คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

HOT ISSUE!! ประเด็นฮอต รักอื้อฉาว KIHAE HANHYUK WONCIN

ตอนที่ 37 : SF :: STORY OF US - PART FOUR


     อัพเดท 26 ก.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คิเฮ, ฮันฮยอก, kihae, hanhyuk, woncin, fic, yaoi, วอนซิน, วอนชอล, ทงเฮ
ผู้แต่ง : Pajamas Princesz ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pajamas Princesz
My.iD: https://my.dek-d.com/mymiolove
< Review/Vote > Rating : 98% [ 19 mem(s) ]
This month views : 13 Overall : 84,523
4,336 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 497 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
HOT ISSUE!! ประเด็นฮอต รักอื้อฉาว KIHAE HANHYUK WONCIN ตอนที่ 37 : SF :: STORY OF US - PART FOUR , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1712 , โพส : 21 , Rating : 100% / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 S T O R Y   O F   U S - PART 4

            KIBUM x DONGHAE

 

 

“ดงเฮ”

 

“....”

 

“ดงเฮ ลงไปกินข้าวหน่อยนะ”

 

“ไปกินเถอะ ฉันยังไม่หิว”ฮยอกแจหันไปมองหน้าสามีของตนทันที อีกครั้งแล้วที่ดงเฮไม่ยอมลงไปกินข้าวพร้อมกับคนอื่นถึงแม้จะให้แม่บ้านยกมาให้กินก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะพร่องลงไปเลยแม้แต่น้อย

 

“เอาไงดีล่ะพี่ฮัน..สงสารดงเฮมัน”ฮยอกแจกล่าวอย่างเหนื่อยใจ ลีดงเฮเป็นคนร่าเริงต่อสู้กับทุกปัญหาแต่กับเรื่องนี้ ดงเฮอ่อนแอเสมอ

 

“พี่จะคุยกับคิบอมมันเอง”

 

            ช่วงสายของวันรถหรูคันสีดำเงาเข้าเทียบจอดหน้าบริษัทยักษ์ใหญ่ก่อนจะก้าวลงมาจากคันรถสร้างความฉงนและตกตะลึงในความน่าเกรงขามและมีความสุภาพบุรุษจึงทำให้ผู้หญิงหลากหลายหันมาจ้องมองไม่วางตา

 

“ผมมาพบ คิมคิบอม”ฮันกยองพูดกับพนักงานต้อนรับทันที

 

“เชิญชั้น 11 เลยคะ”ฮันกยองพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินขึ้นลิฟท์ตามที่พนักงาสาวบอกมาและเมื่อถึงที่หมายก็พบว่าคิบอมกำลังนั่งประชุมอยู่กับลูกทีมของตน

 

“ขอตัวก่อนนะ”คิบอมเมื่อเห็นฮันกยองก็รีบออกมาทันทีทิ้งให้ลูกทีมจัดการกันต่อ โดยที่ฮันกยองยังคงยืนนิ่งรออีกฝ่าย

 

ผลัวะ !!

 

“เชี่ยฮัน ! ต่อยกูทำไมว่ะ !”คิบอมสบถพลางใช้หัวแม่มือเช็ดเลือดที่ไหลซึมอยู่บริเวณมุมปากของตนและยังเป็นภาพที่ใครต่อใครก็ตกออกตกใจไม่น้อยด้วยเช่นกัน

 

“มึงอยากรู้ .. มึงทำให้เมียมึงเจ็บขนาดนี้มีน่ามาพูด!

 

“กูอธิบายให้เค้าฟังแล้ว”

 

“แล้วสิ่งที่มึงอธิบายกับสิ่งที่ดงเฮได้รับมันเหมือนกับสิ่งมึงพูดหรือเปล่า!!!”คราวนี้คงเป็นคิบอมที่เงียบไป

ฮันกยองเองก็คงไม่อ้อมค้อมในเมื่อเขามีเรื่องที่ต้องการจะพูดเขาก็ควรจะพูดทันที ความเกรงใจคงไม่ต้องใช้ยามนี้หรอกว่าไหม

 

“มึงเงียบไปเพราะมึงผิดจริงหรือมึงไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ไง!!

 

“กู..กูแค่ตามใจซอลลี่มากเกินไป..”

 

“ตามใจ?กูไม่เข้าใจที่มึงพูด!”ฮันกยองตวาดลั่นอีกครั้ง

 

“มึงมากับกูสิแล้วกูจะเล่าให้ฟัง”

 

            คิบอมนำหน้าพาเข้าไปในห้องทำงานของตนพลางล็อกลงกลอนปิดผ้าม่านห้องกระจกทันที

ฮันกยองเองก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากนั้นแต่ยอมนั่งลงบนโซฟาสำหรับรับแขกของห้องทำงานแห่งนี้โดยดี

 

“ว่ามา”

 

“ซอลลี่เป็นลูกค้ากูเขาต้องการสร้างร้านอาหารซึ่งเป็นกิจการใหม่”

 

“แล้ว?”

 

“เพราะกูตามใจซอลลี่มากไปไงล่ะ ตอนแรกก็กินข้าวโดยที่ซอลลี่รู้จักกับผู้บริหารกุเลยต้องตามใจทุกวิ๔ทาง แล้วสุดท้ายกูก็เมาแล้วจบที่ว่ากูกับเค้ามีอะไรกัน แล้วงานก็เหหมือนต้องดำเนินต่อไปแต่กูก็รักดงเฮนะ”

 

“ไอคิบอม!

 

ผลัวะ ! ผลัวะ !

