[จบแล้ว] More than Words ไม่ต้องพูดก็รู้ว่ารัก [Fic SingtoKrist]

ตอนที่ 36 : Chapter 33 ผมจะดูแลพี่เอง [Rewritten]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 627 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

Krist

ฝ่ามือกดนวดลงบนต้นคอของคนที่กำลังจ้องคอมทำโปรเจคอย่างขะมักเขม้น บีบคลายเบามือหมายจะให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง

“ดึกแล้วนะพี่ นอนพักก่อนก็ได้มั้ง เมื่อวานก็นอนไม่พอนี่”

สอดสางเส้นผมสีดำขลับด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใย ใบหน้าคนรักของผม ณ ตอนนี้เต็มไปด้วยความอ่อนเพลีย ความเหนื่อยสั่งสมทำให้เขาซูบผอมลงจนคนนอกเริ่มสังเกตเห็นได้

เทอมแรกของเด็กปีสี่ ทำให้ชีวิตพี่สิงโตหมกอยู่แต่กับโน้ตบุค ห้องสมุด สตูดิโอ

โปรเจคมหาลัยจำนวนเยอะมากที่มาพร้อมกับการทำตัวจบทำให้เขาจำเป็นที่จะต้องลดการรับงานลงและห่างหายจากหน้าสื่อไปพักใหญ่ ซึ่งผมก็พอจะเข้าใจเพราะผมก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วและยอมรับเลยว่ามันเหนื่อยมากๆ เหนื่อยจนบางทีก็ท้อ

เพราะอย่างนี้นี่แหละ มันเลยเป็นเหตุผลที่ผมต้องการที่จะอยู่ตรงนี้ อยู่เป็นกำลังใจให้เขา แม้ว่าบางทีผมจะช่วยอะไรเขาไม่ได้ แต่ผมก็อยากให้เขารู้ไว้ว่าเขายังมีผมอยู่ตรงนี้เสมอ

“อีกนิดนึงนะคริส” เจ้าตัวเอ่ยเสียงเบา ผมก็ไม่ว่าอะไร ฝ่ามือข้างซ้ายยังคงนวดต้นคอเขาไปมาอยู่อย่างนั้น “เธอก็เหมือนกัน นอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีงานนี่นา”

“อือออ งั้นผมขอนอนแล้วกัน พี่ก็อย่าหักโหมล่ะ”

พี่สิงโตเอื้อมมือมากุมมือของผมที่กำลังขยับไปมาตรงต้นคอของเขา ก่อนจะค่อยๆ ดึงมาชิดริมฝีปาก และจูบลงที่ฝ่ามือแผ่วเบา

“ขอบคุณนะ...”

ดั่งเสียงกระซิบ ใบหน้าคลอเคลียไปมา เปลือกตาปิดลงชั่วครู่พร้อมมุมปากที่ยกขึ้น

ภาษากาย... ที่ย้ำให้คำขอบคุณของเขามันดังชัดเจนในหัวใจของผม

“ก็เป็นห่วง... พี่เป็นอะไรไปผมจะทำไงล่ะ”

“เอาหน่า... พี่ไหว ปีสี่ก็งี้แหละ”

“ครับ งั้นผมนอนก่อนนะ พี่ปีสี่” ว่าพลางไหลตัวเข้าไปในอ้อมกอดของคนที่กางแขนรอไว้อยู่แล้ว

สูดกลิ่นกาย ซบใบหน้าลงกับลำคอของเขา กลับเป็นผมเองที่ถูกลูบท้ายทอยไปมาแผ่วเบา

“ฝันดีนะคริส...”

 

 

Singto

มองตามคนที่กำลังล้มตัวนอนกับที่นอนนุ่มสีดำข้างๆ โต๊ะที่ผมกำลังนั่งทำงานอยู่ ผมเดินไปปิดไฟหลักของห้องลงก่อนจะสลับไปใช้แสงนวลสีส้มอ่อนของโคมไฟตั้งโต๊ะเป็นแสงสว่างแทน

ขยับแว่นก่อนจะนั่งคลิกเม้าส์เพื่อตัดต่อโปรเจคต่อ มือซ้ายเอื้อมนวดข้อมือขวาของตนเองที่ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วง ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ เมื่อนึกถึงสัมผัสนุ่มๆ ที่ข้อมือเมื่อยามที่คริสนวดคลายปวดให้ผม

‘ใช้งานหนักเกินไปแล้วเนี่ย นั่งคลิกทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ ทำประกันข้อมือไว้ยังพี่’

วันนั้นที่ผมโดนเขาบ่นด้วยความเป็นห่วง แต่ฝ่ามือและปลายนิ้วก็ยังคงนวดวนไปมาอยู่อย่างนั้น

ตลอดหลายเดือนมานี้ ยอมรับว่าไม่ค่อยมีเวลาให้คริสเลยจริงๆ งานผมเยอะมากเสียจนผมเองก็แทบจะไม่ได้นอน บางทีก็ลืมทานข้าวจนรู้ตัวอีกทีก็ดึกมากแล้ว

หันไปมองคนข้างๆ คนที่เข้ามาดูแลผมตลอดเท่าที่เขาจะทำได้ ไม่ใช่ว่าคริสจะว่างเสมอ เขาเองก็งานเยอะมากเหมือนกัน เจ็ดวันแทบไม่ได้พักเลยก็มี แต่เขาก็พยายามจะเข้ามาหาผมตลอด

มาหาข้าวให้ผมทาน... มาคอยนวดหลังคอให้ผม... มาคอยไล่ผมไปนอน...

นั่งยิ้มเท้าคางมองเขาอยู่นานสองนานก่อนจะหันกลับมาเคลียร์งานตรงหน้า ซึ่งเงยหน้ามาอีกทีก็ตีสี่แล้ว

พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย... จะรอดไหมให้ทาย

ปล่อยให้คอมเรนเดอร์งานในขณะที่ผมเองก็เดินเข้าไปจัดการล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะกลับมาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เขา เสียงเบา อย่าให้เขาตื่น...

ขยับเข้าไปใกล้ อ้อมแขนวางรวบตัวของเขา เพียงแค่ได้เคียงแอบแนบชิดกายเท่านี้ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

 

 

3 ชั่วโมงผ่านไป

“พี่สิง”

“...”

“สิงโต”

“อืออ”

“เช้าแล้ว ต้องเข้ามอไม่ใช่เหรอ”

“...ห้านาที”

“นอนไปตอนกี่โมงเนี่ยหื้อ”

หลับตาลงพร้อมกระชับอ้อมแขน ต้องตื่นแล้วเหรอ เหมือนเพิ่งหลับตาไปเอง

“เฮ้อ พี่นี่นะ...”

ได้ยินเสียงบ่นอุบอิบเบาๆ บริเวณเหนืออก บ่นแต่ก็ยอมให้ผมกอดเงียบๆ อยู่ดี

สติผมดับวูบลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว แต่ก็เร็วไม่เท่าการเดินของเวลา นาฬิกาส่วนตัวของผมทำการปลุกอีกรอบ

“ห้านาทีแล้วครับ ...คุณสิงต้วน”

“อีกห้านาที...”

“พี่สิง”

“...นะเธอ” ส่งเสียงออดอ้อน เปลือกตายังคงปิด ง่วงไม่ไหวแล้วจริงๆ

...

“ตื่นได้แล้วครับ”

“คิดด…”

“จะสายแล้วนะพี่”

“ง่วง อืออ”

“บอกแล้วว่าให้นอนไวๆ พี่เนี่ย”

รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่ประทับลงบนเปลือกตาของตัวเอง “เร็วๆ คริสมอนิ่งคิสแล้วเนี่ย”

ค่อยๆ ปรือตามองสิ่งตรงหน้า “เมื่อกี้ไม่ได้เรียกว่ามอนิ่งคิสนะคิด”

“เดี๋ยว ตื่นมาก็เป็นจิ้งจอกเลยนะ”

“อีกรอบนะ แต่ตรงปาก”

“แล้วก็ต้องลุกแล้วนะ ผมก็จะไปทำงานแล้ว”

ผมยิ้มก่อนจะหลับตา ยื่นหน้าขอการปลุกอีกรอบ ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากคนตรงหน้าก่อนจะรู้สึกถึงการประทับจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากของตัวเอง

“มอนิ่งคิสแล้วนะ... ลุก” เจ้าตัวเริ่มดิ้นขืนอ้อมกอดของผม

“มีความสุขจัง”

“...”

