[ end ] ชั ญ ค น เ ดี ย ว { yaoi } [สนพ. 2U Publishing]

ตอนที่ 13 : อ ง ศ า ชั ญ ญ า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,730 ครั้ง
    7 เม.ย. 62






เธอก็มีคนของเธอเราก็อยากจะมีเธอ
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอคิดยังไง

12




ถุงกระดาษสีน้ำตาลถูกยื่นมาตรงหน้าชัญญา ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเปลี่ยนไปก็เเค่...


คนส่ง


"พี่ทีม"

"พี่ให้น้อง" ชัญญาโค้งศีรษะเป็นเชิงขอบคุณก่อนจะรับของจากอีกฝ่ายมาถือเอาไว้

"ขอบคุณครับ"

"รูปวันนี้เบลอหน่อยนะ ตอนถ่ายพี่มือสั่นน่ะ" อีกฝ่ายยกมือเกาท้ายทอยเเก้เก้อ เเก้มของมีทีมมีสีเเดงจางๆรวมทั้งใบหูที่มีจิลสีดำด้วย


พี่ทีมกำลังเขินเขาอยู่หรอ?


"ไม่เป็นไรครับ" ชัญญายิ้มบางๆมองอีกคนที่ไม่ยอมสบตากัน อีกฝ่ายทำเป็นมองทางนู้นที มองทางนี้ทีเเละยิ่งท่าทางลนๆของพี่ทีมมันทำให้ชัญญาอดหัวเราะไม่ได้

"อ่า...งั้นพ-พี่ไปก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวก่อนครับ" ชัญญายื่นหมากฝรั่งรสเชอร์รี่ให้อีกฝ่ายหนึ่งชิ้น พี่ทีมให้ของเขาหลายรอบเเล้ว ชัญญายังไม่เคยให้อะไรอีกฝ่ายเลย


ให้หมากฝรั่งเเล้วกัน เขามีอยู่ในกระเป๋าพอดี


"ให้พี่?"

"ครับ เราไม่มีอะไรให้พี่เลยนอกจากเจ้านี่ที่อยู่ในกระเป๋า"

"...."

"ไว้วันหลังเราจะซื้อขนมมาให้นะครับ" ชัญญามองอีกฝ่ายที่ส่งยิ้มกว้างๆให้เขา ชัญญามองมือหนาที่กำหมากฝรั่งไว้เเน่นเหมือนกลัวจะหลุดหายไป

“พี่ไปเรียนก่อนนะ”

“ครับ” ชัญญามองเเผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก อือ พี่ทีมไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ภาพตอนที่อีกฝ่ายประชันหน้ากับพี่องศายังติดตาเขาอยู่เลย ไม่ได้หรอก...ให้สองคนนี้เจอหน้ากันไม่ได้ !

“กูเห็นนะ” เเขนหนักๆพาดลงบนไหล่จนชัญญาเเทบทรุด เพื่อนสนิททำหน้ายียวนกวนส้นตีนอยู่ใกล้ๆจนเขาอดไม่ได้ที่จะฟาดมันเเรงๆไปหนึ่งที

“เจ็บนะเว้ย”

“เรื่องของมึงดิ”

“ปากดีจังน้าน้องชัญ กูฟ้องพี่ศาเเน่ๆว่ามึงมีชู้”

“ไอ้เหี้ยดิว!”

“โอ๊ย! ไอ้ชัญกูเจ็บ” ไอ้ดิวรวบมือเขาไว้ทั้งสองข้าง ก่อนมันจะเป็นฝ่ายตบหัวเขาเพื่อเอาคืน

“ไอ้เหี้ยดิว! ไอ้สัดนี่” ชัญญาดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดเพื่อนสนิท ตัวมันอย่างกับยักษ์วัดเเจ้งต่างกับเขาที่ตัวเท่าหัวไหล่มันจะเอาเเรงที่ไหนไปสู้

“ยอมยัง”

“ยอมเเล้ว”

“ยอมจริง ยอมปลอม”

“.....”

“โอเคๆปล่อยเเล้วครับ” ร่างที่สูงกว่าชัญญามากๆผลักหัวเขาออกอย่างเเรงพร้อมกับดึงถุงกระดาษในมือไปดู โคตรไม่มีมารยาทเลย

“กูว่าคนที่ชอบมึงต้องยิ่งใหญ่เเน่ๆเลย ถึงใช้พี่ทีมมาส่งได้เนี้ย” ไอ้ดิวมันพึมพำก่อนจะพลิกรูปไปมาอย่างสนใจ

“ไม่ใช่”

“หมายถึง?”