           

            ฮันกยองปล่อยหมัดหนักลงบนหน้าของคิบอมอีกคราแต่คราวนี้มาจากความที่คิบอมเลินเล่อในการรักษาระยะห่างที่คนอย่างเขาควรจะทำแล้วจบด้วยการมีอะไรกันยิ่งฟังคำนี้ยิ่งช้ำใจที่ตนพยายามให้ดงเฮมาชอบคิบอม

 

“มึงไม่น่าเป็นสามีของดงเฮเลยว่ะ !

 

“กูรู้ว่ากูผิด ! แล้วจะให้กูทำไง ! กูพยายามเลิกแต่ผู้หญิงเขาไม่ยอมแล้วยังจะเอาเรื่องนี้ไปบอกดงเฮ แล้วกูควรทำยังไงกูถึงจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้!”คิบอมรีบลุกขึ้นหลังจากโดนต่อยจนล้มลงไปกอง โดยในใจก็เริ่มหงุดหงิดฮันกยองแต่ความจริงนั้นแหละที่เขาผิดเต็มประตู

 

“งานนี้มึงต้องจัดการเอง กูคงช่วยอะไรไม่ได้ แล้วถ้าดงเฮจะรู้มึงก็ควรจะคิดซะว่ามึงควรทำยังไง เพราะถึงเวลานั้นดงเฮหรือมึงจะเป็นอย่างไรกูก็คงพูดไม่ได้!!

 

“กูรักดงเฮจริงๆมึงก็รู้ กูอยากได้ดงเฮกลับมา..”

 

“งานนี้คงต้องขึ้นอยู่กับมึง ส่วนกูก็ยังมีฐานะเป็นผู้ช่วยเช่นเดิม”ฮันกยองทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ปล่อยให้

คิบอมวิตกกังวลเพียงผู้เดียวงานนี้คงไม่มีใครช่วยเขาได้อย่างที่ฮันกยองว่า เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องของเขากับดงเฮ คนอื่นคงช่วยพูดได้แต่จะเลือกให้ดงเอให้อภัยเขาได้หรือเปล่า สิ่งนั้นคือปัญหาอันยิ่งใหญ่ต่างหาก

 

            ร่างสูงรีบหยิบโทรศัพท์โทรหาดงเฮทันที เสียงรอสายที่มันนานจนต้องวางแล้วยกหูโทรใหม่นั้นก็เป็นคำตอบได้ดีว่าคนปลายทางรังเกียจและไม่ต้องการคุยกับเขามากมายแค่ไหน

 

-----------------------------------------

 

            ดงเฮที่นอนคว่ำอยู่บนที่นอนทำเพียงมองสายที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอไอโฟนของตนเอง มันสั่นไหวและเสียงดังพอที่จะให้ตนได้ยิน มือบางคว้ามามองก่อนจะปิดเสียงแล้วปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างนั้นบนหัวเตียง

 

“ฮึก .. ฮืออ ..”ร่างบางร้องไห้อีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มขาวที่ตอนนี้ซูบโทรม ดวงตาแลบอบช้ำหนักเข้าไปทุกที ยิ่งหลับตาลงก็ยิ่งเห็นแต่ภาพในวันวาน ภาพในความทรงจำที่ชวนให้ดงเฮเจ็บปวดมากขึ้นทุกที

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ..

             เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นแล้วจึงค่อยเคลื่อนเปิดออกแล้วเป็นร่างของคุณแม่ใหญ่ของบ้านหลังนี้

ลีดงเฮรีบลุกขึ้นทันที ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าถึงแม้ไม่เห็นคราบน้ำตาแต่ความบอบช้ำก็มากพอที่จะฟ้องอีกคนได้แล้ว

 

“ดงเฮ ดงเฮของคุณแม่ไปไหนแล้วนะ”ร่างเพรียวเดินเข้ามาหาพลางนั่งลงบนเตียงโอบกอดลูกชายของตนไว้แน่นพร้อมกับที่ดงเฮร้องไห้โฮ หาใครสักคนที่เขาพร้อมจะพึ่งพิงในตอนนี้

 

“คุณแม่ลีทึกครับ ฮึก .. ผมเสียใจ ..ผมเสียใจที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้”ดงเฮกอดลีทึกสะอื้นไห้แทบขาดใจ เหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งที่ทั้งเจ็บปวดเจียนตายแบบนี้

 

“ดงเฮร้องออกมาให้พอ แล้วหยุดแค่นี้ได้ไหมครับ คุณแม่เห็นแล้วคุณแม่ไม่สบายใจเลย”ลีทึกพยายามปลอบ ในยามที่เห็นลูกชายถึงแม้ไม่ใช่ลูกในไส้แต่ก็เป็นลูกบุญธรรมที่เขารักมากเช่นกัน

 

“ฮึก..คุณแม่..ผมไม่ดีพอที่จะเป็นแฟนใครหรอครับ ทำไมคิบอมถึงทำ ฮืออ..กับผมแบบนี้”ดงเฮระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจที่รวมเคล้าไปกับความสับสนจนตอนนี้จึงทำได้เพียงพูดออกมาจนกว่ามันจะหมด

 

“ดงเฮอย่าคิดมากสิ ดงเฮไม่น่ารักคุณแม่จะรักหรอหืม ? อย่าคิดมากเลย เพราะคิบอมแค่หลงแค่นั้นแม่เชื่อว่าเขายังรักดงเฮอยู่นะครับ”

 

“ฮึก..จะเป็นไปได้ยังไงเรามักทะเลาะกันเรื่องนี้ตลอดเลย...”

