[ end ] ชั ญ ค น เ ดี ย ว { yaoi } [สนพ. 2U Publishing]

ตอนที่ 15 : อ ง ศ า ชั ญ ญ า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,142 ครั้ง
    6 เม.ย. 62






จะเฝ้ามองเธอและเขานั้นรักกันจากตรงนี้ เป็นผู้ชมที่ดี ไม่เข้าไปวุ่นวายอะไร แม้อยากจะใกล้เธอขนาดไหน


14



          ร่างสูงสำรวจเครื่องเเต่งกายเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าหล่อที่เดี๋ยวนี้มีรอยยิ้มประดับอยู่บ่อยๆมีเค้าโครงความเศร้าหมอง ดวงตาหม่นไร้ความรู้สึก มันว่างเปล่า

          ว่างเปล่าจนน่าใจหาย

          รูปโพลารอยด์ใบสุดท้ายถูกยัดใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต มันเป็นรูปท้องฟ้าเหมือนกับทุกๆครั้ง เเตกต่างออกไปเพียงเเค่....ท้องฟ้าสุดท้าย
เขาจำได้ จำได้ทุกอย่าง จำใบหน้าหวานของใครบางคนที่มักขึ้นสีเเดงเวลาที่อากาศร้อนมากๆ นิสัยสุภาพเเววตาขี้เกรงใจ ทีมจำมันได้ทุกอย่าง



          “ไอ้ทีมในฐานะที่มึงหล่อที่สุดในกลุ่ม”
          “.....”
          “มึงลองไปวอเเวเด็กไอ้ศาดิ้ ไอ้ห่านี่กล้าดียังไงมาตกสมบัติของคณะวะ” ทีมมองบุคคลที่สามที่เพื่อนสนิทเอ่ยถึง น้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ คนตัวเล็กอยู่ท่ามกลางผู้ชายตัวใหญ่ที่ช่วยกันปีนตอกตะปูทำซุ้มกันอย่างขยันขันเเข็ง น้องคงอยากช่วย...เเต่ตัวเเค่นี้จะไปช่วยอะไรได้วะ
          “ไอ้ทีมมึงไปซื้อน้ำหน่อย น้ำใกล้หมดเเล้ว” เพื่อนสนิทอีกคนยื่นเงินให้เขาจำนวนหนึ่ง ร่างสูงมองหน้าน้องสลับกับเงินในมืออย่างชั่งใจ
          “น้องชัญว่างมั้ยครับ” น้องเงยหน้ามองเขาอย่างงงๆ เข้าใจเเล้วล่ะทำไมคนเกือบทั้งคณะพากันเรียกน้องว่า ‘น้องชัญ’ ก็ไอ้องค์ประกอบของน้องทั้งหลายมันทำให้เจ้าตัวดูสไตล์น้อง เขาคนนึงล่ะที่เรียกน้องว่าไอ้ไม่ลง

          เละยิ่งมายืนใกล้ๆ...หัวเลยปลายคางเขานิดเดียวเอง

          “อ่า...ว่างครับ” เสียงโคตรหวานเลย ยิ่งสไตล์การพูดช้าๆเนิบๆ มันทำให้ใจของเขาสั่นไหว มันไม่เหมือนทุกครั้ง ไม่เหมือนตอนมีเเฟนครั้งเเรก ไม่เหมือนตอนเเอบชอบครั้งเเรก ไม่เหมือนเเม้กระทั่งตอนมีเซ็กส์ครั้งเเรก

