คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย For you, in my heart [DAY6] | JaePil #ਾ For you, in my heart [DAY6] | JaePil #เจพิล | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



You are you
I am me
we lived without knowing each other
but,





cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 มิ.ย. 62 / 22:53




“คุณครูครับ คิมวอนพิลฉี่ราด”

เด็กชายคิมวอนพิล นักเรียนชั้นป.4กำลังนั่งจุ๊กปุ๊กอยู่บนพื้นกลางห้องเรียน ข้างกันนั้นมีขวดน้ำพลาสติกตกอยู่ เพื่อนร่วมชั้นต่างก็ลุกหนีเขาไปหมด ยิ่งได้ยินเสียงคนตะโกนบอกครูยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มนิ่มเมื่อร่างเล็กอายเกินกว่าจะขยับตัวและไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์นี้

คิมวอนพิลฉี่ราด’

เสียงพูดซ้ำๆของเพื่อนทำให้เด็กชายไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

“คิมวอนพิล”

เสียงของคุณครูที่ยืนอยู่หน้าห้องทำเอาร่างเล็กสะดุ้งพลางพยายามกลั้นสะอื้นแล้วตอบกลับ แต่เสียงกลับไม่ออกอย่างที่คิด

“ได้ยินที่ครูเรียกมั้ย? เด็กชายคิมวอนพิล”

วอนพิลพยักหน้าทั้งๆที่ตัวสั่น ได้ยินเสียงใครสักคนกำลังเดินมาทางเขา ไหล่เล็กห่อเข้าหากันโดยอัตโนมัติเมื่อคิดว่ากำลังจะถูกทำโทษ คนตัวเล็กหลับตาปี๋

“ไปห้องน้ำกัน”

สัมผัสแตะลงที่ไหล่ก่อนจะตามมาด้วยสำเนียงภาษาเกาหลีแปร่งๆจากคนที่ไม่ต้องมองก็รู้ว่าใคร

“ลุกเร็ว”

คิมวอนพิลถูกดึงให้ลุกขึ้นตามแรงของคนตัวใหญ่กว่า คนตัวเล็กปาดน้ำตาขณะที่เพื่อนร่วมห้องกำลังมองเขาโดนพัคเจฮยองลากไป ถึงอีกคนจะไม่ได้ออกแรงมากแต่วอนพิลรู้สึกว่าเขากำลังปลิวติดมือเจฮยองไปด้วย

“พัคเจฮยองเดินช้าๆหน่อย”

ตัดสินใจพูดออกไปแบบนั้นเพราะตอนนี้วอนพิลเริ่มจะเดินตามเด็กชายตัวสูงไม่ทัน

“ถึงแล้ว”

เด็กชายตัวโตว่าพลางดันหลังวอนพิลให้เข้าไปในห้องน้ำจากนั้นจึงยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่เฉยๆ

“พัคเจฮยองจะให้เราทำอะไรเหรอ?”

หัวกลมๆของวอนพิลโผล่ออกมาถามด้วยใบหน้าสงสัย

“เปลี่ยนกางเกงไง กางเกงนายเปียกไม่ใช่เหรอคิมวอนพิล”

เจ้าของหัวกลมพยักหน้ากับตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายสงสัย

“แล้วไหนกางเกงอะ?”

ถึงจะน่ารำคาญไปหน่อยแต่พัคเจฮยองก็จำเป็นต้องเดินกลับไปหยิบกางเพลงพละที่ล็อคเกอร์หลังห้องเรียนมาให้เด็กชายคิมวอนพิลจนได้ พอเห็นเพื่อนร่วมห้องตัวเล็กเปลี่ยนกางเกงเสร็จเขาก็ว่าจะเดินกลับห้องเลยแต่ชายเสื้อก็ถูกมือน้อยๆคว้าไว้

ตามด้วยสีหน้าที่พัคเจฮยองคิดว่าคิมวอนพิลน่าจะกำลังอ้อนเขาอยู่

“พัคเจฮยองเดินไปส่งเราหน่อยได้มั้ย”

เจฮยองยืนนิ่ง

มองคนตัวเล็กที่ท่าทางกลัวๆ

จากนั้นจึงพยักหน้า

“ก็ได้”

“ขอบคุณนะ”

 

 

 

คิมวอนพิลเป็นเด็กชายตัวเล็กที่สุดในห้องที่มักจะโดนเพื่อนๆแกล้งเป็นประจำแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ทำอะไรตอบโต้กลับไป ทั้งโดนแย่งยางลบ โดนดึงกางเกง หรือหนักสุดที่พัคเจฮยองเคยเห็นก็คือโดนขังในห้องน้ำ

อย่างวันนี้

“โดนแกล้งแบบนี้ประจำเลยเหรอคิมวอนพิล?”

