[ONE PIECE] Beauty and tne Beast

ตอนที่ 4 : CHASE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 พ.ค. 60

Chase

[LAW]

        "น่าเบื่อ"ผมเดินอย่างเชื่องช้า เพราะต้องแต่เริ่มเกมส์ก็ผ่านมาสามสิบนาทีแล้ว ไม่เห็นจะเจอใครสักคน หลังจากที่แยกกันตรงเวทีทุกคนก็ออกไปตามล่าพวกเจ้าหญิง จะมีก็แต่เขาแค่เดินอย่างสบายๆไม่รีบร้อน เพราะจริงๆก็ไม่ได้อยากเล่นอยู่แล้ว หาที่นอนสบายๆน่าจะดีกว่า

            ผมตัดสินใจเดินไปนั่งลงพิงหลังกับต้นไม้ขนาดกลาง ตั้งใจจะนอนหลับพักผ่อนเอาแรงสักหน่อย แต่นั่งได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีเสียงดัง ตูม! พร้อมเศษซากต้นไม้ปลิวกระเด่นมาตามแรงลม ผมถอนหายใจ กะจะนนพักสักหน่อย ดันมาเจอการต่อสู้ซะนี่ แล้วใครสู้กับใครกันล่ะ

            "ยัยตัวแสบ! บังอาจนัก!!"เสียงของคิดดังออกมา ทำให้ผมรู้แล้วว่าเจ้าตัวรบกวนเวลานอนของผมคือใคร สิ้นเสียงก็มีร่างหญิงสาววิ่งออกมาแล้วหันหน้าไปตั้งท่าพร้อมสู้กับคิด ที่มือขวาของคิดเป็นเหล็กหลายชนิดมารวมกันขนาดใหญ่พอๆกับเกียร์สามของคุณหมวกฟาง นี่มันกะจะฆ่าอีกฝ่ายเลยรึไงถึงใช้ท่านี้ ผมหันไปมองหญิงสาวผู้โชคร้ายที่ต้องมาสู้กับมันแล้วก็ยิ่งตกใจ

            นิโค โรบิน! ถึงแม้ว่าเราทุกคนที่รวมเกมส์จะใส่หน้ากากปิดบังตัวตนแต่ว่าทั้งสองฝั่งก็จะรู้ว่าพวกของตัวเองมีใครบ้าง แต่จะไม่รู้ของอีกฝั่งเท่านั้น ทำไมผมถึงรู้ว่าเป็นเธอน่ะเหรอ สำหรับผมแค่หน้ากากอันเดียวกับการแต่งตัวที่แปลกไปเล็กน้อยไม่สามารถตบตาผมได้หรอก ผมมองทั้งสองสู้กัน ร่างกายทั้งคู่เปียกไปด้วยน้ำ ท่าทางจะสู้กันมาสักพัก เพราะสีหน้าของโรบินดูซีดมากขึ้นทุกที

           วิ้งงงงง

           "เห้ย! หายไปไหนแล้ววะ"คิดมองซ้ายมองขวาเมื่อจู่ๆหญิงสาวตรงหน้าก็หาย พลั้นสายตาก็หันมาเจอกับเขาี่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ไม่ขยับไปไหน

           "อ้าวนี่แกอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร"

           "สักพัก แปปๆก็เจอเหยื่อเลยนะคุณยูสทัส"ผมลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที คิดก็ได้แค่ยืนมองก็จะออกตัววิ่งตามหา เหยื่อ ที่หลุดหนีไปอีกครั้ง

           เธอไปไหนได้ไม่ไกลหรอกในสภาพแบบนั้น นิโค โรบิน


[LAW]



[ROBIN]

          ตอนนี้ทุกคนจะเป็นยังไงกันบ้างนะ นี่ก็ผ่านมาสักพักหลังจากเริ่มเกมส์ อสูรคงออกไล่ล่าแล้วล่ะ