          ใจมันสั่นไหวเหมือนกับว่า….เขากำลังตกหลุมรัก



          ทีมไม่มีกระจิตกระใจทำงานเอาเสียเลย น้องหายไปเกือบครึ่งชั่วโมงเเล้ว ไม่เเน่ใจบางทีน้องอาจจะโดนขวดน้ำทับไปเเล้วก็ได้....ตัวก็เเค่นั้น ก่อนสายตาจะปะทะกับร่างคุ้นตาที่กำลังเดินมาทางเขา
          “ของทั้งหมด 82 บาทครับ นี่เงินทอน” น้องยื่นเงินจำนวนสี่ร้อยกว่าบาทมาตรงหน้าเขา เเก้มเนียนเเดงระเรื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยไรเหงื่อที่อยู่ทั่วทุกอนูผิว
ทีมสังเกตุมือสวยของน้องที่มีรอยเเดงขึ้นจางๆ คงเป็นเพราะยกของหนัก….
          “อะพี่ให้ทริปน้องชัญ” เขายื่นเงินจำนวนหนึ่งร้อยบาทให้น้อง ทีมพึ่งควักมันออกมาจากกระเป๋าตัวเองเมื่อกี้นี้ น้องทำหน้าเหวอๆจนเขาหลุดยิ้มไม่คิดว่ารุ่นน้องที่เพื่อนพากันคลั่งนักคลั่งหนา จะน่าเอ็นดูเพียงนี้

          อือ ไม่เเปลกใจเลย

          “เฮ้ยพี่ เราไม่เอา” เเทนตัวเองว่าเราด้วยว่ะ
          “เอาไปเถอะ ไว้ซื้อขนม” น้องถอนหายใจอย่างหน่ายๆกับความดื้อดึงของเขา เเต่ทีมไม่สนใจหรอกก็เขาอยากให้นี่หว่า
          “พี่เราไม่เอา พี่เก็บไว้เถอะ”
          “น่า พี่ให้”
          “ไอ้ทีมมึงเสือกอะไรกับคนของกู” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดกับใบหน้าดุดันที่เขาเห็นเป็นประจำ ไอ้หมาบ้านี่มันเคยทำหน้าอ่อนโยนเสียที่ไหนล่ะ
          “เอ้า กูจะให้เงินน้องมึงนั่นเเหละเสือกอะไร” มันคงโกรธที่เขาไปวอเเวคนของมัน วันนี้คงได้เห็นไอ้เดือนคณะฟิวส์ขาดว่ะ
          “คนของกู กูมีปัญญาเลี้ยงไม่ต้องให้เหี้ยตัวไหนมาวุ่นวายหรอก” เขามองไอ้องศาด้วยความไม่พอ ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในมหาลัยเขาคงซัดคุณชายอย่างมันปากเเตกไปเเล้ว
          “พี่ศาไปกันเถอะ” มือบางวางลงบนต้นเเขนของคนที่อารมณ์เดือดดาลกว่าใคร  เเละนั่นทำให้ไอ้องศาที่เเทบจะพุ่งมาบีบคอเขาอารมณ์เย็นลงอย่างน่าตกใจ ยิ่งเเววตาของน้องที่มองไอ้องศา...มันไม่เหมือนกับที่มองคนอื่นๆ

          ไม่ต้องเดาหรอก ผู้ชายเกือบทั้งคณะคงได้อกหักเร็วๆนี้เเน่





          “ไอ้ทีมช่วยยกน้ำกับข้าวกล่องไปไว้หอประชุมหน่อย”
          “อืม” ไอ้เฟรมเดินนำเขามาที่ลานจอดรถ เราตกลงกันเสร็จสรรพว่าใครจะยกอะไรไป มีรุ่นน้องมาช่วยบ้างประปรายหนึ่งในนั้นถ้าจำไม่ผิดมีเพื่อนน้องชัญด้วย
          “ช้าสัด” ใบหน้าหวานของรุ่นน้องที่ใครๆหลายๆคนเเอบปลื้มปรากฏอยู่เบื่องหน้า น้องยิ้มให้เขาบางๆ ก่อนจะยกมือไหว้พวกรุ่นพี่อย่างเขาทีละคน

          เผ่นหลังบางอยู่ในสายตาของเขาตลอด ทีมไม่ได้เดินเข้าไปใกล้น้องเพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะอึดอัด เขาลอบยิ้มกับตัวเองบางๆ เป็นครั้งเเรกที่ได้เเอบมองใครจากด้านหลัง อยากขยับไปใกล้กว่านี้ เเต่ใจเขามันไม่กล้าพอ