“เป็นพี่ทีม”

“ฮะ? เอาจริงดิ” เพื่อนสนิทมองอย่างไม่เชื่อ อย่าว่าเเต่มันไม่เชื่อเลย ตอนเเรกเขาก็ไม่เชื่อหรอก ถึงพี่ทีมจะไม่ได้เป็นเดือนหรือเป็นคิ้วท์บอยส์ เเต่เป็นผู้ชายที่หาตัวจับยากคนหนึ่ง หล่อเเบบนิ่งๆลุคเดียวกับพี่องศาล่ะมั้ง

“เออ”

“โห ไอ้เหี้ยศึกชิงนางต้องมาเเล้วปะวะ”

“.....” ศึกชิงนางอะไรเล่า

“กูลงพี่ทีม 5 บาท องศาก็องศาเหอะสู้ของหายากอย่างพี่ทีมไม่ได้หรอก” ชัญญากรอกตาใส่เพื่อนสนิท เมื่อก่อนยังเยินยอสรรเสริญพี่องศาอยู่เลย เนี้ยดูไว้คนไม่จริงใจมันเป็นเเบบนี้

“กูจะฟ้องพี่ศา”

“เมื่อกี้กูล้อเล่น” ชัญญาหลุดขำกับท่าทางเพื่อนสนิทที่มันรีบเเก้ตัวเเทบไม่ทัน

“เอาตรงๆเลยนะเว้ย มึงรักใครกูรักด้วย”

“.....”

“กูให้มึงเป็นเมียหลวงเลย เดี๋ยวกูเป็นเมียน้อยเอง” ชัญญายกมือขึ้นมาปิดตาตัวเองเอาไว้ เขาไม่อยากมองเพื่อนสนิทผิดปกติไปมากกว่านี้ รู้เเหละว่ามันบ้าเเต่ไม่คิดว่าจะเกินเยียวยาขนาดนี้

“บ้าว่ะ”

“เออ เเล้ววันนี้ใครมาส่ง”

“มารถเมล์”

“เเล้วพี่ศาอะ?”

“พี่ศาติดธุระ” เมื่อเช้าพี่องศางอเเงอยากจะมาส่งเขาเเทบตายเเต่อีกฝ่ายต้องเตลิดไปทำธุระให้พี่เทค ชัญญากลัวว่าทางนั้นจะเสียเวลา อีกอย่างคือเขาเกรงใจด้วยเเหละ

“กูถามจริง เรื่องพี่ทีมมึงบอกพี่ศายัง” น้ำเสียงจริงจังบ่งบอกว่าเรื่องที่พูดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

“ยัง”

“ทำไมดื้อ?” ไอ้ดิวคิ้วขมวดเป็นปมยากที่จะคาย มือหนาทั้งสองข้างวางลงบนไหล่เขาก่อนจะออกเเรงบีบเบาๆ

“ก-กูคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอก” เมื่อคำตอบไม่ได้ดั่งใจมือหนาเพิ่มเเรงบีบที่หัวไหล่จนชัญญาน้ำตาเเทบซึม

“มึงฟังนะ คนจีบกับคนโดนจีบมันต่างกัน”

“.......”
“เเค่ความรู้สึกมันก็ต่างกันเเล้วปะวะ”

“.......”

“ตอนนี้มึงอาจจะยังไม่ชอบเขาเท่าที่เขาชอบมึง...”

“.......”

“เเต่ช่วยให้เกียรติความรู้สึกเขาหน่อยไม่ได้หรอวะ” เหมือนโดนน้ำเย็นๆสาดจนชาดิกไปทั้งร่าง ความเจ็บที่หัวไหล่ตอนนี้เเทบไม่มีความรู้สึกเเล้ว….พึ่งรู้ว่าตัวเองละเลยความรู้สึกอีกฝ่ายขนาดนี้

“กูไม่รู้”

“มึงไปบอกเขา บอกเเบบเล่าให้ฟังอะมันดีกว่าให้เขารู้เองนะเว้ย”

“อืม”

“ดีมาก” มือหนาละจากหัวไหล่มาลูบหัวเขาเบาๆ ชัญญาซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเพื่อนสนิทอย่างหมดเเรง...ต้องขอบคุณมันนั่นเเหละ ตอนเเรกโกรธมากที่มันเล่นเเรง หัวไหล่เเทบจะหลุดเเต่ตอนนี้เขาโกรธไม่ลงเเล้ว

“ขอบคุณนะเว้ย”

“พูดใหม่ได้ป่ะ กูจะอัดคลิปเสียง” ชัญญาทุบหัวไหล่เพื่อนดังปึก ไม่น่าหลงกลคนเเบบมันหรอกจริงจังได้ไม่เกินห้านาทีก็กลับมากวนตีนอีกเเล้วเนี้ย

“เกลียดมึง”

“โหอะไรวะคุณ ถ้าโดนทิ้งขึ้นมาอย่ามาซบไหล่ร้องไห้น้ำลายเปื้อนเสื้อผมนะครับ”

“......”

