให้สมองและทำให้หน้าท้องเต่งตึง

เราทั้งสี่ใช้เวลากินข้าวนานพอสมควรเพราะตอนบ่ายไม่มีเรียน เริ่มด้วยการเถียงเรื่องร้านอาหารก็ปาเข้าไปแล้วเกือบสิบนาทีส่วนที่เหลือหมดไปกับการบ่นเรื่องถั่วงอกที่ไม่ดึงส่วนปลายออกก่อน นั่นถือเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้องแต่ก็ไม่ใช่เรื่องของผมเพราะจานนั้นตัวเองไม่ได้สั่ง หลังจากรวบช้อนและหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูดให้รสพีชเปรี้ยวๆหวานๆล้างความคาวของอาหารผมก็ตัดสินใจแยกตัวออกมา ไม่มีอีกแล้วบอยแบนด์วงเดิมเหลือเพียงแค่การโซโล่ของคนหน้าตาดีคนนี้เท่านั้น 

ผมร่ำลาเพื่อนในกลุ่มที่แทบจะกอดขาขอร้องวอนน้องปาร์คอย่าไปไกลจากอกคุณพ่อ มันปัญญาอ่อนเกินทนจนผมรีบสะบัดแขนแล้วคว้าเป้ตรงไปยังหอสมุดคณะเพื่อปั่นเปเปอร์ให้เสร็จ บอกตามตรงเลย ผมไม่อยากรีบกลับหอเท่าไหร่เพราะต้องการประหยัดค่าไฟ แวะไปเอาแอร์เย็นๆพร้อมกับทำงานไปด้วยเป็นทางเลือกที่ดีกว่าเยอะ แถมหลังจากทำงานเสร็จยังมีเวลามากพอที่จะนอนดูหนังที่โซนข้างๆและหลับคาหูฟังจนกระทั่งได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นในช่วงเครดิต

สี่โมงเย็นเป็นช่วงเวลาที่กำลังดีเพราะตลาดตอนเย็นเปิดแล้วทว่าใจหนึ่งกลับคิดถึงสิ่งที่ยังค้างคา ผมหยิบเป้มาสะพายก่อนจะเดินลัดเลาะไปยังแปลงเกษตรท้ายสวนแสนคุ้นเคยด้วยระยะทางที่ไกลพอๆกับปู่ชิวตอนแบกน้ำแกงขึ้นเขาไปสีซอให้ภรรยาฟัง สองเท้าเก้าด้วยความเร็วคงที่เสมอเริ่มผ่อนลงเมื่อใกล้ถึงแปลงคะน้าของตนก่อนจะพบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอีกแล้ว

ว่าแล้วไอ้หน้าหมา!”

ผมอดที่จะสบถเสียงดังออกมาไม่ได้ก่อนจะหันซ้ายหันขวากวาดสายตามองหาสิ่งมีชีวิตรอบตัวซึ่งก็พบว่าไม่มีใครเขามารดน้ำกันตอนเย็นแบบนี้หรอกเว้ย ไม่มีแม้แต่สายลมอ่อนๆที่คุ้นเคย ไม่มีอะไรเลยนอกจากความเจ็บร้าวที่เคยบรรเทาที่ตอนนี้มันกลับตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้เมื่อยิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งเห็นชัดว่าแปลงคะน้าของตัวเองแม่งแหว่งอีกแล้ว

มันไม่มาเมื่อวานที่ผมไปตามเฝ้าแต่มันแวะมาวันนี้!

คำเดียวสั้นๆแต่มีความหมาย ส้นตีนนั่นไงขวัญใจของพี่

ทำแบบนี้ได้ไงอะ...สี่ต้นเลยนะ สี่ต้น

ผมที่รู้สึกเหมือนโลกที่สร้างมาพังซ้ำๆไปต่อหน้าต่อตาสามียายค่อยๆไล่สายตาสำรวจความเสียหายที่เกิดขึ้น ปากก็เริ่มพึมพำมุบมิบเหมือนคนกำลังเล่นของก่อนท้ายที่สุดจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หากเป็นหนังกำลังภายในจีนป่านนี้รอบกายของนายตุลยากรคงมีแสงสีส้มออกมาพร้อมกับแผ่นดินไหวแต่ผมไม่ไหวเพราะใจร้าวไปหมด เป็นเหี้ยอะไรนักหนามายุ่งแต่แปลงของกูเนี่ยตอนเด็กแม่ไม่เคยผัดคะน้าให้กินหรือไงนั่นคือสิ่งที่ฝังอยู่ในใจแต่พูดออกไปไม่ได้

