คัดลอกลิงก์เเล้ว

Missed Call [DAY6] | Jaehyungparkian (Jae x Young K)

โดย Mind K.

‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองอีกครั้งค่ะ..’

ยอดวิวรวม

349

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


349

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 มิ.ย. 61 / 19:19 น.
นิยาย Missed Call [DAY6] | Jaehyungparkian (Jae x Young K) Missed Call [DAY6] | Jaehyungparkian (Jae x Young K) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

The moment your smile disappeared
The sky was covered with dark clouds
It must have been mourning the tomorrow that you're not in

ช่วงเวลาที่รอยยิ้มของคุณหายไป
ท้องฟ้าก็กลับกลายเป็นเมฆมืดครึ้ม
ราวกับกำลังเสียใจที่วันพรุ่งนี้จะไม่มีคุณอยู่แล้ว


Stop The Rain - DAY6
b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 มิ.ย. 61 / 19:19


หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองอีกครั้งค่ะ..

เสียงคอลเซ็นเตอร์พูดประโยควนลูปเดิมไม่ได้ทำให้คนที่นั่งอยู่บนขอบราวกั้นบนดาดฟ้าใส่ใจ ดวงตาเรียวเหม่อมองเส้นขอบฟ้าที่แม้ว่าพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปแล้วก็คงมองเห็นได้

ความมืดค่อยๆเข้าปกคลุม พอทอดสายตาไปยังเบื้องล่างเขาก็เห็นเพียงแต่ความวุ่นวายเต็มไปหมด

ร่างโปร่งถอนหายใจออกมา ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ตอนนี้กลายเป็นสีดำสนิท

ไม่ว่าจะออกตามหาสักกี่ครั้ง ก็ไม่เคยพบเจอ

“ขึ้นมาทำอะไรบนนี้น่ะ รู้มั้ยว่ามันอันตราย”

คนที่นั่งเหม่ออยู่ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงทุ้มที่ฟังดูเหนื่อยหน่ายเหมือนทุกที ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

“เฮ้อ”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นใกล้ๆพร้อมกับกลิ่นควันบุหรี่ที่อ่อนๆ ร่างโปร่งไม่ได้ตอบอะไรกับคนที่เข้ามาใหม่ เขาทำเพียงแค่กดโทรศัพท์โทรออกไปยังหมายเลขที่คุ้นเคยอีกครั้ง

‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองอีกครั้งค่ะ..’

ฟู่ว

คนด้านหลังเขาพ่นควันบุหรี่ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้งหนึ่ง

“วันนี้ก็ไม่รับสายอีกแล้วหรอ? แย่จังเลยนะแฟนนายเนี่ย”

มือหนาวางที่ลาดไหล่เล็กราวกับว่าต้องการปลอบคนที่กำลังเหม่อลอย บนดาดฟ้ามีเพียงแค่แสงไฟจากประตูให้ความสว่าง สายลมเอื่อยๆปะทะเข้ากับใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เจ้าของใช้หลังมือปาดมันลวกๆแล้วค่อยๆกระโดดลงจากขอบราวกั้นมาประจันหน้ากับร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหลัง

“กลับห้องเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

ร่างโปร่งพยักหน้าให้กับคนที่เขาเจอหน้ามาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ไม่มีคำพูดใดๆจากอีกฝ่ายขณะที่มือหนากุมมือเรียวของเขาไว้และออกแรงดึงให้เดินไปด้วยกัน

“เมื่อไหร่นายจะลืมเขาได้สักทีนะ คังยองฮยอน”

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่วเบาขณะที่เดินไปตามทาง กลิ่นบุหรี่ของอีกฝ่ายยังไม่หายไปแม้ว่าต้นเหตุจะถูกดับและทิ้งไว้ที่ไหนสักที่แล้ว คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบนั่นดังก้องอยู่ในหัวของเขาราวกับมีใครมาพูดซ้ำๆ คังยองฮยอนลอบมองใบหน้าด้านข้างของคนในชุดกาวน์ที่เขาไม่รู้จักชื่อ

“คุณไม่มีทางลืมคนที่รักมากๆได้หรอก”

ร่างสูงหยุดเดินพลางมองคนข้างตัวที่เพิ่งพูดกับเขาครั้งแรกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ยองฮยอนในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนเดินไปข้างหน้าโดยไม่รอเขา มือเรียวที่เคยจับไว้ค่อยหลุดไปช้าๆจนร่างสูงที่เพิ่งรู้สึกตัวต้องเดินตามไป

“แล้วถ้าฉันทำให้นายลืมได้ล่ะ?”