“อะไร? ทำไมทำหน้าเเบบนั้นนี่จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ”

“สัด อย่ามาทำเป็นรู้ดี” ไม่ใช่ไม่รู้สึก...เเต่เเค่รู้สึกว่าพี่ศาไม่มีทางทิ้งเขาหรอก

“รำคาญมึงว่ะน้องชัญ กูไปหาซื้ออะไรเเดกละ” ไอ้ดิวผลักหัวเขาทีนึงก่อนมันจะคว้ากระเป๋าสะพายเดินไปทางเเคนทีน สงสัยจะรำคาญจริงเพราะทุกทีมันต้องถามเขาว่าจะกินอะไรมั้ย ไอ้ดิว ไอ้สัด! รำคาญมึงเหมือนกันนั่นเเหละ

ชัญญาเท้าคางมองนักศึกษาหลายชั้นปีที่เดินผ่านไปผ่านมา เขากำลังคิดหนักว่าจะบอกพี่องศายังไงดี ถ้าบอกไปเเล้วอีกฝ่ายตอบกลับมาว่า ‘บอกพี่ทำไมครับ’ เขาจะทำยังไง จะรู้สึกเสียหน้ามั้ย


โว้ย!!


มือบางหยิบถุงกระดาษที่ยับยู่ยี่ซึ่งเกิดจากฝีมือเพื่อนสนิทขึ้นมาดู ด้านในถุงมีนมจืดกับขนมปังธัญพืชอย่างละหนึ่ง ชัญญาไม่ได้สนใจของกินพวกนั้น สิ่งที่เขาสนใจคือโพลารอยด์ต่างหาก


‘Nice to meet you’


ลายมือหวัดๆเขียนประโยคภาษาอังกฤษลงบนรูป ภาพถ่ายวันนี้เป็นท้องฟ้าเหมือนเดิมเเต่ค่อนข้างเบลออย่างที่พี่ทีมบอกเเต่ถึงอย่างนั้นมันก็ดูสวยเเละมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

ชัญญาเก็บมันใส่กระเป๋า ก่อนจะหยิบนมกับขนมปังของอีกฝ่ายขึ้นมากิน มันคงเเปลกๆที่เรากล้ารับของจากคนเเปลกหน้า อือ...มันเเปลกตั้งเเต่เเรกเเล้วล่ะ


เเต่ไม่รู้ทำไมพอรู้ว่าเป็นพี่ทีม


เขากล้าที่จะไว้ใจ







องศาก้มมองนาฬิกาข้อมือวันนี้เขาสายมากๆเป็นเพราะไอ้เทคคนเดียวที่ใช้เขาไปเอาเค้กให้หลานรหัสมัน โดยมันให้เหตุผลว่า เขาอยู่ใกล้ร้านอีกอย่างรถเขาเเรง เออยอมความไอ้เทคมันเลยล่ะ


Rrrrrrrrrr


“กูใกล้ถึงเเล้ว” องศาขมวดคิ้วมุ่นใช้เขาเเล้วยังมีหน้ามาเร่งกันอีก น่าโมโหชิปหายหลานมันเเท้ๆทำไมไม่ไปเอาให้เองก็ไม่รู้ เเทนที่องศาจะได้ไปรับน้องเเต่กลับต้องไปรับเค้กให้เพื่อนเวรอย่างไอ้เทคเเทนเนี้ย

“(กูไม่ได้โทรมาเร่งมึง)”

“เเล้วมึงโทรมาทำห่าอะไร กูขับรถอยู่เนี้ย!”

“(มึงอย่าพึ่งเกรี้ยวกราดพ่อ)”

“......”

“(เพราะกูมีสิ่งดีๆมานำเสนอมึง)” องศาถอนหายใจอย่างรำคาญเขาเเทบอยากจะตัดสายทิ้งให้รู้เเล้วรู้รอดเเต่ก็ยังหลงเหลือความอดทนให้ฟังมันพล่ามต่ออยู่บ้าง

“อะไร ลีลากูจะวางละนะ”

“(เรื่องน้องชัญ)” พอรู้ว่าเป็นเรื่องของน้ององศากลับสงบลงอย่างน่าตกใจ ความอดทนเมื่อกี้ที่เเทบจะติดลบตอนนี้พุ่งขึ้นจนเกือบล้านเเล้ว

“รีบๆพูดมา”

“(กูเห็นไอ้ทีมยื่นของให้น้อง สายตาที่มองน้องไม่ต่างจากมึงเลยศา)”

“.......”