สองเท้าพาร่างอันไร้เรี่ยวแรงเดิมอ้อมไปรอบแปลงเพื่อสำรวจความเสียหายที่เกิดขึ้นอย่างพิเคราะห์ วนรอบแรกเพื่อดูความเป็นไป รอบที่สองเพื่อเช็คอาการและสภาพของน้องๆที่เหลือก่อนแว๊บหนึ่งที่ผมเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่นอนคว่ำหน้าอยู่ ไม่ใช่ศพใครแต่เป็นโทรศัพท์ที่มีเคสเป็นปลาทองตัวอ้วนกลมของใครสักคนตกอยู่แทบจะตรงหน้า และหากให้เชิญองค์ของเอโดงาวะโคนันมาประทับร่างแล้ว แปลงเกษตรปลายแถวที่มีสภาพแบบลูกทาสในเรือนคุณหลวงแบบนี้น่ะไม่น่ามีคนเดินมาเฉียด แถมพวกพืชสวนเองก็ไม่มีนิสัยชอบยุ่งย่ามแปลงของคนอื่นอยู่แล้ว

หึ...คิดว่าจะรอดไปได้เหรอ?”

ผมทดลองพูดกับตัวเองแบบละครที่แม่ของตนชอบดูเมื่อพบว่าโทรศัพท์แม่งไม่ล็อคเฉยเลยว่ะ ไม่ใช่ของถูกๆเครื่องละหลายพันแต่กลับปล่อยให้เข้าถึงง่ายได้ขนาดนี้เจ้าของเครื่องใช้อะไรคิดกัน? แต่ช่างหัวมันในเมื่อนี่ไม่ใช่ของๆผม ดังนั้นคนที่กำลังหงุดหงิดเลยถือวิสาสะสำรวจข้อมูลที่เข้าถึงง่ายที่สุดอย่างแอพพลิเคชั่นไลน์หรือเฟซดู เพราะหากเจ้าของเครื่องนี้เป็นผู้บริสุทธิ์อาจจะทักไปหาเพื่อนอีกฝ่ายแล้วให้เจ้าตัวมารับคืนได้ หรือหากทุกอย่างตรงกันข้าม

มันก็จะเป็นแบบนี้ไง...

ผมไม่ได้นับว่าวันนี้ตัวเองสบถคำหยาบคายออกมากี่ครั้งแล้วเมื่อปลายนิ้วหัวแม่มือเริ่มทำงานเลื่อนอ่านข้อความไปเรื่อยๆ นายตุลยากรเห็นทุกข้อความที่เจ้าของเครื่องนี้พูดคุยกับเพื่อนของตัวเองรวมถึงจานคะน้าที่อีกฝ่ายถ่ายมาอวดอย่างภาคภูมิใจผิดกับคนปลูกที่กำโทรศัพท์แน่น




Bomb


กูพยายามเลือกแต่ต้นที่มีรูนะ ไม่พึ่งยาฆ่าแมลงด้วย

แต่ผักเขาอร่อยจริงๆว่ะ

ไว้วันหลังแวะไปอีก

 



ถามจริงๆนะบอม...

ชาติก่อนกูเอาสายไฟไปหย่อนลงในบ่อปลาของมึงเหรอ?

หลังจากเลื่อนอ่านจนมั่นใจแล้วว่าเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้มีคดีติดตัวเกี่ยวพันกับชีวิตน้องๆของนายตุลยากร นายบอมที่ชื่อจริงอะไรก็แล้วแต่ เรียนประมงเพราะดูได้จากเรื่องที่อีกฝ่ายคุยกับเพื่อนรวมถึงสาเหตุที่ไม่แวะมาเมื่อวานก็เพราะปลาทองที่ชื่อเดซี่เสียชีวิต อีกฝ่ายพร่ำเพ้อพรรณนาถึงความสูญเสียที่เกิดขึ้นจนผมเกือบจะใจอ่อนอยู่แล้วล่ะถ้าไม่เหลือบไปเห็นรูปจานคะน้าในช่องแชทนั้นอีกรอบน่ะ

อยู่ไหนกัน?’