“ขอบคุณนะคะ” เสยหอมแก้มนิ่มๆ ของเขาแบบไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว คริสมองหน้าก่อนจะอมยิ้มอยู่อย่างนั้น

“เนี่ย หมดไปอีกห้านาทีแล้ว... เดี๋ยวตีเลย”

ผมรีบปล่อยเขาออกจากอ้อมกอดเมื่อคริสทำท่าง้างมือ

“ไปแล้วจ้า” ไปแล้วๆ

 

 

บีบยาสีฟันใส่แปรงของตัวเองก่อนจะโดนคริสคว้าไปบีบใส่แปรงเขาเองมั่ง ผมหลับตาไปแปรงไปจนคริสส่งเสียงเฮ้ยๆ พร้อมเอาศอกสะกิดผม ไม่ได้หลับนะเขาเรียกว่าพักสายตาเฉยๆ

“จะได้ตาสว่างจ้ะ” คริสเอ่ยพลางลูบน้ำใส่ใบหน้าของผมไปมา สายน้ำที่ไหลจากฝักบัวทำให้ผมรู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง

หัวของผมเต็มไปด้วยฟองแชมพู คริสเอื้อมมือมาขยุ้มเส้นผมของผมไปมา บ้างนวดผ่อนคลาย อา... สบายดีจัง

“ใต้ตาสิบสี่ชั้นแล้วพี่เอ๊ย…”

คริสว่าพลางวางสายตาที่ขอบตาของผม มองผมไปตินู่นนี่ไป ร่างกายผมค่อยๆ พังไปตามจำนวนงานที่เพิ่มขึ้น ทุกครั้งผมสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงที่ฉายออกมาจากแววตาของเขา

ยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือบีบสบู่เหลวเพื่อลูบไล้ลงกับผิวเนียนตรงหน้าบ้าง

“กินเยอะๆ พี่ ผอมหมดแล้วเนี่ย... ยิ้มไรอะ”

ไล้ผิวกายไป มองใบหน้าของคนที่อาบให้ผมไปบ่นไป จะไม่ให้ยิ้มได้ไงไหว ก็เขาน่ารักนี่นา

“เฮ้ยพี่”

รวบเจ้าตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน กอดร่างกายอันชุ่มชื่นของเขา “ชาร์จพลัง…”

ครับ... เหนื่อยแล้วอ้อนเก่งก็คือผมเองนี่แหละ

“ชาร์จพลังทำไมต้องขยำเอวผมด้วยล่ะเดี๋ยววว”

และเสียงหัวเราะก็ดังลั่นห้องน้ำเมื่อผมพยายามแกล้งเขาโดยการงับตรงนั้นที บีบตรงนี้ที

“ไอ้พี่สิงเดี๋ยวเหอะเดี๋ยวสายขึ้นมาผมไม่รับผิดชอบนะ งืออ”

คนโดนแกล้งเริ่มงอตัวหนีเมื่อผมไล่ต้อนจนหลังเขาติดผนังห้องน้ำ

“ไม่แกล้งแล้วก็ได้ค่ะ”

ยิ้มแฉ่งก่อนจะจูบลงตรงข้างแก้มของเขาเบาๆ ใบหน้าแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าเพราะเขิน เพราะอุณหภูมิของน้ำอุ่น หรือเพราะหัวเราะกันจนเหนื่อยกันแน่

“…”

คนตรงหน้าหลับตาลงอีกครั้ง สายน้ำไหลผ่านขนตาที่เรียงแพสวย ไหลผ่านจมูกคม และริมฝีปาก… ดั่งแรงดึงดูด ผมค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าหา ประกบริมฝีปากลงเพื่อช่วงชิงลมหายใจ ลิ้มรสความหอมหวานที่เจ้าตัวก็เต็มใจจะมอบให้ หลังคอรู้สึกถึงแรงรั้งจากอ้อมแขนขาวเนียนของเขา

รั้งเข้ามา ให้แนบชิดกันยิ่งขึ้น

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน จนเกือบแรมปี คริสก็ไม่ได้หวานน้อยลงไปกว่าเมื่อวานเลย

ถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง นอกจากเสียงสายน้ำที่กระทบพื้นแล้ว อีกเสียงที่ยังคงได้ยินชัดเจนคือเสียงของการมีอยู่ของหัวใจ

ยังคงเต้นแรง และเร็ว ทุกครั้งที่เราได้สัมผัสกัน

 

 

หลังจากพรีเซ้นท์งานเสร็จก็มีนัดทำงานกลุ่มต่อ ตอนนี้อย่าเรียกว่ามีสมาธิไหมเลย ถามหาสติก่อนดีกว่า

“สิงเอากาแฟปะ ติดต่อยานแม่ตั้งแต่เช้าละนะ”

แจนหันมาแซวผมที่นั่งมองฟ้าทะลุจอทะลุกำแพงทะลุเพดานทุกสามวินาที

จัดแจงงานเสร็จก็จะวืบให้ได้ ฟุบหน้าลงกับโต๊ะชั่วครู่ มีลางสังหรณ์ว่าจะโดนถ่ายไปลงไอจีสตอรี่อย่างแน่นอน

“ยังรับงานอยู่เหรอมึง กูแค่งานมอก็จะตายห่าแล้วเนี่ย ยอดมนุษย์ไปอีก” อาร์ตว่าพลาง

“ไม่ไหวมึง กูจะดรอปแล้ว”

“ไม่ด๊ายยยยย จะจบอยู่แล้ว ทนไว้ๆ ไม่ไหวเดี๋ยวแจนช่วย”

“ดีๆ นะเมิง วูบขึ้นมานะเมิง กูเห็นแม่งยืนไม่ค่อยจะอยู่หลายรอบละ”

ผมหันไปหรี่ตามองอาร์ต มันดึงคอเสื้อเสื้อแขนเสื้อชายเสื้อผมไว้หลายรอบแล้วเหมือนกันนะครับ ยืนๆ อยู่เหมือนโดนพื้นดูด อยากลงไปนอนเหลือเกิน

และกว่าจะผ่านพ้นไปอีกหนึ่งวัน ช่างยากลำบาก ...ลำบากที่ต้องทำให้ตัวเองลืมตาอยู่ตลอดเวลา กว่าจะได้ปริญญามาผมต้องสูญเสียเวลานอนไปอีกเท่าไหร่หนอ

 

 

หลายอาทิตย์ผ่านไป

ชีวิตเด็กปีสี่ยังคงดำเนินต่อไปในรูปแบบเดิม เพิ่มเติมคือการกลับดึกขึ้นกว่าเดิมเรื่อยๆ ผมกับเพื่อนเกือบจะตกลงเอาเต็นท์มากางนอนที่มหาลัยแล้วด้วยซ้ำ

และแทบไม่ได้ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลย จึงไม่รู้ว่าคริสได้ส่งข้อความมาบอกว่าจะมาหาผมที่คอนโด

เปิดประตูเข้าห้องของตัวเองด้วยเวลาตีสองถ้วน พบกับรองเท้าคู่คุ้นตาที่บริเวณหน้าประตู ไฟห้องนั่งเล่นยังคงเปิดสว่าง

รูดกระเป๋าสะพายตัวเองลงไว้กับพื้นห้องก่อนจะหยิบโน้ตใบเล็กขึ้นมา

อ่านข้อความในนั้น พร้อมรอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้า

‘ผมทำสลัดปลาแซลมอนให้พี่ อยู่ในตู้เย็นนะครับ ส่วนนี่ยาวิตามิน กลับมาถึงก็อย่าลืมทานล่ะ’

บนโต๊ะมียาวิตามินสองสามเม็ดบนจานเล็ก ไปแอบซื้อมาให้ผมตอนไหนเนี่ย

ค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนตัวเองเข้าไป พบร่างนุ่มนิ่มนอนหลับในท่าตะแคง ไม่ไกลจากใบหน้าของเขามีมือถือวางอยู่ ดูจากลักษณะการวางมือแล้ว... น่าจะหลับคาโทรศัพท์

เดินเข้าไปนั่งข้างๆ เขา ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ดูจิ้มลิ้มน่ารัก คนอะไรหลับได้น่ารักตลอดเวลาขนาดนี้

“พี่กลับมาแล้วนะครับ...” กระซิบเบาๆ ไม่ได้หมายจะให้เขาตื่น ก้มลงจูบประทับที่หน้าผากของเขาแผ่วเบา

รู้สึกขอบคุณในทุกความหวังดีของเขา

คริสขยับตัวเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา เห็นแล้วก็หยิบโทรศัพท์ของเขาไปวางไว้ที่หัวเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มมาปรกให้ถึงหน้าอกของเขา

“พี่สิ..ง”

หือ ตื่นเหรอ

หันไปมองเจ้าของเสียงที่ยังคงหลับตาพริ้ม สงสัยกำลังละเมอ

“คิ อือ..ถึง”

“...”

“คิด..ถึง...” ริมฝีปากสวยขยับเพียงเล็กน้อยไปมา เปล่งเป็นเสียงเบาๆ

“พี่อยู่ตรงนี้แล้วครับ...”

“สิง... อือ”

เวรเอ๊ย ไม่อาบน้ำไม่กินข้าวแล้วดีไหมวะ อยากจะนอนกอดเจ้าความรักจะแย่แล้ว

เออนี่ เดี๋ยวนี้คริสไม่ธรรมดาแล้วน้า ค่อยๆ ลองทำเมนูใหม่ๆ ให้ผมทาน ทั้งๆ ที่ผมก็บอกว่าไข่เจียวกับมาม่าผมก็อยู่ได้ แต่คริสก็พยายามที่จะทำอย่างอื่นให้ผมทานเมื่อเขามีเวลา

เขาบอกว่ากลัวผมขาดสารอาหาร อยากให้ผมได้ทานอะไรดีๆ บำรุงสุขภาพให้ผม

แล้วผมจะรอดเหรอครับ ...หัวปักหัวปำไปหมดแล้วครับ

ว่าแล้วก็ตัดใจกับภาพตรงหน้า ลุกไปเปิดตู้เย็นนำอาหารมื้อเย็น (ดึก) มาทานก่อน ก่อนจะปิดท้ายด้วยวิตามินรวม น้ำมันปลา วิตามินบี ตามที่เขาจัดไว้ให้

จัดการอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยก็สไลด์ตัวเข้าไปในผ้าห่ม

อดไม่ได้ที่จะจูบหน้าผากของเขาเบาๆ อีกหนึ่งที “สลัดแซลมอนวันนี้อร่อยมากเลย ขอบคุณนะครับ” พร้อมกระชับอ้อมแขนและขยับตัวให้เข้าไปใกล้เขามากขึ้น

เป็นอีกหนึ่งวันที่เรียกได้ว่า ‘ทั้งวันเหนื่อยจนแทบตาย พอมาเจออะไรแบบนี้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง’

จะกี่ปีๆ พลังบวกของผมก็ยังคงเป็นพลังบวกของผมเสมอมา

 

 

Krist

ค่อยๆ ปรือตาปรับสภาพกับแสงที่เล็ดรอดผ่านผ้าม่านเข้ามา อีกหนึ่งอรุณบนที่นอนในห้องของพี่สิงโต ...ที่นอนกอดผมอยู่

ใบหน้าที่ซุกอยู่ที่แผ่นหลังของผม ลมหายใจที่ผ่อนออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอกับอ้อมแขนที่สอดรวบผมเอาไว้

ผมลูบหลังมือเขาแผ่วเบา

ไม่รู้หรอกว่ากลับมาถึงห้องกี่โมง แต่คาดว่าน่าจะดึกไม่น้อย

ขยับตัวได้เพียงเล็กน้อยก็รู้สึกได้ถึงแรงกระชับพร้อมเสียงงึมงำในลำคอ

“อย่าเพิ่งลุก...”

