คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ครอบครัวสุขสันต์อลวนอุ่นรัก ❤ KIHAE HANHYUK SJ YAOI

ตอนที่ 98 : { SF } Don't .. [ 100% ]


     อัพเดท 30 มี.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: คิเฮ, Kihae, ด๊องหมวย, SJ, FIC, คิบอม, hanhyuk, kyumin
ผู้แต่ง : Pajamas Princesz ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pajamas Princesz
My.iD: https://my.dek-d.com/mymiolove
< Review/Vote > Rating : 97% [ 406 mem(s) ]
This month views : 38 Overall : 290,008
11,422 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 983 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ครอบครัวสุขสันต์อลวนอุ่นรัก ❤ KIHAE HANHYUK SJ YAOI ตอนที่ 98 : { SF } Don't .. [ 100% ] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5156 , โพส : 93 , Rating : 100% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


DON’T …

 

 

 

 

 

เมื่อถึงเวลาของคำสาป ..

แต่ถ้าคุณไม่อยากให้มันเกิดขึ้น คุณก็ต้องห้ามมัน ..

 

 

 

“ดงเฮทำไมกินข้าวนิดเดียวล่ะ”ยุนโฮนั่งมองลูกชายคนเล็กที่กินข้าวไปได้แค่ 3 คำก็รวบช้อนวางไว้เรียบร้อยต่างจากซองมินที่กำลังนั่งกินอย่างเพลิดเพลินแอบสะดุดไม่ได้เมื่อน้องชายรวบช้อนเรียบร้อยแล้ว

 

“กินไม่ค่อยลงน่ะฮะ  อืม ดงเฮขอตัวนะฮะ”ร่างเล็กลุกออกจากโต๊ะอาหาร เดินขึ้นห้องนอนของตนทันที มือเรียวหยิบตุ๊กตาหมีสีขาวขึ้นมากอดไว้แน่น

 

“พี่คิบอมใจร้ายเนอะ  ใจร้ายมาก ..”ดงเฮตีหน้านิ่งพูดกับเจ้าตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต ดงเฮนั่งลงบนเก้าอี้ตรงระเบียงบ้าน ตรงที่มองทอดยาวไปจนถึงพระราชวัง เปลือกตาบางปิดลงแน่น ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้กันนะ แค่เรื่องเมื่อกลางวันทำไมต้องเอามาคิดให้มากความ

 

ดงเฮเป็นอะไรไป .. ทำไมดงเฮถึงเจ็บแปลกๆ แปล๊บ แปล๊บ .. ตรงหน้าอกด้านซ้าย ..

 

 

 

ผ้าม่านสีขาวสะอาดตากำลังปลิวตามลมที่พัดเข้ามาภายในห้องกว้าง ร่างบางที่กำลังนอนมุดตัวใต้ผ้าห่ม ผมสีแดงส้มฟูตามการพลิกตัวบนหมอนใบโต ร่างเล็กพลิกตัวอีกครั้งก่อนจะปรือตาขึ้นอย่างง่วงงุน

 

“งืออ ... อาา นอนสบายจัง”อมยิ้มรับอรุณ มือขยี้ตาเบาๆก่อนจะมองสอดส่องไปทั่วห้อง จำได้ว่าห้องตัวเองสีเหลืองอ่อนนวล เตียงสีขาว .. แต่นี่ห้องสีดำ เตียงสีขาว มีเชิงเทียนตั้งอยู่มุมห้อง ว๊ากกกกกกก !!!! ผมอยู่ที่ไหนกันเนี่ย

 

“ตื่นแล้วหรอ”เสียงทุ้มหนัก ทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยงดีดตัวออกจากเตียงทันที เชิงเทียนบนหัวเตียงเป็นสิ่งเดียวที่อึนฮยอกคว้าถือมันไว้แน่น

 

“นี่ที่ไหน ทำไมผมอยู่ที่นี่ !! ออมม่า อาปา อยู่ไหน !!”อึนฮยอกร่ายยาวใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวงอย่างเต็มเปี่ยม แต่กลับมาได้เพียงแค่รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของอีกคน มันดูน่ากลัวและมีอิทธิพลกับเขาเอาเสียมาก

 

“ห้องของน้องสาวน่ะ ...”ชายหนุ่มยิ้มให้ร่างบางก่อนจะนั่งลงบนปลายเตียง

 

“ฉันชื่อ ฮันเกิง เป็นคนพามาที่นี่ มันเป็นเขตแดนระหว่างโลกของมนุษย์กับเขตแดนของโลกของคำสาป”ร่างโปร่งนะนำตัว อึนฮยอกมองร่างสูงอย่างระแวดระวังนึกจะดีก็ดี

 

“พ่อแม่นายปลอดภัยไม่ต้องเป็นห่วง ที่ฉันให้นายมาที่นี่เพราะนายมีสิ่งที่ต้องทำเรื่องเมื่อ 13 ปีก่อนกับน้องชายของนายและน้องสาวของฉัน ...”เสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด อึนฮยอกนั่งลงอีกฝั่งของเตียงมองร่างสูงด้วยความแคลงใจ

 

“13ปีก่อน ดงเฮ ... ดงเฮเกี่ยวอะไรด้วยแล้วดงเฮอยู่ไหน คุณรู้!