          “ไอ้สัดทีมกากชิปหาย”
          “ส่งของให้เขาทุกวัน เเต่เสือกไม่เเสดงตัว”
          “ทำเเบบนี้ไปอีกสิบปีมึงก็ไม่ได้เเดกหรอก” ทีมนั่งฟังเพื่อนทั้งสองคนที่ทั้งบ่นทั้งด่าเเต่ทีมก็ไม่ได้สนใจ บางทีการเเสดงตัวตนเเค่ในมุมของตัวเองอาจจะเจ็บน้อยกว่าการที่เราไปเเสดงตัวตนให้เขาเห็น...ทีมคิดเเบบนั้น
          มือหนาบรรจงเขียนข้อความลงในเเผ่นรูปโพลารอยด์อย่างตั้งใจ ถึงลายมือมันจะหวัดไปหน่อยก็เถอะ
          “You had me at hello”
          “เชื่อเเล้วพ่อ ว่ามึงโคตรติ่งหนังเรื่อง Jerry Maguire เลย” ไอ้ธันเพื่อนสนิทอีกคนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้คลั่งไคล้หนังเรื่องนี้เป็นพิเศษหรอก มันเป็นเเค่เพียงหนังรักเรื่องเเรกที่เขาดู
          “น้องจะเคยดูหรอวะ”
          “ไม่รู้ดิ น่าจะเคยเเหละ” มือหนากดถ่ายรูปถุงกระดาษรวมถึงรูปโพลารอยด์ก่อนจะกดอัพลงไอจีเหมือนทุกๆครั้ง เก็บไว้เป็นทรงจำว่าครั้งนึงเขาเคยทำอะไรเเบบนี้
          “ฝากด้วยนะ” ทีมยัดถุงกระดาษใส่มือเพื่อน มันจะเอาไปให้น้องด้วยวิธีไหนก็ตามเขาไม่สน ขอเเค่ของถึงมือน้องก็พอ




          “กูอุตส่าห์ไปหาไลน์ไอ้ดิวมาให้มึงเลยนะ”
          “.....”
          “เดี๋ยวพวกกูช่วยกันลงขันคนละพัน”
          “.....”
          “ค่าคอนเเท็กน้อง 2000 สมทบทุนโดยพวกกูเอง”
          “....”
          “ช่วงนี้ไอ้ดิวมันขัดสน มันเคยบ่นให้กูฟังอยู่ว่าโดนที่บ้านหักเงินเพราะมันเเม่งเที่ยวบ่อย” ทีมตวัดสายตามองเพื่อนด้วยความหงุดหงิด พวกมันคะยั้นคะยอให้เขาทักเพื่อนน้องไปเพื่อที่จะไปขอคอนเเท็กไลน์เจ้าตัว ไอ้พวกห่านี่เเม่งโคตรประสาทเเม่งไม่มีทางทำเเบบนั้นหรอกถ้าเขาอยากได้จริงๆเดินไปขอเองไม่ดีกว่ารึไง
          “เอามือถือมึงมากูทักเอง” ไอ้ธันมันคว้ามือถือไปจากมือเขา ทีมเตรียมจะเดินไปเอาคืนเเต่โดนไอ้เฟรมล็อคตัวเอาไว้ก่อน ยิ่งเขาเป็นพวกไม่ชอบล็อคมือถือด้วยพวกมันเลยทำอะไรได้สะดวก คิ้วหนาขมวดเป็นปมทีมรู้สึกไม่ดี เขากลัวฝ่ายนั้นจะอึดอัด...
          “ไอ้ธันหยุด”
          “ด่ากูมาเลยเพื่อน ที่กูทำเนี้ยหวังดีกับมึงล้วนๆ”
          “กูไม่อยากได้”
          “เเต่กูจะเอาให้ ไอ้เฟรมเอาส้นตีนอุดปากมันดิ้ รำคาญสัด”
          “ไอ้สัด”
          “เฟรมมึงโอนเงินให้ไอ้ดิวด้วย 2000 เลขบัญชี….”
          “พวกมึงเเม่ง ชิปหายเอ้ย” โคตรอยากจะชกหน้าเพื่อนตัวเองเเรงๆ เขาทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด เเต่ปฎิเสธไม่ได้ว่าเขาน่ะ...ดีใจ

          สุดท้ายคนกากๆอย่างเขาก็ไม่กล้าเเอดน้องไป ทีมนั่งมองโปร์ไฟล์ที่มีใบหน้าน่ารักของน้องมาตั้งเเต่เมื่อคืนเเล้ว มันอาจจะเป็นการกระทำที่เข้าข่ายโรคจิต เเต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้น้องรับรู้ว่ามีคนเเอบชอบ