อ่าว ตื่นแล้วเหรอเนี่ย

“กว่าจะได้นอนกอดอีก... อยู่อย่างนี้สักพักนะ”

ปราชญาในร่างขี้อ้อนมาอีกแล้ว

ผมค่อยๆ พลิกตัวเพื่อหันหน้าไปหาเขา ทำให้ใบหน้าของเขาอยู่บริเวณเหนืออกของผมพอดี

“อรุณสวัสดิ์สิงต้วน” ก้มกดปลายจมูกลงที่กลุ่มผมนุ่มของเขา

วันนี้ผมมีบินไปถ่ายงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ คิดถึงพี่สิงแย่เลย งือออ

“นอนต่อก็ได้นะพี่ เดี๋ยวผมต้องลุกแล้ว”

ค่อยๆ ผละออกก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นยืนข้างๆ เตียงนอนของเขา หันไปมองเห็นพี่สิงทำปากบึนตาละห้อยใส่ แขนกอดฟูกเตียง แหนะ เดี๋ยวก็ไม่ไปซะเลยดีไหมเนี่ย

 

 

แปรงฟันล้างหน้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ไม่ลืมที่จะเปิดตู้เย็นหาอะไรง่ายๆ ให้พี่สิงโตก่อนออกเดินทางไปยังสนามบิน สักพักเจ้าของห้องก็เดินขยี้ตาออกมาจากห้อง

“อ่าวผมบอกให้นอนต่อไง— อ๊ะ”

รวบกอดจากทางด้านหลังอีกแล้ว

“ขอบคุณนะ... เดินทางปลอดภัย ดูแลตัวเองดีๆ นะ”

ต้วนนน ผมจะไม่ไปแล้วนะ ฮือ

“หนึ่งอาทิตย์ ผมจะทนได้ไหมพี่” แม้ว่าช่วงนี้ผมกับเขาจะไม่ค่อยว่าง แต่ก็ได้แวะเข้ามาหาบ้าง เจอกันชั่วครู่พอให้หายคิดถึงยังได้อย่างเช่นเมื่อคืนและเช้าวันนี้

แต่นี่... หนึ่งอาทิตย์ที่ต่างแดน

ฮึบไว้คริส แค่หนึ่งอาทิตย์เอง

“พี่นั่นแหละ ดูแลสุขภาพตัวเองดีๆ อย่านอนดึก อย่าหักโหมจนเกินไป อย่าลืมทานข้าว อย่าลืมทานอาหารเสริมด้วย คริสจัดเอาไว้ให้แล้ว เข้าใจแล้วนะ”

ผมสั่งยาวเหยียดให้กับคนที่กำลังเกยคางบนบ่าของผม ยิ้มพริ้ม

“รับทราบค่ะ”

“ไม่ต้องรายงานคริสตลอดก็ได้ว่าอยู่ไหนทำอะไรบ้าง พี่จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยว่ากัน”

เจ้าตัวพยักหน้าไปมา ก่อนจะเงยมองผ่านม่านหน้าม้าของแก ผมดีดหน้าผากเขาเล่นหนึ่งที

“แล้วก็ไปนอนต่อด้วย ค่อยตื่นมาทำงานต่อ”

นี่ห่วงมากนะเนี่ย บอกเลย

จ้าวป่าในร่างแกะน้อยพยักหน้าอีกรอบก่อนจะขยับใบหน้ามาทาบทับจูบที่ริมฝีปากของผมแผ่วเบา

“คิดถึงก็ทักมาบ้างนะ...”

 

 

ณ ชานเมืองกรุงโตเกียว

“ช่วงนี้เปลี่ยนน้ำหอมเหรอคริส”

เพื่อนนักแสดงที่เจอกันบ่อยๆ หันมาถาม และพบว่าแม่ยุ้ยขำเล็กน้อย ไอ้ก็อตก็หันมาเบิกตาโพลงใส่ เหมือนจะเปิดปากแซว

กลิ่นน้ำหอมพี่สิงมันติดมาเหรอ... ผมยกแขนตัวเองมาดมฟุดฟิด

“มันไม่ได้เปลี่ยน มันแค่ไปคลุกกลิ่นคนอื่นมา แค่กๆ”

นั่นไง เอาจนได้

ผมยกโทรศัพท์มากดๆ เล่นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ส่งข้อความบอกพี่สิงโตว่าถึงที่หมายแล้ว ส่วนไอ้ก็อตแม่งก็แซวไม่หยุดจนแม่ยุ้ยต้องปราม ปรามไปขำไป จ้าาาแม่

หลังจากเครื่องได้ลงจอด พวกผมเดินทางไป ณ โรงแรมที่พักเพื่อเอาสัมภาระต่างๆ ไปเก็บไว้ก่อนจะเดินทางออกมาทานอาหารข้างนอกกัน

เลือกยากอะ คือผมเลย ดูไปดูมาสุดท้ายก็ต้องเลือกเมนูแบบเซฟๆ ไว้ ไม่รอดจากไก่ทอดสักที สั่งแล้วก็นึกถึงพี่สิงโต เวลาไปออกงานต่างประเทศด้วยกันทีไรเราสองคนก็มักจะเลือกมากกินยากด้วยกันทั้งคู่

จะว่าไป... พี่สิงได้ทานข้าวเย็นหรือยังนะ

ยกมือถือขึ้นเปิดเข้าไปหน้าห้องแชทของผมกับคุณสิงต้วน

‘Krist: พี่สิงโต ข้าวเย็นยางงง’

สักพักก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว แฮะ อยู่หน้าจอด้วย

‘Singto: ยังเลย ว่าจะเคลียร์งานตรงนี้ให้เสร็จก่อน. มันติดพัน.’

‘Krist: แหนะ อย่าลืมนะคับ’

‘Singto: แล้วทางนั้นล่ะ เป็นไงบ้าง’

‘Krist: อยู่ร้านอาหารพี่ กินไก่อีกแล้วว่ะ 555’

‘Singto: โรคเก๊าท์จะถามหาแล้วมั้งน่ะ.’

แล้วผมก็ขำออกมา บางทีไปต่างประเทศผมก็กินแต่เคเอฟซีก็มี พิมพ์ไปยิ้มไปสักพักก็โดนเพื่อนแซวว่ายิ้มอะไรนักหนา ไม่นานนักอาหารก็มาเสิร์ฟ ผมถ่ายรูปเก็บเอาไว้ก่อนจะจัดการเติมพลังให้ตัวเองจนเต็ม

หลังจากทานข้าวเสร็จก็มีเดินเล่นกันยามดึกกันนิดหน่อย เดินเสพบรรยากาศไปถ่ายรูปไป เห็นโลเกชั่นสวยๆ แล้วก็อยากจะเรียกให้พี่สิงมาถ่ายรูปให้ เสียแต่ว่าเจ้าตัวไม่ได้อยู่ที่นี่กับผม

ฮึ่ม เอาอีกแล้ว คิดถึงเขาตลอด

“เป็นอะไรวะหงอยๆ เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย”

“คิดถึงบ้านว่ะ”

“เฮ้ย อะไร๊ เพิ่งแลนด์ได้ไม่ถึง 12 ชั่วโมงเลยมั้งมึงใจเย็นก่อน” ไอ้ก็อตเอามือโบกหัวผมแบบไม่กลัวเสียทรงเลย

“คิดถึงคนที่นู่นก็บอก”

ผมไม่ได้ตอบ เพราะมันก็พูดถูก

“คอลไปเลยดิมึง กูกดให้มะ”

“ไม่ๆ พี่เขาทำงานอยู่” น่าจะกำลังตัดต่อวิดีโอและตามด้วยทำพรีเซนท์ฯอยู่ตามเคย ดึกขนาดนี้ยังไม่ได้นอนหรอก ผมรู้

“รู้ดีนะมึงอะ”

“ก็แฟ— ไงมึง...”

ผมหรี่เสียงลงทันมีเมื่อนึกได้ว่าไม่ได้อยู่กับก็อตแค่สองคน

“เออครับบ รู้ครับบ ไม่ต้องย้ำ ห่างกันบ้างก็ดีนะมึง ให้ความคิดถึงมันได้ทำงานของมันบ้าง”

 

 

คืนแรกผ่านไป ไม่ได้ยากเท่าไหร่ เพราะน่าจะเพลียจากการเดินทาง หัวถึงหมอนไม่นานศักยภาพพิเศษของผมก็ทำงานทันที

แต่คืนที่สองที่สามน่ะสิ... พลังความคิดถึงที่ไอก็อตมันพูดไว้ก็ชักจะออกฤทธิ์รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

จากที่พยายามไม่รบกวนเขา กลายเป็นว่าผมส่งข้อความไปหาเขาเช้าสายบ่ายเย็น สามเวลา เวลาละหลายๆ รอบ

‘Krist: คิดถึง’

พิมพ์ทิ้งไว้ก่อนจะสลับไปหน้าอินสตาแกรม เพื่อที่จะอัพรูปภาพที่ไอ้ก็อตมันถ่ายไว้ให้

เอ้า เดี๋ยว ไอนี่มันลงรูปผมไปแล้วนี่หว่า แล้วก็ไม่บอกผม

นิ้วโป้งกดแตะเข้าไปดู เป็นรูปที่ผมกำลังเหม่อมองท้องฟ้าของที่นี่ แสงอาทิตย์ฟ้าอมส้มยามเย็นที่ทำให้ผมกำลังคิดถึงใครบางคน... ซึ่งผมก็กำลังคิดถึงใครบางคนอยู่จริงๆ นั่นแหละ

 

gxxod Thinking of someone?
@kristtps

 

“มึงนี่”

“น่าจะแท็กสิงโตมันด้วยเนอะ”

ถึงมันไม่แท็ก... ชาวด้อมก็ช่วยแท็กให้แล้วฮะ

ติ๊ง

ไม่นานนักการแจ้งเตือนจากคนที่ผมปักหมุดเอาไว้ก็เด้งมา

‘Singto: คิดถึงเหมือนกัน. แต่คงไม่เท่าคนที่ยืนมองฟ้า.’