           ตึก ตึก ตึก

             นั้นเสียงอะไรน่ะ หรือว่าจะหูฟาด ถึงจะหูฟาดหรือไม่ยังไงก็เตรียมพร้อมไว้ก่อนก็น่าจะปลอดภัยกว่า ฉันลุกขึ้นถอยหลังจนชนกำแพง เสียงฝีเท้าดังมากขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นหายไป? ฉันไม่ได้ยินแล้วจริงๆ ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังได้ยินอยู่เลย หรือว่าจะหูฟาด ทันทีที่ฉันกำลังคิดหาต้นเหตุเสียงฝีเท้าเมื่อ มันทำให้ฉันไม่รู้สึกตัวเลยว่า เขา ใกล้เข้ามาจนกระทัง

            "ไง คุณเจ้าหญิง" เฮือก! ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นอสูรร่างกายกำยำดูสมส่วน เขามีผมสีแดงริมฝีปากสีแดงยิ้มเล็กน้อยเมื่อมองมาที่เธอ เมื่อตั้งสติได้โรบินก็รีบยกมือไว้ที่หน้าอกสวย เพื่อจะใช้พลังพิเศษ แต่ฉันช้ากว่าอสูรตรงหน้าไปนิดเดียว เป็นนิวเดียวที่ผิดพลาดมากจริงๆ อสูรเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างเร็วแล้วรวบมือสองข้างของฉันไว้เหนือหัว ก่อนจะยืนหน้ามาใกล้ๆ

            "จับได้แล้ว" อสูรยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ

            "เก่งจริงๆเลยนะ ที่หาเจอได้เร็วขนาดนี้" เวลาไม่ถึงครั่งชม.ก็เจอเธอได้แล้วนี่ไม่ธรรมดาเลยจริง

            "ขอบใจ สาวงาม เธอชื่ออะไรล่ะ"

            "ถ้าอยากรู้คุณก็บอกของคุณมาก่อนสิ" เรื่องอะไรจะยอมบอกล่ะ

            "ปากเก่งจริงๆ แบบนี้แหละที่ฉันชอบ ยูสทัส คิด" โรบินเบิกตากว้างอย่างตกใจ กัปตันคิดคนนั้นเหรอ แล้วแบบนี้ฉันจะเอาตัวรอดยังไงดี!

            "เอ้า ชื่อเธอ" เขาเร่งคำตอบพร้อมๆกับเพิ่มแรงกดที่ข้อมากขึ้น

            "ฉันนึกชื่อตัวเองไม่ออกน่ะ" ฉันส่งยิ้มกลับคือไป

            "เหรอ งั้น...คงต้องใช้ความรุนแรงแล้วมั้ง!" มือของคิดอีกข้างยกขึ้นมาบีบใบหน้าสวยอย่างแรง ฉันยังคงยิ้มแม้ว่าฉันจะเจ็บแต่มากกว่านี้ฉันก็แค่โดนมาแล้ว

            "หมั่นไส้ไอ้รอยยิ้มจอมปลอมนั้นจริงๆ!"คิดตะวาดเสียงดัง ก่อนเขาจะก้มลงไปประกบริมฝีปากกับฉันอย่างรวดเร็ว ฉันตกใจมาก แต่ยังไงฉันก็ยังมีสติอยู่ไม่ยอมเปิดปากให้เขาเข้ามาได้ และดูเหมือนเขาจะเริ่มหมดความอดทนกับฉันแล้วเขาจึงพลักออกจากริมฝีปากฉันเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอม

            "น่าสนใจจริงๆ เธอเป็นใครกันแน่" เขามองไปทั่วใบหน้าของฉัน 

            "อย่าหวังว่าจะขโมยจูบกันได้ง่ายเลย" พูดจบฉันก็รีบออกแรงดึงข้อมือให้หลุดจากการจับกุมของเขา ก่อนจะออกแรงพลักเขาตกน้ำไปพร้อมๆกับตัวเอง ทันทีที่อยู่ใต้น้ำ ันรีบสร้างร่างแยกของตัวเองก่อนจะให้ร่างแยกนั้นวิ่งหนีไปบนบก คิดเองก็ไม่ได้รับรู้ว่านั้นเป็นตัวปลอบก็รีบแหวกว่ายตามไป ผ่านไปสักพักเมื่อเสียงเงียบไปแล้วฉันจึงรีบขึ้นมาสูดอากาศหายใจทันที ก่อนจะเดินลุยน้ำแล้วรีบวิ่งออกไปจากที่น้ำตกแห่งนี้