 

“ดงเฮ .. ให้เวลาตัดสินเขาแล้วกัน คุณแม่เชื่อนะถ้าคิบอมรักลูกจริงทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เพียงสิ้นสุดประโยคดงเฮก็กอดลีทึกแน่นขึ้นพลางซบหน้าลงกับไหล่บางของคุณแม่ของตนทันที

 

“ผมรักคุณแม่ฮะ”

 

“คุณแม่ก็รักดงเฮครับ”

 

--------------------------------------------

 

            ดงเฮใช้ชีวิตปกติในมหาวิทยาลัยแต่สิ่งที่ดูเปลี่ยนไปคือเสียงที่แข็งและดวงหน้าที่ดูซูบโทรมเห็นได้ชัด ซึ่งใครทักท้วงแต่อย่างไรดงเฮก็จะตอบว่าผมไม่เป็นอะไร ผมสบายดี แต่วันนี้ดงเฮกลับยิ่งดูแย่ลงไปอีกทำให้นักศึกษาในคลาสเป็นห่วงกัน

 

“อาจารย์ครับ”

 

“ว่าไง มีร์ นายมีอะไรไม่เข้าใจตรงไหน?”ดงเฮถามด้วยฐานะความเป็นครูเมื่อลูกศิษย์ยกมือขึ้นในห้องจำต้องเอ่ยประโยคคำถามตอบรับเด็ก

 

“อาจารย์ไปพักก่อนไหมครับ อาจารย์..หน้าซีดหมดแล้ว”มีร์พูดแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับอาจารย์และเป็นอีกครั้งที่คำตอบเดิมถูกหยิบยกมาใช้

 

“ไม่เป็นไรครับ อาจารย์ยังไหว”ดงเฮก้มลงมองสิ่งที่ฉายอยู่ในพาวเวอร์พอยท์ของตนอีกรอบก่อนจะเลื่อนภาพสอนต่อไปทั้งที่เด็กในห้องวิตกแทนดงเฮเรียบร้อย

 

            หลังจากการสอนเสร็จดงเฮรีบเก็บข้าวของทันทีเพื่อจะเดินไปขึ้นรถกลับบ้าน แต่โจคยูอยอนก็ดันมาดักทางกลับบ้านเสียก่อน

 

“อาจารย์จะไปไหนครับ”

 

“กลับบ้านสิ เลิกคลาสแล้วนะนายจะไปไหนก็ไปสิ”

 

“ผมอยากไปส่งอาจารย์ อาจารย์หน้าซีดแบบนี้ขับไปได้ชนอะไรเข้าแน่”คยูฮยอนออกความเห็นแถมยังไม่พูดเปล่าคว้าหนังสือและข้าวของในมือดงเฮมาถือไว้ทันที

 

“อาจารย์ช่วยตามผมมาด้วยนะครับ”

 

“เดี่ยว! เดี่ยวสิ!~”ดงเฮแหวลั่นแต่ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้ในเมื่อโจคยูฮยอนเดินลิ่วไปแล้ว งานนี้ดงเฮจำต้องเดินตามต้อยๆทันที

 

            ตลอดทางรถทั้งคันเงียบเหงาทั้งที่มีคนโดยสารแต่ยิ่งคยูฮยอนพูดคุยกับดงเฮมากเท่าไหร่ดงเฮตอบน้อยลงมากขึ้นทุกทีมีเพียงปกิริยานั่งเหม่อลอยเท่านั้นที่โต้ตอบแล้วเขาเห็นชัดเสียด้วย

 

“อาจารย์ครับ”

 

“.....”

 

“อาจารย์..อาจารย์ฟังผมอยู่หรือเปล่า?”คยูฮยอนเน้นถ้อยคำ ดงเฮสะดุ้งหันมามองคนที่นั่งประจำอยู่ตำแหน่งคนขับรถ ร่างบางไม่ได้พูดอะไรเพียงหันมามองแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“อาจารย์..อาจารย์ร้องไห้ทำไมครับ”คยูฮยอนถามด้วยความเป็นห่วงจอดรถเข้าข้างทางทันที ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกอดอีกคนอย่างวิสาสะ ไม่รอให้อีกคนยินยอมที่จะให้กอด ดงเฮยิ่งรู้ว่าร้องไห้ น้ำตาก็พาลไหลมากขึ้นทุกที ยิ่งห้ามให้หยุดร่างบางก็ยิ่งร้องหนักขึ้นเรื่อยๆ

 

“ฮึก..ฮืออ..ฉันไม่ดีอะไร..ฮืออ”ดงเฮดึงเสื้อคยูฮยอนแน่น พลางซบหน้าลงบนไหล่ทันที ทำไมถึงยังคิดถึงเรื่องราวของเราตลอด เพียงแค่นี้ดงเอก็เจ็บเจียนตายแล้ว

 

“อาจารย์ .. “ร่างสูงเอ่ยอย่างอ่อนใจ ไม่ชอบเลยที่คนตรงหน้าที่เขาหลงชอบตลอดเวลากำลังร้องไห้หนักเขาอยากรู้เสียจริงว่าเป็นใครที่กล้าทำร้ายคนที่สดใสร่าเริงแบบนี้

 

“ฮึก..คยู..ฉันขอโทษ..ฉันขอโทษ..ขอโทษที่ร้องไห้ให้เห็น ฮึก..ฮืออ ..”ดวงตากลมค่อยปิดลงก่อนจะเป็นลมหมดสติไป ร่างโปร่งที่เห็นดังนั้นเอนเบาะลงแล้วให้ร่างบางได้นอนหลับพักอย่างสบาย

 

“อาจารย์ .. อย่านึกถึงเขาอีกเลย อย่านึกถึงคนใจร้ายที่ไม่ดูแลอาจารย์เลย ..หันมาสนใจผมทีเถอะ”ประโยคที่เก็บไว้ในใจและเป็นอีกครั้งที่คยูฮยอนไม่กล้าเอ่ยต่อหน้าอีกคนที่ยังมีสติครบถ้วนดี ..