เจฮยองถามหลังจากที่ไล่พวกที่แกล้งคนตัวเล็กออกไปจากหน้าห้องน้ำเรียบร้อย คิมวอนพิลสะอื้นพลางสูดน้ำมูกดังฟื้ดจากนั้นจึงพยักหน้า

“แล้วเมื่อก่อนทำยังไง”

วอนพิลส่ายหน้า ยกมือขึ้นปาดน้ำตา

“เราก็อยู่ในนั้นจนกว่าจะมีคนมาเจอ”

คำตอบของตัวเล็กทำให้พัคเจฮยองฉุกคิด หมายความว่าไม่มีใครคิดจะสนใจเลยหรือไงกัน เด็กชายผมทองลุกขึ้นจากม้านั่งใต้ต้นไม้ หันกลับมามองวอนพิล

“ถ้างั้นก็มาเป็นเพื่อนกับเรา พวกนั้นจะได้ไม่แกล้ง”

และพอเห็นสายตาที่ดูเป็นประกายของคิมวอนพิลพัคเจฮยองก็คิดว่าตัวเองทำในสิ่งที่เด็กป.4น่าจะทำได้แล้วแหละมั้ง

 

 

“พัคเจฮยอง~

เสียงเรียกชื่อพัคเจฮยองแบบยานๆของคิมวอนพิลดังขึ้นตามมาด้วยร่างเล็กๆกำลังวิ่งมาหาเขา ในมือถือห่อกล่องข้าวจนเจฮยองต้องรีบเดินเขาไปหาเพราะกลัวอีกคนจะสะดุดขาตัวเองเสียก่อน

“วันนี้มีอะไรมาด้วยเนี่ย”

เจฮยองถามพลางยกห่อข้าวขึ้นมาสำรวจ ห่อผ้าสีชมพูเหมือนกับเสื้อกันหนาวไหมพรมสายตารางที่คิมวอนพิลใส่อยู่เลย สีแสบตาชะมัด

“วันนี้หม่าม้าทำข้าวผัดกิมจิกับกุ้งเทมปุระมาด้วยแหละ แล้วก็มีไข่หวานกับองุ่นด้วย”

คนถูกถามพรีเซนต์กล่องข้าวกลางวันวันนี้ของตัวเองอย่างเต็มที่ เจฮยองพยักหน้าก่อนที่จะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินคำว่ากุ้งเทมปุระ

ความลับทางราชการเลยนะ

เขาชอบกินกุ้งมากๆ

อย่าไปบอกคิมวอนพิลเรื่องนี้นะ เจฮยองไม่อยากโดนหาว่าแย่งข้าวกลางวันเพื่อนกิน

“หม่าม๊าทำมาเพื่อพัคเจฮยองด้วยนะ”

คนตัวเล็กยิ้มอย่างภาคภูมิใจจากนั้นก็พยายามมาแย่งห่อข้าวไปจากมือเจฮยองแต่คนถือก็เบี่ยงตัวหลบทัน

“เดี๋ยวเราถือให้ ไปเปลี่ยนรองเท้าได้แล้วคิมวอนพิล”

วอนพิลยู่ปากแต่ก็ยอมเดินไปเปลี่ยนรองเท้าที่หน้าล็อคเกอร์ของตัวเอง วันนี้นอกจากเสื้อกันหนาวสีชมพูแสบตาแล้วพัคเจฮยองก็เห็นอีกคนใส่ถุงเท้าสีส้มมาด้วย ถือว่าวันนี้คิมวอนพิลสดใสตัดกับอากาศข้างนอกจริงๆ