 

“อืมม .. ความจริงคนที่ถูกเลือกคือดาเฮไม่ใช่ดงเฮ แต่เพราะช่วงนั้นราชินีเห็นชอบว่าดงเฮคือคนที่ดีกว่า

ดาเฮเลือกที่จะปลิดชีพตนเองลงในอายุ 15 ปีและยิ่งโลกคำสาปถ้าใครตายด้วยเรื่องแบบนี้ คนที่เข้ามาแทนที่จะต้องมีอันเป็นไป นั่นก็คือ .. ดงเฮ”ใบหน้านิ่งไร้อารมณ์สะกดให้อึนฮยอกนั่งฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าหวานก้มต่ำลงคิดเรื่องประมวลทุกอย่าง อย่างงั้นน้องเขาก็ต้องมีอันเป็นไปน่ะสิ

 

“แล้วคำสาปจะรุนแรงแค่ไหน ฉันจะช่วยดงเฮได้ยังไง”

 

“ทางเดียว คือ การทำลายพิธีมอบตัวของดงเฮ”

 

 

 

 

 

“ดงเฮ .. มานี่สิ”ซองมินกวักมือเรียกร่างเล็กที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกสุนัขตัวสีขาว ดงเฮวิ่มาหาซองมินก่อนจะกอดแน่น

 

“โอยย ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ”ซองมินบ่นอุบพร้อมอมยิ้ม มือหยิบสายวัดมาพันรอบเอว มือข้างก็จดรายละเอียด ดงเฮตั้งใจมองสิ่งที่พี่ชายกระทำกับตน ไม่เข้าใจพี่ซองมินจะเอาไปทำอะไรหรอก ดูไปอย่างนั้นแหละ ^^

 

“ซองมินฮยอง ~ เอาไปทำอะไรอ่ะ”

 

“นายยังไม่รู้อีกหรอดงเฮ .. พิธีมอบตัวนายจะจัดขึ้นอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าแล้วนะ”ซองมินจ้องหน้าน้องชายเก็บเอกสารข้าวของลงในตะกร้าใบสีชมพูสวย โดยมีเจ้ากระต่ายน้อยนอนตาแป๋วข้างๆตะกร้าอีกที

 

“พิธีมอบตัว พิธีที่ดงเฮถูกเลือกน่ะหรอ !!

 

“นายจะตะโกนทำไมล่ะ !”คนเป้นพี่ยู่หน้าไม่พอใจ เอะอะโวยวายตลอดเลยน้องชายคนนี้ เข้าไปอยู่ในวังพวกพี่เลี้ยงที่ดูแลจะปวดหัวขนาดไหนกันนะ คิดไม่ออกเลยจริงๆ

 

“ก็ด๊องไม่รู้นินา ฮยองอาา อย่าทำหน้าดุสิ วันนี้เวรด๊องไปตลาดงั้นไม่ซื้อน้องฟักทองมาฝากด้วย!”ดงเฮยิ้มน่ารักใส่พี่ชายเข้าไปเกาะแขนเอาหน้าถูไถไปมา

 

“พรุ่งนี้ก็ต้องไปรับพิธีการฝึกแล้วนะ ไม่มีฮยองไม่ม๊าให้ตัวเองอ้อนได้ตลอดหรอกนะ”

 

“อย่าพูดแบบนั้นสิฮะ ด๊องไม่อยากทำเลย”

 

“เราเป็นคนถูกเลือกยังไงก็ต้องทำ ดงเฮของฮยองน่ารักที่สุดนะ ^^”ซองมินเดินโอบดงเฮเข้าบ้านด้วยรอยยิ้ม ไม่บ่อยนักที่พี่น้องสองคนนี้จะทำบ่อยแต่เวลาที่ทำก็คือการให้กำลังใจ ส่งมอบความรักของคำว่าพี่และน้องให้กัน มอบมันด้วยความจริงใจและอ่อนโยน

 

“ดงเฮ ซองมินเข้ามาพอดีเลย ไปที่ห้องรับแขกหน่อยสิ วันนี้ท่านคิมคิบอมมาหาเราน่ะดงเฮ”แจจุงพูดพลางเดินท้องโย้เข้ามาหาดงเฮยิ้มรับเข้าไปกอดแจจุงก่อนหนึ่งทีปล่อยให้ซองมินไปกับแจจุง แล้วค่อยวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปที่ห้องรับแขก เงียบจังดงเฮไม่ชอบเลยแฮะ

 

“ดงเฮ เข้ามาสิ”ยุนโฮยิ้มบางเรียกดงเฮให้เข้ามานั่งข้างๆตนบนโซฟาสีขาวสะอาดตา ดงเฮหย่อนตัวนั่งลงตามคำสั่ง ใบหน้าหวานก้มลงมองพื้นเพียงแค่ต้องการซ่อนดวงตากลมของตนไม่ให้สบตากับร่างสูงอย่างคิมคิบอมที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม

 

“ดงเฮ พรุ่งนี้คยูฮยอนจะมารับตัวนายไปฝึกกับ ลี่อิน ส่วนเรื่องพิธีมอบตัวนายคงไม่มีปัญหาใช่ไหม”

 

กล้าถามเนอะ ... ใครจะกล้ามีปัญหากับท่านคิมคิบอมกันเล่า ถ้าบอกว่าไม่อยากฮะจะโดนตัดหัว ฉับ!

ไปเสียบหน้าประตูให้น้องหมานั่งมองหรือเปล่าล่ะ ชิชิ !

 

“มิบังอาจ กระหม่อมยินดี”

 

“ทุกคนช่วยออกไปก่อน ... ข้าต้องการอยู่กับดงเฮเพียงลำพัง”คิบอมพูดจบ ยุนโฮและเหล่าเสนาบดีองค์รักษ์ที่ติดตามก็เดินออกไป ดงเฮได้แต่เงยหน้ามองร่างสูงอย่างหงุดหงิดใจ อยู่ด้วยกันสองคนอีกแล้วสินะ

 

“เป็นอะไรไป ทำไมต้องซ่อนหน้าหวานนั่นไว้ด้วย”คิบอมเดินเข้ามาใกล้ นิ้วเรียวเชยคางของคนหน้าหวานขึ้นมาพินิจมอง ดวงตากลมช้อนขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจกลับสบตากับร่างสูงได้อย่างพอดี

 

“กระหม่อม .. ไม่ได้เป็นอะไร”ไม่ได้ตั้งใจโกหก แค่อารมณ์วันนั้นมันยังค้างคา เฮ้อออ พูดแล้วน่าโมโห

