คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

414

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


414

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ม.ค. 61 / 22:23 น.
นิยาย [ It ain't ѹ... ] Beautiful-NileOng- [ It ain't มันไม่ใช่... ] Beautiful-NileOng- | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







แดเนียล....

นายอยู่ที่ไหน?

นายรู้มั้ย?..

ชะ..

...

พะ..พวกเราคิดถึงนายมากๆนะ

-Ong Seongwu-











พี่ซองอู...

ถึงเวลาจะผ่านไปนานเเค่ไหน...

เเต่ผมก็จะจดจำรอยยิ้มของพี่ตลอดไป...

ไม่เปลี่ยนแปลง...

-Ong Daniel-








ฟิคสั้นจากเอ็มวี 
Beautiful
น้ำตาจิไหลขอเเต่งฟิคสั้นเศร้าอีกเรื่องงง
#Theficnielong

b
e
r
l
i
n
?
tiny hand

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ม.ค. 61 / 22:23






ตอนนี้ฝนกำลังตกลงมา...

เหมือนตอนนั้นที่เราได้เจอกัน...

ในมือที่ถือถ้วยรางวัล...

ผมไม่สามารถเอามันไปให้พี่ดู...

เสียงคนที่เดินไปมาในงานอย่างวุ่นวาย

บอกผมทีสิ

ว่ามันไม่จริง

พี่ซองอู

.....

...

..

.







It  ain't








ในวันที่ฝนตก ผมเข้าไปแอบฝนหน้าร้านมินิมาร์ก

ในมือถือใบประกาศ

ตามหาคนๆหนึ่ง

คนที่เเม้เวลาจะผ่านไปเท่าไหร่

ก็ไม่อาจลืมเลือนได้เลย

ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น ผมก็รู้สึกได้ว่าถูกจ้องมอง จึงหันไป ก่อนที่จะพบชายคนหนึ่งที่กำลังถือใบกาศเช่นเดียวกัน ผมมองไปที่ใบประกาศนั้นสลับกับใบประกาศของผม 

ใบประกาศของเขามีหน้าของผมอยู่

กว่าจะรู้ตัวอีกทีเราก็เดินเข้ามาใกล้กันซะแล้ว


"ดะ..ดาเนียลใช่มั้ย..." 


"พี่ซองอู..."


เมื่อจบประโยคเราสองคนก็โผเข้าหากันด้วยความดีใจ

ดีใจที่ได้เจอ

ดีใจที่ได้ยิน

ดีใจที่ยังตามหากัน

ดีใจที่พี่ไม่เคยลืมผมเหมือนกัน....







It  ain't









หลังฝนหยุดตกพวกเราก็ออกมาเดินพูดคุยกันตามประสา

พี่ซองอูตอนนี้เรียนตำรวจ แล้วรอแค่ผลประกาศเท่านั้นว่าจะสอบติดหรือไม่

ส่วนผมนั้นก็เล่าความฝันให้ว่าในอนาคตผมจะต้องเป็นนักมวยมืออาชีพได้แน่ๆ

พี่ซองอูพอได้ยินเขาก็หัวเราะให้ผมก่อนที่จะตบบ่าให้กำลังใจ


ผมพาพี่เขามาที่ร้านขายมอเตอร์ไซต์

เป็นร้านที่ผมคอยเฝ้าเก็บตังรอมาตลอด

เพราะมีรถคันหนึ่งที่ผมถูกชะตาเเละอยากได้มันมาก

พี่ซองอูดูมันก่อนพยักหน้า


"สวยดีนิ"


"แน่นอนอยู่เเล้วผมเลือกซะอย่าง" 


เราหัวเราะกันก่อนที่จะเล่นอยู่ตรงหน้าร้านเเล้วโดนเจ้าของร้านไล่ไป










It ain't










ขณะที่เรากำลังเดินขึ้นเนินอย่างเอ้อระเหยหยอกล้อเล่นกัน ก่อนที่จะหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความ

พี่ซองอูมองหน้าผม ก่อนที่จะหายใจเข้าลึกเลยเปิดโทรศัพท์ดู


"ดาเนียล...พี่ผ่านแล้ว..." เขาพูดเบาราวกับเป็นเสียงกระซิบก่อนเงยหน้าขึ้น


"อะไรนะ??" 


"พี่ได้เป็นตำรวจแล้ว!!!" 

พวกเรากระโดดเข้ากอดกันด้วยความดีใจ บางทีผมก็คิดว่าตอนนี้มีแต่เรื่องดีๆ 

จนทำเอาผมคิดว่าเรื่องร้ายๆมันไม่มีอยู่จริง...











