VAMPIRE xxx WHITE RABBIT(TAOHO)

ตอนที่ 1 : My life means something since I found you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59

My life means something since I found you
 
เหมียว หง่าว
 
ผมมีชีวิตยืนยาวหลายร้อยปี
วันเวลาผ่านไป ทุกสิ่งอย่างก็เปลี่ยนไป
แต่ที่ผมจำได้ไม่เคยลืม
คือรอยยิ้มที่ผมไม่มีวันลืม
 
     ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ซึ่งมีผมและผู้ชายอีกสิบคนที่อยู่ในห้องนี้กับผม ตอนนี้ทุกคนในห้องเริ่มพูดคุยกันบ้างแล้ว จะมีอยู่แค่สามสี่คนเท่านั้นที่ยังคงนั่งเงียบและหนึ่งในนั้นก็คือผม ผมน่าจะคิดให้ดีก่อนจะมาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่สร้างความสัมพันธ์กับใครแล้วๆเพราะรู้ว่าคนที่ต้องเจ็บก็คือตัวเขาเอง
      แต่ส่วนลึกในจิตของผม มันเรียกร้องว่า เขาอยากมีเพื่อน ถึงแม้ว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าผมอาจจะต้องมองดูพวกเขาเล่านั้นตายไปก็ตาม แต่ผมเองก็อยากจะลองเสี่ยง เสี่ยงอีกสักครั้งหนึ่งเท่านั้น
 
      แอ๊ดดดดด
 
      เสียงประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากผู้คนในห้องได้เป็นอย่างดี ยกเว้นฮวางจื่อเทา ที่ตอนนี้ยังคงก้มหน้ามือมือของตัวเองอยู่ไม่สนใจใครทั้งนั้น อ่า คิดผิดหรือคิดถูกกัน ที่มาเดบิวต์น่ะ สิ่งมีชีวิตอย่างเขาน่าจะเจียมตัวว่าอะไรควญทำอะไรไม่ควญทำ ถอนตัวตอนนี้ทันมั้ยนะ
     จู่ๆเขาก็เกิดอาการปอดแหกขึ้นมาซะงั้น ซึ่งตัวเขารู้ดีว่าทำไมตัวเองถึงอยากถอนตัว เสียงพูดคุยค่อยๆเงียบลงจนอดไม่ได้ที่เขาจะแอบเงยหน้าขึ้นไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น
      "สวัสดีทุกคน........เป็น............................พี่น้องที่รักกัน............ยินดีตอนรับสู่exo" ภาษาเกาหลีที่พ้นออกมากอยากรวดเร็วทำเอาผมฟังแทบไม่รู้เรื่อง รู้ตัวอีกทีผู้ชายตัวขาวๆก็บอกขอบคุณซะแล้ว
     "ฟังภาษาเขาก็ไม่ค่อยจะออก หน้าตาก็ธรรมดา แถมยังเป็นตัวประหลาดอีก ถอนตัวดีกว่า" เทาพูดออกมาเป็นภาษาจีนคนเดียวเบาๆ ถึงแม้ว่าเป็นเวลาหลายสิบปีที่เขาพยายามจะสร้ามความสัมพันธ์กับเพื่อนมนุษย์อีกครั้ง แต่มันก็ไม่เคยสำเร็จ เพราะเขาไม่กล้าพอ แต่ครั้งนี้เขาคิดว่าตัวเองคงพยายามเต็มที่แล้ว เขาคงมาได้แค่นี้จริงๆนั้นแหละ คำว่าเพื่อนหรือความรัก สำหรับแวมไพร์อย่างพวกเขาคงทำได้แค่อยู่ตัวคนเดียวไปจนตาย
    
     กึก!
 
