[ end ] ชั ญ ค น เ ดี ย ว { yaoi } [สนพ. 2U Publishing]

ตอนที่ 6 : อ ง ศ า ชั ญ ญ า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,981 ครั้ง
    6 เม.ย. 62







จะทำทุกๆอย่าง จะทำทุกๆทาง ให้เธอได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจไปกับฉัน แต่เราเพึ่งรู้จัก แค่มองด้วยสายตา มันทำให้ฉันนั้นรู้ดีว่า จะเป็นเช่นไร   




06


        พี่องศาของใครๆน่ะ กำลังป่วย... 


        ตอนอยู่มหาลัยตัวกำลังรุ่มๆ ดวงตาคมเเดงก่ำริมฝีปากหนาเเดงระเรื่อเพราะพิษไข้ 
       "พี่ไหวมั้ย" 
       "ไหวครับ" จากที่เวลาปกติก็อ้อนอยู่เเล้ว พอป่วยขึ้นมาอ้อนยิ่งกว่าเดิมอีก ชัญญาไม่ยอมให้คนป่วยขับรถกลับคอนโดเองเพราะเกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุเลยต้องรอให้พี่เทคเป็นคนขับพาพี่องศาไปส่งที่คอนโด คนตัวสูงที่นั่งข้างๆกันอาการหนักจนน่าเป็นห่วง จะพาไปโรงพยาบาลข้างๆมหาลัยก็ไม่ยอม บอกว่ากลัวโดนหมอฉีดยา เเถมยังทำตาปรือๆเป็นพร็อพเสริมอีกด้วย 
       "คอนโดพี่ศามียาเเก้ไข้ไหม ถ้าไม่มีเราจะให้พี่เทคเเวะซื้อให้" 
       "มีครับ" 
       "อือ พี่ต้องกินด้วยนะ เเต่ต้องกินข้าวก่อนรู้ไหม"                 "ครับ" ชัญญาจะจำไว้ว่าเวลาป่วยพี่องศาน่ะบอกง่ายกว่าใครเลยล่ะ 
       "น้องชัญไอ้ศามันตายยังอะ" พี่เทคเดินกอดอกมาเเต่ไกลก่อนจะเอ่ยเเหย่คนป่วยด้วยความขบขัน พี่องศาคงรู้เเหละว่าตัวเองคงสู้ไม่ไหวเลยเลิกที่จะเงียบ 
       "พี่เทคเราวานขับรถไปส่งพี่ศาที่คอนโดหน่อยนะครับ" 
       "ได้เลยครับ" เพื่อนพี่องศารับปากเเล้วเขาก็สบายใจ หวังว่าคนป่วยจะไม่เเผลงฤทธิ์ใส่เพื่อนตัวเองหรอกนะ 
       "พี่ศาเรากลับก่อนนะ อย่าลืมกินยานะครับ" 
       "ไม่" นั่นไง ขอถอนคำพูดนะที่บอกว่าพี่องศาน่ะเวลาป่วยเเล้วบอกง่าย 
       "ไอ้ศาน้องต้องกลับบ้านป่ะ มึงนี่นะ" 
       "เสือก" พี่เทคถอนหายใจเเรงๆหนึ่งทีก่อนจะพยักหน้ามาทางเขาเชิงว่าเคลียร์เอากันเอง 
       "พี่ศา..." 
       "หนูไปส่งพี่นะ ได้มั้ยพี่ขอร้อง" คนป่วยลูบมือเขาเบาๆ ก่อนจะมองกันด้วยสายตาเว้าวอน ชัญญามองพี่เทคเชิงขอความช่วยเหลือเเต่อีกฝ่ายน่ะขยับปากเบาๆบอกว่า 'ยอมมันไปก่อน' ยอมจนเคยตัวเลยล่ะพี่องศาเนี้ย 
       "โอเค เราไปส่งเฉยๆนะ" 
       "ครับ" ชัญญาเดินตามพี่เทคมาขึ้นรถคันหรูของพี่องศา เขากะว่าถ้าไปส่งอีกฝ่ายเสร็จ เขาจะนั่งรถเเท็กซี่กลับหอ ไม่รู้หรอกว่าคอนโดพี่องศาไกลไหม ถ้าใกล้ๆอาจจะนั่งวินกลับก็ได้ถือว่าประหยัดค่ารถไปนิดนึง 
       "น้องชัญให้ไอ้ศามันนั่งหลัง น้องมานั่งกับพี่ข้างหน้านี่" ชัญญากำลังจะปิดประตูเเต่โดนร่างสูงดึงข้อมือไว้เสียก่อน วันนี้งอเเงเกินโควต้าเเล้วนะครับเด็กชายองศา 
       "พี่ศาปล่อยเราก่อน" 
       "หนู นั่งกับพี่นะ" ชัญญามองพี่เทคด้วยความเกรงใจ ไม่รู้ว่าคนอื่นถือไหม เเต่ชัญญาน่ะโคตรถือเลยกับเรื่องที่จะไปนั่งด้านหลัง โดยเว้นที่ข้างคนขับไว้มันน่าเกียจเเละดูไม่เหมาะสม อีกอย่างพี่เทคไม่ใช่คนขับรถของเขาเสียหน่อย           
               "เห้อ น้องชัญนั่งกับมันไปเถอะ พี่ไม่ถือหรอก" ชัญญาก้มหัวขอโทษรุ่นพี่เล็กน้อยก่อนจะย้ายตัวเองไปนั่งข้างๆคนป่วยที่นอกจากจะอ้อนผิดปกติเเล้วยังเอาเเต่ใจผิดปกติอีกด้วย 



