คัดลอกลิงก์เเล้ว

I'll remember Your name | Nielong เนียลอง #WannaOne

โดย Mind K.

สำหรับคังแดเนียล เขาร้องเพลงเพื่อตามหาคนคนหนึ่ง

ยอดวิวรวม

350

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


350

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 พ.ค. 61 / 11:41 น.
I'll remember Your name | Nielong เนียลอง #WannaOne | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




기억할게 너의 이름을
운명처럼 다시 만난다면
너 하나만을 지켜줄게

ผมจะจดจำชื่อของคุณไว้เสมอ
หากฟ้าให้เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
ผมจะคอยปกป้องคุณคนเดียวเท่านั้น




t
b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 พ.ค. 61 / 11:41


หลายคนมีเหตุผลที่จะร้องเพลงแตกต่างกันไป

บางคนก็ร้องเพราะชอบ

บางคนร้องเพราะมีความฝัน

แต่สำหรับคังแดเนียล

เขาร้องเพลงเพื่อตามหาคนคนหนึ่ง

 


 

ผู้คนเบียดเสียดและแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปนับพันต่างก็พุ่งเป้ามาที่ไอดอลหนุ่มร่างสูงผมสีทองโดดเด่นที่กำลังเดินออกจากเกทโดยมีการ์ดนับสิบชีวิตคอยคุ้มกัน แว่นตาดำที่คนใส่หวังว่าจะให้มันช่วยอำพรางใบหน้าไม่ได้ทำหน้าที่เหมือนทุกครั้งเมื่อมือหนาถอดมันออกเพื่อให้แฟนคลับที่มารอเจอเขาได้เห็นกันชัดๆ

ริมฝีปากยกยิ้มแม้ว่าตอนนี้เขาจะถูกผู้คนล้อมรอบและถูกเบียดจนชิดตัว ดวงตาคมกวาดสายตามองรอบๆเพื่อหวังว่าจะเจอคนที่เขากำลังตามหาอยู่เหมือนทุกครั้งแต่ก็ไม่พบ คังแดเนียลถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเดินฝ่าฝูงชนเพื่อขึ้นรถตู้ที่ทางต้นสังกัดเตรียมไว้ให้

เขาโบกมือให้แฟนคลับก่อนที่ประตูรถจะปิดลง

พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับร่างโปร่งบางของใครคนหนึ่ง

 

“จริงๆแล้วผมกลัวแมลงมากครับ ถ้าเลือกได้ก็คงจะตกหลุมรักคนที่จับแมลงให้ผมน่ะครับ”

คนที่มีฉายาซามอยด์พูดพลางยิ้มตาหยีเรียกเสียงหัวเราะจากพิธีกรสาวที่กำลังสัมภาษณ์เขาอยู่ได้ เธออ่านสคริปต์ในมือแล้วถามต่อ

“ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าคุณก็ต้องคนในอุดมคติอยู่แล้ว?”

สิ้นคำถามของพิธีกรเสียงโห่จากแฟนคลับในห้องส่งก็ดังขึ้นทันที แดเนียลโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ

“ไม่หรอกครับ”

“แล้วสเปกของคุณเป็นแบบไหนหรอคะ?”

ร่างสูงนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง

“ถ้าว่ากันตามตรงผมไม่มีสเปกหรอกครับ”

“.............”

“แต่ผมชอบคนที่ทำให้ผมมีแรงบันดาลใจในการพัฒนาตัวเอง”

“หมายถึง?”

“แฟนๆของผมทุกคนครับ พวกเขาทำให้ผมอยากพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น เป็นคังแดเนียลที่ดีกว่าเดิมเพื่อตอบแทนความรักที่มีให้ผมครับ”

จบคำพูดของไอดอลคนดัง เสียงปรบมือด้วยความชื่นชมจากแฟนๆก็ดังขึ้น ไม่เว้นแม้แต่พิธีกรสาวที่ยิ้มให้กับคำตอบนั้นก่อนจะเอ่ยต่อ

“แฟนคลับของคุณโชคดีมากๆเลยนะคะ”

“ครับ”

“ถ้างั้นคำถามต่อไปเป็นสิ่งที่แฟนๆส่วนใหญ่อยากรู้มากที่สุดค่ะ”

“...........”