ประมาณห้านาทีหลังจากนั้นทั้งพัคเจฮยองและคิมวอนพิลก็มานั่งอยู่ในห้องเรียนอุ่นๆรอโฮมรูม แน่นอนว่าหลังจากที่รู้ว่าคนตัวเล็กมักจะตกเป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้งจากเพื่อนร่วมชั้นเจฮยองก็พยายามแอบสังเกตอีกคนอยู่ตลอด อาศัยความได้เปรียบจากการที่เขานั่งแถวหลังสุดของห้องส่วนคิมวอนพิลนั่งแถวกลางๆ

แต่เหมือนว่าจากที่เขาไล่ด่าพวกเมื่อวานที่หน้าห้องน้ำไปก็จะไม่มีใครกล้าเข้ามาแกล้งคิมวอนพิลตลอดช่วงเช้า

 

 

ห่อผ้าสีชมพูดถูกแกะออก วอนพิลวางกล่องข้าวสามกล่องบนโต๊ะเรียนตัวเองก่อนจะเปิดฝาออก ยื่นตะเกียบให้พัคเจฮยองจากนั้นจึงเริ่มลงมือกิน ไข่หวานในกล่องของวอนพิลหมดตั้งแต่สองนาทีแรกเพราะเป็นเมนูโปรด ต่างจากพัคเจฮยองที่ตั้งใจจะเก็บกุ้งเทมปุระในกล่องตัวเองไว้กินตอนท้ายสุด คิมวอนพิลที่เห็นเพื่อนตัวสูงตรงข้ามไม่กินเทมปุระสักทีจึงถามออกมา

“พัคเจฮยองไม่กินกุ้งเหรอ?”

เด็กชายตัวโตเงยหน้าจากการกินข้าวผัดกิมจิ, ส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ใช่

“เราจะเก็บไว้กินทีหลัง อยากกินแค่กุ้งเฉยๆ”

พอได้ยินคำตอบวอนพิลก็พยักหน้าหงึกหงักกลับมากินข้าวในกล่องตัวเองต่อจนหมด จากนั้นจึงใช้ตะเกียบคีบกุ้งเทมปุระสามตัวในกล่องตัวเองไปใส่ไว้กับกุ้งในกล่องข้าวของพัคเจฮยอง

“เราให้นะพัคเจฮยอง”

เจฮยองเงยหน้าทั้งที่ข้าวเต็มปากก่อนจะหยักหน้า

“ขอบคุณ”

 

 

บ่ายวันศุกร์คิมวอนพิลนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดกับพัคเจฮยอง ถ้านับดูวันนี้ก็เป็นเวลาเกือบเดือนแล้วตั้งแต่ที่พัคเจฮยองช่วยเขาจากการโดนแกล้ง คนตัวเล็กลอบมองเพื่อนตัวสูงที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือภาษาอังกฤษพลางคิดว่าถ้าเป็นเขาก็คงไม่หยิบหนังสือภาษาต่างดาวแบบนั้นมาอ่านแน่ๆ

“พัคเจฮยองอ่านอะไรอยู่เหรอ?”

เด็กชายผมทองละสายตาจากหนังสือตรงหน้าแล้วพลิกให้อีกคนดูหน้าปก

“แฮรี่พ็อตเตอร์”

ก่อนที่จะพลิกให้ดูเนื้อหาด้านในที่พอคิมวอนพิลเห็นก็ต้องเบ้ปาก มีแต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษยาวติดกันเป็นพรืดขนาดนั้นใครมันจะไปอ่านออกเล่า! และเมื่อเห็นหน้าที่เหมือนจะอ้วกของวอนพิลพัคเจฮยองก็ขำออกมา

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคิมวอนพิล เรื่องนี้สนุกจะตาย”

“ใครเค้าจะอ่านหนังสือแบบนั้นล่ะ เราอ่านไม่ออกหรอก”

วอนพิลว่าพลางก้มลงอ่านนิทานรูปภาพในมือตัวเองในขณะที่พัคเจฮยองนั้นขำจนตัวโยก

“เพื่อนที่อเมริกาก็อ่านแบบนี้กันทุกคนแหละ ไม่เห็นแปลกเลย”

พอได้ยินข้อมูลใหม่จากเพื่อนตัวสูงคิมวอนพิลก็วางนิทานตรงหน้าลงแล้วให้ความสนใจกับพัคเจฮยองแทน