ใบหน้าสวยของคนไข้เงยหน้ามองเขา ดวงตาที่ไร้แววเปล่งประกายเหมือนกับครั้งแรกที่เจอสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของคนที่สูงกว่า

อา.. น้ำตาไหลอีกแล้วสิ

ภายใจอกรู้สึกเจ็บปวดร้าวกับถูกบีบรัดโดยเฉพาะบริเวณหัวใจ เพราะคำพูดของร่างสูงตรงหน้าทำให้ความทรงจำในอดีตที่เขาฝังไว้ในส่วนลึกกลับมาชัดเจนขึ้นอีกครั้ง

ร่างโปร่งถูกดึงเข้าไปกอดแนบอก เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นเครื่องยืนยันว่าคนในอ้อมกอดกำลังร้องไห้อย่างหนัก มือเรียววางไว้ที่แผ่นหลังของคุณหมอราวกับต้องการที่พึ่ง คังยองฮยอนเพิ่งรู้ตัววันนี้ว่าเขาอ่อนแอขนาดไหน

“ร้องไห้ออกมาเถอะ”

คุณหมอหนุ่มลูบแผ่นหลังบางที่สะอื้นเป็นบางครั้งอย่างเบามือก่อนจะถอนหายใจ

 

‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองอีกครั้งค่ะ..’

ร่างโปร่งรู้สึกหงุดหงิด มือเรียวยังคงกดโทรศัพท์โทรออกซ้ำๆที่เบอร์เดิม ไฟในบ้านปิดถูกปิดหมดทุกดวงมีเพียงแสงสว่างจากโทรศัพท์มือถือเท่านั้น ตาเรียวมองตัวเลขสีขาวของนาฬิกาดิจิตอลบนผนังที่มีกรอบรูปหลากหลายขนาดติดไว้

02 : 15 am

คังยองฮยอนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้กระชับกอดตัวเองให้แน่นขึ้นพร้อมกับก้มหน้าลง ตัวเขากำลังสั่นและขยับไปไหนไม่ได้เพียงเพราะสิ่งที่ทำลายอาณาเขตของเขาคือความมืด พัคเจฮยองซึ่งเป็นที่พึ่งเดียวที่มีกลับไม่อยู่ตรงนี้ ร่างโปร่งสูดลมหายใจเข้าลึกพลางนึกถึงหน้าของคนที่ทำให้เขาสบายใจ

รอยยิ้มบางท่ามกลางความมืดถูกวาดขึ้นใบในหน้าสวย

ไม่เป็นไร เขาบอกกับตัวเองอย่างนั้น

พลันความทรงจำบางอย่างก็ปรากฏชัดเมื่อยามที่หลับตาลง

 

พัคเจฮยองเปิดประตูเข้าบ้านด้วยสีหน้าอิดโรย การอยู่เวรติดกันสองวันโดยที่เลี่ยงไม่ได้ทำให้เขาหมดแรง ขายาวก้าวผ่านห้องนั่งเล่นตั้งใจว่าจะเข้าไปอาบน้ำเพื่อให้สดชื่นก่อนจะเข้าไปปลุกอีกคนในห้องนอน แต่แล้วเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าไฟทุกดวงในบ้านเปิดอยู่ ร่างโปร่งที่นั่งฟุบอยู่ที่โต๊ะกินข้าวทำให้ใจเขากระตุกวูบ

คังยองฮยอนตัวเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและริมฝีปากแห้งแตก เจฮยองเขย่าตัวอีกคนเบาๆจนได้ยินเสียงครางในลำคอ

“เจ!”

อีกฝ่ายเรียกชื่อเขาเสียงสั่นพร้อมกับโผเข้ากอด เจฮยองได้ยินเสียงสะอื้นและรู้สึกถึงความเปียกชื้นบริเวณหน้าอกผ่านเสื้อที่เขาสวมอยู่ คังยองฮยอนร้องไห้.. มือหนายกขึ้นกอดปลอบโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ดูจากสถานการณ์แล้วเขาเดาว่าเมื่อคืนคงไฟดับ

“เป็นอะไรหืม?”