       รำคาญไอ้เหี้ยศา... 

       นั่นคือความรู้สึกเเรกของเทค มองจากอีกกาเเล็คซีก็รู้ว่ามันตอเเหล ร้อยวันพันปีป่วยเองดูเเลตัวเองนักเลงพอ ตอนปีสองมันป่วยขนาดที่ต้องเข้าโรงพยาบาลพักฟื้นเเค่วันเดียวเเม่งเล่นบอลได้เฉย 

       เออ ยอม 

       "พี่ศาอย่าพิงเรา เราหนัก" 
       "เเต่พี่ปวดหัวนี่หนู" เทคมองน้องชัญกับเพื่อนสนิทผ่านกระจก ไอ้คนป่วยปลอมๆก็ซบไหล่น้องไปดิ โคตรน่าหมั่นไส้ เทคอยากย้อนเวลากลับไปบอกน้องชิปหาย หนีไปลูก หนีไปเพื่อนพี่มันจะเเดกหนู!!!!!!! 
       ยอมรับว่าตอนเเรกโคตรตกใจที่มันบอกว่าจะจีบน้อง ก็ตั้งเเต่รู้จักกันมาเกือบสามปีมันเคยมีเเฟนที่ไหนล่ะ ยิ่งไอ้โมเม้นต์ไปจีบใครเนี้ยไม่ต้องถามถึง น้องชัญคนเเรกเลยมั้ง 
       "หนูพี่ขอกอดหน่อยนะครับ พี่หนาว" ไอ้ท่าทางตัวสั่นๆเหมือนกำลังหนาวสัดๆทั้งทีเเอร์ก็เปิดเบาสุดเเล้ว เออ ไอ้องศาเนี้ยเเม่งโคตรร้าย 
       "น้องชัญญาอย่าไปตามใจมันมากนัก" เตือนน้องเพราะความเป็นห่วง ยิ่งเห็นใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสีเเดงก่ำเดาไม่อยากหรอก ว่าน้องคงไม่รอด 
       "อิจฉาอะดิ" เทคเบ้ปากมองเพื่อนสนิทตัวเองที่พิงศีรษะไว้กับบ่าเล็กๆนั่น ส่วนมือก็โอบเอวน้องเอาไว้.... 

