[Exo] Father neighbor คุณพ่อข้างห้องที่รัก [KrisTao HunHan]

ตอนที่ 13 : [12] โอเซฮุนคือตัวมารชัดๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57

What the f*ck that going on!?

 

 

           =___=

.

.

          เทากรอกตามองไปทั่วห้องของตนอย่างเบื่อหน่ายเมื่อมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนั่งหัวโด่อยู่ในห้องของอย่างถือวิสาสะ แถมยังทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนเมื่อถูกเขาจ้องเสียอีก... จะใครเสียอีกล่ะ

 

          โอ เซฮุน กับ พวกบอร์ดี้การ์ดไซส์ใหญ่ที่ใส่ชุดดำจนมันฟิตเปรี๊ยะ

 

          โอ้ยย อยากเปิดเพลงแน่นอกดังๆ นมแน่นไปมั้ยล่ะพวกเอ็ง

 

          “ห้องนายสวยดีนะ”

          คนตัวสูงเอ่ยขึ้นกับเจ้าของห้อง โอเซฮุน มองตามแผ่นหลังบางของคนที่เขาพามาด้วย โดยที่เจ้าตัวกำลังคุยกับเด็กคนนั้นที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูก

          “แน่น๊อน” จื่อเทาไหวไหล่เขาพูดด้วยท่าทีสบายขึ้น เหมือนได้คุยกับเพื่อนเก่า...

          เสียดายที่จงอินของลากลับไปก่อนทั้งๆที่มันอยากจะเม้าธ์มอยต่อยหอยกับทั้งเขาและเซฮุน ติดอยู่ตรงที่ว่าภรรยาสุดรักสุดสวาทของมันเกิดอาการอยากกินอาหารญี่ปุ่นกะทันหัน แล้วคนติดเมียอย่างมันจะทำอะไร... นอกจากสปอยล์ /เบ้ปากเป็นรูปตูดหมา

          แอบเซอร์ไพร์สนิดๆที่เห็นว่าพี่ลู่หานมาด้วยทั้งๆที่ติดต่อไม่ได้มาหลายวัน...

 

          ที่แท้ก็อยู่ด้วยกันนี่เอง... ทั้งๆที่คนตัวเล็กปฏิเสธอีกคนเสมอนี่นะ?

 

          ดวงตาคมกริบของจื่อเทามองไปทางร่างเล็กของลู่หานที่ถูกไฮ่หลางลากไปมาในห้องนอน เขาอมยิ้มเล็กๆอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของลูกน้อยอีกครั้ง

 

          ตอนนี้ความสุขเดียวที่เขาพอจะให้กับไฮ่หลางได้ คงจะเป็นการที่ให้เด็กน้อยได้พบแม่...

 

          “แต่มันเล็กไปหน่อย แถมชั้นก็น้อย ทำไมถึงมีพวกคน คิดสั้นมาซื้ออยู่ล่ะเนี่ย”

          “ถึงชั้นมันจะน้อยแต่มันก็กว้าง จะบอกอะไรให้นะ ว่ามันกว้างกว่าห้องนอนบ้านนายอีก” จื่อเทาค่อยๆพูดอย่างใจเย็น... ทั้งๆที่ในใจกำลังปะทุครุกรุ่นไปด้วยไฟอารมณ์

          “แต่ห้องรับแขกบ้านฉันใหญ่กว่าเยอะ นายก็รู้หนิ แค่นี้มันขี้ๆ” ดวงตารีเรียวตวัดมองใบหน้าหวานคมคายของ อดีต เพื่อนรัก

          “ไอ้!” ร่างโปร่งทำท่าจะลุกขึ้นแต่ถูกมือหนาของบอร์ดี้การ์ดนมแน่นกดร่างของเขาให้นั่งลง... นึกว่าตัวใหญ่แล้วเขาใจยอมรึไง!?

 

          .... เออ ยอมก็ได้วะ

         

           เมื่อเซฮุนเห็นท่าทีขัดเคืองของจื่อเทาก็ได้แต่ยิ้มมุมปากแล้วเริ่มสานบทสนทนาต่อทันที

 

            “สบายดีงั้นสิ” เขามองแล้วส่งสายตาเยาะเย้ยมาทางอีกคน

            “สบายดีสุดๆเลยล่ะ พี่ลู่เขาดูแลกูดี๊ดี แถมลูกของเราก็น่ารัก หึ” จื่อเทายิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย

         หากนี่เป็นสงครามจื่อเทาคงเป็นแม่ทัพที่รู้จุดอ่อนของอีกคนมากที่สุด จุดอ่อนไหวของเซฮุนก็แค่เรื่องเดียวเท่านั้น แค่เรื่องของลู่หานนั่นแหละที่พอจะยั่วโมโหคนตรงหน้าได้...