 

 

---------------------------------------------------------

 

“ตื่นแล้วหรอดงเฮ”ฮยอกแจรีบเดินเข้าไปหาดงเฮที่กำลังยันตัวขึ้นจากเตียง ร่างกายบอบช้ำมากกว่าที่ควรเป็น ดงเฮยามนี้เขาควรจะดูแลอย่างใกล้ชิดเอามากๆ

 

“โดเฮ~มะฉบาย~”จุนฮยองหลานชายที่ใครต่อใครก็หลงรัก ปีนป่ายขึ้นเตียงด้วยกำลังของตนแล้วเอามือเล็กขาวอ้วนป้อมวางลงบนหน้าผาก

 

“จุนฮยอง .. ห่วงน้าเหมือนกันหรอ”ฮยอกแจยิ้มและเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ดงเฮได้ยิ้มบ้างแล้วหลังจากที่ใบหน้านี้ไม่เปื้อนรอยยิ้มมาสักพัก

“มะ .. โด..ป่วย”จุนฮยองชี้ไปที่ดงเฮพลางหันไปบอกกับฮยอกแจผู้เป็นมาดา

 

“ครับๆ ม๊ารู้แล้วนะ ดงเฮโอเคขึ้นบ้างหรือยัง”ฮยอกแจอุ้มจุนฮยองขึ้นตักพลางนั่งลงข้างอีกคน

 

“อืม ไม่เป็นไร”

 

“ก็บอกไม่เป็นไรแบบนี้ทำไมถึงให้คยูฮยอนอุ้มมาส่งถึงห้องกัน เฮ้อ .. ไม่ไหวเลยนะ พรุ่งนี้ฉันลาหยุดให้เรียบร้อยแล้วล่ะ  เอาเป็นว่าพักผ่อนดูแลตัวเองก่อน แล้วถ้ายังเสียใจกับคนนั้นฉันจะโกรธแก”ฮยอกแจออกคำขาด ฮยอกแจก็เป็นอย่างนี้เสมอ เขาพร้อมที่จะสอนให้น้องของเขาเข้มแข็งได้โดยไม่มองเรื่องที่ทำให้ตัวเองบั่นทอนมากกว่านี้ แตกต่างจากดงเฮที่เข้มแข็งเพียงใดแต่ข้างในก็ยังอ่อนแอ

 

“ไม่ร้องแล้วล่ะ ฉันจะกลับมาดูแลตัวเองโอเคไหม”ดงเฮฉีกยิ้ม หัวใจดวงน้อยอาจจะยังไม่หายเจ็บปวดดีแต่ก็ยังพอมีกำลังให้ลุกขึ้นยืนเดินต่อไปในวันพรุ่งนี้ ถึงแม้ว่าจะรู้ตัวเสมอว่าไม่ได้เข้มแข็งอะไรอย่างคนอื่นเขาแต่เค้าก็จะพยายามอย่างเต็มที่

 

“ดีแล้วล่ะ แต่ฉันไม่ห้ามให้แกไม่รักคิบอมหรอกนะ แต่ขอให้ตอนนี้ให้เข้มแข็งกับเหตุการณ์ตอนนี้จะดีกว่า”ฮยอกแจยิ้มตอบเช่นกัน รู้สึกโล่งใจมากกว่าเดิมเยอะที่น้องชายคนเก่งของเขากลับมายิ้มได้อีกครั้ง ใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดตลอดนั่น ไม่เหมาะกับคนอย่างลีดงเฮแน่นอน

 

“คุณหนูดงเฮคะ คุณคิบอมมาหาคะ”ดงเฮหันไปมองหน้าฮยอกแจอีกครั้ง ร่างที่อุ้มจุนฮยองไว้ในอ้อมแขนหยิบยื่นมืออีกข้างกุมมือน้องชายฝาแฝดของตนไว้แน่นพร้อมรอยยิ้มที่คนทั้งสองรู้ดี

 

“ไปเถอะ ฉันรู้ว่าแกเข้มแข็งพอดงเฮ”

 

            ร่างบางก้าวลงมาจากบันไดขั้นสุดท้ายก่อนจะหยุดลงเมื่อเห็นร่างของคนคุ้นเคยกำลังนั่งรอตนเองอยู่โซฟาหรูของบ้าน ดงเฮก้มลงมองพื้นแล้วสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดค่อยย่างก้าวไปด้วยใจที่หวาดหวั่นกลัวว่าน้ำตาจะพาลไหลออกมาให้อีกคนเห็นถึงความอ่อนแอ

อ่อนแอที่ขาดคิบอมไม่ได้เลย ..

 

“ดงเฮ !

 

“หยุดอยู่ตรงนั้น!”ดงเฮตะโกนเสียงดังลั่น นิ้วชี้ยกขึ้นสั่งห้ามทันที ร่างหนาที่จะเดินเข้ามากอดจึงชะงักก่อนจะยืนนิ่งไม่มีกริยาโต้ตอบตามคำสั่งของร่างบาง

 

“มาทำไม”คำพูดสั้นๆหลุดออกจากปากบางของดงเฮ คิบอมที่ยืนฟังได้แต่คิดในใจว่าคราวนี้คงไม่เหมือนทุกครั้งยามที่เขาได้ดงเฮกลับมาอย่างง่ายดายเพราะคราวนี้ดงเอแทบไม่เหลือแววตาที่เคยให้เขา ไม่เหลือคำพูดหวานน้ำเสียงที่เพราะหูให้เขาอีกแล้ว

 

“คิดถึง อยากมา และจะมาขอให้ ..”