       
       บอกเเล้วไงว่าไอ้ศาอะโคตรร้าย 


       รถยนต์คันหรูจอดเทียบริมฟุตบาทใต้คอนโดเเห่งหนึ่ง ชัญญาเคยผ่านคอนโดเเห่งนี้หลายครั้งมากๆเเต่ไม่เคยเข้ามาซักที 
       "พี่ศาถึงเเล้วครับ" ชัญญาปลุกอีกฝ่ายพร้อมกับเเกะมือหนาออกจากเอวตัวเอง ลมหายใจร้อนๆรดตรงต้นคออย่างสม่ำเสมอ หลับลึกน่าดูเลยเเหะเด็กชายองศาเนี้ย 
       "พี่ศา..." 
       "อือ" เสียงครางในลำคอเบาๆเเต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะตื่น เเถมยังกระชับอ้อมกอดเเน่นกว่าเดิมอีก เเน่นขนาดที่ตอนนี้ตัวชัญญาเกยตักอีกฝ่ายไปเกือบครึ่งเเล้ว  
       "ไอ้เหี้ยศาตื่น" 
       "...." 
       "เหี้ยศา!" 
       "เออ!" ชัญญาจะจำวิธีปลุกพี่องศาไว้เเล้วกัน ถึงมันจะดูรุนเเรงไปหน่อยก็เถอะ 
       "พี่ศาปล่อยเราก่อน" คนป่วยยอมละมือออกจากเอวบางก่อนจะเดินลงจากรถด้วยใบหน้าปรือๆ 
       "พี่เทคเราฝากพี่องศาด้วยนะครับ เดี๋ยวเรากลั-" 
       "หนูอย่าพึ่งกลับ" ใบหน้าหล่อของพี่องศาขมวดคิ้วมุ่น ตั้งเเต่รู้จักกันมาก็ไม่คิดว่าจะเอาเเต่ใจขนาดนี้ ปีสามหรือปอสาม ถามจริง? 
       "เราจะกลับ" 
       "หนูอย่าดื้อดิ" 
       "...." ตัวเองนั่นเเหละที่ดื้อ ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นเขาอีก  
       "เอ่อ น้องชัญอยู่ทำกับข้าวให้มันทีนะ พอดีพี่ทำไม่เป็นน่ะ" พี่เทคยิ้มเเหยๆ ชัญญาหันไปมองพี่องศาเเวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาพยักหน้าให้พี่เทคเบาๆ ต้องยอมตามใจจนได้ซินะ
        ห้องพี่องศาเป็นสไตล์มินิมอลขาวดำ ภายในห้องมีตู้เก็บของสะสมมากมาย ทั้งเเผ่นเพลง ฟิกเกอร์ต่างๆ 
       "พี่ศาไปอาบน้ำก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวเราเตรียมอาหารรอ" พี่เทคเดินนำชัญญาไปโซนห้องครัว เขาถือวิสาสะเปิดตู้เย็นดูวัตถุดิบว่าสามารถทำอะไรได้บ้าง 
       "พี่เทคกินข้าวต้มหมูสับได้มั้ยครับ" 
       "ได้ครับ" ชัญญาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะกลับมาเตรียมวัตถุดิบ เขาทำอาหารได้เเค่ไม่กี่อย่าง หลักๆเป็นพวกอาหารจานด่วนมากกว่า ข้าวต้มเคยทำเเค่ไม่กี่ครั้ง ชัญญาไม่เเน่ใจว่ามันจะออกมาดีมั้ย
       "น้องชัญให้พี่ช่วยอะไรมั้ย" 
       "ไม่เป็นไรครับ" 
       "งั้นพี่ไปรอข้างนอกนะ" 
       "ครับ" ข้าวต้มเดือดปุดๆอยู่ในหม้อ ดีที่มีหมูสับอยู่ในตู้เย็นเลยไม่ต้องลงมือสับเอง ครั้งเเรกที่เปิดตู้เย็นชัญญาค่อนข้างตกใจเพราะข้างในมีเบียร์ประมาณสิบกว่ากระป๋องได้ มันเป็นปกติของผู้ชายนั่นเเหละเพียงเเค่ชัญญาไม่ค่อยอินกับการดื่มเเอลกอฮอล์เท่าไรเขาเลยค่อนข้างตกใจกับสิ่งที่พบเห็น 