It  ain't











พวกผมได้รวมเงินกันซื้อเค้กฉลองให้พี่ซองอูกับเพื่อนของพี่เขา

เพื่อนพี่เขาชื่อว่า ฮวัง มินฮยอน เรียนตำรวจเหมือนกัน

เป็นคนที่คอยช่วยพี่ซองอูในทุกเรื่อง ทั้งการเรียน ทั้งคู่ฝึกซ้อมเทควันโด และอื่นๆอีกมาก

พี่เขาพูดให้ฟังด้วยหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม 

แต่ทั้งๆที่ผมก็ยิ้มตามแท้ๆ 

ใจมันกลับไม่ยิ้มตามเลย

ทำไมกัน

.

.

.

.

.



It  ain't











" คราวนี้ก็ไม่ต้องเสียเวลามาเช็ดกระจกซักที "

"ดีใจด้วยนะพ่อหนุ่มรถคันนี้เป็นของเธอแล้ว" ลุงคนขายพูดก่อนจะยิ้มให้ผม



"เย่!!!!" ผมตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ในที่สุดการทำงานเก็บเงินครั้งนี้ก็คุ้มเหนื่อยจริงๆ 

ผมยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร กะจะเซอร์ไพร์ในภายหลัง 

ตอนนี้ผมรู้ว่าทุกคนรวมถึงพี่ซองอูอยู่ร้านสนุ๊กเจ้าประจำ

ผมเลยขี่เจ้าหนูคู่ใจตัวใหม่ไปเพื่ออวดพวกเขา

แต่ผมไม่รู้เลยว่า

เหตุการณ์ต่อไปนี้จะเกิดขึ้น






It  ain't






พอผมมาถึงก็พบกับความอลมาน

ผมเห็น ปาร์ค จีฮุน เพื่อนคนแรกในโบสถ์กำลังถูกรุม

ผมเลยวิ่งเข้าไปบวกอย่างไม่คิดชีวิต

ก่อนที่จะเข้าไปดูจีฮุนที่นั่งเหม่อ แล้วร้องด้วยความเจ็บปวด

ไม่นานพี่ซองอูก็เดินมาพร้อมกับไอติมพี่เขาวิ่งเข้ามาหาผมทั้งสอง

ก่อนจะผลักให้ลุกขึ้นแล้วบอกให้ผมพาจีฮุนไปโรงพยาบาล

พวกผมที่บาดเจ็บก็ต่างลุกขึ้นเดินออกไป แต่พี่ซองอูยังยืนอยู่ตรงนั้น...

..

.

.



It  ain't






อย่างที่ทุกคนคิด นักเลงพวกนั้นโทษความผิดให้พี่ซองอูทำให้เขาต้องติดคุก

และทำให้ เสียสิทธิ์ ในการเป็นตำรวจไป

ผมไม่มีหน้าที่จะไปพบพี่เขา เพราะรู้สึกผิดที่ทำให้พี่ซองอูเสียอนาคตและยังสูญเสียความฝันทั้งที่พยายามมาขนาดนั้นเเล้วแท้ๆ

แต่ผมก็ได้ข้อความจากพี่มินฮยอน ให้ไปเยี่ยมพี่ซองอูที่โรงพัก ผมจึงเข้าไปหาเขาพร้อมพี่มินฮยอนที่อยู่ในเครื่องเเบบ

ผมไม่กล้ามองหน้าพี่เขาตรงๆ 

ทั้งละอายและรู้สึกผิด

แต่พี่ซองอูก็ลุกขึ้นมองพี่มินฮยอนด้วยความตื่นเต้นแล้วพูดขึ้นมาว่า




"เครื่องแบบเข้ากับนายดีนะ"


หลังจากนั้นพวกเราก็เงียบกันยกเว้นพี่ซองอูที่หันถามผมสลับกับพี่มินฮยอนไปมา 

สบายดีรึเปล่า?

กินข้าวมารึยัง?

เพื่อนนายไม่เป็นอะไรนะ?

ทั้งๆที่พี่ซองอูถามด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มเป็นปกติแต่ผมก็ไม่อาจจะพูดคุยแบบปกติกับพี่เขาได้เลย







It  ain't







ที่ค่ายมวยที่ผมอยู่ 

โค้ชที่รับเลี้ยงพวกผมกำลังหัวเสีย 

เพราะจีฮุนที่มีเพลนจะแข่งในอีกไม่กี่สัปดาห์ กลับเจอเรื่องแบบนี้กว่าจะหายก็เดือนกว่าๆทำให้ไม่สามารถไปแข่งได้

จีฮุนที่โดนต่อว่าจนทนไม่ไหวจึงลุกออกไป


หลังจากนั้นไม่นานโค้ชก็เลือกผมให้ไปแข่งแทน






It  ain't






ผมขับรถใหม่ที่อยู่ด้วยกันได้ไม่นานไปร้านเดิม

แล้วเปลี่ยนมันเป็นเงิน เพื่อไปประกันตัวพี่ซองอู

อย่างน้อยที่ผมทำให้พี่เค้าได้ 

คงมีแค่นี้จริงๆ...


..


.