            "ดีจริงๆที่รอดมาได้ ทำไมเขาถึงหาฉันเจอนะ"ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพราะยังไม่ค่อยมีแรงถึงแม้จะไม่ใช่น้ำทะเลแต่ถ้าออกแรงมากแถวยังแอบใต้น้ำเป็นนาทีก็ทำเอาหมดแรงได้เหมือนกัน ฉันกำชายกระโปรงที่ยาวลากพื้นเพื่อสะดวกต่อการเดิน ส่วนรองเท้าฉันก็ถือไว้แล้วรีบเดินต่อ ถ้ามั่วแต่ห่วงสวยล่ะก็หนีไม่รอดแน่

            ฉันไม่รู้ว่าเดินมาได้นานเท่าไร เมื่อมองรอบๆก็พบแต่ป่ากับป่า พักสักหน่อยก็ดี ฉันค่อยพยุงร่างกายตัวเองไปนั่งที่โคนต้นไม้ แต่เดินไปได้ก้าวเดียวฉันก็รู้สึกจี้ดๆที่เท้า ไปเหยียบอะไรเขาอีกล่ะ ชั่งเถอะตอนนี้ฉันต้องการนั่งพักไม่มีเวลาไปนใจเรื่องเล็กน้อย ร่างบางนั่งลงที่โคนต้นไม้ก่อนที่จะรู้สึกง่วงนอนอย่างประหลาด ทั้งๆที่ฉันแค่เหนื่อยไม่ได้ง่วงนอนแท้ๆ มันอะไรกันไอ้ความรู้สึกเบาสบายนี่.......ก่อนที่โลกจะดับมืดไป

           มุมหนึ่งของต้นไม้ไม่ห่างไกล มีบุคคลยกยิ้มเมื่อเห็นว่าเป็นไปตามแผน

[ROBIN]



[KID]

         ทันทีที่เกมส์ได้เริ่มต้น ผมก็ออกตัววิ่งตามหายัยเจ้าหญิงทั้งหลายทันที ผมรู้สึกสนุกเพราะว่าผมได้เป็นผู้ล่า มันเป็นอะไรที่ท้าทายเลือดในกายอย่างดีเลยล่ะ เอาล่ะจะเจอใครก่อนน้า

         ซ่า ซ่า!

           น้ำ? ผมเดินตามเสียงน้ำที่ได้ยิน พอเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นเสียงก็ยิ่งดังมากขึ้นก่อนจะพบน้ำตกขนาดกลาง มองไปรอบๆก็ไม่เจอสิ่งผิดปกติอะไร แต่เมื่อผมมองที่พื้นกลับเจอรอยเท้าส้นสูงเป็นทางยาวก่อนจะหายไปตรงหินก้อนใหญ่ อ่า เจ้าหญิงคงอยู่แถวๆนี้สิ น่าตื่นเต้นจังเลย ผมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับความโชคดีของตัวเองที่ใช้เวลาไม่น่าก็เจอเหยื่อน้อยวะแล้ว จะเป็นใครกันน้า จะใช่นางเงือกรึเปล่า เดี๋ยวก็รู้กัน

           ผมเดินตามรอยเท้าแล้วกระโดดข้ามก้อนหินนั้นแล้วก็พบข้อนไม้ยาวหายไปหลังน้ำตก คงอยู่ด้านหลังนี้สินะ ผมก้าวเท้าเดิรอย่างไม่รีบเร่ง แต่ดูเหมือนจะเดินเสียงดังไปหน่อย ยัยเจ้าหญิงคงจะรู้สึกตัวแล้วล่ะ ผมได้ยินเสียงขยับเบาๆจากด้านใน ผมเลยค่อยๆเดินให้เบาที่สุดก่อนจะพบกับ เจ้าหญิงหิมะ แอบเซ็งนิดๆหวังว่าจะเป็นนางเงือกซะอีก เอาเถอะยังไงก็ เจอตัวแล้ว