          จะให้เดินไปบอกโต้งๆว่าพี่ชอบน้องใครมันจะไปกล้าวะ


          

          ครืดดดดดดด

          Tan : นี่ไอจีน้อง *ส่งรูปภาพ
          Tan : ไปเเสดงตัวให้เด็กมันรู้หน่อย ว่ามีคนที่ชอบน้องสัดๆอย่างมึงอยู่ตรงนี้
          Tan : อกหักกลับมา เดี๋ยวไอ้เฟรมเลี้ยงเหล้า
          T : กูไม่อยากได้

          ปากบอกเพื่อนไปเเบบนั้นเเต่นิ้วมือกลับกรอกชื่อลงในการค้นหา ดีที่น้องไม่ได้ตั้งไพรเวทไว้ไม่อย่างนั้นเขาคงดิ้นตายเเน่ๆ

          รูปนี้น่ารักว่ะ

          ทีมกดเซปรูปของน้องเอาไว้เกือบจะทุกรูป ไอจีน้องไม่ค่อยมีการเคลื่อนไหวอะไรหรอกลงครั้งล่าสุดเมื่ออาทิตย์ที่เเล้ว เเต่ละรูปจะมีคอมเม้นอวยน้องต่างๆนาๆจากเเฟนบอยทั้งในคณะเเละนอกคณะ

          อยากทำเเบบนี้บ้าง

          เเต่ไม่กล้าว่ะ

          Tan : มึงกดฟอลน้องยัง

          Tan : ชักช้าชิปหาย กากสัดๆ

          T : เสือก

          Tan : มึงจะด่ากูก็ได้ เเต่ถ้ามึงช้ามึงโดนไอ้ศาคาบไปเเดกเเน่

          Tan : มึงจะกลัวอะไร กลัวเเพ้หรอวะ

          Tan : เรื่องของความรู้สึกมันไม่มีเเพ้ไม่มีชนะหรอก เคยฟังปะ  ‘ไม่ได้เเพ้เเค่เป็นคนที่ไม่ใช่ ’


          T : รำคาญ

          Tan : ก็เเค่กดฟอลมันจะอะไรนักหนาวะ คอนเเท็กไลน์ที่ได้มาเเอดรึยังก็ไม่รู้ มึงอะกากไอ้ทีม

          T : ถ้ามึงพล่ามอีกทีกูกดบล็อคมึงเเน่

          Tan : ขอโทษครับพ่อ เเต่มึงจะไม่เสี่ยงดูหน่อยหรอ

          Tan : ถึงจะไม่สมหวัง เเต่มันก็คุ้มไม่ใช่หรอวะ


          เออลองดูสักตั้งก็ได้วะ


          T_warakorn เริ่มติดตาม Chanya








       “พี่ทีม” เกิดอาการประหม่าจนฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อ ความรู้สึกต่างจากครั้งเเรกอย่างชัดเจน ทีมสูดหายใจเบาๆเพื่อเรียกสติของตัวเองให้กลับมา
           “พี่ให้น้อง” น้องโค้งศีรษะขอบคุณเขาก่อนจะยื่นมือมารับถุงสีน้ำตาล พร้อมกับส่งยิ้มบางๆมาให้กัน

          ทีมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองหน้าเเดงรึป่าว

          รู้เเค่ว่า...เขาหน้าร้อนไปหมด


          “ขอบคุณครับ”
          “รูปวันนี้เบลอหน่อยนะ ตอนถ่ายพี่มือสั่นน่ะ” จะไม่ให้มือสั่นได้ยังไง เพราะเขาน่ะโคตรจะตื่นเต้นถ่ายเป็นสิบรูป รูปที่เอามาให้น้องเนี้ยดีสุดเเล้วมั้ง
          “ไม่เป็นไรครับ” ทีมไม่กล้ามองหน้าน้อง เขาเลยเนียนมองทางนู้นที ทางนี้ที เสียอาการชิปหาย
          “อ่า...งั้นพ-พี่ไปก่อนนะครับ”
          “เดี๋ยวก่อนครับ” หมากฝรั่งซองสีเเดงถูกยื่นมาตรงหน้า ทีมมองอย่างงงๆ ก่อนจะถามคำถามที่โง่ที่สุดออกไป
          “ให้พี่?”
          “ครับ เราไม่มีอะไรให้พี่เลยนอกจากเจ้านี่ที่อยู่ในกระเป๋า”
          “......”
          “ไว้วันหลังเราจะซื้อขนมมาให้นะครับ” ทีมพยายามที่จะเม้มริมฝีปากเอาไว้ เเต่ตอนนี้คงไม่ทันเเล้วเพราะเขากำลังยิ้มกว้างที่สุดในรอบหลายปีให้น้องเลยล่ะมั้ง
          “พี่ไปเรียนก่อนนะ”
          “ครับ” มือหนากำหมากฝรั่งเอาไว้เเน่น เขากลัวตัวเองเผลอทำตกเอาไว้กลางทางยิ่งเป็นของที่น้องให้ชิ้นเเรกด้วย ถึงจะราคาไม่กี่บาท เเต่ทีมน่ะ…

          ดีใจชิปหายเลยล่ะ





          ครืดดดดดด

          มือถือเครื่องบางที่ถูกตั้งระบบสั่นเอาไว้ เสียงดังครืดอยู่บนโต๊ะอาหาร

          หืม ชัญญา?

          Chanya : พี่ทีมครับ

          ทีมพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดฤทธิ์ก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความตอบน้อง เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะรอนาน

          T_warakorn : ครัย

          สัด นิ้วเบียด

          T_warakorn : *ครับ

          Chanya : พรุ่งนี้เช้าออกมาเจอเราที่ร้าน XX ได้มั้ยครับ พอดีมีเรื่องจะคุย

          ทีมอ่านข้อความอย่างชั่งใจ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ใจเขามันกระตุกก่อนจะรู้สึกปวดหนึบจนต้องยกมือกุมเอาไว้

          T_warakorn : ครับ กี่โมงน้องนัดมาเลย

          Chanya : 9 โมงพี่สะดวกมั้ยครับ

          T_warakorn : สะดวกครับ

          T_warakorn : ยังไม่ได้เริ่มเลย ทำไมเร็วจังล่ะครับ

          T_warakorn : อ่า ผิดเเชทโทษที

          ไม่ได้ผิดเเชทอะไรหรอก เขาตั้งใจส่งให้น้องนั่นเเหละ เผื่อเจ้าตัวจะเห็นใจกันบ้าง

          เขาน่ะ….ไม่อยากยอมรับความจริง






          ร่างสูงมองประตูกระจกร้านที่น้องนัดมาอย่างเหม่อลอย เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ไม่ต่างอะไรกับคนที่กำลังยื้อเวลา

          ขนาดเข้าไปในชีวิตเขาเเค่ไม่ถึงเสี้ยว ก็โดนไล่ออกมาเเล้ว

          ตลกร้ายชิปหาย

          "รอนานรึป่าวครับ"
          "ร-เราพึ่งมาเหมือนกัน" น้องส่งยิ้มบางๆมาให้เขาเเต่ไม่ยอมสบตากันเหมือนทุกครั้ง
          "สั่งอะไรก่อนมั้ย"
          "ไม่ครับ เเล้วพี่ทีม?"
          "ไม่ดีกว่าครับ" เกิดความเงียบขึ้นจนน่าอึดอัด ทีมเลยเลือกที่จะหันหน้าออกไปนอกร้าน...
          "พี่ทีม เอ่อ ชอบเราหรอครับ"
          "...." การกระทำชัดเจนขนาดนี้ดูไม่ออกเลยหรอวะ
          "...."
          "ครับ พี่ชอบน้อง"

          ดวงตา น้ำเสียง องค์ประกอบของใบหน้ามันทำให้ผมชอบ

          ไม่สิ ผมตกหลุมรักเลยต่างหาก

          ไม่มีใบหน้าเเดงๆเพราะความเขินอายให้เห็น มีเพียงใบหน้ากล้ำกลืนที่เต็มไปด้วยความอึดอัดล้วนๆ