 

“โกรธฉันหรอ ลีดงเฮ ..”คิบอมยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบตึงเสียงนุ่มทุ้มที่ฟังแล้วก็หลงใหลนั่น ร่างบางหันมามองคนตัวสูงทันทีที่ถาม

 

“จะโกรธได้อย่างไร ท่านไม่ผิดอะไรซักหน่อย  กระหม่อมเองก็ไม่มีสิทธิ์”

 

“ใครสอนให้ เด็กแบบเจ้าประชดแบบนี้”

 

“ท่านสมควรจะไปนอนพักผ่อนได้แล้วนะยะยะค่ะ อย่าเอาเวลามาใส่ใจกับกระหม่อมเลย”ดงเฮลุกขึ้นยืน ขาสวยกำลังจะก้าวออกไปจากบริเวณแต่แขนแกร่งของอีกคนรั้งตัวเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที

 

“ทำไมถึงจะเดินหนีกันแบบนี้ โกรธที่ฉันไปคุยกับ ซอฮยอนน่ะหรอ”คิบอมหันร่างบางให้มาจ้องตากับตน ดงเฮหันหน้าหนีทันทีเมื่อสบตาด้วย

 

“ป่าว กระหม่อมไม่มีสิทธิ์พอ”

 

“เด็กดื้อ เวลาที่นายโกหกเคยมีคนบอกไหมว่าต้องโดนทำโทษยังไง”ร่างโปร่งโน้มตัวลงมาประกบปากร้อนลงบนกลีบปากบาง จูบที่ไม่มีการรุกล้ำ จูบที่ไม่มีการสอดแทรกเข้าไปกวาดความหวาน มีเพียงไออุ่นที่สื่อส่งถึงกัน ดงเฮกำเสื้อตัวยาวของตนเองไว้แน่น ดวงตาหลับแน่นด้วยความตกใจมีเพียงคิบอมเท่านั้นที่ประคองใบหน้าหวานเอาไว้

 

“กระหม่อมขอตัว”ดงเฮหุนหันพลันแล่นออกจากห้องทันที ใบหน้าที่แดงปลั่งของอีกคนก็เป็นคำตอบมากพอที่คนอื่นจะไม่สงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องนั้นคืออะไร

“กลับเถอะ ว่าที่ราชินีคงต้องการเวลาพักผ่อน”คิบอมพูดด้วยเสียงทรงอำนาจเดินออกจากบ้านไป  แจจุง ยุนโฮ ซองมิน ยืนส่งอยู่หน้าประตูบ้าน หากดงเฮเองก็มองแล้วว่าเป็นคนที่ไร้มารยาทแต่ใครจะรู้เล่า ว่าบนระเบียงบ้านเด็กน้อยที่เพิ่งโดนจูบไปกำลังหน้าแดง มือวางไว้ที่หน้าอกด้านซ้ายด้วยหัวใจที่เต้นแรงคล้ายคนเป็นโรคหัวใจ ยืนอมยิ้มพองลมไว้ในแก้มด้วยความไม่เข้าใจ

 

ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร ?

ไม่เข้าใจว่าใจเต้นทำไม ?

ใครรู้ให้คำตอบดงเฮหน่อยสิ จะไปเก็บดอกไม้ในเขตพระราชฐานมาให้อีก

 

 

 

“อืม อันนี้ อันนั้นด้วย อันนี้!! ฮ่ะๆ ฮิฮิ ~”อึนฮยอกยืนถือตะกร้าขำคิกคัก สั่งมือชี้โบ้ยไปมาให้ร่างสูงที่กำลังเก็บแอปเปิ้ลในสวนอยู่ รอยยิ้มที่ฮันเกิงมองทีไรก็รู้สึกอบอุ่น และอยากเก็บรอยยิ้มนั้นไว้เพียงคนเดียว ฮันเกิงมองร่างบางก่อนจะปล่อยผลแอปเปิ้ลให้โดนลงบนหัวร่างบางพอดิบพอดี

 

“โอ้ย! คนบ้า!!”อึนฮยอกโวยลั่น แก้มขาวอมลมหน้ามุ่ยลูบหัวตัวเองอย่างน่าสงสาร ฮันเกิงกระโดดลงมาแล้วยืนอมยิ้มกับท่าทางของร่างเล็ก

 

“ยิ้มบ้าอะไรล่ะ”อึนฮยอกตีมือลงไปบนแขนของฮันเกิงแรงๆ ร่างสูงยู่หน้าลูบแขนตัวเองบ้างตกลงงานนี้เจ็บตัวทั้งคู่

 

“กลับบ้านได้ยังล่ะ ต้องไปหาชุดใส่ไปงานมอบตัวอยู่แล้ว”ฮันเกิงคว้าตะกร้ามาถือแทน อึนฮยอกยอมปล่อยแต่โดยดี นึกถึงงานมอบตัว จริงสิห่างกันตั้ง 13 ปี ดงเฮจะจำเขาได้หรอไง ..

 

“ดงเฮจะจำฉันได้หรอฮันเกิง”

 

“สายเลือดก็คือสายเลือดถึงแม้ว่าตอนมาที่นี่จะจำอะไรไม่ได้เลย แต่แค่เสี้ยววินาทีที่เจอกันความทรงจำต่างๆก็ย้อนกลับมาได้ทั้งนั้น”ฮันเกิงอธิบายอุ้มร่างบางขึ้นบนหลังม้าก่อนที่ตนจะขึ้นไปนั่งตาม

 

“ฮันเกิง แต่ฉันกลัว”

 

“ไม่ต้องกลัวหรอกเชื่อสิ มีฉันอยู่ด้วยทั้งคน”ฮันเกิงยิ้มให้ อึนฮยอกใช้แขนเรียวกอดรอบเอวอุ่นของอีกคน ม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าตามวิถีของมัน ฮันเกิงรู้สึกดีขึ้นทุกนาทีที่มีอึนฮยอกอยู่ข้างๆเขาคิดผิดหรือคิดถูกที่จะให้อึนฮยอกมาหยุดเรื่องแบบนี้ .. มันอันตรายเกินไปใช่มั๊ย