“(มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าเดือนปีสามอย่างมึงกำลังมีคู่เเข่ง)”

              องศากัดฟันกรอดเมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูด เขาพยายามสงบสติอารมณ์ให้เป็นปกติมากที่สุดทั้งที่ความเป็นจริงเขาเเทบอยากจะเหยียบคันเร่งให้เข็มไมล์ตีกลับเพื่อระบายอารมณ์

“(ไอ้ศามึงโอเคป่ะเนี้ย)”

“......” องศาไม่ตอบเเต่เขากดตัดสายเพื่อนสนิท เขารู้ตัวเวลาที่อารมณ์เสียเขามักจะเผลอทำตัวเเย่ๆใส่คนรอบข้าง ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้คือการอยู่คนเดียว

นอกจากความรู้สึกขุ่นมัวที่กำลังเกราะกุมจิตใจมันยังมีความรู้สึกบางอย่างที่องศาพยายามกดมันให้ลึกที่สุด


องศากำลังกลัว


หากเปรียบเป็นเกมส์ผู้เข้าเเข็งขันมีสิทธิที่จะชนะทุกคน เเต่เมื่อเข้าเส้นชัยเเล้ว...ผู้ชนะจะมีเพียงเเค่คนเดียว


เป็นเขาได้มั้ยวะ


องศาเเบกใจมาให้น้อง เขาเทหมดหน้าตักโดยที่ไม่สนใจว่าสิ่งที่จะได้รับกลับมามันคุ้มค่ามั้ย หรือบางทีอาจจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยก็ได้...เขาขอน้องเพียงอย่างเดียวอย่าใจร้ายกับองศานักเลย

“โธ่โว้ย!!!” ร่างสูงสบถเสียงดังลั่นรถอย่างหงุดหงิด ยิ่งรถที่ติดจนเเทบขยับไม่ได้ทำให้องศาหัวร้อนกว่าเดิมเขาอยากจะขับชนรถทุกคันที่ขวางหน้า อยากวิ่งออกจากตรงนี้…..


อยากไปหาน้อง


เขาอยากมั่นใจว่าสิ่งที่เขากลัว


มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น







ร่างสูงนั่งมองประตูกระจกอย่างเหม่อลอยเขายังจำความรู้สึกที่เหยียบคันเร่งมิดไมล์เพื่อมาหาน้องได้อยู่เลย

องศานั่งมองนาฬิกาทุกๆสิบนาที อีกไม่กี่นาทีก็ถึงเวลาที่น้องเลิกเรียนเเล้ว วันนี้องศาไม่ได้เข้าเรียน เป็นครั้งเเรกเลยมั้งที่เดือนอย่างเขาโดดเรียนเพื่อมารอเจอใครบางคน

เสียงพูดคุยของนักศึกษาที่เดินออกมาจากห้องเรียนดังไปทั่วบริเวณ มีน้องบางคนมององศาอย่างสนใจเเต่สายตาของเขากลับสอดหาใครบางคนที่นั่งรอเกือบสามชั่วโมง

"พี่ศาหวัดดีครับ"

"อืม ชัญล่ะ"

"กำลังออกมาพี่"

"ไอ้ดิวไม่รอกูเลย" น้ำเสียงคุ้นเคยกับใบหน้าบูดบึ้งนิ้วเรียวสวยชี้หน้าเพื่อนสนิทอย่างคาดโทษ...เหมือนเเมวตัวเล็กๆที่กำลังเเยกเขี้ยวขู่หมาตัวโตๆมากกว่า

"พี่ศาหวัดดีครับ"

"หนู...มาคุยกันหน่อยครับ" องศาคว้ามือบางของน้องมากุมเอาไว้ ฝ่ามือหนากำมือน้องเอาไว้เเน่นไม่ต่างอะไรกับเด็กที่กำลูกอมเพราะกลัวว่าจะทำตกหายกลางทาง

ระหว่างทางองศาไม่ได้พูดอะไรกับน้องทั้งนั้นคงเป็นเพราะว่ามันยังไม่ถึงเวลา

"ขึ้นไปครับ" องศาดันตัวน้องเข้าไปในรถก่อนจะปิดประตูเสียงดัง ร่างสูงพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเขาอยากคุยกับน้องด้วยเหตุผล...ไม่ใช่อารมณ์เเละยิ่งเมื่อกี้ที่องศาเเสดงท่าทีถ่อยๆออกมา น้องคงไม่ชอบ

"พ-พี่ศาเป็นอะไรรึป่าว"

"มีอะไรจะบอกพี่มั้ยครับ" องศาเอนตัวพิงเบาะรถเขาไม่เเม้เเต่จะหันไปมองหน้าน้อง ไม่ใช่ว่าไม่อยากมอง เขาอยากมองน้องมากๆเเต่อยากจะมองเเค่เพียงคนเดียว

"เรา...."