       "หอมจังเลยหนู" น้ำเสียงทุ่มต่ำที่วันนี้เเหบกว่าปกติเอ่ยเยินยอเขา 
       "คนป่วยทำไมสระผมครับ" ชัญญากอดอกมองร่างสูงที่ใบหน้ามีละอองหยดน้ำที่ไหลย้อยลงมาจากเส้นผม  
       "วันนี้พี่ทาเจลทั้งวันเลยนะครับ" ชัญญาเอื้อมมือหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่อยู่บนบ่าของอีกฝ่ายมาถือเอาไว้ 
       "พี่ศาก้มลงหน่อย เราจะเช็ดหัวให้" สะโพกสวยทิ้งตัวพิงเคาท์เตอร์ครัวก่อนที่มือบางจะออกเเรงขยี้ผมเบาๆ                          พี่องศาจับจ้องใบหน้าเขานิ่งๆ ก่อนจะพักมือทั้งสองข้างไว้บนเคาท์เตอร์ข้างๆเอวเขา ซึ่งมันทำให้เราใกล้กันมากๆ ใกล้ขนาดที่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันเเละกัน 
       "หนู..." 
       "ค-ครับ" 
       "คืนนี้พี่ว่าไข้พี่ขึ้นเเน่ๆเลย" 
       "...." 
       "หนูนอนเฝ้าไข้พี่ได้ไหม ?"
                    องศาลอบมองใบหน้าขาวใสของคนที่อยู่ตรง
ข้าม น้องไม่ยอมสบตาเขาเลย
       "...."
       "พี่ไม่อยากรบกวนหนูนะ เเต่พี่ไม่ไหวจริงๆ" องศาเพิ่มความสมจริงด้วยการวางหน้าผากลงบนหัวไหล่น้อง ยอมรับว่าเนียนจริงวอนสังคมอย่าด่าเยอะ เเค่นี้ก็รู้สึกผิดไม่ทันเเล้ว 
       "เห้อพี่ศา" 
       "ได้มั้ยหนู" 
       "คืนเดียวนะครับ" องศาลอบยิ้มไม่ให้น้องเห็น เจ้าตัวจะรู้มั้ยว่าทำเขาเสียอาการไปหมดเเล้วเนี้ยอยู่กับน้องคีพลุคไม่ค่อยได้หรอกเผลอหลุดตลอดเลย โทษใครไม่ได้หรอกต้องโทษความน่ารักของน้องล้วนๆ 
       "ครับผม" 
       "พี่ขยับออกไปก่อน ข้าวต้มสุกเเล้วเนี้ย" องศาขยับตัวออกห่างน้องเล็กน้อยเจ้าตัวหันกลับไปปรุงอาหารที่ทำไว้เหมือนเดิม องศามองเเผ่นหลังบางของน้องในชุดนักศึกษาปล่อยลอยชาย เขากำลังคิดว่าคืนนี้จะหาชุดอะไรให้น้องใส่ดี... 
       "เดี๋ยวพี่ไปเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้หนูอาบน้ำนะครับ"               น้องตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มๆตามฉบับเจ้าตัวก่อนจะกลับไปตั้งใจปรุงอาหารต่อ องศาเดินเข้ามาภายในห้องเขาค้นหาชุดชั้นในที่ยังไม่ได้ใส่เอาออกมาเตรียมให้น้อง ยังดีที่มีไซส์เล็กสุด ถ้าไม่มี...น้องก็คงไม่ได้ใส่ซึ่งมันจะดูอีโรติกเกินไปเเละองศาได้ใจเเตกเเน่นอน 
       เสื้อบอลทีมโปรดถูกเลือกออกมาวางบนปลายเตียงคู่กับกางเกงขาสั้นตัวเล็ก 
       องศาเดินออกมาจากห้องเเละถ้าช้ากว่านี้เขาคงไม่ได้เห็นไอ้เหี้ยเทควอเเวคนของเขาอยู่ เผลอไม่ได้เลยนะมึง           
       "หอมจังเลยทำไมน้องชัญเก่งจังเลยวันหลังไปสอนพี่ที่ห้องหน่อยนะครับ" 