 

            อึนฮยอกในชุดคลุมตัวยาวเท่าเข่า ผมสีส้มฟูถูกย้อมเป็นสีดำ ผมที่สั้นถูกต่อเข้ากันแล้วเกล้าขึ้นเสียบด้วยปิ่นปักผมไม้หอม ใบหน้าหวานดุจราวผู้หญิงด้วยแล้วนั้นแทบจะไม่ต้องปลอมตัวอะไรให้เมื่อย เพราะฮันเกิงเองก็แทบจะไม่เชื่อสายตาว่าอึนฮยอกคือชายร่างเล็กคนเมื่อกี้ แต่นี้กลับเหมือนตุ๊กตาที่สวยถูกใจตน

 

“ฮัน...”

 

“.....”

 

“มันดูไม่ดีใช่ไหม นายถึงเงียบแบบนั้น”

 

“ดูดีที่สุด นางฟ้าตัวน้อย”

 

“ไอบ้า -O- ฉันเป็นผู้ชาย!!!

 

“ก็เป็นผู้หญิงอยู่นี่ ฟอดด!

 

O//////O

 

            ฮยอกแจหน้าแดงสดเป็นผลไม้ที่แดปลั่งสุกจนร่างสูงไม่นึกเสียดายที่กดจมูกกดหอมลงไป แถมกลิ่นนั้นยังติดจมูกเค้าไว้เสียด้วย หอม..หอมมากจนเค้าอยากจะหอมแรงๆไปอีกหลายที

 

“กลับบ้าน!”เสียงหวานเอ็ดดังลั่นรีบพยายามปีนขึ้นหลังม้าอย่างลำบากและทุลักทุเล

 

“เหวอ ~

 

“ยังไม่ชินอีกหรอไง”

 

“ก็นาย..อุ้มขึ้นจนลอยแบบนี้ไม่ทันตั้งตัวเว้ย!!

 

“เดี๋ยวนี้ชักดื้อแฮะ - -

 

“กลับบ้านนนนนนนนนน !!!!!!!!!!!~

 

 

กลับก็กลับ ไม่รู้จะตะโกนทำไม หรือว่าเขินเราเมื่อกี้กันนะ นึกแล้วอยากจะหอมอีกร้อยๆรอบ

 

 

 

 

            ในที่สุดพิธีมอบตัวก็ดำเนินมาถึงดงเฮที่สวมชุดเกาะอกหางปลา ผ้าสีแชมเปญ คลุมทับทั้งชุดด้วย ผ้าโปร่งลายจุด ชายล่างมีระบายที่ทำด้วยผ้าลูกไม้และจับผ้าทำเป็นม่านเป็นช่วงๆ ตกแต่งด้วยโบว์ อีกเล็กน้อยเสื้อคลุมมีระบายทำด้วยผ้าโปร่งเพื่อเพิ่มความหวาน ส่วนผมที่ระยาวดูรกรุงรังเวลาเป็นเด็กซนอย่างลีดงเฮนั้นก็โดนจัดเซทให้ลอนตัวสวยอย่างเป็นธรรมชาติแล้วใช้กิ๊บกุหลาบสีขาวมีตาข่ายด้านบนแล้วปล่อยให้ผ้าสีขาวบางคลุมศีรษะยางจนถึงหน้าอก ดงเฮแทบจะนั่งไม่ติดโดยมีซองมินคอยดูอยู่ไม่ห่าง

 

“ดงเฮ .. อย่าตื่นเต้นจนผิดวิสัยสิ ทำอย่างกับไม่ได้ฝึกซ้อมมา”

 

“ฮยองอา..มาทำแทนด๊องไหมล่ะ T^T”ดงเฮอยากจะร้องไห้เสียจริงทำไมพิธีรีตองนี้ถึงต้องมีแขกมาอย่างมากมายด้วยก็ไม่รู้

 

“ไม่ได้หรอกเดี๋ยวคยูฮยอนเสียใจแย่เลย”ซองมินพุดแล้วก็หน้าแดงเอาเสียดื้อๆดงเฮอมยิ้มกับความน่ารักของพี่สาว(?)

 

“ฮ่ะๆ อื้ม ซองมินฮยองต้องเข้าไปหาด๊องในวังบ่อยๆนะ”

 

“อืม นั่นป๊ามาหาแล้วนะ ถึงเวลาแล้วล่ะดงเฮ”ซองมินกอดน้องไว้แนบอก ถึงตอนนี้น้องชายจะสูงขึ้นเพราะรองเท้าคัทชูสีขาวที่โดนบังคับให้ดงเฮสวมใส่ก็เหอะ

 

“ฮยองรักด๊องนะ ถึงฮยองจะไม่แสดงออก แต่ฮยองรักด๊องมากๆนะ”

 

“ฮยองอา...เดี๋ยวด๊องร้องไห้นะ”

 

“ไม่เอาน่า เลิกยู่หน้าซะทีเถอะ จะว่าไปนายก็รักท่านคิมคิบอม ปิดคนอื่นได้แต่ปิดฮยองไม่ได้หรอก ไปเถอะป๊ามาแล้ว ก่อนที่จะถีบแบบตอนนายแหกปากเจอกระต่ายน้อยของพี่”

 

“ฮะ !”ดงเฮลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปหายุนโฮที่รออยู่หน้าประตู ช่อดอกกุหลาบของนางกำนัลหน้าห้องถูกหยิบยื่นส่งให้ดงเฮ

 

“ป๊ายุน ..”