“ช่วยเล่าถึงประสบการณ์รักแรกของคุณหน่อยได้มั้ยคะ”

 

 

อัลบั้มรูปภาพสมัยเด็กถูกมือหนาหยิบออกมาเปิดดูอีกครั้งหลังจากเสร็จสิ้นตารางงานทั้งหมดของวันนี้ หลังจากที่กลับมาจากแฟนมีตติ้งที่ต่างประเทศคังแดเนียลก็ต้องไปอัดรายการต่อโดยไม่ได้หยุดพักทำให้ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดอาทิตย์เริ่มถาโถม แต่เขาก็ยังคงฝืนตัวเองโดยใช้เวลาประมาณห้านาทีเพื่อหาภาพของใครคนหนึ่ง

ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่เห็นแต่เขากลับรู้สึกว่ามันเนิ่นนาน

“ไม่ใช่ภาพนี้สิ”

เจ้าของเสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองก่อนจะพลิกเปิดอัลบั้มไปยังหน้าต่อไป ภาพถ่ายสีจางลงตามเวลาแต่รอยยิ้มของเด็กน้อยทั้งสองคนที่ยืนกอดคอกันยังคงเห็นได้เด่นชัด นิ้วเรียวลูบเบาๆที่รูปภาพ

“เมื่อไหร่ฉันจะตามหานายเจอนะ”

รูปภาพรูปเดิมถูกเขาดึงออกจากอัลบั้มแล้วย้ายมันไปใส่กรอบรูปสีขาวเพื่อวางไว้ในตำแหน่งที่จะได้เห็นชัดๆ คังแดเนียลเดินผ่านกองกล่องของขวัญจากแฟนๆที่ผู้จัดการวางไว้ให้ที่มุมห้องพลางรู้สึกสะดุดใจอะไรบางอย่าง เขานำกรอบรูปไปวางไว้ที่โต๊ะเตี้ยข้างเตียงก่อนจะกลับมานั่งอยู่หน้ากองกล่องของขวัญ

ตุ๊กตาแมวน้ำอุ๋งสีขาวถูกคนตังสูงกอดไว้แนบอกเพราะเป็นสิ่งแรกที่เขาสะดุดตา ซองจดหมายหลากสีถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเช่นเดียวกับกล่องของขวัญหลายขนาด

จู่ๆคังแดเนียลก็นึกถึงสมัยที่ตัวเองยังเป็นเด็ก วันเกิดเขามักจะถูกลืมเสมอเนื่องจากผู้เป็นแม่มีงานที่ต้องทำตลอดทั้งวัน มีแค่เด็กชายข้างบ้านที่เป็นคนให้ของขวัญแก่เขา แดเนียลยังจำได้ดีตอนที่อีกฝ่ายชวนไปเล่นที่บ้านแล้วตัวเองก็เอาตุ๊กตากับของเล่นมากองๆรวมกันตรงหน้าเขาแล้วบอกว่า

สุขสันต์วันเกิดนะ อยากเล่นตัวไหนก็ได้ วันนี้ฉันให้นายเป็นของขวัญ

ได้หมดเลยหรอ? ซองอูใจดีจัง

อื้อ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดนีเอลไง

คงเป็นเพราะเขามีความสุขก็เลยนึกถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมา พอตัดสินใจว่ายังไม่แกะของขวัญตอนนี้เขาก็พาตุ๊กตาแมวน้ำไปที่โซฟาในห้องชุดส่วนตัวเองก็แยกไปอาบน้ำ

 

“สรุปแล้วนายก็คิดว่าคนที่เจอที่สนามบินวันนั้นคือองซองอู คนข้างบ้านเมื่อก่อนอ่ะนะ?”

“ก็ทำนองนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าใช่รึเปล่า”

คังแดเนียลได้ยินเสียงคนตรงข้ามที่กำลังหยิบเฟรนช์ฟรายเข้าปากถอนหายใจ เขาและคิมแจฮวานกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่งในปูซานบ้านเกิด เหตุผลที่วันนี้เขามาอยู่ที่นี่แทนที่จะเป็นเมืองหลวงอย่างโซลก็เพราะว่านี่เป็นวันหยุดที่ทางบริษัทมอบให้หลังจากเขาทำงานหนักมาตลอดสองเดือนโดยแทบไม่ได้หยุดพัก

“นายก็เลยจะมาตามหา? ป่านนี้เขาไม่ย้ายบ้านไปแล้วหรือไง”

แจฮวานพูดด้วยท่าทางสบายๆผิดกับอีกคนที่เพิ่งฉุกคิดได้เพราะคำพูดของเพื่อน ถ้าหากว่าซองอูย้ายบ้านไปแล้วจริงๆอย่างที่แจฮวานว่า วันหยุดของเขาก็คงต้องสูญเปล่าอย่างนั้นเหรอ

“เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งคิดมากสิ ฉันก็แค่พูดถึงความเป็นไปได้เฉยๆ”

“.............”