            "ไง คุณเจ้าหญิง" เธอสะดุงสุดตัวกับการปรากฏตัวของผม และดูท่าสมองเธอจำทำงานได้ไว้ แค่เห็นศัตรูเธอก็ตั้งท่าพร้อมสู้ทันที แต่ใครจะปล่อยให้ทำแบบนั้นกันล่ะ ผมอาศัยความได้เปรียบทางร่างกายเข้าไปล็อคข้อมือของเธอทันที ดูท่าแล้วมือนั้นน่าจะเป็นอาวุธแน่ๆไม่งั้นไม่รีบยกมือขึ้นมาหรอก เธอมีสีหน้าตกใจถึงแม้จะเราทั้งคู่จะมีหน้ากากปิดบังอยู่ก็ตาม แค่ดูจากดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นริมฝีปากอ้าออกนิดหน่อยก็รู้แล้ว ผมยืนหน้าเข้าไปไกลๆเพื่อจะดูว่าเธอเป็นใคร แต่ผมก็ยังดูไม่ออก

            ดูจากลักษณะท่าทางการพูดคุยแล้วดุเป็นคนผ่านโลกมาเยอะพอตัว แถมยังปากเก่งไม่ดูสภาพของตัวเองอีกด้วย กล้าท้าทายฉันคนนี้อีกต่างหาก น่าสนใจ น่าสนใจจริง ผมเลียริมฝีปากตัวเองอย่างชอบใจในตัวของผู้หญิงคนนี้ ถึงแม้จะโดนใช้ความรุ่นแรงก็ยังคงยิ้ม มันทำให้ผมหมั่นไส้ ถ้าเจอแบบนี้เธอยังจะยิ้มออกอยู่ไหม!

            ผมก้มลงไปประกอบริมฝีปากกับเธอทันที เธอตกใจจนเกือบจะอ้าปากออกแต่ก็กลับปิดปากไว้ทัน นั้นทำให้ผมหงุดหงิดเล็กน้อย ผมพยายามออกแรงบีบที่ใบหน้าเพื่อให้เธออ้าปากออกซะ แต่เธอก็ดื้อเพ็งไม่ยอม ผมพยายามไล่ตอนเธอให้จนมุม แต่มันกลับกลายเป็นผมที่จนมุมซะเองเมื่อเธอไม่ยอมเปิดปากเท่านั้นไม่พอเธอยังปิดปากแน่มากขึ้นไปอีก ผมเลยพลักออกจากริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้นอย่างเสียดายที่ไม่ได้จูบแบบร้อนแรงอย่างที่หวัง ผมสำเร็วใบหน้าสวยของเธอ มันมีแรงดึงดูดบางอย่าง ทำให้ผมเผลอผ่อนแรงที่กักกุมข้อมือเธอไว้อย่างลืมตัว

               "อย่าหวังว่าจะขโมยจูบกันได้ง่ายเลย" สิ้นเสียงนั้นเธอก็พลักผมจนตกลงไปในน้ำตกอย่างแรงตามด้วยตัวเธอเองที่หล่นมากับผม ดูท่าเธอจะโกรธจากสิ่งที่ผมทำไปแฮะ น่าสนใจจริงๆ

              ตูม!!

              ร่างกายผมประทะกับผิมน้ำอย่างแรง ทำเอาผมมึนไปช่วงนึง พอผมขึ้นมาผิวน้ำก็เห็นยัยตัวแสบวิ่งหนีเข้าป่าไปแล้ว ไม่รอช้าผมรีบพาร่างกำยำของตัวเองออกตามล่าเธอทันที ผมตัดสินใจไว้แล้วนี่นะ ว่าถ้าเจอใครคนแรก ผมจะตามไล่ล่าจนวันสุดท้าย

              ระหว่างทางยัยล้านั้นแทบจะไม่ต่อสู้เลยเอาแต่หลบซ้ายหลบขวา จนผมโมโหเลยเผลอเอาจริงขึ้นมา แต่เธอก็ยังคงนิ่งเฉย จนในที่สุดผมก้ได้รู้ว่า ที่ผมไล่สู้อยู่นั้น คือตัวปลอม! แสบจริงๆนะ ถ้าเจออีกครั้งจะไม่หยุดแค่จูบแน่!!