“จริงเหรอ? พัคเจฮยองมีเพื่อนที่อเมริกาด้วยเหรอ”

เจฮยองยักคิ้วสองที

“ดีจังเลยอ่ะ เราก็อยากมีเพื่อนที่อเมริกาบ้าง นี่ๆ ถ้าเราอ่านอันนี้แล้วเราจะหาเพื่อนอเมริกาได้บ้างมั้ย”

นิ้วเล็กๆชี้มายังหนังสือแฮรี่พ็อตเตอร์เล่มสองที่เจฮยองอ่านอยู่

“เดี๋ยวก็ได้มีเพื่อนอเมริกา ไว้เราให้ยืมอ่านเอามั้ย มีเล่มหนึ่งอยู่ที่บ้าน”

คำตอบแบบนั้นทำให้สีหน้าของคิมวอนพิลดีใจเหมือนลูกแมวกำลังได้ของเล่น

“เย่ ขอบคุณนะพัคเจฮยอง”

 

 

 

 

นิ้วเรียวลูบบนปกหนังสือภาษาอังกฤษเล่มเก่าที่หน้าปกเขียนว่า Harry Potter and the sorcerer’s stone ซึ่งเพื่อนสมัยประถมให้เขายืมมาด้วยความคิดถึง หลังจากที่ให้ยืมหนังสือเล่มนี้เจ้าของก็ไม่มาโรงเรียนอีกเลย เมื่อวอนพิลไปถามครูประจำชั้นก็ได้คำตอบว่าเด็กชายพัคเจฮยองย้ายกลับไปที่อเมริกาแล้ว

จนถึงตอนนี้คิมวอนพิลก็ยังไม่ได้คืนหนังสือให้กับเจ้าของ

เกือบสิบปีที่หนังสือเล่มนี้อยู่กับเขา

และเกือบสิบปีแล้วที่เขาไม่ได้แตะต้องหนังสือเล่มนี้เลยตั้งแต่วันที่อีกคนให้ยืม

นึกยังไงไม่รู้วันนี้เขาก็ไปค้นมาจากตู้เก็บของเก่าเพื่อจะรื้อดูความทรงจำสมัยเด็ก คิมวอนพิลยิ้มบางเมื่อเห็นลายมือหวัดๆภาษาอังกฤษเขียนที่หน้าปกว่า

Jae’s

ตอนนี้พัคเจฮยองจะสบายดีไหมนะ

ตอนนี้จะมีเพื่อนที่อเมริกาเยอะหรือเปล่า

ว่ากันตามตรงหลังจากที่รู้ว่าเพื่อนตัวสูงของเขาย้ายโรงเรียนไปคิมวอนพิลก็รู้สึกโกรธอยู่หน่อยๆที่อีกคนไม่ยอมบอกอะไรให้เขารู้ล่วงหน้าเลย

และเขาก็กลัวว่าจะโดนแกล้งอีก

แต่ก็ไม่เป็นแบบนั้น

เพราะหลังจากที่พัคเจฮยองไม่อยู่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาแกล้งวอนพิลอีก ตรงกันข้ามเขาก็มีเพื่อนคนอื่นๆจนทำให้ลืมเรื่องที่โกรธพัคเจฮยองไป

หลังจากที่นั่งมองหนังสืออยู่พักนึงมือเรียวก็ค่อยๆเปิดอ่าน ที่จริงเขาก็อ่านเรื่องนี้จนจบแล้วแต่พอเห็นหนังสือเล่มนี้ก็อดไม่ได้ที่จะอ่านอีกครั้ง ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงคิมวอนพิลตัดสินใจที่จะเก็บหนังสือไว้ที่เดิม ระหว่างที่กำลังจะปิดหนังสือก็มีกระดาษที่ถูกแทรกไว้ร่วงลงมาจากหนังสือครึ่งนึง

ร่างเล็กขมวดคิ้วด้วยความสงสัยพลางเปิดไปยังหน้าที่มีกระดาษคั่นอยู่

207

ด้วยความสงสัยจึงหยิบกระดาษที่คั่นหน้าไว้ออกมา ในกระดาษแผ่นนั้นมีข้อความสั้นๆเขียนด้วยลายมือภาษาเกาหลีแบบโย้เย้ซึ่งเดาไม่ยากเลยว่าต้องเป็นลายมือของพัคเจฮยอง