 

“หืม ยังกลัวอะไรอยู่รึป่าวลูก”

 

“กลัวฮะ ด๊องกลัวมากๆเลย”เสียงหวานส่งตอบไปเมื่อใกล้ถึงบานประตูใหญ่ของโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ เท้าทั้งสอง

ข้างหยุดลง ยุนโฮกอดลูกชายคนเล็กไว้แนบอก

 

“ดงเฮโชคดีมากนะลูก .. ไม่ต้องกลัว ท่านคิบอมจะปกป้องและดูลูกแทนพ่อเอง”

 

“ฮะ .. ผมจะร้องไห้แล้วแน่ๆเลย”ดงเฮยู่หน้ากอดร่างโปร่งของคนเป็นพ่อไว้แน่น ก่อนที่ประตูกว้างจะเปิดออก

 

 

“ทงเฮ”เสียงหวานครางเบาๆฮันเกิงหันมามองอึนฮยอกอย่างเชื่องช้า ฮยอกแจมองตามน้องชายของตนที่โตขึ้นแล้วน่ารัก ผิวขาวใสคงจะได้รับการดูแลอย่างดียิ่งสวมชุดแบบนี้ยิ่งดูเป็นผู้ใหญ่ที่ดูจะมีค่าในสายตาของคนบนแท่นพิธีเอาเสียมาก เพราะร่างสูงที่ฮันเกิงเคยเล่าฟังว่าชื่อ คิบอมกำลังมองน้องชายของเขาที่เดินตีคู่มากับร่างสูงซึ่งตนนั้นไม่รู้จักเสียเลย

 

“ฮัน..น้อง..”อึนฮยอกพูดออกมาด้วยความคิดถึงขาเพรียวกำลังจะก้าวออกจากเก้าอี้นั่งยาวภายในโบสถ์ ฮันเกิงเอื้อมแขนไปรั้งไว้แต่ไม่ทันเสียแล้ว

 

“ทงเฮ !!! ฮึก...พี่มารับเราแล้วนะ กลับบ้านกันเถอะ”อึนฮยอกที่อยู่ในชุดเสื้อผ้าสีขาวสะอาดตาใบหน้าหวานสวยกำลังร้องไห้ด้วยความสงสารน้องและต้องการน้องของตนกลับมา ทหารลุกขึ้นยืนป้องกันรวมถึงคนที่โดนเรียกถึงและปุถุชนทั้งหลายในโบสถ์แห่งนี้

 

“อึนฮยอก !”ฮันเกิงรีบมาคว้าตัวกอดไว้แน่น มีเพียงอึนฮยอกที่ยังร่ำไห้สร้างความแปลกใจให้คนทั่วไปมากกว่าเดิม

 

“ฮืออออ .. ทงเฮ!! พี่มารับนายแล้วนะ พี่ขอโทษ”

“เด็กคนนั้น ..”คิบอมเปรยออกมาเบาๆ ตราบนานเท่านานแล้วที่เขาเอาดงเฮมาอยู่โลกคำสาป โดยให้ครอบครัวชองคอยประคบประหงมดูแล

 

“นี่เจ้าเป็นใครมาจากไหน ถึงได้มาเรียกน้องของเราว่าเป็นน้องของเจ้า !!!”ซองมินลุกเดินเข้ามาหาอึนฮยอกที่มีฮันเกิงกอดไว้แน่น

 

“ฮึก..น้องของเราชื่อ ลีทงเฮ เราไม่รู้ว่าเป็นน้องของเจ้าด้วยทำไม แต่ที่รู้ ดงเฮหรือทงเฮที่นายเรียกคือคนเดียวกัน คือน้องของเราที่หายไปนานถึง 13 ปีจากโลกมนุษย์”อึนฮยอกร่ำไห้ทั้งน้ำตา ซองมินเบิกตากว้างแล้วทำไมเค้าถึงไม่รู้สึกอะไรเลยรู้เพียงนี่คือน้องของเขาเพียงคนเดียว

 

“มันอะไรกัน ..อึ่ก!!!”ดงเฮหันไปมองเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะเบิกตาค้างแล้วใช้มือจับไว้ที่หน้าอกล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นพรม คิบอมลงไปนั่งช้อนตัวขึ้นมาวางไว้บนตัก

 

“ดงเฮ!!! ดงเฮ!! เด็กดื้อ..อย่าได้เป็นอะไรไปนะ หมอหลวงอยู่ไหนเรียกหมอหลวงซะ !!!!!!!”เสียงตะโกน    โวกเวกเสียงดังเหล่าปุชนทั้งหลายทยอยออกไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงคนที่เกี่ยวข้องร่วมเหตุการณ์ที่เหลือ

 

“ทงเฮ !!”อึนฮยอกตะโกนลั่นเมื่อเห็นน้องเขากำลังดิ้นทรนทุรายจนใกล้เจียนตาย ซองมินวิ่งเข้าไปประคองน้องเอาไว้อีกคน ยุนโฮพาแจจุงที่เป็นลมหมดสติออกไปนอกเขต คิบอมจะช้อนตัวดงเฮออกไปอีกคนแต่ต้องหยุดลงทันที

 

“โง่!!! หาได้เป็นพระราชาที่โง่เง่ายิ่งนัก ฮ่าๆๆ !!!!

 

“เยซอง ทำไมท่านถึงพูดแบบนั้น..”คิบอมเอ่ย ดวงตาของเยซองดูกราดเกรี้ยวคล้ายปีศาจ อึนฮยอกที่เอาแต่ร้องไห้จนม่านน้ำตาปิดบังภาให้หม่นหมองไปหมด

 

“ความจริงลีดงเฮไม่ใช่คนที่จะเป็นคนที่มอบตัวให้กับพระองค์ แต่พระองค์ก็ยังรั้นให้เป็นลีดงเฮ คนที่ถูกชะตาร่วมกับพระองค์ ดงเฮมาแทนดาเฮ ..”