“นายอุตส่าห์ลงทุนขึ้นรถไฟมาที่นี่ตั้งแต่เช้ามืด พระเจ้าคงไม่ใจร้ายให้เป็นแบบนั้นหรอกมั้ง”

“ก็ภาวนาให้เป็นงั้น”

พูดจบก็ถอนหายใจยาวพรืดพลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนใจหมดคราบคังแดเนียลไอดอลตัวแทนประเทศชื่อดัง แจฮวานหลุดหัวเราะ เขาคิดว่าแฟนคลับหลายคนหรือเกือบทุกคนอยากเห็นมุมนี้ของเพื่อนรัก เพราะต่อหน้ากล้องแดเนียลจะเป็นคนที่สดใสอยู่เสมอแม้ว่าจะเหนื่อยขนาดไหน แต่ตอนนี้กลับทำท่าเหมือนคนสิ้นหวัง

“แล้วทำไมจู่ๆถึงเพิ่งอยากตามหาคนที่ชื่อซองอูอ่ะ?”

คำถามของคิมแจฮวานทำให้คนที่กำลังสิ้นหวังกลับมานั่งตัวตรงอีกครั้ง

“ไม่ได้เพิ่งอยากตามหา ที่จริงแล้วฉันก็ตามหามาตลอดนั่นแหละ”

แจฮวานขมวดคิ้วเหมือนกำลังสงสัยในใจว่าเขาเอาเวลาที่ไหนไปตามหาทั้งๆที่งานรัดตัวจนแทบไม่มีเวลาหายใจ

“เนื้อเพลงทุกเพลงที่ฉันเขียน ฉันเขียนถึงซองอู”

 

바보같이 아쉬움 많은 노래가 하늘에 닿기를

눈물 속에 밤새운 기도가 마음에 닿기를

ผมหวังเพียงว่าเพลงโง่ๆเพลงนี้ จะสามารถส่งไปถึงข้างบนฟ้า

ผมเฝ้าภาวนาตลอดทั้งคืน เพื่อให้ผมสามารถเข้าไปถึงหัวใจของคุณได้

 

เพลงในอัลบั้มล่าสุดของคังแดเนียลถูกเปิดโดยเจ้าของคาเฟ่ แจฮวานร้องอ๋อในใจเมื่อเขาเข้าใจประโยคล่าสุดของคังแดเนียลเพื่อนรัก

 

ดูเหมือนว่าครั้งนี้พระเจ้าจะไม่เข้าข้างร่างสูงที่ยืนพิงรั้วบ้านตัวเองอยู่ คิมแจฮวานเดินวนไปมาสองสามรอบแล้วหยุดที่หน้าไอดอลชื่อดัง

“นายแน่ใจนะว่าตรงนี้ ไม่ใช่ว่าจำบ้านตัวเองผิดหรอ?”

“ฉันอยู่ที่นี่มากี่ปี ไม่มีทางจำบ้านตัวเองผิดหรอก”

“แต่นี่มันไม่ใช่บ้านคนแล้วนะ”

ป้ายร้ายสะดวกซื้อ G25 เด่นหราชัดเจนตอกย้ำความเป็นจริงว่าคนที่เคยอยู่บ้านข้างๆเขาตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แดเนียลทึ้งผมตัวเองอย่างหงุดหงิดพลางถอดแว่นกันแดดแล้วปาดเหงื่อ

“บางทีฉันอาจจะทำทางไปบ้านตัวเองผิดจริงๆก็ได้”

“แล้วเอาไงต่อ?”

ไม่มีคำตอบจากร่างสูง วานกัดแดดถูกใส่อีกครั้งพร้อมกับขายาวที่เตรียมหันหลังเพื่อเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ในขณะที่กำลังหมุนตัวประตูรั้วบ้านสีขาวก็ถูกเปิดออก

“มีธุระอะไรรึเปล่าครับ?”

เจ้าของใบหน้าที่เขาเห็นเพียงเสี้ยววินาทีในสนามบินตอนนี้กำลังเปิดประตูรั้วและยืนอยู่ตรงหน้า ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพูชะงักเมื่อเห็นหน้าเขา

“นีเอล?”