 

“ไม่ต้องมาพูดว่าฉันจะกลับไปอยู่กับนาย ฉันยังไม่พร้อมจะใช้สามีร่วมกับใคร !ดงเฮไม่ปล่อยให้คิบอมพูดจบ ทว่ามันเหมือนกับบาดแผลในใจของดงเฮที่ยิ่งมีมากเท่าไหร่อารมณ์ของร่างบางก็ส่งถึงอากัปกริยาและสีหน้าน้ำเสียงไปเสียหมดคนยืนฟังได้แต่ใจหาย

 

“ดงเฮฟังผมอธิบายก่อน ผมยอมรับว่าสิ่งที่ผมทำมันผิด แต่มันเป็นงาน”คิบอมใจเย็นคอยอธิบายเหมือนอย่างที่เขาอธิบายให้ฮันกยองเพื่อนสนิทของเขาฟังหรือพี่เขยก็พูดได้

 

“หึ! งาน .. งานแล้วต้องมีอะไรกันด้วยหรอ .. ออพชั่นนายเยอะเกินไปหรือเปล่า แอบขยะแขยงตัวเองไม่ได้ที่นายมีอะไรกับยัยนั่นแล้วมามีอะไรกับฉันในทุกค่ำคืนของเรา .. ฉันเกลียดนาย!!!

 

“ลีดงเฮ !”คิบอมตวาดด้วยความโมโห เขาพยายามอธิบายแต่อีกคนกลับยั่วยุให้อารมณ์ของเขาพัดโหมขึ้นมาดุจดั่งกองเพลิงที่กำลังคุกรุ่น

 

“จะเรียกชื่อฉันทำไม!!ในเมื่อฉันพูดถูกว่าฉันใช้ของร่วมกับคนอื่น นายมันน่าสมเพชคิมคิบอม ฉันตัดสินใจไปแล้วว่าเราเลิกกันส่วนข้าวของที่เหลือฉันจะไปเก็บเอง!”ดงเฮระบายออกไปจนหมดแต่มันก็ยังโหวงภายในใจเหมือนพูดคำว่า”เลิก”ก็ยิ่งทำให้ตัวเองอ่อนแอลงไปทุกที

 

“ดงเฮ !!! ฉันไม่ยอมรับ ฉันไม่ยอมให้เธอเลิกกับฉัน ยังไงเราก็ยังรักกันอยู่ ขอร้องอย่าทำแบบนี้”คิบอมไม่สนใจคำสั่งของร่างเล็กอีกแล้วกลับกระชากดงเฮมากอดไว้แนบอก ดงเฮที่พยายามดีดดิ้นทั้งน้ำตา หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกรัดแน่นให้เจ็บปวดพอกับการที่คิบอมสวมกอดเขามากขึ้นทุกที ยิ่งคิบอมทำดีดงเฮก็ยิ่งเสียใจและตัดใจไม่ขาดเสียทีและยิ่งดงเฮผลักไสคิบอมร่างสูงก็ได้แต่ทนทุกข์กับความเจ็บปวดที่ตนเป็นต้นเหตุอยู่เช่นกัน

            ความรักครั้งนี้จะมีแต่จุดเริ่มต้น .. แล้วรีบมีจุดจบแบบนี้หรือเปล่า

 

“ปล่อย..ฮึก..ปล่อยเถอะ..อึก..อย่ามายุ่งกับชั้น!”ดงเฮใช้แรงที่ยังพอเหลืออยู่ผลักคิบอมออกใบหน้าหวานร่ำไห้ยิ่งคิบอมเห็นน้ำตาร่างบางหัวใจก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นทุกที เขาควรจะทำไงที่ไม่ต้องให้ร่างบางร้องไห้แล้วเขาก็จะไม่ต้องเจ็บปวดกับความรักแบบนี้

 

“นี่มันอะไรกัน!ออกไปซะคิบอม!นายนี่มันไม่ควรได้รับโอกาสคุยกับดงเฮเลย!”ฮยอกแจรีบวิ่งเข้ามาหาดงเฮพลางดึงเข้าไปกอดไว้ ใบหน้าหวานของฮยอกแจไม่มีเค้าความอาทรแบบพี่น้องในครอบครัวมีแต่ผลักไสที่ไล่ให้เขาออกไปจากบ้านหลังนี้โดยไวที่ทำให้น้องชายสุดรักสุดหวงของเขาเจ็บปวดแบบนี้

 

“ดงเฮผมรู้ว่าทุกสิ่งที่ผมทำมันผิด แต่ผมขออีกครั้งโอกาส ผมขออีกครั้งได้ไหม เพื่อเราจะได้กลับมารักกัน”

คิบอมพยายามอธิบาย ดงเฮมองหน้าคิบอมโดยในใจคอยสั่งไม่ให้หวั่นไหวไปกับผู้ชายคนนี้อีก

            เช้าวันใหม่ของวันทำงานซึ่งเป็นวันที่ดงเฮคงต้องลุกขึ้นแต่เช้าในวันที่มีคลาสสอนแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคราวนี้คืออาจารย์ที่แสนน่ารักไม่มีหลงเหลือ มีแต่หนุ่มหน้าหวานที่แปลงผมสวยของตนเป็นสีน้ำตาลทอง ริมฝีปากถูกแต่งเติมด้วยลิปกลอสอย่างบางเบาก่อนจะวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ดงเฮพินิจมองคนในกระจกยิ่งมองก็ยิ่งรู้ว่าไม่ใช่ตัวตนแต่จะทำอย่างไรได้ เขาอยากให้ทุกคนรู้ว่าเขาเข้มแข็งแล้วรวมถึงคิมคิบอม ..