       ป้าบ 

       "โอ้ยไอ้เหี้ยศา!" องศาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะดึงน้องมายืนข้างกัน เจ้าตัวก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรยอมขยับมายืนข้างๆเขาอย่างว่าง่าย น่ารักเก่ง  
       "พี่ศากินข้าวต้มก่อนนะครับ จะได้กินยา" องศาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆน้อง คนตัวเล็กเลื่อนชามข้าวต้มมาไว้ตรงหน้าเขา กลิ่นหอมของเครื่องเทศรวมถึงข้าวลอยขึ้นมาเเตะจมูก องศาตักขึ้นมาบรรจงเป่าไล่ความร้อนช้าๆก่อนจะส่งมันเข้าไปในปาก 
       "อร่อยจังครับ" องศาเอ่ยชมน้องทันทีที่กินคำเเรกหมด รสชาติของข้าวต้มอร่อยจริงๆ อร่อยกว่าโจ๊กร้านโปรดของเขาอีก 
       "ขอบคุณครับ" ใบหน้าหวานยิ้มกว้าง น้องทำสีหน้าดีใจสุดขีดจนองศาอดไม่ได้ที่จะดึงเเก้มน้องเบาๆ 
      "ไอ้ศาสมบัติคณะกูช้ำหมด" องศาไม่ได้สนใจคำทัดทานของเพื่อน เขาไม่ได้ดึงเเรงขนาดนั้นองศาน่ะถนอมน้องจะตายจะกล้าทำน้องช้ำได้ไงวะถามจริง 
       "พี่ศาเราขอไปอาบน้ำได้มั้ย เหนียวตัวมากๆเลย" 
       "หนูไม่กินข้าวหรอ"
       "กินที่คณะกับไปดิวมาเเล้ว"
       "โอเคครับ พี่เตรียมของไว้ให้เเล้วหนูใช้ห้องน้ำตามสบายเลยนะครับเเปรงสีฟันอยู่ในห้องน้ำหนูจะใช้สีไหนก็เเกะเอาเลย" 
       "ครับ" องศามองตามเเผ่นหลังบางของน้องที่หายลับไปกับประตูห้อง เขาหันมากินข้าวต้มเหมือนเดิมเเต่ก็ต้องหยุดกินเพราะเจอสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนสนิท                   
                    "อะไร?" 
       "น้องนอนนี่หรอ" 
       "เออ" 
       "ร้ายจังน้า" 
       "เสือกไอ้สัด" องศาชูนิ้วกลางให้มันเน้นๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มจนหมดถ้วย 
                  ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตูเบาๆ น้องยังอาบน้ำไม่เสร็จเลย เสื้อผ้าที่เคยวางไว้อยู่ตรงปลายเตียงตอนนี้ไม่มีเเล้ว น้องคงหยิบติดมือเข้าห้องน้ำไปด้วยเเน่ๆ ทำไมน้องไม่ลืมวะ โคตรอยากให้น้องลืมเลยเนี้ย 
       เขาหยิบมือถือเครื่องบางมากดเช็คข่าวสารจากเเอพยอดฮิต เขาไม่ค่อยได้เล่นเท่าไรส่วนมากเล่นเเต่ไลน์มากกว่า ไว้คุยกับเพื่อน กับครอยครัวเเละน้อง                       

       เเอ๊ดดดด 


       เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้องศาละสายตาจากมือถือหันไปมองน้อง เขาเคยบอกรึยังว่าน้องเป็นคนผอม ผอมเเบบตัวบางๆยิ่งเวลาที่น้องใส่เสื้อบอลตัวใหญ่ๆกางเกงขาสั้นอวดเรียวขา น้องจะรู้ไหมว่าตัวเองน่ะ โคตรเมีย 
       "พี่มองอะไร" 
       "...." 
       "ม-มันตลกหรอ" องศาคงมองนานไปจนน้องประหม่านั่นเเหละถึงได้เอ่ยถาม 
       "ไม่ตลกครับ น่ารัก" น้องก้มหน้างุดก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนพรมกลางห้อง น้องนั่งขัดสมาธิซึ่งขากางเกงน้องกว้างมากๆ มันเลยทำให้เห็นลึกเข้าไปถึงซอกขา เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองสาบานเลย เเค่บังเอิญเห็นก็เท่านั้น               "เดี๋ยวเรานอนโซฟานอกห้อง ถ้ามีอะไรพี่ตะโกนเรียกเราดังๆเลยนะ" 
       "นอนด้วยกันสิหนูเพราะเวลาพี่ไข้ขึ้นพี่ตะโกนเรียกหนูไม่ไหวหรอก" เขาไอเบาๆเป็นตัวอย่างประกอบ สีหน้าน้องดูลำบากใจนิดหน่อยเเต่เชื่อเถอะ น้องน่ะยอมเขาจะตาย 
       "...." 
       "พี่ไว้ใจหนู" 
       "...." 
       "พี่มั่นใจว่าหนูไม่ล่วงเกินพี่หรอก" พูดคำนี้ออกไปก็โคตรอายปากตัวเองชิปหาย น้องไม่ทำอะไรเขาหรอก มีเเต่เขานี่เเหละที่จะทำน้องอะ... 
       "บ้าหรอ ใครจะไปมีความคิดเเบบนั้น" พี่ไงหนู พี่เลยที่มีความคิดเเบบนั้นเผลอๆอาจจะหนักกว่านั้นอีก 
       "จะสามทุ่มเเล้วหนูมานอนเร็วคนเก่ง เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่งที่หอ" 
       "ครับ" น้องเดินขึ้นมานอนบนเตียงอย่างว่าง่าย เจ้าตัวนอนหันหลังให้เขาผ้าห่มผืนหนาคุมมิดจนเห็นเเค่เส้นผมที่โผล่ออกมา โคตรน่าเอ็นดูเลยว่ะ
       "ฝันดีครับหนู" 