2 เดือน 7

วันที่เราคุยกันครั้งแรก

ยินดีที่ได้รู้จักนะคิมวอนพิล

: )

ข้อความสี่บรรทัดทำให้วอนพิลน้ำตารื้น เขานึกถึงช่วงเวลาที่พัคเจฮยองอยู่ด้วย ไม่ว่าจะตอนเรียน เล่น หรือตอนที่กินข้าวกลางวันด้วยกัน

พัคเจฮยองที่เคยช่วยเขาจากการโดนแกล้ง

พัคเจฮยองที่เขาให้กุ้มเทมปุระ

พัคเจฮยองที่ให้เขายืมหนังสือ

พัคเจฮยองที่เขาชอบโดยไม่รู้ตัว

วอนพิลเม้มปากพลางดึงสอดกระดาษกลับเข้าไปในหนังสือหน้าเดิม กระดาษที่ถูกพลิกกลับด้านเผยให้เห็นข้อความด้านหลัง คำภาษาเกาหลีสามพยางค์ทำให้คนที่กำลังจะสอดกระดาษนิ่งไป

‘ชอบ

ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาเมื่อรู้ว่าพัคเจฮยองคิดเหมือนกัน

 

 

ในสักวันหนึ่งคิมวอนพิลก็หวังว่าเขาจะได้เจอกับพัคเจฮยองอีกครั้ง ความในใจสมัยเด็กที่ไม่เคยได้ถูกสารภาพแต่กลับถูกเก็บซ่อนไว้ภายในหนังสือเล่มโปรดไม่ควรถูกเก็บไว้แบบนั้น บางทีเขาก็อยากให้ความบังเอิญเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง

เขาอยากให้พัคเจฮยองเดินสวนมาตอนข้ามทางม้าลายบ้าง เพราะถ้าอีกคนเดินสวนมาจริงๆก็คงดูดีเหมือนผู้ชายร่างสูงผมสีทองสว่างใส่แว่นที่เพิ่งเดินผ่านไป

ถ้าได้เจอกันอีกครั้งก็คงดี

: ‘ )

 

 

 

END


 original art by @iRhazzi


ขอบคุณนะคะ

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mind K. จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 hcipa0106 (@hcipa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:26
    เราชอบความสัมพันธ์ตัวละครในวัยเด็กจังเลยค่ะ น่ารักดี พัคเจฮยองคนที่คอยเข้ามาช่วยเหลือคิมวอนพิลตลอด คนที่ถ้าเรีนกว่าช่วยสร้างโลกใบใหม่ให้วอนพิลเองก็คงไม่ผิดอะไร เราแอบอยากให้เพิ่มเรื่องความรู้สึกของทั้งคู่ตอนสมัยเด็กๆลงไปหน่อยค่ะว่าอะไรถึงยังทำให้วอนพิลเขาเก็บสมุดเล่มนี้ไว้มานานขนาดนี้เลยนะ อ้อที่เราชอบมากๆเลยในเรื่องนี้คือ จดหมายที่พัคเจเขียนให้วอนพิลค่ะ มันน่ารักมากจริงๆ ไม่นึกเลยว่าพี่เจจะใส่ใจขนาดนี้ แหะๆพร่ำเพ้อมานานเหลือเกินเอาเป็นว่าขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายอ่านแล้วอบอุ่นหัวใจอย่างนี้ให้อ่านนะคะ และขอให้ในอนาคตน้องพิลได้เจอกับพ่อหนุ่มผมทองคนนั้นด้วยเถอะ !
    #3
    0
  2. #2 JJP
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 20:54

    น่ารักมากกก;~;

    #2
    0
  3. วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 23:39

    น่ารักมากเลยค่ะะะ น้องกับพี่เจน่ารักมากเลย โมเม้นเด็กประถมมันน่ารักมาก ใจละลายเลย ชอบบรรยากาศกับทำนองของเรื่องด้วยค่ะ ชอบที่เขียนเรื่อง puppy love ได้ออกมาดีมากเลย แบบหวานจริงแต่ก็ขมเหมือนกัน ขอบคุณนะคะ

    #1
    0