“เมื่อ... เมื่อคืน ไฟดับ” เสียงอู้อี้ของยองฮยอนพูดแต่ใบหน้าก็ยังคงฝังอยู่กับอกเขา

“ฉันกลัว ก็เลยนั่งอยู่ตรงนี้”

เมื่อเห็นว่าคนที่สะอื้นมุดอกของเขาตอนนี้ยอมเงยหน้ามาสบตากันแล้วเจฮยองก็ลูบเส้นผมนิ่มของยองฮยอนเบาๆ

“แล้วทำไมไม่โทรหาฉันล่ะ”

ยองฮยอนขมวดคิ้ว มือเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะมาปลดล็อคแล้วโชว์หน้าจอให้เขาดู

บันทึกการโทรล่าสุดแสดงชื่อเขาพร้อมกับวงเล็บต่อท้าย

JAE (92)

เจ้าของชื่อเบิกตากว้างรีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมากดปลดล็อคแต่หน้าจอก็ยังคงดำสนิทเหมือนเดิม

“ฉันโทรหานายแล้ว”

“โทษที แบตหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้”

ร่างสูงผละออกจากอีกคนแล้วเดินไปชาร์จแบตโทรศัพท์ตัวเอง

Missed call : Younghyun (92)

ตัวเลขมิสคอลที่ปรากฏหลังจากเสียบชาร์จแล้วยิ่งเพิ่มความรู้สึกผิดให้กับเจอีกเป็นเท่าตัว ร่างโปร่งของอีกคนเดินตามเขามาที่ก่อนจะทิ้งตัวลงกับแผ่นหลังของคุณหมอ เจเอ่ยเสียงเบา

“ขอโทษนะ”

ยองฮยอนส่ายหน้า

“แค่นายกลับมาก็พอแล้ว”

เจกัดริมฝีปากตัวเอง ทั้งที่เขาสัญญากับยองฮยอนแล้วว่าจะไม่ทำให้อีกคนต้องร้องไห้หรือเสียใจเพราะเขาเหมือนกับใครคนนั้น แต่เขากลับทำร้ายคังยองฮยอนด้วยตัวของเขาเอง

เจฮยองทำร้ายคนที่เขารัก

“ฉันรู้ว่านายกลัวความมืด และฉันควรจะอยู่ตรงนี้กับนาย”

ร่างสูงหันหน้ามาดึงคนด้านหลังเข้าในอ้อมกอดอีกครั้ง  เจฮยองสัญญากับตัวเองอีกครั้งว่าเขาจะไม่ทำร้ายยองฮยอนอีกแล้ว เขาไม่อยากเป็นคนใจร้ายคนนั้น

 

สายลมเย็นๆบนดาดฟ้าปะทะเข้ากับใบหน้าของคนที่กำลังมองดูพระอาทิตย์ตกดิน ช่วงเวลาก่อนพลบค่ำเป็นช่วงเวลาโปรดของคังยองฮยอน ก่อนที่ความมืดจะเข้ามาแทนที่แสงสีส้มของท้องฟ้า เส้นผมสีดำสนิทพลิ้วไปตามแรงลม มือเรียวหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกดินแล้วกดเข้าแอพพลิเคชั่นสนทนายอดฮิตก่อนจะกดส่งรูปภาพล่าสุดไปให้เจฮยอง

เขานึกขอบคุณร่างสูงของคุณหมออดีตเจ้าของไข้ที่ทำให้ตัวเองกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติอีกครั้ง ตลอดสี่เดือนที่เขาอยู่กับพัคเจฮยองมายองฮยอนรู้สึกขอบคุณเสมอสำหรับทุกสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้เขา

ช่วงเวลาเหล่านั้นเถือเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดสำหรับเขา

ริมฝีปากบางยกยิ้มให้กับความคิดของตัวเองท่ามกลางท้องฟ้าที่ค่อยๆเปลี่ยนสี

แต่ความสุขเหล่านั้นก็ไม่สามรถเอาชนะความทรงจำอันเลวร้ายของเขาได้ เช่นเดียวกับสีส้มของท้องฟ้าที่ค่อยๆจางหายไปเพราะพ่ายแพ้ต่อความมืด

‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากข้อความหลังจากได้ยินเสียงสัญญาณ..’