[KID]


[ZORO]

              "โว้ยย! นี่มันเขาวงกตรึไงวะเนี่ยย เดินวนมาที่เดิมรอบที่สามแล้วนะเฟ้ย!!" ผมตะโกนอย่างหงุดหงิด เดินไปก็กลับมาที่เดิมอยู่นั้นแหละแล้วแบบนี้จะตามหายัยพวกผู้หญิงเจอมั้ยเนี่ย ยิ่งคิดก้ยิ่งหงุดหงิด

             ฉัวะ!!

               ฟันต้นไม้ระบายอารมณ์แม่ง

                "กรี๊ดดดด!! ไอ้บ้าหัวเขียววว!!!"

                "อั๊ค!" จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงร้องกรี้ด จากนั้นก็มีอะไรก็ไม่รู้หล่นลงมาทับตัวผม ผมที่ไม่ทันตั้งตัวก็ล้มหน้าถิ่มพื้นทันที มันจุกนะเฟ้ย อะไรกันวะเนี่ย

                "ช้างหล่นลงมารึไงวะ"

                "ช้างบ้านนายสิยะ! อยู่ดีๆก็มาตัดต้นไม้เฉยเลยไอ้เจ้าทึ่ม!"เสียงผู้หญิงบ่นแว๊ดๆอยู่บนหลังผมนี่รู้สึกเหมือนเคยได้ยินมาจากที่ไหน

                "จะช้างหรืออะไรก็แล้วแต่รีบลุกได้แล้ว มันหนัก!"ยัยนั้นก็รีบลุกขึ้นตามที่ผมสั่ง ผมก็ลุกตามก่อนจะปัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย อ้าวยัยนี่คือเจ้าหญิงนี่ งั้นก็เสร็จฉันล่ะ ผมเตรียมจะชักดาบออกมา แต่ถ้าไม่ทันไรก็มีอะไรผ่านตัวผมไปทันใดนั้นเอง ผมก็รู้สึกอยากตายขึ้นมาเสียดื้อๆ รู้สึกหมดหวังในการใช้ชีวิตต่อไป มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!

                "ผมขอโทษที่เกิดมา ชีวิตผมมันดำยิ่งกว่าแมลงสาบ ผมมันสมควรตายย!" นี่ผมพูดบ้าอะไรออกไป! อ๊ากกกก

                "ฮิๆๆๆ ลาก่อนล่ะเจ้าหัวเขียว จนสำนึกผิดต่อไปแบบนั้นสักพักเถอะนะ" ร่างบางรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที อย่าให้เจอกันอีกครั้งนะ จะฟันให้ขาดเลย!

                "ฉันอยากเกิดเป็นแมลงสาบ"อ๊ากกกกกก!!


 [ZORO]       



ตอนนี้มีฉากหวานเล็กๆน้อย ไรท์ยังไม่ยอมให้โรบินเสียจูบง่ายๆหรอก เราเป็นคนแต่งฉากหวานๆไม่ค่อยเก่ง แต่จะพยายามแต่งออกมาให้ดีและมากที่สุดค่ะ ใครจิ้นโรบินโซโลไม่ต้องห่วงได้จิ้นกันแน่ แต่แค่ไม่ใช่ตอนนี้ โฮ๊ะๆๆๆ เรื่องนี้ไม่เน้นต่อสู้นะคะ อาจจะมีบางแต่ไรท?จะพยายามตัดออกไปเพราะจะเน้นไปที่ความรักมมากกว่า ไม่งั้นมันก็เป็นนิยายต่อสู้น่ะสิ5555 เจอกันตอนหน้าค่ะ 


ปล.ตอนนี้โรงเรียนจะเปิดแล้วจ้าาา อัพตามมีตามเกิดเนอะ ถถถถถ พอดีไรท์ไม่ได้แต่งนิยายอย่างเดียว ไรท์ชอบวาดรูปด้วยค่ะ เลยจะมาแต่งให้ช้า ขออภัยเน้ออ  คำผิดเดี๋ยวมาแก้ไขให้นะคะ  ขอตัวไปวาดรูปก่อนนน  
                 
            

          


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #26 ฮรุกกก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 10:29

    จิ้นทุกคู่ที่มีโรบิ้น555

    #26
    0
  2. #12 ซาโอะจัง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 23:20
    ไม่อยากให้โซโลยุ่งกับเพโรน่าเลย อะ -*-
    #12
    0