          เคยบอกเเล้วไงว่าขออยู่ในมุมของตัวเองดีกว่า

          ...ดีกว่าไปทำให้ใครอึดอัด

          "เราขอโทษ ร-เราไม่ได้รู้สึกเเบบนั้น"

          เตรียมใจตั้งเเต่เเรกเเล้วว่ายังไงก็ต้องเเพ้

          "ครับ ไม่เป็นไร"

          เเต่ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้

          "เเละขอโทษที่เราให้ความหวังพี่"
          "น้องไม่ผิดหรอกครับ"

          ไม่เลย...คุณไม่ต้องขอโทษ เพราะคุณไม่ผิด

          เป็นผมเองต่างหาก...เป็นผมเอง

          ที่เก็บเอาเศษเสี้ยวความใจดีของคุณมาประกอบขึ้นเป็นความหวัง

          "ร-เรา"
          "อย่าร้องไห้" เขาอยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้น้องเเต่รู้ว่ายังไงก็ไม่มีสิทธิ ทีมนึกโทษตัวเองซ้ำๆถ้าเขาไม่โผล่มาน้องก็คงไม่ต้องรู้สึกเเย่เเบบนี้
          "พี่ทีม..."
          "...."
          "ไม่รู้สึกกับเรา...เเบบนั้นได้มั้ย" หน้าของทีมชาไปทั้งซีกเขาไม่คิดว่าคนตัวเเค่นั้นจะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้ อยู่ๆมาขอให้เลิกรู้สึก...มันได้หรอวะ
          "ครับ" รับปากทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะทำได้รึป่าวเเต่นั่นเเหละเพราะอยากเห็นคุณสบายใจ

          เท่านั้นคนอย่างผมก็อุ่นใจเเล้ว

          "ขอบคุณนะครับ พี่จะกินอะไรมั้ยเราเลี้ยงเอง"
          "ไม่ดีกว่าครับ"
          "ง-งั้นเราขอตัวกลับก่อนนะ"
          "เดี๋ยวก่อนครับ" ทีมหยิบโพลาลอยด์ใบสุดท้ายยื่นให้น้อง เจ้าตัวลังเลเล็กน้อยเเต่ก็ยอมรับไป
          "ใบสุดท้าย น้องจะเอาไปทิ้งหรือจะเอาไปทำอะไรพี่ไม่ว่า เเต่ขอบคุณที่รับมันไว้นะครับ" เพราะนั่นมันคือความรู้สึกของเขาทั้งหมด
          "....."
          "มีอีกอย่าง..."
          "....."
          "ถ้าวันไหนตรงที่น้องยืนมันไม่มีความสุข"
          "....."
          "กลับมาได้นะครับ" น้องเม้มริมฝีปากเเน่นไม่ได้ตอบตกลงเเละไม่ได้ปฎิเสธเเต่อย่างใด
          น้องเลือกที่จะลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกไปจากตรงนี้ เเผ่นหลังของน้องเล็กลงเรื่อยๆ...เเละตอนนี้เขามองไม่เห็นมันเเล้ว

          ขอบคุณที่ไม่หันกลับมา ขอบคุณที่ไม่ใจร้ายมากไปกว่านี้

          เพราะถ้าน้องหันกลับมา...เขาคงจะสร้างความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

          ขอบคุณ...นะครับ








หนูรักพี่ทีมนะคะ มากอดกันค่ะ
คอมเม้นเยอะเราลงให้ 100% เล้ยยยยยย
.
.
ในมุมมองน้องมันเป็นวิธีการที่ดีที่สุดเเล้วอะ เเบบไม่ให้ความหวัง ตัดทุกทาง เเต่สำหรับมุมมองคนเเอบชอบอะ มันเป็นวิธีที่โคตรใจร้ายเลย ชอบอยู่ดีๆเเล้วมาบอกให้เลิกรู้สึก บ้าบอ!!!
สำหรับใครที่รอน้องง้อพี่ตอนหน้าเเล้วค่ะ ตอนนี้เราขอเเทรกพาร์ทพี่ทีมก่อนนนน อย่าด่าหนู
คอมเม้นให้หน่อยนะคะ เราขอคอมเม้นเยอะๆๆๆเลย เราชอบอ่านมาก
มีคำผิดบอกได้นะคะ ช่วยเราเล่นเเท็กด้วยยย
รักกก