“ฉันรักนายนะเจฮยอง ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ตอนนี้ฉันเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว ขอโทษนะที่เป็นภาระให้นายต้องเหนื่อย”

คังยองฮยอนกรอกเสียงลงไปก่อนจะกดวางสาย เป็นช่วงเวลาพอดีกับที่แสงสีส้มจากท้องฟ้าหายไปจนหมด

ความทรงจำเก่าๆที่ถูกลบออกไปโดยพัคเจฮยอง ผู้ที่สร้างความทรงจำใหม่ให้กับเขา ความเจ็บปวดเจียนตายที่ต้องเสียคนที่ตัวเองรักไป เขาจำคำที่เจฮยองพูดเมื่อตอนที่ยังอยู่ที่โรงพยาบาลได้

แล้วถ้าฉันทำให้นายลืมได้ล่ะ?’

และเจฮยองก็ทำมันได้จริงๆ ภาพของลูกตุ้มที่แกว่งไปมาและใบหน้าของคนในเสื้อกาวน์สีขาวฉายชัดขึ้นในสมอง

แต่นั่นก็คงไม่ชัดเท่ากับคนในความทรงจำของเขา ใครคนนั้นที่คังยองฮยอนตามหามาตลอดแต่ก็ไม่เคยพบ ไม่ว่าจะโทรศัพท์ไปกี่หนก็จะได้ยินแต่เสียงเดิมๆตอบกลับมา เพราะคนคนนั้นไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว

คนที่เขารักสุดหัวใจ.. ไม่ใช่พัคเจฮยอง

“ซองจิน นายว่าฉันเป็นคนที่ใจร้ายกับเจรึเปล่า?”

ดวงตาเรียวก้มมองมือถือที่หน้าจอดับสนิท แสงไฟจากการจราจรเบื้องล่างสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยที่มีน้ำตาคลอหน่วย

“ถ้าฉันใจร้าย ฉันก็ควรได้รับการลงโทษใช่มั้ย?”

ความมืดและสายลมเย็นเป็นคำตอบให้กับคังยองฮยอน ร่างโปร่งค่อยๆลุกขึ้นยืนบริเวณนอกราวกั้นดาดฟ้า

“ถ้าฉันตายตอนนี้ ฉันจะได้เจอนายรึเปล่า?”

 

 

หน้าจอโทรศัพท์เครื่องบางสว่างวาบเมื่อมีสายเข้าและดับไปเมื่อไม่มีใครกดรับเป็นอยู่อย่างนั้นหลายสิบครั้งจนกระทั่งหน้าจอโทรเข้าดับลง หน้าจอโทรศัพท์ที่แตกร้าวเพราะแรงกระแทกปรากฏชื่อและใบหน้าของบุคคลที่โทรเข้าก่อนจะเปลี่ยนเป็นแจ้งเตือนจำนวนมิสคอลที่หน้าจอล็อคแทน

Missed call : JAE (15)

 




 

 END





เรื่องนี้ก็จะเป็น OS ที่อารมณ์หม่นๆหน่อยค่ะ 

แหวกแนวจากเรื่องก่อนหน้ามาก แถมยังสั้นมากอีกด้วย 55555

ถ้าอ่านครั้งแรกแล้วงงๆช่วงตอนจบเราแนะนำให้อ่านซ้ำอีกรอบอาจจะเข้าใจมากยิ่งขึ้นค่ะ

ฝากฟิคเรื่องก่อนๆของคู่เจเคด้วยนะคะ (จิ้มลิงค์ได้เลยค่า)

Between US

Once Upon A Time กาลครั้งหนึ่งในฤดูหนาว

The YOU เพราะนายไม่เหมือนใคร

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์นะคะ ช่วยให้เรามีักำลังใจในการเขียนต่อมากๆเลยค่ะ

สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน แล้วมาซัพพอร์ตDay6ไปด้วยกันนะคะ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mind K. จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 22:54

    แต่คงดีมากๆคร้าชื่นชม

    #1
    0