“พิธีไม่ได้เป็นไปตามคาด !!”ฮันเกิงแทรก เยซองหันมาจ้องตากลับ

 

“แต่ก็สวมชุดที่ต้องคำสาปเหยียบย่ำบนแท่นพิธีแล้วอย่างงั้นน่ะหรือ ฮ่าาาาา!!! โง่กันเหลือเกิน หึหึ .. พระองค์ไม่แปลกใจหน่อยหรอพะยะค่ะ ที่กระหม่อมทรงเห็นดีงามไปด้วยเสมอ”

 

“...........”

 

“เพราะดงเฮตาย จิตวิญญาณของพระองค์ที่ผูกเชื่อมกันก็จะตายตามกันไป ..”

 

“ท่านเยซอง เหตุใดท่านถึงได้ชั่วช้าเฉกเช่นนี้ กระหม่อมไม่คิดว่าท่านลุงที่ข้าเพียรคารพรักจะทำร้ายประมุขของประชาชนได้ถึงขนาดนี้!!!”ซองมินตะโกนลั่น มือขาวคว้าดาบออกจากฝักของทหาร

 

“...หากเจ้าเป็นพี่ชายของดงเฮ โปรดดูแลเขาด้วย ข้าจะปกป้องประมุขและน้องของข้าด้วยตัวข้าเอง..”ซองมินไม่ได้พูดเปล่า สายตาดุดันกำลังจับจ้องที่เยซอง

 

“เจ้าจะฆ่าท่านลุงของเจ้าได้หรอไง เด็กเมื่อวานซืน!! คิดว่าการที่มีดาบในมือแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างงั้นหรอ”เยซองกล่าวตะคอกใส่

 

“หากข้าคิดจะปกป้องใครด้วยความไม่ชำนาญ ข้าไม่ใช่คนโง่เขลา ท่านลุงย่อมรู้!

 

“ชองซองมิน โปรดดูแล อึนฮยอกให้ข้าด้วย”

 

“ฮันเกิง ไม่นะ ฮึก!”อึนฮยอกตะโกนลั่น ซองมินรับอึนฮยอกไว้ได้ทันพลางใช้แขนอีกข้างเหวี่ยงรั้งตัวอึนฮยอกให้นั่งลงกับพื้น

 

“เจ้าดื้อพอกับดงเฮจริงเลย”ซองมินสบถ

“นั่งอยู่นิ่งๆทุกอย่างข้าและฮันเกิงจะจัดการเอง”ซองมินสั่ง อึนฮยอกหันไปอีกฝั่งพลางคลานเข้าไปจับมือน้องชายที่ไม่ได้เจอกันนาน ดงเฮระบายิ้มจาง

 

“อึนอึน ...”

 

“.....ฮึก...ทงเฮ....ด๊อง!! อย่าเป็นอะไรนะ นายต้องไม่เป็นอะไร”

 

“อึนอึน..ด๊องกลัว..อึ่ก!”เสียงหวานแหบพร่าเลือดไหลออกจากปากหยดไหลลงมาตามคอระหงเปรอะชุดสีขาวสะอาด คิบอมได้แต่นิ่งเงียบกุมมือร่างบางไว้

 

“ด๊อง!ด๊องจำอึน ฮือออ!!ได้ใช่ไหม ทงเฮเรากลับบ้านด้วยกันนะ กลับบ้าน ฮึก!!

 

.

 

.

 

“ไปอารักษ์ขาท่านคิบอมกับพระชายาของพระองค์ไว้ คนแปลกหน้าคนนั้นก็ดูแลด้วย!!”ซองมินเอ่ยปากสั่ง หากใครไม่ฟังล่ะก็ว่าที่เมียขององครักษ์ โจคยูฮยอนนี่แหละ จะจับตัดหัวแล้วเตะออกไปนอกเมือง

 

“ฮันฮยองมาทำไมที่นี่...”

 

“เพราะดงเฮจะต้องไม่ตายแทนดาเฮยังไงล่ะ แต่ข้ากลับคิดผิด”

 

“ใช่ ฮยองคิดผิด !!!”ซองมินตวาดใส่ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเยซองที่วิ่งหนีออกมาจากโบสถ์มายังบริเวณ

 

“ฮึ!ข้าจะหนีเจ้าไม่ได้เลยหรอ ชองซองมิน!!

 

“มันเรื่องของท่านลุง ไม่ใช่ของข้า แต่ข้าคงต้องปลิดชีพท่านที่ทรงคิดเป็นกบฏ”

 

“เจ้าจับดาบ ฟันได้อย่างแม่นยำ แต่เจ้าก็ไม่เคยต้องต่อกรลงสนามจริงจังเสียที...”เยซองตวัดผ้าคลุมให้ไป

ด้านหลัง ดวงตาแสดงถึงความเหยียดหยามใส่ซองมิน

 

“แต่ใช่ว่า ท่านจะเป็นเสนาบดีผู้เก่งกล้ากระไร หากท่านเองก็ยังมีข้อผิดพลาดได้มิใช่หรอ”ฮันเกิงแค่นยิ้มดาบที่อยู่ระดับเอวถูกดึงออกมาสะท้อนกับแสง

 

“หึหึ..เจ้าก็ยังอวดเก่งมั่นใจเหมือนเดิม ฮันกยอง”

 

“ท่านก็หยาบโลนจิตใจต่ำช้าเฉกเช่นเดิม ที่ฆ่าได้แม้แต่ภรรยาและลูกของตนเอง”

 

“โกหก! ฮันเกิงเจ้าอย่ามาใส่ร้าย”

 

“หรือไม่จริงกันเล่า ที่ท่านน้ายูริและยูกึมต้องมาจบชีวิตลงด้วยอาหารโสโครกที่ทรงปรุงแต่งมันเอง”เยซองหน้าชาราวกับน้ำที่เย็นจัดสาดเข้าบริเวณใบหน้า เยซองชักดาบออกมาแล้วเงื้อมขึ้นฟาดฮันเกิงอย่างแรงแต่ร่างโปร่งกลับหลบหลีกมันได้อย่างง่ายดาย

 

“หึหึ .. ฝีมือตกเช่นนี้ไม่กลัวบ้างหรือว่าซองมินจะฆ่าท่านได้อย่างง่ายดาย...”