‘Krist: เห็นแล้วเหรอพี่’

‘Singto: เห็นแล้ว สวยดีนะ.’

‘Krist: ชมวิวใช่ปะ...’

ผมหรี่ตา คาดหวังกับคำตอบนะครับ เป็นที่รู้กันว่าผมไม่ชอบให้ใครชมว่าผมสวย ถ้าน่ารักอะหยวนได้อยู่นะ

‘Singto: วิวสวย ภาพสวย คนดูดีครับ.’

‘Krist: ตอบดีนะเราอะ’ ผมหัวเราะคิกคักจนคนข้างๆ ส่ายหัว

“เหม็นความรัก ลอยมาถึงญี่ปุ่นเลยวุ๊ย”

‘Krist: ทำอะไรอยู่อะ ทำงานอยู่ป่าว ผมกวนไหม’

‘Singto: คุยได้ ตอนนี้อยู่ห้องปั่นงานเหมือนเดิมค่ะ.’

‘Krist: งั้นคอลนะ’

ทันทีที่พี่สิงตอบตกลง ผมก็กดส่งวิดีโอคอลไปหาพี่สิงต้วนทันที

ไม่รู้ว่าหน้าตัวเองที่มันปรากฏมันแป้นฉีกยิ้มแฉ่งขนาดไหน ทำไมมันตื่นเต้นแบบนี้วะ ไม่เข้าใจตัวเองเลยโว้ย

“ต้วนนนน”

“เต่าเอ๊ย หน้าพร้อมนอนเหมือนกันนะเราน่ะ”

“ก็อยากคุยก่อนอะ”

ผมอมลมพองแก้มใส่ อะไร ไม่ทันไรจะไล่ผมไปนอนแล้วเหรอ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรหน่า อยากคุยเหมือนกันนั่นแหละ”

ผมยิ้มแฉ่งใส่พี่สิงตามเดิม ก่อนจะได้ยินเสียงแซวจากคนที่นอนเล่นมือถืออยู่ที่เตียงข้างๆ

“คริสมันคิดถึงพี่จะแย่แล้วพี่ หายใจเข้าก็เฮ้อสิง หายใจออกก็เฮ้อสิง”

ผมหันไปค้อนใส่ไอ้เพื่อนตัวดี หูก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากทั้งในจอทั้งนอกจอ

“วาร์ปกลับไทยเลยได้ไหม ไม่อยากอยู่แล้วอะ รำคาญไอ้ก็อต”

“เหรอออ อยากกลับเพราะรำคาญกูจริงอะ ฮ่าๆๆ”

เอาเท้าถีบมันเลยจะได้ไหม แซวเก่งนะมึง อย่านะอย่าให้ถึงตากูบ้างงง

ล้มตัวลงนอนก่อนจะหันหลังให้เพื่อนร่วมห้อง วางโทรศัพท์ตะแคงไปกับหมอนใบข้างๆ ให้เหมือนว่าเขากำลังนอนฟังผมเล่าเรื่องราวต่างๆ อยู่ข้างๆ ผม เรื่องงาน เรื่องสถานที่สวยๆ เรื่องอากาศเย็นๆ เรื่องของสวยๆ ดูดีๆ ที่ผมช้อปมา (มีช้อปมาฝากเขาด้วยแหละ) รู้ตัวอีกทีเวลาก็ล่วงเลยไปค่อนชั่วโมง และมันก็เป็นเวลาที่ผมควรจะเข้านอน

“งือพี่สิงงง...” ทำตาละห้อย ไม่วางได้ไหมวะ อยากนอนมองหน้าเขาอย่างนี้จนหลับไปเลย

“ไม่เอาค่ะ อีกสี่วันเอง”

เจ้าตัวเอื้อมมือมาหมายจะแตะใบหน้าผมผ่านหน้าจอ ใบหน้าที่แปรเปลี่ยนจากยิ้มแย้มเป็นบูดบึ้งเหงาหงอยทันทีที่รู้ตัวว่าต้องวางสาย ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งเลยทีเดียวกว่าผมจะยอมกดตัดวิดีโอคอลลงได้

ถอนหายใจ... ไหนเขาว่าการได้เห็นหน้ากันจะทำให้หายคิดถึงไง ไม่เห็นเข้าใจเลย... สำหรับผม ทำไมยิ่งได้เห็นก็ยิ่งคิดถึงก็ไม่รู้...

สลับเขาแอปทวิตเตอร์ ก่อนจะพิมพ์ความคิดถึงลงไป ‘Just 4 more days’

 

 

วันที่สี่และวันที่ห้าของการทำงานผ่านไปด้วยดี ...ส่วนในด้านอารมณ์และความโหยหาคนที่เป็นเซฟโซนของผมนั้น... ผมเริ่มจะไม่ไหวเข้าแล้วจริงๆ มันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

หยิบมือถือขึ้นมาดูเป็นระยะๆ พี่สิงโตหายไปไม่ค่อยได้ตอบข้อความผมถี่เท่าสี่ห้าวันก่อน ผมรู้ว่าเขาไม่ได้ไปเถลไถลที่ไหนหรอก เขามีปั่นงานเผางานนั่นแหละ เห็นว่าจะถึงกำหนดส่งแล้วด้วย

“คริสเป็นอะไร ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า”

แม่ยุ้ยถามผมก่อนที่เราจะแยกกันไปที่ห้องพักของใครของมัน

“อีกกี่วันนะแม่...”

ผมเอ่ยไปแค่นั้น แม่ยุ้ยก็ส่งแววตาแห่งความเห็นใจมาให้ ฝ่ามือเอื้อมลูบหัวของผมไปมา

“แฟนมันไม่ตอบข้อความน่ะแม่ มันเลยนอยด์ๆ”

“ไปแซวมัน”

ไอ้ก็อตว่า ตามด้วยแม่ยุ้ย

จะถือว่าโชคดีได้ไหมวะ ที่ไอก็อตมันติดมาด้วย มาคอยแซวผมให้หายเศร้าได้บ้าง

หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอน เหนื่อยล้า ทำงานมาทั้งวัน ซีนอารมณ์ทั้งวันอีกต่างหาก ร้องไห้จนตาบวมไปหมด แถมแฟนก็หายไป ฮือ พีรวัสจะงอแงแล้วนะ

ติ๊ง

‘Singto: ขอโทษค่ะ พี่หายไปทั้งวันเลย วันนี้ยุ่งๆ น่ะ.’

‘Singto: อยู่สตูกับพวกอาร์ตน่ะ. งานกลุ่มอีกแล้ว.’

‘Singto: ง่วงจัง อยากนอนแล้ว. อยากหนุนตักคริส.’

ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หูผึ่ง ตาโต เฮ้ยยย พี่สิงตอบกลับข้อความที่ผมทิ้งไว้ตั้งแต่ช่วงเช้า

ไม่นานนักภาพๆ หนึ่งก็ถูกส่งตามมามา สีหน้าเนือยๆ ภายใต้กรอบแว่นสีดำ ใต้ตาคล้ำประมาณสิบชั้น ผมที่ไม่ได้เซท เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาว บึนปากเล็กน้อย

ได้นอนบ้างไหมเนี่ยคุณสิงต้วน!

‘Singto: ผลของการนอนสามชั่วโมง.’

‘Krist: โห สามชั่วโมง แล้วนี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย’

ผมเลื่อนโฟกัสไปดูนาฬิกา ได้ใจความว่าตอนนี้ประเทศไทยกำลังจะตีหนึ่ง

‘Krist: กินข้าวยัง ไหวไหมเนี่ย ได้พักมั่งยัง’

‘Singto: ยังเลย กินแค่มาม่าไปตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว’

‘Krist: มาม่าอีกแล้ว บอกแล้วว่าให้กินอะไรที่มีประโยชน์ๆ หน่อย พี่นี่’

‘Singto: ก็มันง่ายดีอะ.’

ผมถอนหายใจใส่โทรศัพท์ เฮ้อ... เนี่ยแหละที่ผมห่วง ผมถึงได้พยายามไปหาเขาไปดูแลเขาทุกครั้งที่มีเวลาไง

‘Krist: พี่รู้ลิมิตตัวเองนะ อย่าฝืนล่ะ เข้าใจปะ ผมอยู่นี่ ผมเป็นห่วง’

‘Singto: ถึกจะตาย. สิบล้อชนยังไม่ตายเลย.’

‘Krist: จะมาสิ้นก็เพราะงานปีสี่นี่แหละ’

และเขาก็ส่งสติ๊กเกอร์ร้องไห้มาให้

ไม่นานนักผมก็บอกลาพี่สิง ทางนี้ก็ต้องนอนแล้วเช่นกัน และแน่นอน... ไม่ลืมที่จะบอกคิดถึง บอกรัก และบอกฝันดีให้กับเขา

“...”

วางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียงแล้วก็รู้สึกโหวงๆ ในอกอีกครั้ง ได้คุยแค่เพียงนิดเดียว จริงๆ มันก็ไม่ได้แปลกไปจากเดิมที่เคยผ่านมา แต่ทำไมช่วงนี้ผมรู้สึกว่าผมต้องการมากกว่านี้วะ... ทั้งๆ ที่ผมเป็นคนบอกให้เขาไม่ต้องรายงานผมตลอดแท้ๆ แต่กลับเป็นผมเองที่อยากจะคุยกับเขาตลอด 24 ชั่วโมง

ผ่อนหายใจใส่หมอนของตัวเอง ไฟในห้องถูกไอ้ก็อตปิดหมดแล้ว ความมืด ความเย็น และแสงริบหรี่จากดวงจันทร์ยิ่งทำให้บรรยากาศมันดูเหงาลงไปอีกขั้น

ไม่อยากนอนเลย... อยากคุยกับพี่สิงต่อ...

เรียวนิ้วสอดขยำเข้ากับหมอนนุ่มจนมันแน่นตึงคามือ อยู่ๆ ก็รู้สึกถึงของเหลวใสที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของตัวเอง

ผมเหงา... ข้างในจิตใจของผมมันเหงาแทบแย่ แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แม้จะพูดคุยกับยูยู่ทั้งวัน แต่ในใจของผมมันกลับเอาแต่คิดถึงแต่หน้าเขา น้ำเสียงของเขา สัมผัสจากอ้อมกอดของคนที่ผมรัก

ผมเป็นอะไรวะ

ผมรู้แค่ผมอยากเอื้อมมือไปข้างหน้า รวบเขาเอาไว้ แล้วดึงเขาเข้ามา

ผมอยากกอดพี่สิงโต...

รวบผ้าห่มเข้ามาชิดหน้าอก ไม่สามารถหยุดยั้งน้ำตามันที่มันไหลซึมออกมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ถ้าพี่อยู่ตรงนี้ พี่คงเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ผม

“ฮึก...”

พยายามกลั้นเสียงสะอื้นให้เบาที่สุด ริมฝีปากถูกขบกัดจนมันเจ็บไปหมด

อีกสองวันเท่านั้น ทนไว้คริส

อดทนไว้นะ...

 

 

เช้าวันสุดท้าย

ผมร่าเริงจนผิดสังเกต ร่าเริงจนคนรอบข้างต้องงงกันเป็นแถบๆ

จะไม่ดีใจได้ไงล่ะ ก็วันนี้วันสุดท้ายแล้ว เดี๋ยวดึกๆ ผมก็ได้บินกลับแล้วครับ

“วันนี้คริสดีดว่ะ เป็นไรวะ ฮ่าๆๆ” พี่ผู้กำกับเดินมาแซวในขณะที่เรากำลังเดินทางกลับจากสถานที่ถ่ายทำ

“ผมติดบ้านอะพี่ พอจะได้กลับมันก็รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย”

“ติดบ้านเหรอมึง ได้ข่าวว่าติดคอนโดพี่ส—”

“มึงแค้นอะไรกู๊” ผมหันไปโบกเจ้าเพื่อนสนิท มันขำเป็นบ้าเป็นหลัง จนคนอื่นขำตาม รวมถึงผมด้วย

เอาเลยมึง จะแซวก็เอาเลยเต็มที่เลย กูอารมณ์ดี กูจะได้กลับบ้านแล้วจ้า

คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ๆ ข้อความส่งไปหาพี่สิงโตว่าเดี๋ยวก็จะได้เจอกันแล้วนะ และผมก็ทนแทบไม่ไหวแล้วเออใช่ คือเมื่อครู่เราได้ไปทำการถ่ายทำที่วัดญี่ปุ่นกันด้วย แล้วเขามีสถานที่ขอพรด้วยนะ ให้เขียนคำขอพรใส่แผ่นป้ายที่เรียกว่าเอมะและเอาไปแขวนไว้ศาลเจ้าเพื่อขอพรจากเทพเจ้า เห็นเขาว่ากันว่ากลุ่มคนที่มักจะมาขอพรคือนักเรียนเตรียมสอบ ผมเลย... ขอพรเผื่อพี่สิงโตด้วยแหละ

‘Krist: ผมไปขอพรเผื่อพี่มาแหละ บอกว่าขอให้พี่สิงโตได้เอล้วน สอบได้ สอบผ่านฉลุย อาจารย์รัก ขอบตาหายดำนะพี่’

‘Krist: Krist ได้ทำการส่งรูป’

มองดูรูปป้ายแผ่นไม้ขอพรที่ส่งไปให้เขาแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ แผ่นป้ายที่มีลายมือของผมอยู่บนนั้น ลายมือที่ขอให้คนที่ผมรักประสบความสำเร็จดั่งที่หวัง

การถ่ายทำวันนี้เป็นไปด้วยดีเลยแหละ เป็นการปิดกล้องที่โคตรจะมีความสุข ผมถ่ายภาพพร้อมคลิปสั้นๆ ก่อนจะอัพลงไอจี บอกให้แฟนๆ รับรู้ว่าการมาถ่ายงานที่ต่างประเทศในครั้งนี้ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว และผมก็กำลังจะได้กลับบ้าน

 

kristtps Zero day left
Let’s go home :)

 

ครับ นับถอยหลังทุกวัน ไม่ใช่ว่างานไม่สนุกนะ แต่ว่า... ก็อย่างที่คุณรู้นั่นแหละ ผมเป็นคนแพ้อะไรแบบนี้ แพ้ความห่างไกล ยิ่งห่างยิ่งคิดถึง แล้วพอคิดถึงมากๆ แล้วก็อยากจะร้องไห้

ปลายนิ้วเลื่อนดูการตอบกลับจากเหล่ายูยู่ไปยิ้มไป เขามากันเร็วมากเลยนะคุณ ไม่กี่วินาทีก็ล่อไปแล้วประมาณเกือบร้อยข้อความ

ยูยู่~ คิดถึงพวกคุณเหมือนกันน้า กลับไปไทยไปนัดรวมพลสักหน่อยดีกว่า ใต้ตึกดีไหมนะ วันไหนดี

ติ๊ง

แต่ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ นั้น

ติ๊ง

แถบเหนือหน้าจอก็มีการแจ้งเตือนเข้ามา

ติ๊ง

ข้อความที่ทำให้ผมรู้สึกชาจนมือไม้มันอ่อนแรงไปหมดภายในเวลาเพียงไม่กี่วิ

‘Ruj: คริส’

‘Ruj: สิงวูบ’

‘Ruj: ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล’

“...”

สามบรรทัดสั้นๆ... ที่ทำให้การหายใจของผมมันติดขัดไปหมด

หยุดเดินและยืนนิ่ง

“...”

“คริส... คริส คริสเป็นอะไร”

เงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง... ภาพมันพร่ามัวไปเสียหมด

“เป็นอะไรคริส” เสียงที่สื่ออารามตกใจกว่าเก่า แม่ยุ้ยเดินเข้ามาใกล้ผมที่เริ่มรู้สึกถึงรสเค็มที่หยดลงมาจากดวงตาของตนเอง

“พ..พี่สิง”

“สิง...? สิงเป็นอะไร”

“พี่สิง อยู่โรงบาล...”

“เอ้า...” มือแม่ป้องปาก สีหน้าตกใจ ท่าทางของผมและแม่ยุ้ย ณ ตอนนี้เริ่มทำให้คนทั้งกองแตกตื่น

“อีกกี่ชั่วโมงนะแม่...”

ผมอยากกลับตอนนี้

ผมอยากกลับแล้ว

“คริสอยากกลับแล้ว... ฮึก”

 

 

และตั้งแต่นั้นมา ก็เหมือนเวลาผ่านไปโคตรช้า เหมือนว่านาฬิกามันเดินช้าลงเป็นสองเท่า เป็นการรอเครื่องที่ทรมาน เป็นการนั่งเครื่องที่ยาวนาน เป็นการเดินทางไปโรงพยาบาลที่ผมกลายเป็นคนใจร้อนมากๆ ขึ้นมา แทบจะบอกให้เขาเหยียบจนมิดไมล์ไปเลย

มันอยู่นิ่งแทบไม่ไหว

และทันทีที่เท้าแตะพื้นผมก็รีบวิ่งไป ณ ห้องที่พี่สิงพักอยู่ทันที แม่ยุ้ยจ้ำเดินตามมาติดๆ “คริสอย่าวิ่ง”

และหูของผมก็คงไม่ได้ยินคำปราม

‘ปราชญา เรืองโรจน์’

ปัง

“สิง พี่สิงโต...”

“...”

“ไอ้สิงต้วน!”

“โอ๊ยคริส”

หมับ

เปิดประตูเข้าชาร์จคนบนเตียงอย่างไม่สนคนรอบข้าง น้ำตาที่กักเก็บไว้มันเอ่อไหลออกมาอีกครั้ง

“ไอ้พี่บ้า บอกแล้วใช่ไหมว่าให้พักผ่อนเยอะๆ กินอะไรดีๆ ฟังกัน ฮึก มั่งไหมวะ”

“คริสพี่ไม่เป็นอะไรแล้—”

“หยอดน้ำเกลืออยู่เนี่ย วูบกลางมหาลัย มันปกติตรงไหนวะ!”

“เอ่อพี่...”

“ฮึก”

“...”

“ไอ้พี่บ้า”

“...”

“ด... เดี๋ยวพวกเราไปรอข้างนอกกันดีกว่าเนอะ” ได้ยินเสียงของแม่ยุ้ย ก่อนที่ทุกร่างจะอพยพกันออกไปนอกห้อง เหลือไว้เพียงชายผู้มีสถานะเป็นคนป่วยและผมคนนี้ในห้องเพียงลำพังสองคน

“นอนมากี่ชั่วโมง ถามหน่อยหนึ่งอาทิตย์นี่นอนมากี่ชั่วโมง ฮึก”

สะอื้นจนหงุดหงิดตัวเองไปหมด หงุดหงิดที่มันหยุดไม่ได้ หงุดหงิดไอ้คนตรงหน้าด้วย พูดไม่เคยฟัง

“ก็... งานมันเยอะน่ะคริส ไม่ร้องสิคะ...”