 

          “ไฮ่หลางเป็นลูกของฉัน... จื่อเทา ทำไมฉันจะไม่รู้” คนถูกเอ่ยนามยิ้มเยาะ แม้ในใจจะแอบหวั่นวิตกไปแล้ว

          “อย่ามั่นใจในตัวเองมากไปหน่อยเลย... คืนนั้นนายก็เห็น ว่าฉันกับพี่ลู่น่ะ”

          “หุบปาก! ถ้านายยังไม่อยากถูกจับโยนออกจากห้องของตัวเอง”

 

Father Neighbor

 

             หลังจากที่จิตรกรเจ้าของห้อง 2001 ก้าวขาออกมาจากคอนโดใจกลางเมืองด้วยอารมณ์สุขปริ่มอิ่มใจสบายอุรา... ลั้ล ลั้ล ลัล ลา ลา ลั้ล ลั้ล ลั้ล ลั้ล ลา /โคฟเป็นหนูเล็กบลูเบอร์รี่ing  -W-  เขาก็จัดการโบกแท็กซี่เพื่อตรงดิ่งไปที่แกลลอรี่ของตนเองในย่านจงโนทันที

             “เอ๊ะ ทำไมคนเยอะจังวะ”  คิ้วหนาบนใบหน้าหล่อเหลาหมวดเป็นปมแน่น เมื่อเห็นกลุ่มชายชุดดำราว 4-5 คน ล้อมรอบคนสองคนเอาไว้ คนหนึ่งรูปร่างสูงกำลังดีผมสีบลอนด์สีเดียวกันกับของเขาถูกจัดแต่งทรงไว้อย่างเรียบร้อย ต้องยิ้มเยาะทันทีเมื่อคิดในใจว่าไม่มีใครทำผมสีบลอนด์ได้หล่อเท่าและดูดีเหมือนเขาอีกแล้ว

            ทำไมน่ะเหรอ?

            ก็เพราะเขาหล่อที่สุดในโซลละ พรูดดดด /เสยผม

            แต่เมื่อสังเกตอีกครั้งในอ้อมแขนของอีกคน คือร่างบางของคนที่เขาเพิ่งเคยพบไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เหมือนจะเป็น...

          “นั่นมันคุณลู่หานนี่!”  แล้วทำไมแม่ของเด็กคนนั้นถึงมาอยู่กับผู้ชายคนนี้ แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมากับแม่ของเด็กคนนั้น คิดไปก็ชักงงๆเอง

         แล้วจื่อเทาล่ะ! เทาเทาเอ๋อร์คนดีของฟานเกอจะรู้รึยัง เมื่อวานยาหยีของเขายังวิตกกับเรื่องพวกนี้อยู่เลย... แต่ก็นะ... เมื่อวานถึงมันจะบังเอิญ...

 

         แต่ปากของจื่อเทาก็หวานจริงๆนั่นแหละ ฮิ

 

         นอกเรื่องมั้ยล่ะมึง... อี้ฟานตัดสินใจลงจากแท็กซี่แล้วสังเกตกลุ่มคนที่มาพร้อมกับลู่หานตรงดิ่งไปยังลิฟต์ทันที ลิฟต์ก็แค่นั้น มันจะอัดกันไปได้ยังไง๊

 

          “อ่าว พอดีว่ะเห้ย!”  จิตรกรผู้ลืมแพลนงานวันนี้สบถอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นกลุ่มคนอัดกันเข้าไปในลิฟท์ได้พอดิบพอดี

           ขายาวในกางเกงแสล็กรัดรูปก้าวฉับๆจะขึ้นลิฟต์ตามคนพวกนั้นไป แต่ถูกชายชุดดำคนหนึ่งข้ามไว้ และส่งสัญญาณด้วยสายตาหลังกรอบแว่นที่เล่นเอาอี้ฟานเองถึงกับสะดุ้งเฮือก

            “ขึ้นบันได...” ชายชุดดำกล่าว

            “ห้ะ!