 

“ไอฮันเกิง !!!”เยซองฟาดฟันอย่างไม่ลดละ แต่ก้เหลือบไปมองซองมินแล้วรีบกระโดดเข้าไปล็อกคอซองมินไว้จากทางด้านหลัง

 

“ถ้าเจ้าลีซองมินคิดจะฆ่าข้าล่ะก็เจ้าก็จะม่มีชีวิตอยู่ต่อไป รวมถึงเจ้าด้วย!! รู้ดีเกินไปซะแล้ว พี่ชายของดาเฮความจริงดาเฮที่ต้องตายก็เพราะข้าหาได้ร้องไห้ทุกข์ทรมานเพราะองค์ราชาแสนโง่นั่นหรอก ฮ่าๆๆๆ!!!!!!

 

“ท่านหมายความอย่างไร”ฮันเกิงถามด้วยใบหน้านิ่ง สองตาคมเป็นเอกลักษณ์กำลังจับจ้องมองที่อีกคน

“ดาเฮปลิดชีพลงเพราะข้าที่ทำให้ดาเฮท้องและแท้งในอายุเพียง 15 บริบูรณ์ พระราชินีทรงรับทราบจึงมีการเลือกขึ้นใหม่ซึ่งคือดงเฮ ส่วนเรื่อง งี่เง่าคำสาปนั่น ข้าก็ปล่อยให้มันเป็นโคมลอยใส่ไว้ในหนังสือตำราเรียนทั่วเมือง”

 

“เจ้าไม่น่ามีชีวิตอยู่จนจวบปัจจุบัน..”

 

“แต่..ดงเฮกำลังจะตายนะ”ซองมินโพล่งถามขึ้นมา

 

“ก็เพราะจิตที่ผูกกันอย่างอึนฮยอกเข้ามาขัดขวางเสียก่อน ข้ารู้ดีฮันเกิงทุกๆอย่างที่เจ้าทำ...”

 

“.......”

 

“..มันอยู่ในสายตาคนเลวอย่างข้าเสมอ”

 

“งั้นอย่าได้อยู่ร่วมโลกกันเลย!!!”ฮันเกิงปรี่เข้าไปหาเยซองในจังหวะเดียวกันที่ซองมินหลุดออกจากแขนถอยหลังแล้วใช้ดาบหมายจะแทงแต่ทว่า ...

 

 

 

ฉึก !!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

“ทึกกี้ออมม่า!!~ คิดถึงจังเลย คังอินอาปาด้วยนะ”

 

“ปากหวานขี้อ้อนไม่ผิดเพี้ยนเลยนะ”

 

“ฮิฮิ ออมม่าอ่ะ”

 

 

            เสียงหัวเราะหวานๆของทงเฮดังขึ้นภายในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังน้อย อึนฮยอกที่เดินถือถาดขนมรวมถึงน้ำหวานมาวางไว้ที่โต๊ะ

 

“ด๊อง ท่านคิบอมมาแล้ว”

 

“ก็เรื่องของเค้าสิ”ดงเฮยู่หน้าไม่พอใจ เพราะหลังจากเรื่องวันนั้นทงเฮรอดชีวิตมาได้เพราะตอนคล้ายจะหมดลมหายใจเต็มที คิบอมก็โน้มตัวลงมาประกบจูบวางมือของทงเฮไว้บนหน้าอกกว้าง เท่านั้นแหละทงเฮกลับหายแล้วมีกำลัง แต่ที่ไม่พอใจน่ะหรอ คิบอมดิพคิสทงเฮ !!!!

 

“มัวแต่งอนอยู่นั่นแหละเรา เรื่องผ่านมาได้สองอาทิตย์แล้วนะ อึนสงสารท่านคิบอมนะ”

 

“ว่าแต่เค้า ให้คำตอบพี่ฮันไปรึยังล่ะ แบร่!~”ทงเฮแลบลิ้นใส่แล้วซุกกอดอิทึกไว้แน่นสร้างรอยยิ้มให้กับคนในบ้าน หลังจากที่มันเหือดหายไปนานแสนนาน

 

            เรื่องราวทั้งหมด ฮันเกิงและอึนฮยอกเป็นคนเล่าให้ผู้ใหญ่ฟังหมด อิทึกได้ยินถึงกับล้มตึงเป็นลมแค่ได้เจอหน้าลูกก็ดีใจแทบแย่นี่พอรู้ว่าไปอยู่ไหนก็ลมจับกะทันหันเลยล่ะ

 

“ออมม่าฮะ”

 

“ครับ”อิทึกกอดลูกชายไว้แน่น

“ผมควรกลับไปแต่งงานกับคิบอมดีไหม ..”ทงเฮถามเสียงใส อึนฮยอกนั่งลงข้างๆบนที่วางแขนของโซฟา

 

“รักเค้าก็แต่งไปสิ เดี๋ยวก็คิดถึงเค้าเจียนตายหรอก”

 

“ไม่กัดด๊องสักวันไม่ได้หรอไง!!”ทงเฮแหวใส่ คงได้เชื้อซองมินมาบ้างล่ะนะ

 

“เอ้าไอนี่!!”อึนฮยอกโวยวายใส่บ้าง แต่อิทึกก็โบกมือให้ออกจากห้องไป ฮยอกแอบเอามือผลักหัวน้องก่อน

จะวิ่งออกไปสวนหย่อมหน้าบ้าน

 

“อ้ะ!!”อึนฮยอกเซถอยหลัง พอดิบพอดีที่วิ่งออกมาแล้วชนกับคนตัวสูงกว่า

 

“เข้ามาในบ้านฉันทำไม”

 

“เข้าบ้านคนน่ารักไม่เห็นจะผิดเลย”ฮันเกิงไม่พูดเปล่าคว้าร่างบางมากอดไว้แนบอก

 

“ผิดสิ เข้าบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตตำรวจจับหรอก ชิส์!”อึนฮยอกทำเสียงไม่พอใจยิ่งดิ้นก็ยิ่งแน่น อ้อมกอดนี้ถึงแม้จะอบอุ่นแต่ไม่ดีเลยทำให้หัวใจเค้าเต้นโครมครามแบบนี้

 

“อึนฮยอก..”