       จุ๊บ 

       องศาก้มลงจูบกลุ่มผมนุ่มของน้องเบาๆก่อนจะผละออก น้องสะดุ้งจนเผลอเกร็งตัวเดาได้ไม่ยากหรอกว่าตอนนี้น้องหน้าเเดงขนาดไหน  


       

    องศาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เขานอนไม่หลับ เเต่เด็กข้างๆเนี้ยหลับไปเเล้ว คงหลับสนิทด้วยเเหละดูจากลักษณะการหายใจเเล้ว นอนได้โคตรน่ารักเผลอเอามือไปบีบเเก้มน้องหลายทีเเล้วเนี้ย
       องศาเดินออกมานอกห้อง เขาเห็นไอ้เทคนั่งดูบอลอยู่บนโซฟาในมือถือกระป๋องเบียร์ใบหน้าคมเเดงก่ำ มันคงกำลังเมาได้ที่เเล้วล่ะ 
       "ยังไม่นอนหรอวะ" องศาพยักหน้าตอบเพื่อน เขาหยิบซองบุหรี่ที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาจุด หากเป็นทุกครั้งเขาคงสูบมันอย่างไม่ลังเล เเต่ตอนนี้ไม่ได้มีเเค่เขากับไอ้เทค เเต่มีน้องด้วย น้องไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ข้อนี่เขารู้ดี เเละน้องคงไม่พอใจเเน่ๆหากตื่นเช้ามาได้กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ในห้อง... 
      
      "ไอ้เทคไปสูบริมระเบียงกัน" 

       อะไรๆในตอนนี้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับน้องมันต้องมาก่อนเสมอ 
                    วิวกรุงเทพในตอนกลางคืนสวยไม่เเพ้ต่างประเทศ เเสงสีมากมายซึ่งเป็นที่มาของคำนิยามที่ว่า 'เมืองที่ไม่เคยหลับไหล' เด่นชัดอยู่เบื้องหน้า
       ริมระเบียงมีกระป๋องเบียร์เปล่าว่างอยู่สามสี่กระป๋องบวกกับกลิ่นบุหรี่ที่อวบอวลไปทั่วบริเวณ 
       "มึงเป็นอะไรรึป่าวไอ้ศา" 
       "...." 
       "...." องศากำลังเรียบเรียงคำพูดเพื่อตอบคำถามของเพื่อนสนิท มันไม่ใช่คำตอบที่ยากอะไร เเต่มันเเค่ต้องการความกล้ามากพอสมควร      
       "กูชอบน้อง" ชอบเเบบที่ชอบจริงๆไม่ใช่หลงเหมือนที่ผ่านมา องศามั่นใจในความรู้สึกตัวเอง มันมีที่ไหนวะไอ้ความรู้สึกที่เเม่งเพิ่มขึ้นทุกวันจนล้นทะลักออกมาอะ 
       "มึงเเน่ใจเเล้วหรอวะ" 
       "...." 
       "กูไม่ได้รังเกียจที่มึงจะชอบเพศเดียวกัน กูเเค่ห่วงในฐานะเพื่อนคนนึง" 
       "...." 
       "มันยากนะเว้ย มันยากที่คนอื่นจะเข้าใจ" องศาไม่ได้เกิดมาเพื่ออินกับทุกอย่างบนโลก เเละไม่ได้เกิดมาเพื่อมานั่งอธิบายเรื่องของตัวเองให้คนอื่นเข้าใจ 
      
       "กูชอบน้อง" 
      
       ไม่ต้องมาเข้าใจหรอกว่าทำไมถึงเป็นน้อง ทำไมถึงชอบเพศเดียวกัน 
        
       "ไม่ต้องให้ใครสะเออะมาเข้าใจความชอบของกูหรอก กูชอบน้องรู้ไว้เเค่นี้ก็พอ"

       เพราะถ้าชอบมันก็คือชอบ

 





