     "นี่นาย........มา......แบบนี้ล่ะ" เทาสะดุ้งตกใจที่จู่ๆก็มีมือขาวนวลมาสัมผัสที่แขนอย่างแผ่วเบา
     "ขอโทษนะ ฉันไม่คิดว่านายจะตกใจ....นี้" เป็นประโยคที่ฟังออกง่าย เทาเลยรู้ว่าอีกคนมาดี แต่ถึงอย่างนั้นเทาก็ยังคงก้มหน้าต่อไป
     "อ่า แย่แล้ว นายโกรธ?" เสียงหวานพูดด้วยเสียงกังวนเล็กน้อย เทาสายหน้าเป็นคำตอบ ไม่รู้สิตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงมากๆมันทั้งดีใจและตื่นตันใจที่มีคนมาช่วนเขาคุยแถมยังแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไร
     "ถ้าไม่โกรธ ก็เงยหน้าสิ" ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ เขาแอบมองใบหน้าของทุกคนในห้องนี่แล้ว แต่ล่ะมีใบหน้าที่แตกต่างกันแต่ยังคงความหล่อและน่ารักแบบตัวเอง ที่ต้องบอกว่าน่ารักเพราะมีบ้างคนที่มีใบหน้าสวยราวกับผู้หญิงก็ไม่ปาน แต่ใช่แค่คำว่าน่ารักพออย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ชาย...ซึ่งแตกต่างจากเขา
    "ดื่อจริงๆเลย" คนตรงหน้าถอนหายใจก่อนจะค่อยๆนั่งยองๆลงในระดังที่สายของทั้งสองสามารถมองตากันได้
    "อ่า ได้เห็นหน้านายแล้ว ฮิฮิ" ร่างบ้างยกยิ้มอยากชอบใจที่ได้เห็นหน้าคู่สนทนาด้วย เทามองใบหน้าหวานด้วยความตะลึง ผิวขาวซีดกว่าใครในห้องริมฝีปากสีแดงสดที่กำลังส่งยิ้มน่ารักมาให้ตาทั้งสองข้างยี้เป็นสระอิ คนคนนี้....
    "อ่า ได้เห็นหน้านายแล้ว ฮิฮิ"
    "คุณ......." เทาอาปากค้าง จนคนตรงหน้าขมวดคิวสงสัย
    "หน้าฉันมีอะไรหรอ ทำไม....ขนาดนั้น"ร่างบ่างเอี้ยงหน้าสงสัย ซึ่งมันดูน่ารักมากๆในสายตาเทา จนเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
    "พี่...ชื่ออะไรหรอครับ" เทาถามคนตรงหน้า หัวใจเริ่มเต้นแรงอีกครั้งอย่างมีความหวัง หวังว่าเขาจะได้เจอคนคันอีกครั้ง
    "ซูโฮ" ร่างบ่างว่าพลางส่งยิ้มกว้างให้คนผิวเข้ม เพียงแค่นั้นเทาก็ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่เลยทีเดียว
 