"ไอ้ทีมมาจีบหนูหรอ"

"...."

"พี่โคตรหงุดหงิดเลยรู้มั้ย"

"...."

"เเละพี่จะหงุดหงิดกว่าเดิมถ้าหนูไม่พูดความจริงกับพี่"

"พ-พี่ทีมส่งของมาให้เรา ทุกครั้งเขาฝากคนอื่นมาให้...."

"อืม"

"เเต่วันนี้เขามาเอง"

องศากำหมัดเเน่นสิ่งที่น้องพูดมาเเละนั่นมันทำให้องศารู้ว่าที่ไอ้เทคเห็นมันไม่ใช่ครั้งเเรก องศาไม่โกรธหรอกที่ฝ่ายนั้นจะรู้สึกกับน้องเหมือนกับเขาเพราะไอ้ทีมมันมีสิทธิที่จะรู้สึก


เรื่องความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้ข้อนี้องศารู้ดี


"ถ้าพี่ไม่รู้เอง"

"......"

"หนูเคยคิดจะบอกพี่บ้างมั้ยครับ"

"พี่ศา ข-ขอโทษ"

"หนูลงไปก่อน เพื่อนรอนานเเล้วนะครับ" องศามองใบหน้าของน้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่มือหนาจะรั้งศีรษะบางมาลูบด้วยมือที่สั่นเทา


ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย


"พี่-"

"เอาไว้ค่อยคุยกันนะครับ" องศาผินใบหน้าออกไปทางกระจกรถรถ เขาไม่รู้ว่าน้องออกไปตอนไหนตัวเขาชาวูบไม่มีความรู้สึกอะไรอีกเเล้ว เเต่ยังมีบางอย่างที่กลับเด่นชัดในจิตใจ


องศาเสียความรู้สึก


เป็นเขาเองที่คิดว่าน้องคงใส่ใจกัน เป็นเขาเองที่ให้น้องมากกว่า เเละเป็นเขา...ที่รู้สึกไปเอง






"ไอ้ชัญ"

"กู..." ดิวคว้าตัวเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ตัวเล็กกว่าเดิมมากอดเอาไว้จนจมอก เขาไม่รู้ว่ามันไปเจออะไรมาคบกันมาเกือบสองปีเพื่อนเขาไม่เคยมีสภาพเเบบนี้เลยสักครั้ง


ตัวมันเล็กกว่าเก่า


ไหล่ที่เเคบอยู่เเล้วกลับเเคบลงกว่าเดิม


บ่าทั้งสองข้างห่อเข้าหากันเหมือนคนกำลังเเบกโลกเอาไว้ทั้งใบ


"กู-อึก ไม่ได้ตั้งใจ"

"ชู่ว...ไม่ต้องพูดเเล้ว" ดิวลูบเเผ่นหลังเพื่อนสนิทอย่างปลอบประโลม เขามองรถของพี่องศาที่กำลังเคลื่อนตัวออกไป ดิวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เเต่ถ้าให้เดาฝ่ายนั้นก็คงเเย่ไม่ต่างกัน

"ไม่เป็นไร"

"...."

"เดี๋ยวกูพาไปกินข้าวนะ" ดิวเช็ดน้ำตาให้เพื่อนลวกๆ สภาพของมันตอนนี้เเย่สัดๆอย่าหาว่าเขาเข้าข้างเพื่อนสนิทเลย


มันก็คงรู้สึกเเย่ไม่ต่างจากทางนั้นนักหรอก



ดิวมองดวงตาเเดงก่ำของเพื่อนสนิท มันกินข้าวเเค่ไม่กี่คำปกติก็กินน้อยอยู่เเล้ว พออารมณ์ไม่คงที่มันกลับกินน้อยกว่าเดิมเสียอีก

“ไม่กินอีกหรอวะ”

“อิ่มเเล้ว”

“มีอะไรจะเล่าให้กูฟังมั้ย” ดิวมองเพื่อนสนิทที่เม้นริมฝีปากเเน่น รู้นั่นเเหละว่าคนดื้อๆอย่างมันต่อให้ง้างปากถ้าไม่พูดก็คือไม่พูด...ดูจากกรณีที่ผ่านมาดิ

“เอางี้ กูจะถามมึงเเค่สองข้อ”

“....”