เสียงเรียกชื่อแบบเดิมทำให้หัวใจของคังแดเนียลสั่นรัว ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดสีขาวพิจารณาใบหน้าของคนที่เขากำลังตามหา ดวงตาเรียวและแววตาเป็นประกายเหมือนสมัยเด็ก จุดสามจุดบนโหนกแก้มด้านซ้ายที่เขาเคยชอบจิ้มเล่นบ่อยๆ รอยยิ้มกว้างยามที่เขาเดินเข้าไปหาและสวมกอดคนตรงหน้าด้วยความคิดถึง

“เป็นนายจริงๆด้วย”

“ขอโทษที่ไปโซลแต่ไม่ได้บอกนายนะ ขอโทษจริงๆ”

คังแดเนียลกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นพลางพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้ ซองอูไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นความสูงที่พอเวลากอดกันทีไรศีรษะอีกฝ่ายจะซบที่ไหล่เขาพอดี

“เอ่อ ฉันขอไปซื้อน้ำก่อนแล้วกัน”

เสียงแจฮวานพูดอยู่ไกลๆก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่มาด้วยห่างออกไปจึงค่อยๆคลายอ้อมกอด

“เจอตัวสัก—”

“ขอลายเซ็นหน่อยได้มั้ย?”

 

ช่วงเวลาที่เหนื่อยที่สุดของปีคือการเตรียมอัลบั้มใหม่ส่งท้ายปี ถึงแม้ว่าจะโหมงานหนักติดต่อกันจนชินแต่ไม่ใช่สำหรับการทำเพลง คังแดเนียลนั่งเอนตัวพิงพนักโซฟาในห้องบันทึกเสียงพร้อมควงดินสอในมือขณะที่กำลังอ่านเนื้อเพลงที่ตัวเองเขียนอีกครั้งเพื่อเตรียมตั้งชื่อ

ว่ากันว่าช่วงที่กำลังทำเพลงเป็นช่วงเวลาที่ไอดอลมักจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ ซึ่งแดเนียลว่ามันเป็นเรื่องจริง อย่างน้อยก็กับเขาคนนึง เพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้มนี้เขามีส่วนร่วมในหารทำถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ดังนั้นช่วงนี้ร่างสูงจึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องอัดจนแฟนๆไม่ได้เห็นหน้าเห็นตา

“ท่อนนั้นไม่เปลี่ยนจริงๆหรอ?”

แจฮวานหมุนเก้าอี้หลังหน้าจอไอแมคแล้วไถมาถามเขาที่นั่งอยู่บนโซฟา ร่างสูงส่ายหน้า

“นายไม่คิดว่ามันจะแสดงออกเกินไปหน่อยหรอ การที่จู่ๆก็เปลี่ยนแนวเพลง...”

“ฉันก็แค่อยากแต่งแนวอื่นๆดูบ้าง”

มือหนาจัดหมวกแก๊ปสีชมพูที่สวมอยู่ให้หันปีกไปด้านหลังเหมือนไม่ได้สนใจอะไรกับคำพูดของเพื่อนรักที่มีตำแหน่งเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับเขา

“เอาที่สบายใจเลย”

คิมแจฮวานหมุนเก้าอี้และกลับไปอยู่ที่หน้าจอไอแมคอีกครั้ง ในหัวของคังแดเนียลพยายามคิดหาชื่อเพลงที่เหมาะสมให้กับเนื้อเพลงที่เขาเขียนอีกครั้งหลังจากถูกขัดจังหวะความคิดจากโปรดิวเซอร์

โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่นแจ้งเตือนว่ามีสายเรียกเข้า มือหนาหยิบมันออกมาก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับรูปภาพพร้อมชื่อของคนที่ยืนยิ้มอยู่ด้วยกัน เจ้าของเพลงยิ้มจากนั้นจึงตัดสินใจจรดปลายดินสอลงบนกระดาษและเขียนตัวอักษรภาษาเกาหลีลงไปสั้นๆ

너의 이름을

 

 

 

“รักแรกของผมเกิดขึ้นตอนอยู่ที่ปูซานครับ เป็นเพื่อนที่อยู่ข้างบ้านผมเอง แล้วก็เป็นคนที่ทำให้ผมพยายามอย่างหนักเพื่อมาเป็นคังแดเนียลในทุกวันนี้ด้วยครับ”

 

 




END.



เป็นOSที่แต่งไว้สักพักแล้วค่ะเพิ่งได้ฤกษ์ลงเว็บ555555555

สำหรับเนียลองนี่จะบอกว่าเป็นคู่ชิปหลักของไรต์เลยค่ะ  ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะไม่ต้องชิปเพราะกัปตันเค้าชิปเองหมดแล้วก็เถอะ(ฮา)

ฝากฟิคเนียลองอีกเรื่องด้วยนะคะ Never Ending Nightmare (จิ้มลิงค์ได้เลยค่ะ)


 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mind K. จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Megasweetty (@Megasweetty) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 04:02
    ฟีดกู๊ดมากๆ
    #1
    0