เป็นคำสั้นๆที่ผมพิมพ์แล้วกดส่งไปในไลน์กลุ่มซึ่งก็ดูเหมือนว่าเหล่ามิตรสหายของหัวขโมยนั่นจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบตอบกลับมาพร้อมบอกสถานที่ให้เสร็จสรรพ ผมถอนหายใจออกมาเมื่อคิดว่าชีวิตของตนวันนี้มันชีพจรลงเท้าเหลือเกิน หรือถ้าจะยังเหลือโชคอยู่บ้างก็คงเป็นเรื่องที่ตึกคณะประมงอยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่นี่แหละ

 

ก็ม้าหินบ่อบอนไง ยังอยู่ที่เดิมอะจะให้ไปไหนได้งานไม่เสร็จ

มึงรีบซื้อของเสร็จแล้วก็รีบมาไอ้ห่า เดี๋ยวไม่ได้กลับบ้านกลับช่องพอดี

 

เมื่อรู้แบบนั้นแล้วผมเลยกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทันทีหลังจากได้รับคำตอบและพิกัดแบบเจาะจงก่อนจะหารถรางขึ้นเพราะต้องใช้เวลาทักไปถามเฉินผู้รอบรู้เรื่องสถานที่เพราะไม่แน่ใจว่าไอ้ม้าหินบ่อบอนนี่มันคือบอนอะไร บอนชอนเหรอ หรือบางบอน? หลากหลายความสงสัยตีรวนอยู่ภายในหัวหลุดสบถออกมาอีกครั้ง ผมเก็บความคลั่งแค้นที่สุมจนแทบจะล้นอกไว้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ และมันเพิ่มพูนมากขึ้นหลังจากได้คำตอบจากเพื่อนอย่างเฉินว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักเพราะยังไม่เคยไปแซ่บกับเด็กคณะนี้

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆหลังเดินลงมาจากรถรางและมายืนโง่ๆอยู่ที่จุดจอดที่ไหนสักที่ พูดกันตรงๆว่าตอนนี้นายตุลยากรต้องการตัวช่วย และเมื่อคิดได้ดังนั้นชายผู้สูญเสียจึงตัดสินใจเดินเลียบๆเคียงๆไปหาใครสักคนที่ดูเป็นมิตรและน่าจะช่วยเหลือตนได้ ผมกลบความโกรธให้ลึกสุดใจและเผยรอยยิ้มบางขณะสะกิดหลังผู้หญิงคนหนึ่ง

เธอครับขอโทษนะ เรารบกวนถามหน่อยว่าม้าหินบ่อบอนนี่อยู่ตรงไหนเหรอ?”

ตรงไปแล้วพอมีทางเลี้ยวให้เลี้ยวซ้ายค่ะแม้จะดูมีทีท่างงๆนิดหน่อยแต่อีกฝ่ายก็ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดีจนคนทางนี้อดซาบซึ้งใจไม่ได้

แล้วก็ตรงต่อไปเรื่อยๆเลยจะเจอสระใหญ่ๆ มันจะมีป้ายบอกอยู่ ไม่ไกลเดินไปแป๊บเดียวก็ถึง

ขอบคุณนะครับ

รอยยิ้มกว้างถูกส่งให้ผู้ให้ความช่วยเหลือและเมื่อลับหลังหญิงสาวแปลกหน้าเพียงไม่กี่วิใบหน้านั้นก็เปลี่ยนไป ผมมุ่งหน้าไปยังทางที่เพิ่งรู้จากคนใจดีก่อนจะต้องเริ่มคิดใหม่เพราะที่บอกว่าอยู่ไม่ไกลนี่อยากจะถอนคำพูด ผมสาวเท้ายาวๆกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาตามทางพลางพยายามมองหาคนที่หน้าเหมือนแก้งหกประหลาดกังหนำในกรุ๊ปไลน์ก่อนรอยยิ้มเย็นจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง บรรดาม้าหินหลายตัวและผู้คนประปรายมีเพียงโต๊ะเดียวที่โดนใจ ผู้ชายสามคนที่หน้าตาเหมือนรูปในแชทที่ผมจำได้ดีกำลังเถียงกันเรื่องปลานิลที่ชื่ออนาสตาเซีย

กูถามจริง?