ฝ่ามืออันอบอุ่นลูบเข้าที่หลังคอของผมไปมาแผ่วเบา เหมือนไปโดนสวิตช์อะไร ผมร้องหนักกว่าเก่าอีก

บ้าเอ๊ย

สัมผัสที่ขาดหายไป

“เป็นห่วงจะตาย ฮือ ไม่รู้หรือไง”

“...”

“คิดถึงแทบบ้า อื้อ”

เรียวนิ้วแตะแผ่วที่บริเวณขอบตาของผม ก่อนจะไล้ไปปาดน้ำตาที่ไหลลงกลีบปากออกเช่นกัน

“คิดถึงเหมือนกัน...”

“...”

“พี่นับวันรอเรากลับทุกวันเลย”

“...พี่สิง”

ลูกสะอื้นมันติดอยู่ตรงคอ สะอึกหายใจจนปวดใต้คอไปหมด

“แค่วูบเอง”

“ยังอีก!”

“ดุจังเลย ไหนขอพี่ดูหน้าชัดๆ หน่อยค่ะ คนขี้แย”

บ่าทั้งสองข้างถูกจับและดันออกเบาๆ ผมกระพริบตาถี่ๆ ให้ม่านน้ำตามันสลายตัว ...ปรากฏภาพใบหน้าอันอ่อนเพลียของคนที่ผมรักอยู่ตรงหน้า

“คิดถึงพี่สิง”

“...”

“คิดถึงพี่...”

“...”

“คิดถึง อยากคุย อยากเห็นหน้า อยากเจอ อยากกอด อยากให้มาถ่ายรูปให้ อยากให้มาเดินเที่ยวด้วยกัน อยากให้มากินของอร่อยๆ ด้วยกัน ฮึก คิดถึงฉิบหายเลยแม่งเอ๊ย”

“...”

“คิดถึง”

ระเบิดความอัดอั้นในใจออกมาพร้อมน้ำตาที่หลั่งริน นอกเหนือจากความเป็นห่วงคือความคิดถึงของผมที่มีต่อเขา

“พี่อยู่ตรงนี้...”

สะอื้นจนหยุดไม่ได้ สองมือขยำหลังเสื้อของเขาแน่น รู้สึกปวดไปหมดทั้งศีรษะทั้งกระบอกตา

“ตาบวมแล้ว หมดหล่อแล้วนะ”

คนตรงหน้าทำเสียงสองพลางจูบลงที่หน้าผากของผมแผ่วเบา สัมผัสที่ทำให้ใจผมเย็นลงเรื่อยๆ

คิดถึงทุกสิ่งที่เป็นพี่สิงโตชะมัด...

“คริส กระดูกพี่จะแตกแล้ว”

รวบเขาแน่นมาก กระทำสิ่งที่โหยหามาตลอดหนึ่งอาทิตย์ ผมติด... ผมติดพี่สิง ติดมากๆ มาก มาก มาก

“ชดใช้กอดเจ็ดวันที่หายไป” และก็ได้ยินเสียงพี่สิงหัวเราะขำในลำคอ

“ได้ค่ะ... พี่ให้กอดยันพี่แก่เลย ดีไหม”

“พูดแล้วนะ”

“บ่นพี่ยันแก่ยังได้เลย”

“เนี่ย จะบ่นจนหูชาเลยคอยดู จะกวาดมาม่าลงขยะให้หมด จะใส่ยานอนหลับให้พี่กินด้วยไอ้พี่สิงโต ไม่ยอมนอนดีนัก”

พอไม่อยู่ดูแลก็เป็นงี้อะ แล้วจะให้ผมทำงานกลับคอนโดนอนตาหลับได้ยังไง

“ย้ายไปอยู่กับพี่เลยได้ปะวะ”

“มีคีย์การ์ดอยู่แล้วนี่”

คนตรงหน้าตอบพร้อมรอยยิ้ม ได้ กลับไปขนผ้าวันนี้เลยดีมะ

 

 

Singto

“ไม่เจอกันแค่เจ็ดวัน ทำยังกับไม่ได้เจอกันมาเจ็ดเดือน” อาร์ตเอ่ยปากแซว พี่เจนแม่ยุ้ยและเพื่อนอีกสองคนของผมพยักหน้าเห็นด้วย

ผมยักไหล่ไม่ได้สะท้านมากเท่าไหร่ คริสก็เช่นกัน นั่งเอาคางเกยเตียง ยื่นมือมาจับมือผมไว้มาได้พักใหญ่ละ

“งั้นพวกกูกลับก่อนล่ะ พักเยอะๆ นะมึง ไม่ใช่มัวแต่คุยกับแฟน” รุจว่าพลางชายตามองคริสที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ แล้วแจนก็บิดไปบิดมา น่าจะเขินที่ได้เห็นคู่ชิปของเธอแสดงความเป็นคู่จริงต่อหน้า

“หายไวๆ นะสิง ไม่ต้องรีบเข้ามอนะ ทางนี้จะจัดการให้เอง”

“ไปละเหมือนกัน ลำไย ถึงจะอยากอยู่ เธอคงไม่ให้ฉันอยู่” พี่เจนมองบนใส่ผม แม่ยุ้ยก็ขำคล้ายว่าเห็นด้วย

“เจ็ดวันมาเนี่ย คริสอาการหนักมากเลยสิง เฮ้อ ไม่พูดมาก เจ็บคอ ไปล่ะกลับบ้านนอนดีกว่า” คริสโดนแม่ยุ้ยเผาทิ้งท้ายก่อนที่ทั้งห้องจะเหลือแค่เราสองคนอีกรอบ ผมขำออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกเอ็นดูคนที่บึนปากอยู่ข้างๆ ผม

“แน่ใจนะว่าจะอยู่นี่น่ะ” ผมถามคริสให้แน่ใจ เดินทางมาจากต่างประเทศเหนื่อยๆ แทนที่จะได้กลับไปพักผ่อนที่คอนโดดีๆ กลับต้องมาดูแลผมที่โรงพยาบาลแบบนี้

“ก็ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะดูแลพี่เอง”

เจ้าตัวตอบพร้อมรอยยิ้มอันสดใสบนใบหน้า แต่ดวงตาเขาก็เหนื่อยล้าไม่แพ้กัน นี่ก็ดึกจนแทบเช้าแล้ว “นอนก่อนไหมคริส”

“นอนตรงนี้แหละ”

“หื้ม นั่งนอนเนี่ยนะ ไม่เอาดิ นอนดีๆ ที่เตียงนู่นไป”

เขาส่ายหน้า ผมยิ้มเอ็นดู เอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มๆ ของเขา “พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย ไม่ต้องห่วงพี่หรอก”

“งั้นขอใช้สิทธิ์ความคิดถึงได้ไหมครับ”

“...”

เจ้าเด็กคนนี้นี่...

คิดว่าผมไม่คิดถึงเขามั่งหรือไง ทำตัวน่ารักเก่ง อ้อนเก่ง

คว้าหลังมือเขาเข้ามาใกล้ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปแผ่วเบา คลอเคลียลงกับผิวเนื้อเนียน รู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายของเขาที่ส่งผ่าน คิดถึงการมีอยู่ของเขาจัง “เด็กดื้อ...”

ดื้อเหมือนผมเลยเลย รู้แหละ ว่าบอกยังไงเขาก็ไม่ฟังผมหรอก เลยได้แต่ปล่อยให้เขานั่งหลับอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวสักพักค่อยพยุงเขาไปที่เตียงละกัน

ผมก็อยากจะนอนอีกรอบแล้วเหมือนกัน ตอนคริสไม่อยู่ ผมไม่อยากจะบอกเขาเลยว่าผมน่ะอดนอนไปกี่คืน ทำงาน ติว หามรุ่งหามค่ำ รู้ตัวอีกทีก็วูบคาโต๊ะก็มี ฝืนจนร่างกายของผมมันไม่ไหว สุดท้ายเดินๆ อยู่ก็น็อคกลางอากาศ

แต่พอเห็นน้ำตาของคนที่เป็นห่วงเป็นใยผมคนนี้แล้วนั้น ผมก็อยากจะสาบานกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ ว่าผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ ผมรู้สึกผิดต่อเขา

นอนมองหน้าคนที่หลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ เสียครู่ใหญ่ ใครบอกว่าผมไม่คิดถึงเขาล่ะ คิดถึงจะแย่ ยิ่งได้เห็นใกล้ๆ แบบนี้ยิ่งรู้เลยว่าตัวผมเองก็คิดถึงเขาแค่ไหน

อยากนอนมองหน้าเขาแบบนี้ไปทั้งคืน... ถ้าไม่ติดว่าผมก็มาที่นี่เพราะนอนไม่พอเสียก่อนน่ะนะ เฮ้อ

 

 

Krist

“ข้าว น้ำผลไม้ วิตามิน ยาดม อะ” คริสร่ายมายาวเหยียด เจ้าตัวพูดจริงทำจริงจริงๆ ครับ การที่ผมวูบไปวันนั้น ส่งผลให้คริสแวะมาหาผมตลอดเลย เรียกได้ว่าคล้ายจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยแล้ว แต่ก็ไม่เชิง คริสน่ะขยันทำนู่นทำนี่ให้ผมทานด้วยนะ เอาซะผมเริ่มเกรงใจแล้วเนี่ย งานเขาก็ต้องทำนะ ยังต้องมาดูแลผมอีก

และทุกครั้งที่ผมบอกว่า “ไม่ต้องห่วงพี่หรอก” ก็จบด้วยการที่คริสหรี่ตามองใส่ผมเงียบๆ ทุกครั้ง...