“มึงจะจัดการเรื่องนี้ยังไง” ดิวไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเรื่องอะไรเเต่ถ้าให้เดาคงเป็นเรื่องที่มันไม่ยอมเล่าให้ฝ่ายนั้นฟังสักทีนั่นเเหละ

“ก-กูอยากขอโทษพี่ศา”

“ไม่ใช่ทุกสิ่งบนโลกนะเว้ยที่เเม่งจะเเลกกันได้ ยิ่งไอ้ความรู้สึกกับคำขอโทษเนี้ยสองสิ่งนี้มันไม่ขนานกันอยู่เเล้ว มึงต้องเข้าใจข้อนี้ด้วย”

“.....”

“มึงไปคิดมาใหม่ว่าจะเอายังไง ไม่ใช่ทำผิดอะไรก็สักเเต่ขอโทษ”

“อือ”

“ข้อสุดท้าย…”

“.....”

“มึงชอบเขาบ้างมั้ยวะ”

“กู-”

“มึงไม่ต้องตอบกูหรอก เพราะกูไม่ได้อยากรู้ มึงตอบเเค่ใจตัวเองก็พอ...ชัญญา” ดิวลูบศีรษะเพื่อนสนิทเบาๆ ตอนปีหนึ่งมันเป็นยังไงปีสองมันก็เป็นเเบบเดิม มันไม่เก่งเรื่องความรัก มันไม่รู้ว่าถ้ารู้สึกชอบใครสักคนเเล้วมันจะวางตัวยังไง มันให้เกียรติทุกคนจนบางครั้งมันก็เผลอหลงลืมคนที่ควรให้เกียรติมากที่สุดอย่างคนใกล้ตัว


อือ ชัญญามันเป็นเเบบนั้นนั่นเเหละ





ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งข้างสนามบอล เขาลงซ้อมได้ไม่ถึงสิบนาทีก็โดนพี่เทคไล่ออกมานั่งนอกสนาม ชัญญาไม่มีสติเมื่อรู้ว่าใครบางคนไม่ได้อยู่ที่นี้

“น้องชัญเป็นไงมั่ง บอลอัดเมื่อกี้เจ็บตรงไหนรึป่าว” พี่เทคถามเสียงร้อนรนด้วยความห่วงใย ชัญญาส่ายหัวเป็นเชิงปฎิเสธ ฟุตบอลที่กระเเทกโดนหลังเขาเมื่อกี้ไม่ได้เจ็บเท่าไร รู้สึกปวดเเค่นิดหน่อยเท่านั้น กลับห้องกินยาพาราก็คงหายดีเเล้วล่ะ

“พี่เทคครับ”

“ครับ?”

“พ-พี่ศาไปไหนหรอครับ”

“มันกลับไปเเล้วนะ เอาเค้กมาให้พี่เสร็จมันก็กลับเลย” ชัญญาภาวนาให้พี่เทคพูดเล่นเหมือนครั้งก่อน เเต่เมื่อนึกถึงเเววตาน้อยใจของอีกฝ่ายนั้น ชัญญาก็ไม่กล้าที่จะขอให้อีกฝ่ายกลับมาหากัน

“ทะเลาะอะไรกันรึป่าว”

“.....”

“น้องอย่าไปคิดมาก เดี๋ยวไอ้ศามันก็หายโกรธ มันโกรธใครไม่นานหรอก” ชัญญายิ้มบาง พี่เทคนั่งคุยกับเขาไม่กี่ประโยคอีกฝ่ายก็ขอตัวไปคุมน้องซ้อมบอล


ชัญญานั่งรอจนน้องๆซ้อมเสร็จ นักบอลบางส่วนทยอยกลับบ้านจะมีก็เเต่รุ่นพี่ปีโตๆที่นัดกันไปดื่มต่อที่ร้านเเถวมหาลัย

“ชัญมึงไปกับกูมั้ย”

“มึงไปเลย กูจะกลับเเล้วเนี้ย”

“ใครไปส่ง”

“กลับเองดิ”

“กูไปส่งมั้ย”

“ไม่เป็นไร มึงไปเถอะ”

ชัญญาโบกมือลาเพื่อนสนิท เขาทิ้งตัวนั่งลงบนอัฒจันทร์ดีที่คืนนี้เป็นคืนเดือนหงาย บรรยากาศรอบข้างเลยไม่มืดเท่าไรบวกกับสปอตไลท์เลยทำให้บริเวณนี้ค่อนข้างสว่าง

ชัญญาหยิบมือถือเครื่องบางออกมาจากกระเป๋าสะพาย เเชทไลน์ล่าสุดเป็นของพี่องศา...มันเป็นเเบบนั้นเสมอ