 


สวัสดีครับ

นั่นคือประโยคแรกที่ผมพูดทันทีที่เดินไปถึงพร้อมกับวาดรอยยิ้มแสนดีเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เป็นรอยยิ้มซื่อๆที่ชอบใช้หลอกเพื่อนในกลุ่มสำเร็จมาแล้วนักต่อนัก และดูเหมือนว่ามันจะสามารถใช้กับคนอื่นได้ด้วยเช่นกัน

ครับ?”

เราเก็บโทรศัพท์ของคนที่ชื่อบอมได้ ขอโทษที่เข้าไปอ่านไลน์กลุ่มนะครับแต่ถ้าไม่ทำแบบนั้นก็เอามาคืนไม่ได้อะ

สองในสามทำหน้าตาเหมือนพบเจอสิ่งมหัศจรรย์ลำดับที่แปดของโลกในขณะที่อีกหนึ่งคนได้แต่มองหน้าผมนิ่งๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนอย่างตุลยากรใจอ่อนแต่อย่างใด มากกว่าความพร้อมที่จะแปลงร่างเป็นซุปเปอร์ไซย่าคืออาการอยากจะดับเครื่องชนใส่หน้าเรียงตัวโดยเฉพาะกับคนที่ชื่อบอมซึ่งตอนนี้ไม่รู้หายหัวไปไหน

ใจดีจังเลยครับคุณ อุตส่าห์ลำบากเอามาคืนด้วย” คนที่ชื่อไม้พูดขึ้น

แล้วเจอที่ไหนเหรอ?”

ส่วนคนนี้ชื่อจอห์น ปาร์คจำได้แม่นเพราะในรูปโปรไฟล์ไลน์อีกฝ่ายใส่เสื้อสีเหลืองอ๋อยเด่นสะดุดตา และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่ผมยิ้มออกมาเนื่องจากเพื่อนฆาตกรผู้แสนดีคนนั้นเอ่ยถามได้ตรงประเด็นที่สุด

เจอที่แปลงคะน้าของเรา

“…….”

คราวนี้สามชีวิตตรงหน้าเงียบไปก่อนจะเป็นจอห์นอีกนั่นแหละที่โพลงขึ้นมาด้วยใบหน้าแหยๆท่ามกลางบรรยากาศแสนตึงเครียด มันวังเวง เงียบงันแม้ว่ารอบกายจะรายล้อมไปด้วยผู้คน

อธิบายได้นะ...

ทว่ามันสายเกินไป...

รู้อะไรไหม?”

อ่า...ไม่รู้ครับ” เป็นไม้ที่เอ่ยตอบ

ขอหยาบได้หรือเปล่า?”

ขออนุญาตในฐานะผู้ร่วมกิน...

และตามด้วยจอห์นที่มองมาทางผมที่ควงโทรศัพท์ของเพื่อนตัวเองเล่นไปมาด้วยสายตาวิงวอนร้องขอให้เห็นใจ แต่บอกเลยคนทางนี้ไม่ได้สนใจเพราะตอนที่เพื่อนอีกฝ่ายลักพาตัวน้องผมไปฆ่าหั่นศพก่อนจะจับโยนลงกระทะคนๆนั้นก็ไม่ได้สงสารคะน้าต้นน้อยๆเหล่านั้นเหมือนกัน

เราปลูกผักของเราอย่างดีเลยนะ พรวนดินรอเวลากว่าทุกอย่างจะพร้อม หาเมล็ดมาแถมกะพื้นที่เผื่อว่ากว่าน้องเราโตแต่ละต้นจะต้องเว้นระยะห่างเท่าไหน หมั่นไปรดน้ำบ่อยๆไหนจะคอยระวังเรื่องแมลงเลี้ยงดูเหมือนลูกเลย

          “……”

          “แต่แล้ววันหนึ่งเธอกลับมาเด็ดคะน้าที่เราหวงแหนไปผัดน้ำมันหอยโดยไม่ขอก่อนเธอเป็นเหี้ยไรอะ?”

 




tbc

#เกษตรทฤษฎีรัก

ขอฝากพี่บอมกับน้องปาร์คไว้ในใจอีกเรื่องด้วยนะคะ จนกว่าจะพบกันใหม่ เอนจอยรีดดิ้ง!