โอเค ผมยอมแฟน

และวันนี้ก็คงเป็นวันสุดท้ายแล้วล่ะ ที่ผมจะเป็นนกฮูกอย่างนี้ เพราะพรุ่งนี้ก็จะสอบวันสุดท้ายแล้วครับ และผมก็จะเป็นไทสักที

“อะพี่ ผมทำมาให้ แต่ถ้าง่วงก็นอนก่อนนะ ค่อยตื่นมาอ่านตอนเช้าก็ได้” คริสเอ่ยพลางวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของผม

“ขอบคุณนะคริส ก็เดี๋ยวไม่ได้เอล้วน สอบผ่าน สอบฉลุย อาจารย์รักเหมือนอย่างที่คริสได้ขอไว้ให้พี่ไง” เอื้อมมือบีบแก้มเขาเล่นเบาๆ จนคริสหยีตา

ผมจำได้นะ แผ่นไม้เอมะที่เขาเขียนอวยพรเผื่อผม

“ใครก็ไม่รู้ คิดถึงพี่ทุกช่วงทุกตอนเลยเนอะ” เอ่ยแซวไปจนคนโดนบีบแก้มบึนปากใส่ผม

เนี่ย อาการแบบนี้แหละ ผมเข้าใจเลยทำไมแฟนคลับชอบเรียกคริสว่าเจ้าก้อนนุ่ม เจ้ามาชเมลโล่ มันน่ารักน่าแกล้งแบบนี้ไง

“ทำไมอะ ก็รักไง ไม่เคยได้ยินเหรอ ความคิดถึงมักแปรผันตรงกับความรักความชอบที่มีต่อคนนั้นๆ อะ”

เจ้าตัวเริ่มงอแง ผมขำเล็กๆ ให้กับความน่ารักของเขาก่อนจะเลื่อนนิ้วมาจี้เข้าที่เอวของเขาเข้าให้ คริสเริ่มขำตามและเบี่ยงตัวหนี

“หมั่นเขี้ยวจัง หื้มมม”

“ฮ่าๆๆ พี่ เดี๋ยว ไม่”

สักพักผมก็ลุกจากเก้าอี้โต๊ะทำงานก่อนจะกระโจนผลักเขาลงกับเตียง และจัดการแกล้งจนคริสสำลัก “ฮ่าๆๆ พี่ แค่กๆ ไม่เอาไม่แกล้ง ฮ่าๆๆ ไม่แกล้งน้อง ม่ายเอาาาา”

หมั่นเขี้ยว จี้จนคริสขำจนหน้าแดงไปหมด ผมชอบรอยยิ้มและแก้มบุ๋มๆ ของเขาจัง ว่าแล้วก็กดปลายจมูกลงไปเสียหน่อย

“พี่เสงงงง ฮ่าๆๆ ไม่เอา คริสจะ แค่ก ไม่ไหววว แค่ก”

เหยื่อของผมเริ่มสำลักการหัวเราะของตัวเอง แขนขาวๆ ปัดป่ายพยายามจะผลักผมออก แต่ขอโทษครับ ถึงจะไม่ค่อยได้นอนแต่แรงผมก็ยังเยอะนะครับ

เราฟัดเหวี่ยงกันอยู่อย่างนั้นสักพักก็หมดแรง อะผมขอแก้คำพูดหน่อยก็ได้ นอนน้อยแต่แรงยังเยอะก็จริง แต่แรงหมดไวเป็นบ้าเลยครับ

“ไป รีบอ่านรีบนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้คริสปลุก” เขาว่าพลางหอบเล็กน้อย ใบหน้าหันไปทางโต๊ะทำงานข้างๆ เตียง ผมพยักหน้ายิ้มปริ่ม ก่อนจะจุ้บที่ริมฝีปากของเขาเบาๆ เป็นการเพิ่มกำลังใจอีกรอบ

นอกจากผมตั้งใจจะเอาเอไปฝากพ่อแล้ว ผมก็ตั้งใจจะเอาเอไปฝากคริสด้วย จะไม่ให้การที่เขาคอยมาดูแลผมมันเสียเปล่า อยากทำให้เขารู้ว่าเขาก็เป็นอีกแรงผลักดันหนึ่งของผม อยากให้มันเป็นคำขอบคุณที่เขาคอยซัพพอร์ตผมมาตลอด

บอกเลยว่าชีวิตปีสี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ หลายครั้งที่ผมท้อจนอยากจะถอย ก็มีเขาคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ วันที่ผมบ้าเรียนบ้างานจนเครียด ก็มีเขานี่แหละที่คอยผ่อนผมไม่ให้ตึงจนเกินไป คอยช่วยประคองชีวิตปีสี่วุ่นๆ ของผมมาโดยตลอด แม้ว่าตัวเขาเองก็ยุ่งไม่แพ้กันก็ตาม

และทุกครั้งที่ผมนึกถึง ก็จะมีข้อความๆ หนึ่งที่เล่นขึ้นมาในหัวผมโดยอัตโนมัติ
 

‘วันนึงพี่ไม่ได้ดูแลผม แต่ผมจะดูแลพี่เอง
วันนึงไม่มีใครดูแลพี่ แต่ผมก็จะดูแลพี่เอง’
 

“ขอบคุนที่อยู่ด้วยกัน” นะคริส...

ขอบคุณที่ทำให้ผมรับรู้ว่ามันเกิดขึ้นจริงตลอดมา



******

Writer Talks (150% - 10/12/18)

อยู่ๆ ก็กลายมาเป็น 150% ซะงั้น ฮ่าาา ชอบประโยคนี้ของคริสจัง ตรึงใจมาจนถึงทุกวันนี้ อยู่ดูแลกันไปนานๆ นะคะ ('w') <3

ส่วนพี่สิงคะ อีกนิดเดียวน้าา สู้นะพี่


Writer Talks (100% - 6/12/18)

น้อนคิดถึง ช่วยน้อนด้วยค่ะ ;-;


Writer Talks (50% - 2/12/18)

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่ ความรักของพวกเขาสองคนก็ยังคงไม่ลดน้อยลง รังแต่จะเพิ่มขึ้นนนน (อันนี้พูดถึงตัวจริงด้วยได้ไหม ฉันอิน 55555+)


Twitter

@mynameisalicesk

#ไม่ต้องพูดก็รู้ว่ารัก


Cr. TabiBovvy



_____________________

Written on 10/12/18
Re-written on 13/4/19
_____________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 627 ครั้ง

2,046 ความคิดเห็น

  1. #1593 Jiinnie Cutie (@jeansjeein) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 13:47
    คนน้องนี่แพ้ระยะทางจริงๆนะ อาการหนักเลย ส่วนคนพี่นี่สิ

    น้องยิ่งคิดถึง น้องยิ่งเป็นห่วง... งื้ออ พี่สิงนะพี่สิง พักผ่อนเยอะๆนะ
    #1593
    1
    • #1593-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      12 มกราคม 2562 / 22:56
      คนน้องอยู่ไกลแค่นี้ก็น้ำตาตกจะไม่ไหวแล้ว คิดถึงพี่ชายของเขา~
      ส่วนพี่สิงก็คือน่าตีเนอะ
      #1593-1
  2. #1490 TkKchk (@TkKchk) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:59

    ง่าาา จะเป็นไบโพล่าแล้วกับตอนนี้ คือตั้งใจไว้ว่าจะมาเขินกับสรรพนาม 'เธอ' มันเขินมากนะ แล้วนึกถึงเสียงละมุนของพี่สิงแล้วเรียกคริสว่าเธอ ฮือออ โคตรอบอุ่น กำลังฟินๆเขินๆ มาวูบตามพี่สิงตอนที่ยัยมันร้องไห้อะ เข้าใจความคิดถึง รู้สึกโหวงๆเลยอะ แพ้น้ำตามาก ขนาดแค่อ่าน ถ้าเจอน้ำตาจริงๆ คือจะพุ่งไปกอดแทนพี่สิงเลย คนมันเป็นห่วงอะ แล้วมันจะมีความรู้สึกแบ เป็นตอนไหนไม่เป็นมาเป็นตอนเราไม่อยุ่ เข้าใจมากๆ คือเราอยากกับเค้าอยากเห็นทุกความเป็นไปของเค้า แล้วคือมาไม่สบายตอนเราไม่อยู่

    ใครจะดูแลเค้า ฮืออออ
    แล้วก็มาพลิกกลับตอนท้าย 'ผมจะดูแลพี่เอง' งื้ออออ เขินมาก ดูแลกันแบบนี้ตลอดไปนะ
    #1490
    1
    • #1490-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      30 ธันวาคม 2561 / 23:03
      ช่ายยม้าาา น้อนแตง การที่ได้เห็นคนทีเรารักไม่สบายตอนเราไม่อยู่นี่บีบหัวใจสุดแล้ววว บางทีก็อยากจะโทษตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมอยู่ไกลวะ ฮือ

      สุดท้ายแล้วสิ่งที่ชัดเจนในใจคือความอยากดูแลกันและกันของเขาทั้งสองคน

      ปล. ถ้าสิงมาบอกว่าเธอๆ ใส่คริสให้เราฟังอีก เราก็พร้อมจะล้มมม ฮือออ
      #1490-1
  3. #1445 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 01:38
    ฮื่ออออ ดีจังเลยยย เค้ารักกันมากๆๆๆๆๆเลยอ่ะ
    #1445
    1
    • #1445-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:29
      ขอบคุณนะงับน้อนพลอย รักกันมากแบบนี้ควรไปใช้ชีวิตคู่กันได้แล้ววว -//-
      #1445-1
  4. #1444 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 21:54
    ทั้งคู่คือไม่ต้องพูดก็รู้ว่ารักกันแทบจะมากกว่ารักตัวเองแล้ว ฮือ...
    #1444
    1
    • #1444-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:29
      ฮื่อออ ชอบประโยคของคุณจัง ขอบคุณนะคะ ;w;
      Put the other half before themselves จริงๆ ค่ะ
      #1444-1
  5. #1443 miiiina (@miiiina) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 17:31
    ขอ how to แปรรูปลำไยหน่อยค่ะ ล้นตลาดมากกกกก