 

            ดงเฮเดินลงมายังห้องโถงใหญ่เห็นฮันกยองและฮยอกแจกำลังนอนเล่นกับเจ้าตัวเล็กอย่างจุนฮยองที่อ้อแอ้อย่างน่ารักในความเป็นเด็ก ดงเฮอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทักทายหลานชายของตนเอง

 

“อื้อหือ ออกมาแล้วดูดีขึ้นเยอะ”ฮยอกแจทักทายน้องชายดงเฮไม่ได้กล่าวอะไรตอบแต่ยิ้มรับอย่างเขินอายในลุคส์ใหม่ของตน

 

“ก็นิดนึง ฮันกยองตื่นแต่เช้าด๊องไม่ค่อยเห็นเลยอ่ะ ฮิฮิ”ดงเฮแซวหนุ่มหล่อที่ตอนนี้กำลังจัเจ้าตัวเล็กโยนขึ้นกลางอากาศที่กำลังหัวเราะร่า

 

“แฮ่ .. จุนฮยองปลุกเองไม่ตื่นก็คงแย่แล้วล่ะ”ฮันกยองแก้ตัวอย่างเก้อเขิน

 

“กลัวเมียด่าก็บอกมาเถอะ ไปก่อนดีกว่าเดี๋ยวรถจะติด”ดงเฮหอมแก้มจุนฮยองสักฟอดแล้วรีบล่ำลาออกจากบ้านไปยังมหาวิทยาลัยสถานที่ทำงานของตนเองทันที

 

            หลายคนแปลกใจไปอย่างมากที่ดงเฮทั้งเปลี่ยนสีผมเปลี่ยนลุคส์การแต่งตัวที่เมื่อก่อนมักจะผิดไปแทบทุกส่วนไม่ก็แต่งตัวออกแนวเรียบร้อยจนมองเจอแต่ความน่ารักแต่คราวนี้ดงเฮร่ำลาความเจ็บปวดและตัวเก่ามาพร้อมกับเสื้อคอกว้างสีขาวสะอาดกางเกงรัดรูปสีดำบางทีขึ้นคลาสสอนก็มัดผมขึ้นจนเห็นคอขาวชวนให้สร้างร่องรอยไม่น้อย แต่ใครจะทำอะไรได้ล่ะก็ลีดงเฮเป็นถึงอาจารย์นะ

 

“อาจารย์ผมนั่งกินข้าวด้วยคนดิ”

 

“เดี๋ยว ! คยูฮยอนใครอนุญาตนายกัน!”ดงเฮไม่ทันสั่งห้ามร่างสูงโปร่งก็เดินปลิวมาพร้อมกับถาดอาหารแล้วนั่งลงบนโต๊ะเดียวกันกับเขา จะว่าไปซองมินไปไหนล่ะทำไมยังไม่มาอีกรายนั้นคงซื้อเยอะล่ะมั้ง

 

“อาจารย์ไงไม่เห็นพูดอะไร”คยูฮยอนยอกย้อนไม่พูดเปล่ายังมียักคิ้วอย่างทะเล้น มันน่าจับกระเป่าฟาดไปลงบนหน้าหล่อนั่นซะจริงเลย !

 

“มาแล้ววว ~ ได้กลิ่นซุปฟักทองฉันไหมหอมเชียวน้าา ~~”ลีซองมินอาจารย์ประจำภาวิชาการออกแบบสถาปัตยกรรมที่ฝีมือดีใช่เล่น วิ่งกลับมาพร้อมถ้วยซุปหอมละมุนอย่างคำอวดอ้าง

 

“อา .. ซุปฟักทองอีกแล้วหรอซองมิน”

 

“ก็ของโปรดฉันนี่นาดงเฮ อ้าว .. เด็กนี่มานั่งนี่ทำไมล่ะ”ซองมินนั่งลงข้างดงเฮจึงเพิ่งสังเกตว่ามีใครมาก่อนหน้าเขาแล้วจับจองพื้นที่ไปแล้ว โดยที่นักศึกษาที่นั่งตรงข้ามกับดงเฮไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยซักนิด

 

“อาจารย์ดงเฮชวนผมมานั่ง”

 

“มั่วแล้ว!ปล่อยไปเถอะซองมิน นายก็รู้ว่าเด็กนี่ดื้อยิ่งกว่าอะไรดี”ดงเฮเลิกสนจและก้มหน้าก้มตากินจาง

จัมยอนในถ้วยให้หมด ซองมินสลับมองหน้าดงเฮกับคยูฮยอนอยู่ซักพักจึงก้มหน้าก้มตาลงกินบ้าง

            จะว่าไปสองคนนี้มันต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็นสินะ ..

 

 

 

 


 

S T O R Y P R O J E C T

                              ร้อยเรื่องรักถักเรื่องราว...

 

 

 

 

STORY OF US

รักเรามันเก่าแล้วหรอ ?

 

 

S E X

ตกลงฉันกับแกเราเป็นแค่

”เพื่อนนอน”ไม่ใช่”แฟน”ใช่ไหม ?