เเงงงงงงง หวัดดีจ้าาา วันนี้มาดึกเลย
คอมเม้นให้หน่อยนะคะ ;-; หรือช่วยโปรโมทนิยายให้เราก็ด้ายยยยยย

คอมเม้น or #ชัญคนเดียว

คอมเม้นเยอะเดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อให้เล้ยยยย

เจอกันตอนหน้าค้าบ

รัก ♡











 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.981K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,589 ความคิดเห็น

  1. #5474 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 13:33
    เเงงงงง พี่ค้าบบบบ
    #5,474
    0
  2. #5464 Eyeeye61 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 01:07

    อิพี่ร้ายยยยยย อยากจะเม้นคำว่า หนู ลูกกกกกกกก ทุกตอนเลยอะ แงงง
    #5,464
    0
  3. #5448 punpikk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 21:44
    ทัศนคติพี่เค้าดีมากเลยอะ แอแงงง
    #5,448
    0
  4. #5374 Saguramio (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 09:11
    น้องหนีไป!!!!!
    #5,374
    0
  5. #5365 adobecs3 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:12
    อิพี่ชัดเจนมาก ดีค่ะ!!!
    #5,365
    0
  6. #5349 OhChu? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 10:59

    นี่อิพี่มังร้ายยยยยยยยบอุ้มลูกชัญหนีอิพี่

    #5,349
    0
  7. #5340 Pinkgu_V (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 14:05
    พี่ศาโคตรร้าย
    #5,340
    0
  8. #5295 1478Koko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:58
    ไม่เคยจะพอ
    #5,295
    0
  9. #5287 ตาขีด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:17
    ชัญ! มีคนป่วยแอบสูบบุหรี่! พี่เกียมไม้เรียวไว้ให้หนูแล้วลูก!!!
    #5,287
    0
  10. #5260 BD0412 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 08:52
    555555 ร้ายมากๆอะ
    #5,260
    0
  11. #5220 yuri_miko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 21:45
    พี่ศาเท่มาก
    #5,220
    0
  12. #5200 soul_hyukjae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 00:51
    พี่ศาอย่าเกรี้ยวกราดสิ
    #5,200
    0
  13. #5176 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:09
    ได้ข่าวว่าป่วยหนัก
    #5,176
    0
  14. #5145 khimpsn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 22:56
    เป็น-ับคนอื่นเป็นลูกหมากับน้อง5555555
    พี่ศาแม่งรว้ายกาจจจ
    #5,145
    1
    • #5145-1 khimpsn(จากตอนที่ 6)
      22 กันยายน 2562 / 22:56
      เสือ กับ ค่ะแอพ ไม่ใช่ -....
      #5145-1
  15. #5115 nnewnewp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 18:01
    ร้ายมากกกกกกกกกกก อ๋อยยยยย ชอบก็จีบ!!
    #5,115
    0
  16. #5106 LittleDummy1408 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 19:08
    ฉันที่บอกไม่ได้ตั้งใจอะ ทำตามดิฉันนะคะ//แบะปากแล้วพูว่าแหลลลลล
    #5,106
    0
  17. #5039 จิ้งจอกสีลม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 07:47
    น้องหนัไปลู๊กกกก!!!
    อิพี่ศามันร้ายถอยออกไปลูก!!
    #5,039
    0
  18. #4997 khunsom08 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 18:59
    สั้นๆ แต่โดนใจ
    #4,997
    0
  19. #4968 Jibangrin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 08:30
    ร้ายจังน้าาาาาาาา!!
    #4,968
    0
  20. #4952 CallistoJpt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 18:15
    ขออนุญาตหมั่นไส้พี่ศาได้ไหมคะ พ่อคนรว๊ายร้ายยยยยย อยากบอกน้องแบบที่พี่เทคคิดเลยค่ะ หนีไปลูกกกกก 5555555
    #4,952
    0
  21. #4900 12311232123312 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 10:36
    แงงงน้องงง
    #4,900
    0
  22. #4885 Kim-kibom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:56
    หมั่นไส้แทนพี่เทคเลย
    #4,885
    0
  23. #4820 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:12
    พี่ศาร้ายที่สุด
    #4,820
    0
  24. #4807 myyz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 02:55
    หิววว อยากกินข้าวต้มหมูทรงเครื่องเบยย
    #4,807
    0
  25. #4799 34332 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 20:59
    ร้ายมากนะพี่ศาเนี่ยย
    #4,799
    0