            “ฉันบอกให้นายขึ้นบันได คุณชายโอกับคุณนายยังขึ้นไม่ถึงเป้าหมาย ยังไม่สามารถอนุญาตให้บุคคลภายนอกหรือใครก็ตามขึ้นลิฟต์คู่”

           ชายชุดดำพูดเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ อี้ฟานเหยียดยิ้มอย่างหมั่นไส้ ทำไมเขาต้องสนใจ ไอ้โอนั่น เขาไม่สนใจหรอกนะ! เขารู้แค่ว่าเขาต้องไปหาจื่อเทา! ต้องไปบอกว่าลู่หานมากับไอ้โอนั่น!... เอ๊ะ มันโอ ไม่โอวะ

          เออ ช่างเถอะ

           “รู้สึกว่าที่พูดนั่นจะไม่ได้ขอร้องนะ แต่นี่เป็นคำสั่ง ขึ้นบันไดซะ ถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว” ร่างสูงของอี้ฟานถอดแว่นกันแดดแล้วเสียบไว้ที่ปกคออย่างอารมณ์เสีย เดินกระทืบเท้าปึงปังตรงไปเปิดประตูบันไดหนีไฟที่อยู่ถัดไปจากลิฟต์พอตัว...

 

           พอตัวหรอ!? ลานจอดรถนี่พอตัวมากสินะ ตัวอะไร ก๊อซซิล่าว่างั้น!!!

 

         “ไอ้เวรเอ้ย! แล้ว 20ชั้นนี่นะ ขาลากพอดี เทาจ๋ารอเกอก่อน”

          อี้ฟานมองบันไดขั้นกว้างด้วยความท้อแท้ เขารู้ดีว่าเวลาลงบันไดขั้นกว้างจะมีประสิทธิผลมากขึ้นเมื่อใช้ในการหนีไฟจริงๆ เพราะขั้นกว้างๆนี่มันทำให้ชะลอความเหนื่อยและดีกว่าขั้นถี่ๆมาก วิศวกรออกแบบได้ตรงตามกฎหมายบัญญัติเป๊ะ...  

         มันใช่เวลามาวิเคราะห์มั้ยเล่า!

   

         ชายร่างสูงเดินตรงรี่ไปขึ้นบันได ดวงตาสีเปลือกไม้เริ่มฉายแววจริงจังตั้งแต่รองเท้าคู่แพงแตะบันไดชั้นแรก... เดินก้าวไปไม่นานก็ขึ้นถึงชั้นสิบ เริ่มรู้สึกหนักอึ้งที่น่องขาเมื่อถึงชั้นสิบห้า ไอ้แรงโน้มถ่วงนี่มันจะมีมาทำไมเยอะแยะวะ ... เหนื่อยโว้ยยย อยากจะพกเสื่อผืนหมอนใบแล้วปูนอนตรงนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด

          ในตอนนี้เขาเพิ่งตระหนักในสโลแกนคนขายประกันที่เคยตื้อเขาว่า สุขภาพสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด!’ ถ้าผ่านช่วงนี้ไปแล้ว ฉันจะลดน้ำหนัก จะฟิตกล้ามหน้าท้อง จะวิ่งทุกเช้า จะไม่ตื่นสาย และที่สำคัญ...

          ฟานเกอจะเป็นแฟนกับเทาเทาเอ๋อร์ให้ได้!

 

          “ถึงแล้วโว้ยยยยย พฮรือออ ขาของฉัน” น้ำตาจะไหล ในที่สุดไอ้ขายาวๆที่เริ่มมีไขมันประปรายมันก็พาผมมาถึงชั้นที่ยี่สิบจนได้ มือที่เคยจับพู่กันยามนี้ผลักประตูหนาออก ในชั้นยี่สิบที่ถูกปูพรมสีแดงกำมะหยี่ มีเพียงห้องสองที่กว้างไปทั้งชั้นเท่านั้น

          อี้ฟานหอบหายใจหนักแล้วตวัดสายตามองไปยังหน้าห้องที่เขาเพิ่งเดินจากมาได้ไม่ถึง 20นาที “ฮึ่ย นั่นมันพวกเดียวกับไอ้คนข้างล่างป้าววะ” นัยน์ตาสีเปลือกไม้สะท้อนภาพชายชุดดำคนหนึ่งกำลังยืนจังก้าเฝ้าหน้าห้องของจื่อเทาไว้

          ไอ้คนพวกนี้มันเป็นแพลงต้อนหรือไง ทำไมถึงได้แต่งตัวเหมือนกันขนาดนี้ มันต้องแบ่งเซลล์ได้แน่ๆ =___= วิชาชีวะที่เรียนมาเมื่อม.ปลายนี่มันขลังจริงๆ

 

          ตุบ พลั่กก

 

          เสียงดังโวยวายมาจากห้องตรงข้ามของเขา จิตรกรที่ลืมงานของตนไปเสียสนิทก้าวขาที่แสนจะล้าของตนไปที่จุดเกิดเหตุ ร่างของชายชุดดำเดินตรงเข้าไปในห้องเช่นกัน สบโอกาสแล้วที่เขาจะได้ไปบอกจื่อเทา... ถึงแม้มันจะไม่ค่อยทันเท่าไหร่ก็เถอะ

 

          อี้ฟานเบิกตากว้างเมื่อภาพที่เห็นยามนี้คือจื่อเทาโดนคนแปลกหน้ากระชากคอเสื้อ หว่ายยย อะไรเนี่ย! แล้วดูยาหยีสิ หลับตาปี๋เลย

 

          “หยุดเลยนะ ไอ้แสกกลาง!” เสียงทุ้มตะโกนลั่น

 

          “เกอมาทำอะไร ไหนบอกว่าจะไปแกลอรี่!?”