   

 

 

 

 

 

 SUPPOSE

ถ้ามันไม่ใช่เรื่องสมมุติฉันคงดีใจกว่านี้ที่ได้พบนาย .. ลาก่อน

  


           


SECREAT

ทุกเรื่องบอกเขาแล้ว”เรื่องของเรา”ทำไมไม่คุยกันบ้าง ..

 

                                               
               
หลากหลายเรื่อง
รัก หลากหลายความรู้สึก

หลากหลายท่วงทำนอง และหลากหลายความแตกต่าง

ที่จะถูกถักร้อยเป็นเรื่องราวสื่อผ่านเสียงเพลงและตัวอักษร

..โปรดติดตามได้ที่นี่..


 

TALK WITH ME :)

ตอนนี้คนไหนสะใจหรือสงสารยังไงก็บอกตัวละครผ่านคอมเม้นท์หน่อยนะคะ

จากนี้ต่อไปมันจะกลายเป็นโปรเคแล้วนะเออ สำหรับคู่แรกคือคิเฮคะ

ส่วนคู่ต่อไปขออุบไว้ก่อนแล้วกันเอามาลงให้ในช่วงสอบ

เพราะบางคนอาจจะปิดเทอมกันแล้ว

ส่วนไรเตอร์ยังสอบอยู่ TT ^ TT

โปรดติดตามต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่า

 





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
HOT ISSUE!! ประเด็นฮอต รักอื้อฉาว KIHAE HANHYUK WONCIN ตอนที่ 37 : SF :: STORY OF US - PART FOUR , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1712 , โพส : 21 , Rating : 100% / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 21 : ความคิดเห็นที่ 4085
ดีที่หมวยเข้มแข็ง
ลีดงเฮสู้ตาย
Name : KiHaE*129 [ IP : 118.172.235.173 ]

วันที่: 21 พฤษภาคม 2555 / 02:59
# 20 : ความคิดเห็นที่ 3445
สมน้ำหน้า แอบสะใจที่ เฮ เปลี่ยนแปลง ตัวเอง

PS.  Super Junior The last man standing !! WC !!
Name : Z.Wonder < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Z.Wonder [ IP : 1.47.37.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤศจิกายน 2554 / 14:53
# 19 : ความคิดเห็นที่ 3345
 ถ้าง่าวไม่เลิก เฮคงไม่หายโกรธหรอก จริงๆ เบื่อว่ะ.. 

ทำไมแกไม่เด็ดขาด ไปบอกเลิก ยัยนั่นไปเลยดิ จัดการให้เด็ดขาด อย่ายืดเยื้อค้างคา ไม่มีใครเค้ารับได้หรอกนะ

PS.  ทึกทักว่ารักทึก.."" คึคึ ฝากฟิคด้วยน้า ^ ^ I'm be waiting for you.. Just smile SPEACIAL1004!! ซูพอจูนีออ~~
Name : sunshinesunrise < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunshinesunrise [ IP : 125.27.210.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2554 / 22:24
# 18 : ความคิดเห็นที่ 3273
อิบวมแกเลวมากอ่ะ
สมแล้วดีนะด๊องไม่หนีไปอยุ่ประเทศอื่นแต่ก็น่าจะหนี -3-
Name : kihae [ IP : 223.205.184.33 ]

วันที่: 10 ตุลาคม 2554 / 20:17
# 17 : ความคิดเห็นที่ 3213
โห คิบอมโคตรชั่ว นี่แบบ ง้อบ้างก็ได้นะ ขึ้นเสียงตลอด

เฮตบมันไปเลย ..#อ้าว

แล้วแต่ละเรื่องนี่ไม่โยงกันใช่ไหม? โปรเจคอ่ะจ้า
Name : punchiiz38 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ punchiiz38 [ IP : 111.84.164.83 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2554 / 18:15
# 16 : ความคิดเห็นที่ 3203
ถ้าบอมจะยังเป็นแบบนี้

สงสัยคงไม่ได้ทงเฮกลับไปแน่ ๆ

รีบเคลียร์ตัวเองก่อนที่จะเสียเฮให้คนอื่นนะ

ดูทางแล้วมีคนรอจะดูแลทงเฮอยู่เลย
Name : kiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kiki [ IP : 113.53.64.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2554 / 08:47
# 15 : ความคิดเห็นที่ 3179
ณ ตอนนี้เชียร์หมวยโว่ยยยยยยยยย

มีใหม่ไปเลยยยยยยยยยยยยT^T

ตี๋มันไม่เคยรู้อะไรเลยวะ
Name : KYOO < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KYOO [ IP : 171.4.84.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2554 / 02:44
# 14 : ความคิดเห็นที่ 3121
บอมแกไมบอกความจริงไปอะ
หมวยช่วยฟังหน่อยยยยยย
ผิดไปแล้ววววววววTT

PS.  LOVE Heechul 4 Ever~!
Name : FIFA~~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FIFA~~ [ IP : 125.24.29.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2554 / 21:30
# 13 : ความคิดเห็นที่ 3119
เอาเลยหมวยตามใจตัวเองบ้างหลังจากต้องดูแลบอม