ชัญญา : พี่อยู่ไหนครับ


ชัญญา : คุยกันหน่อยได้มั้ยครับ


ชัญญากำมือถือไว้เเน่น ไม่มีการตอบกลับหรือเเม้กระทั่งการกดอ่านใดๆทั้งสิ้น ชัญญาวางมือถือไว้ข้างตัว สปอตไลน์ที่สว่างจ้าเริ่มดับมืดไปทีละดวง บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบจนน่ากลัว เขากำลังรอพี่องศา เขากลัวว่าอีกฝ่ายมารับเเล้วจะไม่เจอ กลัวว่าตัวเองจะทำอีกฝ่ายเสียความรู้สึก


จากสิบนาทีเป็นครึ่งชั่วโมง


จากครึ่งชั่วโมงเป็นหนึ่งชั่วโมง


เเละจากหนึ่งชั่วโมงเป็นสองชั่วโมง


ชัญญารวบของทุกอย่างลงในกระเป๋าสะพาย ดวงตากลมโตมองทางข้างหน้าอย่างเลือนลอย ไม่กล้าเเม้เเต่จะเเสดงความผิดหวังออก


ชัญญาพึ่งรู้ว่าความหวัง...มันน่ากลัว


















เทอจะทัมอะไรก่ได้นิ เพราะเลาน่ะรู้สึกมากกว่าเทอ เเน่นอนเลาต้องเจ่บมากกว่าเทออยู่เเน้ว////กอดกันนนน
.
.
สวัสดีค่ะ วันนี้ก็ยังจะบอกอีกรอบว่ามันไม่ดราม่า เเบบอย่าพึ่งทิ้งเรา มันเป็นความไม่เข้าใจกันของตัวละครมากกว่า อย่าทิ้งน้องๆๆๆๆ///กอดขา
อย่าหาว่าเราสปอยด์เลยนะคะพอเขาดีกันปุปก่คือเเซ่บ!!!!
คอมเม้นให้เราหน่อยนะคะเราจะได้มีกำลังใจ
รักกกก
.
.
คอมเม้น or #ชัญคนเดียว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.73K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,589 ความคิดเห็น

  1. #5500 Anelta (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 22:29
    เข้ามาอ่านอีกรอบก็ยังเจ็บแทนพี่องศาเหมือนเดิม... รู้นะสถานะเป็นแค่คนคุยแต่พี่มันก็ชัดเจนแต่แรกแล้วอ่ะ... เจ็บแทนพี่ศามากๆๆๆๆๆแบบมากๆอ่ะ แล้วก็คือความรู้สึกของคนกับคำขอโทษแค่คำเดียวมันไม่เท่ากันสักนิด

    ชัดเจนกว่านี้หนูชัญญา...
    #5,500
    0
  2. #5453 punpikk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 18:07
    เข้าใจทั้งคู่เลย แต่นี่ว่าน้องก็อาจจะลืมนึกถึงพี่ไปจริงๆ ทางองศาเข้ามาจีบแต่ยังไงก็คือยังมาจีบ แน่นอนแหละว่าครส.คงไม่เท่ากัน แต่ขอให้ดีกันไวๆเลยนะ อย่าตึงกันนาน
    #5,453
    0
  3. #5433 คนเด๋อด๋า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 16:12
    สงสารพี่องศา ;—; ถ้าน้องไม่ชอบก็อย่าให้ความหวังพี่ทีมได้ไม๊ ;—; คนจีบมันก็มีแค่ใจอะ
    #5,433
    0
  4. #5432 Warawan1234 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 16:19
    สำหรับเรานะอ่านๆมาคือไม่ชอบที่พี่ศาเอาแต่ใจมาก แต่สุดท้ายน้องก็ตามใจอ่ะ คือเออเอาวะมันคือนิยายแต่คสพ.ของน้องกะพี่ศามันชัดเจนขึ้นทุกวันๆ พี่ศาอาจจะผิดที่รุกแรงจนน้องไม่ทันตั้งตัว และพี่ทีมก็เข้าไปในช่วงเวลาพอดิบพอดี จริงๆน้องก็ไม่ผิดหรอกนะเพราะพี่ศากับพี่ทีมเข้ามาจีบน้องเอง แต่น้องควรจะคิดหน่อยว่าทำแบบนี้มันเหมือนให้ความหวังเขาไปทั่วอ่ะ
    #5,432
    0
  5. #5424 space_NPW (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 16:44

    อ้ยยยย น้องงงงงงงงงง พี่อย่าโกรธน้องนานนะ

    #5,424
    0
  6. #5395 Nyoong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 21:15
    กอดดดดด กอดทั้งคู่เลย แงงง
    #5,395
    0
  7. #5378 Saguramio (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 10:31