          “เกอต้องถามมากกว่าว่าไอ้คนพวกนี้มันมาได้ยังไง” คนตัวสูงเดินเข้ามาผลักเซฮุนที่กำลังเงื้อหมัดเสียเต็มวงแขน คนถูกผลักมองอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ แล้ววาดแขนเป็นท่าทีห้ามปรามไม่ให้ผู้ติดตามของตนก่อการไม่เข้าเรื่อง

 

          “นายจะทำอะไรจื่อเทาไม่ทราบ!” ลู่หานที่เพิ่งกล่อมลูกน้อยให้หลับไปเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด... เขาไม่ควรพาเซฮุนมาที่นี่จริงๆ

 

          แต่นี่ก็เป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาออกมาจากบ้านหลังนั้น

          และมีจื่อเทาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ปกป้องเขาได้

 

          ร่างเล็กก้มหัวให้กับอี้ฟานเล็กน้อยเป็นเชิงทักทายแล้วเดินตรงเข้าไปเผชิญหน้ากับคนที่พาเขามาที่นี่...

          “หายคิดถึงลูกแล้วใช่ไหม? กลับกันได้แล้ว” เซฮุนเอ่ยเสียงเรียบ

 

          “ฉันจะไม่กลับไปไหนทั้งนั้นโอเซฮุน และขอบใจมากที่พามาส่งบ้าน”

.

.

.

          








ทอล์ก : ภาษานี่ต้องขัดเกลาเลย... อย่างฝืดอะรู้ตัว 55555 ต้องขอบคุณที่รอนะคะ ปริ่มอะ ไม่ว่าจะมีคนอ่านหรือไม่ คนเขียนคนนี้ก็จะทำมันให้จบค่่ะ /อารมณืยิ่งใหญ่มาก พฮรือออ พูดได้แค่ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ จะไม่ทำให้ผิดหวัง คริสเทาจงเจริญญญ เฮ! 
              เมื่อไหร่ฟิคเรามันจะยาวบ้าง นี่ก็ถามตัวเองนะ ถถถถถถถถถ มาสั้นๆแต่รักทุกคนน มันเกี่ยวมะ

ทวง จิก? พูดคุยกันได้ที่ @Riummiimeriem อยากมีแฮชแท็กบ้าง #คุณพ่อข้างห้อง ตามชื่อฟิคกากๆของเราเลย 555555 เยิ้ฟนะะ 

          


          /มาแก้คำผิดที่เยอะจนสามารถต้มกินได้เจ้าค่ะ... 


122 ความคิดเห็น

  1. #104 Jinnypop5711 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 21:32
    ฮุนนนนนนนนนนี้แบบ....=*=
    #104
    0
  2. #103 rikear_lope (@bill-lion) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 06:17
    ตลกอี้ฟานสุดติ่งอ่ะนี่บอกเลย เดินขาลากไปชั้นยี่สิบ รู้ค่ะว่าเป็นห่วงเทาแต่ทำแบบนี้ดูโง่ไปเลยค่ะอี้ฟานเกอออ
    ลู่ฮานหับเซฮุนมันเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว หวังว่าเรียมจะมาต่อโดยไว
    #103
    0
  3. #102 Vashpurl (@muk18842) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 01:13
    โห นี่วิ่งขึ้นทำไม20ชั้น รอลิฟฬ์รอบต่อไปเร็วกว่ามั้ยเกอออ 555555
    #102
    0
  4. #101 BE BRAVE (@deeeep) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 00:36
    ขุ่นพระเอกยังคนคอนเซ็ปหล่อและตลกด้วยเฟอเฟ็คข่า 55555555555555555 โอเซฮุนอำนาจบาดใหญ่เจร้ง นางพูดแบบนี้ได้ไงวะ ฟวยเอ้ย กากว่ะ เมียคนเดียวยังแพ้ วรั้ยยยย
    #101
    0
  5. #100 cho g.r. (@jinnypop5711) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 23:25
    รออออออออออออ

    #100
    0