จนไม่มีเวลาดูแลตัวเอง  หันมาใส่ใจตัวเองให้ใครบางคนมันอกแตกตาย

ที่สูญเสียเราไป  เพราะคำว่าเผลอไม่ควรจะมีสำหรับคนที่มีครอบครัวแล้ว

ควรจะมีสติและคิดถึงหมวยให้มากกว่านี้ไม่ใช่เมาแล้วใครก้ได้

ปล่อยให้บอมมันช้ำไปนั่นแหละ  ถ้าปรับปรุงตัวดีแล้วค่อยมาว่ากัน
Name : gonjung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gonjung [ IP : 110.49.227.243 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2554 / 03:29
# 12 : ความคิดเห็นที่ 3116
ดงเฮจ๋า อย่าได้แคร์ !!! เต็มที่ไปเลยจ้า !!! อิอิ
Name : ~ *FreSH MusHRoOm* ~ < My.iD > [ IP : 27.130.141.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2554 / 01:04
# 11 : ความคิดเห็นที่ 3112
สงสารด๊องอ่าา
ไรเตอร์มาอัพเร็วๆ นะ
Name : aiai [ IP : 118.173.175.132 ]

วันที่: 27 กันยายน 2554 / 23:08
# 10 : ความคิดเห็นที่ 3111
 บอมทำไมทำกะด๊องแด๊งแบบนนี้ ฮะ -_-++
Name : @NeVerLanD012 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ @NeVerLanD012 [ IP : 223.207.101.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2554 / 19:18
# 9 : ความคิดเห็นที่ 3110
บอมไมแกทำกะด็องของฉันเยี่ยงนี้
แกอย่าหวังเลยว่าด็องจะยกโทษให้ง่า่ยๆนะ
ฉันไม่ยอมให้ด็องยกโทษให้ถ้าแกยังไม่เลิกยุ่งกะกิ๊กแก
ด็องอย่ายอมบอมมันง่ายๆนะ
เอาให้มันรู้สึกซะบ้าง
Name : แม่ยกคิเฮ [ IP : 124.122.47.172 ]

วันที่: 27 กันยายน 2554 / 18:53
# 8 : ความคิดเห็นที่ 3109
สะใจมากๆเลยค่ะ สมน้ำหน้าคิบอม

อยากทำตัวไม่หนักแน่นเอง เห็นว่าเมียเป็นแค่ของตาย

มันก็สมควรที่จะโดนแบบนี้ซะมั่ง

จะได้เข้าใจความรู้สึกของดงเฮบ้าง

ว่าเสียใจแค่ไหน ไม่ใช่ว่ามีผู้หญิงมาให้ท่าแล้วเอาหมด
Name : 2min+kihae [ IP : 110.49.249.217 ]

วันที่: 27 กันยายน 2554 / 18:33
# 7 : ความคิดเห็นที่ 3107
ด๊องจ๋าาาาาาาาาากลับคืนหาบวมมันเหอะนะ^-^
PS.  Primadonna is my real life
Name : Gradoom Primadonna^O^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gradoom Primadonna^O^ [ IP : 182.53.47.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2554 / 16:33
# 6 : ความคิดเห็นที่ 3106
โหหห  เฮไปฟังบอมกอน
PS.  หากคำพูดที่พิมพ์ดูไม่ดีขอโทษมานะที่นี่ด้วย แต่ก้รักยุนแจและยูซูมากนะ>เกี่ยวมัยอ่า>///< เขิลลลลล
Name : cass dear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cass dear [ IP : 124.121.196.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2554 / 12:11
# 5 : ความคิดเห็นที่ 3105
สมน้ำหน้าบอมจริงๆ
อย่าเอาเรื่องงานมาอ้างเลย
ถ้าแกมั่นคงจริง ต่อให้เมา
แกก็จะไม่มีทางทำแบบนี้เด็ดขาด
ด๊องอย่าใจอ่อนง่ายๆนะ

PS.  ปล.เปลี่ยนยูสจาก KiEunHae เป็น Rabbit_Blue นะคะ
Name : Rabbit_Blue < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rabbit_Blue [ IP : 223.206.143.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2554 / 10:22
# 4 : ความคิดเห็นที่ 3099
สะใจจริง อย่าไปยอมเค้าอีกนะด๊อง
สวยเลือกได้อย่าไปแคร์ สมน้ำหน้าอีบอมทำอะไรไม่คิด
มาต่อเร็วๆนะคะ รอมาน้านนานแล้วเรื่องนี้ ^_^
Name : Noo [ IP : 223.207.170.106 ]

วันที่: 27 กันยายน 2554 / 07:15
# 3 : ความคิดเห็นที่ 3098
ตาบอมมม ทำไมทำแบบนี้ห๊าา!!

ด๊องแด๊งอย่าไปเศร้านะ
Name : DongHa3_Forever < My.iD > [ IP : 183.89.64.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2554 / 00:59
# 2 : ความคิดเห็นที่ 3096

สมน้ำหน้าบอม
อยากปิดดีนัก
มารู้เองทีหลังแบบนี้มันเจ็บกว่าที่จะบอกตั้งแต่ทีแรกอีก
สมน้ำหน้าๆๆๆๆๆๆ
เฮเปลี่ยนลุคแล้วก็คงจะมีโอกาสน้อยลงกว่าเดิม สะใจมากกกกกกกกกกกกก


PS.  사랑해요 김희철 기다릴게 김희철
Name : ĄёJёanNў < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ĄёJёanNў [ IP : 125.27.205.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2554 / 00:26
# 1 : ความคิดเห็นที่ 3095
โอ๊ยยย มันเศร้ามากเลย
แต่เราชอบเรื่องสตายแบบนี้มากเลย ><
อย่าลืมมาอัพต่อนะไรเตอรืไม่งอนเค้างอนอ้ะ
มันค้างแบบว่าสุดๆเลยอ้ะ !
PS.  SNW ❤ SHINEE # I want to see your smile more than crying and saying like that.. We'll be supporting you.
Name : ShaWol..❤ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ShaWol..❤ [ IP : 124.120.197.138 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2554 / 00:22
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android