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.713K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,426 ความคิดเห็น

  1. #1373 0983047939 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 14:24
    คณะตลกหรือเปล่า555
    #1,373
    0
  2. #1334 ay_ben (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 12:15
    หนูพ่อง5555
    #1,334
    0
  3. #1288 ArisaraKitwat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 16:39
    น้องโมโหแล้วนะะ
    #1,288
    0
  4. #1272 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 13:22
    น้องโมโหแน้ว กำหมัดแน่นมาดดดดดด. > ^ <
    #1,272
    0
  5. #1195 S★HUSKY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 20:00

    แงงงง แรงแค้นแทนน้องคะน้ามันเยอะนัก

    #1,195
    0
  6. #1028 YanisaCH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 11:30
    เธอเป็นเ-้ยไรอ่ะ5555555555555555555555
    #1,028
    0
  7. #986 PuiPui--r (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 11:46
    ฟ้องคุณพ่อเฉินคุณพ่อเอก น้องปาร์คพูดเ-ี้ยค่ะ 555555555555
    #986
    0
  8. #890 mangpor_8827 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:28
    ขำอ่ะ55555น้องหยาบคายได้น่ารักมากกๆๆๆๆ
    #890
    0
  9. #857 misoman (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 16:11
    ขำมากๆๆๆ
    #857
    0
  10. #856 janychill (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 14:34
    ชอบ ประโยคสุดท้ายน้องง เเอเเง้
    #856
    0
  11. #816 Dantalian_lian (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 12:01
    ทำไมน้องน่ารักขนาดนี้วะ 555555555555555555
    #816
    0
  12. #812 Aern2609 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 09:14
    ผัดคะน้าน้ำมันหอย
    ทำไมชั้นนึกถึง bok choy 555
    น้องโมโหเเล้ววว
    #812
    0
  13. #738 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 04:05
    สงสารน้อง น่ารักอ่ะลูก ดีๆ จัดการพวกมันเลย
    #738
    0
  14. #717 dinomino (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 11:59
    กลับมาแล้ววววว แง คิดถึง
    #717
    0
  15. #713 JediMan7 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 09:26

    น้องปาร์ค ลูกใจเย็นลูกกกกก

    #713
    0
  16. #632 mmilkxx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 08:55
    น้องรู้กกก แงงงงงง ตร่กมากกก เอ็นดูน้องงงง
    #632
    0
  17. #606 malin964 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 07:17
    โอ้ยย คือต้องเลือกแล้วสงสารรึขำดี
    #606
    0
  18. #588 Alial_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 13:17
    น้อนลูกกกกก 55555555
    #588
    0
  19. #576 เปปิคุง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 03:31
    และขอพูดถึงเหล่าคณะประมงหน่อยนะคะ ชื่อปลาครีเอทมากค่ะ ขำไหล่สั่น R.I.P น้องเดซี่นะคะ555555555555555555
    #576
    0
  20. #575 เปปิคุง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 03:27
    เอ็นดูเพื่อนๆในกลุ่มที่ทรีตน้องปาร์คมากเลยค่ะ เหมือนเลี้ยงเด็ก555555555555555 ซึ่งน้องปาร์คก็ดูเด็กมากจริงๆ เรียกคะน้าว่าน้องคะน้า ฮื่อออ ดังนั้นเราขอเป็นแม่ค่ะ ขีดเส้นอายุให้2ขวบไม่เกินนี้นะคะㅠㅠ เอ็นดูความตื่นเช้ามาทำนู่นทำนี่ด้วย น่ารักที่สุดเลย และหนูก็ฉลาดมากเลยนะคะ! จีเนียสเป็นที่สุด มาตามจับเหล่าคนร้ายถึงที่ คุณแม่เป็นกำลังใจให้หนูคั้บ หนูจะต้องจับฆาตกรที่ฆ่าน้องคะน้ามาให้ได้นะคะ!
    #575
    0
  21. #556 ananarnaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 19:29
    แงงงง เก้ทฟีลน้องนะเลี้ยงมาอย่างดีแต่โดนขโมยเฉย เป็นเอ็นดูน้องค้าบบบบ
    #556
    0
  22. #524 -BlackZiita- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:50
    ฉันเข้ามาอ่านเรื่องนี้เพราะคำว่า 'เธอเป็นเ-้ยไรอะ' เลย ชอบบบบบ5555 เอ็นดูน้อง~
    #524
    0
  23. #523 S_Sundown (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:24
    ไม่รู้จะสงสารหรือขำดี5555
    #523
    0
  24. #497 supine.ty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 14:03
    สงสารน้องอ่า5555555
    #497
    0
  25. #469 Chrysola (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 11:54
    น้องปาร์คก็ร้ายได้นะ 55555+
    #469
    0