    แง่งงงงงง
    #5,378
    0
  8. #5367 adobecs3 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:53
    แงงงง น้อนนนนน
    #5,367
    0
  9. #5353 Foxgo_O (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 13:38
    ดิวคือเพื่อนที่ดีสุดแล้ววว
    #5,353
    0
  10. #5305 1478Koko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:17
    น้องจะร้องงงงอล้วนะ
    #5,305
    0
  11. #5304 1478Koko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:17
    แงงงงง กลับมาหาน้องงงงง
    #5,304
    0
  12. #5244 Spices_smile (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 22:02
    น้องงงงงง
    #5,244
    0
  13. #5226 yuri_miko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 23:35
    เจ็บปวดจัง
    #5,226
    0
  14. #5213 เพราะรัก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 05:33

    ชอยคำสอนของ"ดิว'ที่มีต่อน้องชัญอ่ะ

    ..ช่วยให้เกียรติความรู้สึกของคนที่จีบ

    ...ทุกอย่างไม่ใช่จบลงด้วยคำขอโทษ

    ไรท์แต่งให้ดิวใช้คำพูดตักเตือนดีอ่ะรีดชอบ (เพื่อนแท้)...

    #5,213
    0
  15. #5207 soul_hyukjae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 15:16
    อิแมวรูปนี้น่ากลัว เลื่อนมาเจอ ตกใจเลย
    #5,207
    0
  16. #5183 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 19:21
    สงสารชัญญาแต่พี่องศาก็หนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน // โอ๋ๆทั้ง 2 เลยค่ะ
    #5,183
    0
  17. #5169 miemieYG (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 04:03
    อะไรก็ตามแต่ชอบพี่ศา พี่แกตรงไปตรงมาต่อความรู้สึก ถึงจะหงุดหงิดง่าย พี่แกยังรู้ที่จะไม่คุยกับคนรอบข้าง เพราะ รู้ว่าตัวเองจะระเบิดใส่ รุกมากครับ เพราะ ชอบมาก
    #5,169
    0
  18. #5166 enJoystick (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:50
    จะร้องไห้แล้วอ่าาาาาาาาาาา
    #5,166
    0
  19. #5119 jessickwua (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 00:55
    อ่านมาถึงตอนนี้เราไม่ค่อยชอบนิสัยพี่องศาเท่าไรเลย เป็นคนใจร้อนเอาแต่ใจ ขี้งอน และรุกน้องปุปปัปมากไม่ค่อยเป็นค่อยไป หวงน้องทั้งๆที่กำลังเริ่มจีบ กลับชอบพี่ทีมที่ดูไม่รุกแรงและเป็นวิธีจีบที่น่ารักดี :)
    #5,119
    0
  20. #5097 Bunny_Bunning (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 21:00
    สะใจ5555
    #5,097
    0
  21. #5091 เป็นคนไทย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 15:34
    เราว่าเรื่องนี้น้องผิดนะ

    น้องเหมือนให้ความหวังทีมเลยนะ แบบเขาให้ขนม ให้ของก็รับมา รู้ว่าน้องน่ะ ไม่คิดอะไร แต่อีกฝ่ายเขามีความหวังนะ แล้วน้องกับพี่ศาอ่ะ ความสัมพันธ์ในตอนนี้มันเหมือนคนไม่ได้จีบกันแล้วอ่ะ มันเป็นเหมือนคนที่เริ่มคุยกันอย่างจริงจัง และพร้อมที่จะพัฒนาไปเป็นคนรักอ่ะ ไม่แปลกหรอกที่พี่เขาจะเสียความรู้สึกน่ะ เป็นเรา เราก็เสียความรู้สึกอ่ะ ที่เขารับของคนอื่น ไม่ปฏิเสธไป แถมมีเรื่องแบบนี้มาไม่ยอมบอกเราอีก
    #5,091
    0
  22. #5026 elfeleves (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 09:07
    มองอีกมุม ปกติเราต้องบอกว่าใครมาจีบเราบ้าง กับคนที่กำลังจีบเราด้วยเหรอ?

    แล้วคนที่ตามจีบ จะงอนที่เค้าไม่บอกหรือโกรธและหาทางสกัดคู่แข่ง?
    #5,026
    0
  23. #5003 khunsom08 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 21:33
    เอาละ เสียความรู้สึกอ่ะเนอะ
    #5,003
    0
  24. #4972 Jibangrin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 19:57
    นว้องงง ลูกกกก
    #4,972
    0
  25. #4958 CallistoJpt (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:02
    ตอนนี้ดิวทำดีอ่ะ ชอบการเตือนเพื่อนของดิว
    #4,958
    0