คอมเม้น or #ชัญคนเดียว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.142K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,589 ความคิดเห็น

  1. #5589 Xxx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 21:57

    แล้วพี่ทีมก้อไปใจร้ายกะอีกคน

    #5,589
    0
  2. #5577 Ornunx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 00:44
    อยู่ทีม พี่ทีม งงไหมแต่นั้นแหละฮือพี่เชียร์เชียร์พี่ทีมถึงไม่ใช่ก็ไม่เป็นไรเนอะTT
    #5,577
    0
  3. #5536 poppapwawa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:58
    กอดๆนะครับพี่ทีม ไรท์บรรยายได้อารมณ์มากครับ ผมร้องไห้เลย
    #5,536
    0
  4. #5522 ข้าวหอม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:21

    สงสารพี่ทีม พี่ทีมของนู๋ มามะ ใครไม่รัก เรารักเอง งื้อๆๆๆ

    #5,522
    0
  5. #5520 Pat__Jirutchaya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:18
    พ้มทีมพระรองตลอดเลย;-;
    #5,520
    0
  6. #5509 ริน_rian (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 21:27
    สมควร พี่ทีมใจร้ายกับหยินขนาดนั้นสมควรแล้ว
    #5,509
    0
  7. #5507 silvestxx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 21:22
    พี่ทีมแบบโคตรจริงใจเลยยอมทุกอย่างเพื่อให้เค้าสบายใจ นุรักพี่ฮือ
    #5,507
    0
  8. #5495 YOUR.B (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 20:42
    กอดๆนะพี่ทีม หนูจะรับพี่เอาไว้เอง ;-;
    #5,495
    0
  9. #5493 ziiuez (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 18:43
    สงสารง่าาา
    #5,493
    0
  10. #5480 Spices_smile (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:03
    ไว้ไปเจอคนที่รักนายเเละนายรักเค้านะนายทีม
    #5,480
    0
  11. #5466 MiniMonkey (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 14:22
    กอดๆๆๆนะ พี่ทีม
    #5,466
    0
  12. #5442 Chaval (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 11:42
    แงงงงง พี่ทีม หนูสงสารพี่จังเลยค่ะ ㅠㅠ ㅠㅠ
    #5,442
    0
  13. #5421 binary_cd (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:08
    พี่ทีมมม T^T
    #5,421
    0
  14. #5417 KUNKA12248 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:10
    กอดๆนะคะพี่ทีมม!
    #5,417
    0
  15. #5416 taiphoon_n (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:58
    พี่ทีมม ร้องไห้ตามพี่ทีมเเล้ววนะะเเงงงง
    #5,416
    0
  16. #5405 Xakas (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:59
    ...พี่ทีม อย่าร้องไห้เลยนะ สักวันพี่จะมีคนที่เป็นของพี่จริงๆ
    #5,405
    0
  17. #5393 Choo_only (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 21:14
    แอบสงสารทีมนะ เรื่องความรู้สึกใครมันจะห้ามได้;-;
    #5,393
    0
  18. #5379 Saguramio (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 10:47
    หาคู่ให้ทีมด่วนๆ!!!!
    #5,379
    0
  19. #5369 AeyAatcharaporn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 11:29
    สงสารพี่ทีม😭😭😭😭
    #5,369
    0
  20. #5368 adobecs3 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 00:02
    ทุกตอนที่อ่านมาร้องกับฉากพี่ทีมนี่แหละ ปวดใจจหืออออ
    #5,368
    0
  21. #5361 Mini_Kyungsoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 17:02

    จะร้องอะอยากกอดพี่ทีม
    #5,361
    0
  22. #5360 samantap2608 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:50
    โอ๋โอ๋นะคะพี่ทีม;-:
    #5,360
    0
  23. #5359 pattynawy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:52
    แง พี่ทีม อย่าร้องงง
    #5,359
    0
  24. #5358 PeachieKim (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 15:15
    ชอบทีมมากกว่าองศาอีก
    #5,358
    0
  25. #5355 Foxgo_O (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 14:17
    พี่ทีมมมมมใม มาหานู๋!!!!!!!!!!!!! มุแงงงงงงงงงงงงงงง
    #5,355
    0