 
      ทันทีที่เขาก้าวเข้ามา ทุกคนในห้องก็หันมาให้ความสนใจกับเขามากกว่าพูดคุยกับคนข้างๆ นับว่าเป็นการตอบรับที่ดี แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นคนคนหนึ่งที่นั่งก้มหน้าอยู่คนเดียว คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยแต่ก็ต้องยิ้มเพื่อตอนรับเด็กๆที่เข้ามาเป็นสมาชิกด้วยกันในอีกไม่นานนี้
      "สวัสดีทุกคนคงไม่ต้องใช้ภาษาทางการมากหรอกเนอะฮ่าๆฉันดีใจที่ได้เจอพวกนายและได้เป็นพี่น้องกับพวกนายถึงจะไม่ใช่พี่น้องจริงๆแต่พวกเราก็จะเป็นพี่น้องที่รักกันเสมอ ยินดีตอนรับสู่exo" คนตัวขาวโค้งขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจฟัง จริงๆผู้จัดการเตียมบทผู้ให้ยาวกว่านี้เยอะ แต่เขารู้ว่าพวกเด็กๆคงไม่อยากฟังยาวๆหรอก เลยย้อเหลือสั้นๆพอ
     ร่างบ่างเดินทักทายทุกๆคนในห้องแต่ก็มีบ้างคนเดินเข้ามาทักทายเขาด้วยตนเอง แต่ก็เหมือนเดิมมีเพียงคนเดียวที่ไม่หือไม่อือกับอะไรทั้งนั้น จนเขาอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงค่อยเดินเข้าไปทักตามมารยาทแต่อีกคนกลับสะดุ้งตกใจเพียงแค่เขาเอามือไปแตะที่แขนเบาๆเท่านั้น
      "นี่นาย ทำไมถึงมานั่งคนเดียวแบบนี้ล่ะ?" คนผิมเข้มก็สะดุ้งจนสุดด้วย ทำเอาเขาเลิ่กลั่ก รีบขอโทษขอโพยทันที
      "ขอโทษนะ ฉันไม่คิดว่านายจะตกใจมากขนาดนี้" อีกคนยังคงก้มหน้าไม่สนใจคำขอโทษของเขา
      "อ่า แย่แล้ว นายโกรธ?" แย่ล่ะสิ ตั้งใจจะเข้ามาทำความรู็จักกันแท้ๆ แล้วทำไมถึงมีเรื่องแทนล่ะเนี่ย!
      เพราะคนตรงหน้าผิมเข้มเลยทำให้เขามองเห็นชัดเจนเลยว่าใบหน้าอีกคนกำลังแดง ดูจากท่าทางแล้วคงจะขี้อายสินะ สายหัวอย่างเดียวเลย
      "ถ้าไม่โกรธ ก็เงยหน้าสิ" เขาพยายามที่มองเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆแต่เจ้าตัวก็ยังหลบซ้ายหลบขวาก้มหน้าอยู่นั้นแหละ จนเขาแอบหมั่นไส้ ทั้งๆที่ตัวเองก็หน้าตาดีแท้ๆ นี่เห็นแค่ด้านข้างนะยังรู้เลยว่าหล่อ แล้วจะอายทำไม
      "ดื่อจริงๆเลย" เขาถอนหายใจเบาๆ เมื่อไม่ว่าจะพูดยังไงคนผิวเข้มก็ไม่ยอมเงยหน้าสักที เขาเลยลงไปนั่งย่องๆเพื่อมองหน้าอีกคนให้ชัดๆซะเลย
หล่อไม่ใช่นะเล่นหมอนี่ ใบหน้าคมรับกับผิวสีแทน จมูงโด่งเป็นสันทั้งยังนัยตาคมนั้นอีกถึงแม้ใต้ตาจะคล้ำแต่มันก็ไม่ได้ดูน่าเกียดเลยสักนึด กลับทำให้ผู้ชายคนนี้ดูหล่อรายกาจมากขึ้นไปอีก
        "อ่า ได้เห็นหน้านายแล้ว ฮิฮิ" ผมยกให้คนผิวเข้ม แต่คนตรงหน้ากลับหยุดชะงักไป ก่อนจะเอ่ยปากพูดสั้นๆ
         "คุณ......." จู่ๆนึกจะพูดก็พูดนะเด็กคนนี้
         "หน้าฉันมีอะไรหรอ ทำไมนายต้องจองหน้าฉันขนาดนั้น"แต่คนตรงหน้าก็ทำให้เขาอึ่งไปอีก เมื่อเจ้าตัวค่อยๆยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว เพียงแค่รอยย้อมเล็กๆ กอนเนื้อข้างซ้ายของเขาก็ทำงานหนักกว่าปกติซะแล้ว
         "พี่...ชื่ออะไรหรอครับ" สรรพนามที่เรียกเขาจาก คุณ เป็น พี่ นั้นทำให้ซูโฮรู้สึกดีใจมากๆที่คนตรงหน้าเริ่มให้ความสนใจเขามากขึ้นแถมยังถามชื่อเขาก่อนอีก
          "ซูโฮ" เพราะดีใจมากไปหรือยังไงเขาเองก็ไม่รู็ รู้เพียงแค่หลังจากที่เขาตอบคำถามไป ร่างสูงตรงหน้าก็กระโจนกอดเขาทั้นที!
 
 
 
      เปิดทิ้งไว้นานขนาดไหนถามใจดู ฮ่าๆๆๆๆ จริงๆไรท์แต่งนานแล้วแต่พึ่งเอาลงเอง กะจะดันคู่ไคโด้ให้ได้เยอะๆก่อนแล้วค่อย ลงตอนให้อ่านกัน แต่งเหนือโลกอีกแล้วแกฮ่าๆๆๆ พอดีชอบความแปลกใหม่ ใครชอบก็อย่าลืมเมนให้เขาบ้างอะไรบ้าง อย่าปล่อยให้เขาเหงาเดียวด้ายเลยยย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันเน้อออ
 
      

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น