It  ain't









ตอนนี้ผมทั้งเก็บเงินทั้งฝึกซ้อม โค้ชและจีฮุนต่างเเวะเวียนเปลี่ยนกันเพื่อเทรนผม

ซ้อมตั้งแต่เช้ายันดึกโผล่มาก็เช้าอีกที 

ผมซ้อมจนเหนื่อยจนเกือบลืมเรื่องของคนคนหนึ่งไป

ยังไงทุกคนก็ฝากความหวังไว้กับผม

ผมจะพยายามในส่วนของผมให้ดีที่สุด 

บางทีถ้าผมเอาถ้วยรางวัลไปอวดพี่ซองอูได้เราอาจกลับมาหยอกล้อได้เหมือนเคย......

....


...


..

.

It  ain't





ในที่สุดผมก็ชนะ 

ในมือมีถ้วยรางวัลที่ได้มาพร้อมข่าวร้าย

ผมอ่านข้อความนั้นแล้วตัวก็ทรุดลงไปกับพื้น

ความเจ็บปวดที่ถูกต่อยสิบทียังไม่ทรมาณเท่านี้มันมาบีบใจของผมจนน้ำตาไหลนองออกมา


Message Hwang Minhyun

ซองอูพี่ของนาย

ได้รับอุบัติเหตุจากที่ทำงาน

....


ตอนนี้



เสียชีวีตแล้ว





น้ำตาตอนนี้เปรอะเปื้อนไปพร้อมกับคราบเลือดและฝุ่น

พยายามยังไงน้ำตามันก็ไม่ยอมหยุดไหลออกมา

ทั้งที่ชนะมา

แต่กลับ

ไม่ดีใจเลย....



....

...


..

.




It  ain't






ตอนนี้ผมและทุกๆอยู่ในงานศพของพี่ซองอู

เป็นงานที่เรียบง่าย มีทั้งเพื่อนและคุณครูของพี่ซองอูเข้ามาแสดงความเสียใจ

ผมกะว่าจะไม่ร้องไห้ในงานนี้เด็ดขาดเพราะอะไรน่ะหรอ?

ผมไม่อยากเห็นพี่ซองอูเสียใจ

จนกระทั่งเพื่อนที่ทำงานกับพี่ซองอูเขามานั่งในงาน

พวกเขานั่งไม่ห่างไกลจากผมนัก ทำให้ผมได้ยินบทสนทนาของอีกฝ่ายชัดเจน


“เฮ้อ ก็ไม่น่าไปทำงานหนักขนาดนั้นเลย ทั้งที่ไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนั้นแท้ๆ”



“ไม่รู้สิ ตอนนั้นที่คุยกัน เหมือนมันบอกว่าจะเก็บเงิน ไปซื้อรถให้น้องชาย อะไรทำนองนี้แหละ”



“ห้ะ จริงหรอ? ว่าแต่มันเจอน้องตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่รู้เรื่อง?”



“ก็ก่อนที่จะโดนจับไปนั้นแหละ แล้วก็นะ....”



บทสนทนาก็ยังดำเนินต่อไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด




ทั้งเสียใจ ทั้งละอายใจ



จีฮุนและคนอื่นๆก็บอกผมอย่าโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง



แต่มันก็แอบคิดไม่ได้มันคงเป็นเพราะผมเองที่ทำให้พี่ซองอูมาเป็นแบบนี้



เมื่องานจบทุกคนแยกย้าย ผมลุกขึ้นเงยหน้าไปเห็นพี่มินฮยอนที่สวมเครื่องแบบ

คราวก่อนที่เจอกันผมยังไม่ได้เอ่ยปากชมพี่เขาดีๆเลย


“พี่มินฮยอน...”ผมเอ่ยปากเรียกอีกคนทำให้เขาหันมา


“หืม? ดาเนียล มีอะไรหรอ? ”



“เครื่องแบบ....”
“เครื่องแบบเหมาะกับพี่มากๆเลย”







It  ain't








10ปีผ่านไป 


ผมมุ่งหน้ามาที่ป้ายหลุ่มศพที่มีรูปเจ้าของหลุมแม้จะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ยิ้มแย้มเสมอ

พี่ซองอู

พี่รู้รึเปล่า?

ตลอดเวลาที่ผ่านมา มันมีทั้งเรื่องที่ทำให้ผมเสียใจและดีใจเต็มไปหมด

มันไม่ได้สวยงามเหมือนกับนิยายที่ผมเคยพบเจอ

แต่ผมคิดว่า

การที่เราได้เจอกันในสิบปีที่แล้ว

มันเป็นเรื่องสวยงามที่สุดในชีวิตของผมเลย




End

..........

......

...

..

.


.

..

....

.....

.......

.........

............

................

จบแล้ววววววววววววววว

มีความเติมแต่งเองมากมาย

อยากรู้ว่าคนอื่นจะชอบรึเปล่า

เม้นเป็นกำลังใจให้หน่อยย

หรือจะเข้ามาคุยกันในแท๊ก

#Theficnielong

รักนะ

จุ๊บๆ



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Chameleonming จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น