    หมั่นไส้จนอยากจะ จับทั้งสองคนไปซ่อนไม่ให้ติดต่อกันสักอาทิตย์
    #1443
    1
    • #1443-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:28
      5555 อย่านะคะ น้อนคริสใจขาดรอนๆ พอดี ฮือ
      #1443-1
  6. #1442 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 09:09

    ความคิดถึง​มันทำงานของมันได้สมบูรณ์​แบบจริงๆ​

    #1442
    1
    • #1442-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:28
      เป็นช่วงเวลาเพียง 1 อาทิตย์ ที่เอฟเฟคสองคนนั้นอย่างยาวนาน
      ดูแลกันตลอดไปเนอะ > <
      #1442-1
  7. วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 05:05
    น่ารักมากกกกก
    #1441
    1
    • #1441-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:27
      ขอบคุณนะคะ > <
      #1441-1
  8. #1440 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 12:21

    น่ารักมากห่วงใยกันเสมอ

    คิดถึงกันตอนอยู่ไกลกัน...มโนอยากให้เรื่องจริงจัง...ร๊ากกกนะทั้งสองคน
    #1440
    1
    • #1440-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:26
      ขอบคุณนะคะ ลิสก็อยากให้เป็นเรื่องจริงเหมือนกันค่ะ ต้องไปบนที่ไหนมั่งคะเนี่ยอิอิ
      #1440-1
  9. #1439 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 05:36
    น่ารัก เป็นห่วงกันคอยดูแลกัน ยิ่งพี่สิงช่วงนี้ทำงานดึกดื่นพักผ่อนน้อย น้องยิ่งเป็นห่วง ต้องห่างไกลกันอีก สุดท้ายพี่วูบ เจ้าก้อนถึงกลับร้องเลย คิดถึงพี่มากรักและเป็นห่วงมาก ประทับใจกับความรักความใส่ใจของทั้งคู่เลย ดูแลกันแบบนี้ตลอดไปนะ.
    #1439
    1
    • #1439-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:26
      ฮื่ออขอบคุณมากๆ นะคะ ยิ่งอ่านคอมเม้นท์คุณยิ่งอินเข้าไปใหญ่เลย เขารัก ใส่ใจ ดูแลกันและกันจริงๆ ค่ะ (ทั้งในฟิคทั้งในชีวิตจริงเลยเนอะ> <)
      #1439-1
  10. #1438 noorung_smile (@noorung_smile) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 01:07
    ซึ้งมากๆค่ะ น้องคริสดูแลพี่สิงดีจัง รู้สึกอบอุ่นในหัวใจแทนพี่สิงเลย ดูแลกันแบบนี้ไปนานนะคะ
    #1438
    1
    • #1438-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:25
      ขอบคุณมากๆ นะคะ > <
      ดูแลกันและกันแบบนี้ไปนานๆ เนอะ พี่สิงน้อนคิด
      #1438-1
  11. #1437 Parneramyz (@parnparntheloser) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 23:11
    น่ารักมากๆเลย
    #1437
    1
    • #1437-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:21
      ขอบคุณนะคะ > <
      #1437-1
  12. #1436 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:37
    พี่สิงเนี่ยไม่ดูแลตัวเองเลย วูบไปจนได้ซิน่า น้องคริสดูแลพี่สิงดีมากๆ อิจฉาสุดๆอ่ะ
    #1436
    1
    • #1436-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:21
      พี่สิงโหมเรียนโหมงาน ฮือ แบบนี้จะให้น้อนคริสนิ่งดูดายได้ไงเนอะๆ > <
      #1436-1
  13. #1435 Nuttcha23st (@Nuttcha23st) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:30

    แงแง สิงวูบ ตกใจไปด้วยเลย นึกถึงชีวิตจริงของสิง

    #1435
    1
    • #1435-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:20
      ขอให้ตัวจริงอย่าวูบจริงๆค่ะฮืออ พี่สิงใช้ร่างกายหนักมาก T^T
      #1435-1
  14. #1433 247mile (@247mile) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:51

    อิจฉาพี่สิงแล้วเนี่ย มีเจ้าก้อนนุ่ม เจ้าก้อนความรัก เป็นของตัวเอง แถมเจ้าก้อนนุ่ม ก้อนความรักที่ว่า ก็รักพี่สิงม๊าก มาก

    #1433
    1
    • #1433-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:17
      อิจฉาทั้งคู่เลยเหมือนกันค่ะ 555 จะรักกันไปถึงไหนนน แต่งงานใช้ชีวิตคู่กันได้แล้ว -///-
      #1433-1
  15. #1432 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:50
    ฮรืออออสงสารน้อน เข้าใจเลยว่าแฟนป่วยแล้วเราเป็นห่วงแทบแย่มันเป็นยังไง สิงสู้ๆนะลูกอีกนิดเดียว คริสกับแม่อยู่ตรงนี้เชียร์หนูอยู่
    #1432
    1
    • #1432-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:16
      พี่ฉิงโตใช้พลังชีวิตสิ้นเปลืองมากจริงๆ งืออ ;w;
      สู้ๆ เลยเนอะทั้งพี่ชายทั้งน้อนชาย ตอนนี้สินสอดคือเกียมไว้แล้วค่ะ 555
      #1432-1
  16. #1431 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:48
    ดูแลพี่สิงดีๆ นะคริส กำลังใจของคริสคือพี่สิง กำลังใจของพี่สิงคือคริส น่ารักอะ รักทั้งคู่เลย
    #1431
    1
    • #1431-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:15
      งื้ออขอบคุณนะคะ เป็นขุมพลังงานของกันและกัน > <
      #1431-1
  17. #1430 BlossomYuyee (@BlossomYuyee) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:47
    น่าร้ากกกกกก ดูแลกันและกันไปนานๆนะลูก
    #1430
    1
    • #1430-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:14
      พร้อมส่งลูกสิงไปขอลูกไภ้แล้วค่ะ ฮือ //เตรียมอวยพรบ่าวสาว
      #1430-1
  18. #1429 rainnanda (@fonnanda87) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:19
    คิดถึงนะ
    #1429
    1
    • #1429-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:14
      ความคิดถึงนี้ > < /
      #1429-1
  19. #1417 Nuttcha23st (@Nuttcha23st) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 21:47

    แง จะร้องไห้ตามน้อง คิดถึงพี่สิงมากขนาดนี้เลยเต่า น่าสงสารจุง มาๆๆแม่กอดปลอบ แต่อาจจะไม่อุ่นเท่าพี่สิงนะ555

    #1417
    1
    • #1417-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:13
      น้อนขี้เหงา แพ้ระยะทาง ยูกไภ้เต่าของแมะ ;///;
      #1417-1
  20. #1411 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 08:03
    โถลูก ฮือออออออ นอนร้องไห้สะอึกสะอื้นใหญ่เลย ;;--;; *จูบเหม่งลูก*
    #1411
    1
    • #1411-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:11
      ลูกอยากกลับบ้านมากเลยตอนนี้ลูกคิดถึงความอบอุ่นของอ้อมอก ;w;
      #1411-1
  21. #1410 BlossomYuyee (@BlossomYuyee) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 06:18
    เอ็นดู ยัยน้องคนขี้เหงา นี่นึกไปถึงตอนที่น้องไปถ่ายละครที่ฮ่องกงเลย คนอยู่เยอะแยะทำไมเหงา อ่อคิดถึงแฟ&#8212;นี่เอง
    #1410
    1
    • #1410-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:10
      55555 ตัวจริงโดนแซวเลย
      ตัวอยู่นี่ แต่ใจอยู่ไทย -//-
      #1410-1
  22. #1407 phetmanee33 (@phetmanee33) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:28

    ดูสายตาที่เค้ามองกันสิคะคูนนนนนนน เค้ารักกันค่ะ เค้ารักกัน
    #1407
    1
    • #1407-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:09
      ทั้งหัวใจกลายเป็นของอีกคนไปแล้วล่ะค่ะ > <
      #1407-1
  23. #1405 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 21:03
    น่ารักหวานนนนนนนน พอต้องห่างกันก็จะคิดถึงเหงาๆน้อย ฮึบไว้นะลูก. อีกไม่กี่วันก็จะได้เจอพี่แล้ว
    #1405
    1
    • #1405-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:09
      ขอบคุณนะคะ ฮรึก ห่างกันให้ความคิดถึงมันทำงาน แต่ทำงานดีจัด น้องงอแงใหญ่เลย ;w;
      #1405-1
  24. #1401 miiiina (@miiiina) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 15:50
    ไม่ใช่แค่ใจเราหรอกที่เป็นของพี่เขา สมง สมอง ก็ไม่เหลือแล้วลูก ละเมอยังเป็นชื่อพี่เขาเลย เอ็นดูเด็กน้อยกลั้นฮึบ คิดถึงพี่

    พี่เขาก็คงไม่ต่างแหละ แต่แค่ฮึบไว้ เพราะกลัวน้องนอยด์กลับไปถึงนี่ คงชดเชยเวลาห่างกันหนักหน่วงแน่ ๆ

    ปล. ถ้าพี่บินมาหานี่ ฮาเลยนะคะ
    #1401
    1
    • #1401-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:07
      ฮ่าาา ชอบความเป็นของพี่ทั้งหมดทั้งใจทั้งสมอง ไม่มีสิ่งใดแล้วที่เป็นของน้อนนนน
      พี่ก็มีหน้าที่ต้องทำ น้อนก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ กลับมาก็กอดกันให้หายคิดถึงสักทีสองทีเนอะ //สรุปพี่วูบ ฮ่า > <
      #1401-1
  25. #1399 gene_pa (@pathaimas-p) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 08:24
    คริสฮึบไว้ๆ
    #1399
    1
    • #1399-1 Alice.SK (@mynameisalice) (จากตอนที่ 36)
      19 ธันวาคม 2561 / 01:06
      ฮึบไว้เนอะยูกไภ้แมะ อีกไม่กี่วันก็จะได้กลับแล้วว> <
      #1399-1