 

“อะไรเล่า!!~”เสียงหวานกระเง้ากระงอดท่าทีที่ดูแข็งๆใส่เปลี่ยนเป็นยืนนิ่งปล่อยให้อีกคนกอด

 

“ไปอยู่กับผมนะ..”

 

“ว..วว่าอะไรนะ!

 

“ไปอยู่กับผมนะครับ..ที่รัก”

 

 

            เสียงเพลงของเปียโนขึ้นทำนองก่อนจะตามด้วยเสียงของไวโอลินและวิโอล่าที่สอดประสานกันได้อย่างลงตัว ทงเฮที่ใส่ชุดสีขาวคลุมทั้งตัวเฉกเช่นเดิมเปลี่ยนแค่ทรงผมและมงกุฏที่ทอดยาวมาพร้อมกับผ้าคลุมเนื้อบางที่อยู่ทางด้านหลังเปิดให้เห็นใบหน้าหวานสวยอมยิ้มรับกับความสุขที่ตนกำลังจะเดินไปถึงแท่นพิธีโดยมีคังอินเดินมาส่งรวมถึงอึนฮยอกที่ยืนอยู่ด้านข้างของอาปาของทั้งคู่ร่างบางอยู่ในชุดสีออโรสกระโปรงเป็นทรงเอกรุยกรายลงมาพร้อมกับที่หัวยังมีมงกุฏดอกไม้ครอบวิกผมสีส้มแดงที่ลอนตัวลงมาคลอแก้มใสอมชมพู

 

“ฝากดูแลลีทงเฮด้วยนะครับ”คังอินหันไปส่งทงเฮให้กับคิบอมก่นถุงมือสีขาวที่สวมมือเล็กยื่นไปจับมือร่างโปร่งที่รอคอยอยู่ก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว

 

“ข้าจะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด ราชินีแห่งโลกคำสาปจะไม่มีใครมาทำร้ายได้อย่างแน่นอน”คังอินโค้งหัวให้เล็กน้อยก่อนจะเขยิบมาส่งอึนฮยอกให้ฮันเกิงเสียบ้าง

 

“เอาตัวลูกผมไปแล้วยังจะพาเค้ามาอยู่ที่นี่อีกน่ะหรอ”คังอินกระเซ้าเหย้าแหย่แต่ก็จับมือลูกชายหน้าหวานเอาไว้

“ปาภูมิใจในลูกนะ ลูกของพ่อคนนี้เก่งเสมอขอให้มีความสุขนะครับ”

 

“ปา..”เสียงหวานเอ่ยคลอเบาๆก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นโอบกอดไว้แน่น ด้วยความเอื้ออาทรของพ่อและลูกที่มีต่อกัน

 

“ดูแลฮยอกแทนผมด้วยนะครับ”

 

“ครับ จะดูแลด้วยชีวิตที่มี”

 

“ฮันบ้า..”พูดไปก็เขินไปอึนฮยอกเดินไปจับท่อนแขนกว้างไว้อมยิ้มต้อนรับความสุขที่มีอยู่ภายในใจ สองร่างเล็กฝาแฝดมองอีกคนที่สวยน่ารักไม่แพ้กันกำลังจะเดินมาถึงแท่นพิธี

 

            ชองซองมิน ร่างอวบเดินมาในชุดเปิดไหล่สีขาวมุกชมพูผมถูกถักเปียเก็บให้เข้าที่โดยมีดอกไม้กลิ่นหอมประดับทัดหูซ้ายไว้ พร้อมผ้าสีสวยชมพูหวานเนื้อบางคลุมไหล่เล็กนั้นไว้อีก

 

“ท่านแม่ทัพชองยุนโฮกระหม่อมขอขอบพระคุณที่ทรงยกแก้วตาดวงใจอย่างชองซองมินให้กระหม่อมดูแลด้วยความรัก กระหม่อยรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณ”โจคยูฮยอนพูดยกยอปอปั้นพ่อภรรยาของตนทันที

 

“หากเจ้าไม่ดูแลให้ดี ข้าจะจับตัดหัวเจ้าแล้วนำไปทิ้งไว้นอกเมืองให้เหี่ยวมันกิน”ยุนโฮขู่

 

“ป๊า..รื่องนั้นมินจัดการเองฮะ”

 

“ฮ่ะๆ ดูแลตัวเองนะลูก ขอให้มีความสุข”

 

            ร่างบางทั้งสามหันมามองกันอย่างมีความสุขพิธีถูกเริ่มขึ้นอย่างศักดิ์สิทธิ์แหวนของแต่ละคนแตกต่างกันไป ทงเฮที่สวมแหวนทองคำเนื้อบางเรียบมีเพียงหัวแหวนที่เป็นอัญมณีสีส้มแดงเหมาะกับตำแหน่งของราชินีที่ทงเฮกำลังมีอยู่ ณ เวลานี้เป็นต้นไป

            ส่วนอึนฮยอกแหวนทองคำขาวบริสุทธิ์เนื้อเกลี้ยงเพชรเม็ดเล็กสามเม็ดประดับลงบนเนื้อแหวนส่องสกาวเมื่อยามต้องแสง เหมาะกับภรรยาของท่านเสนาบดีฝั่งขวาของคิมคิบอม

            ซองมินเป็นแหวนทองคำขาวบริสุทธิ์เช่นกันเปลี่ยนเป็นเพียงเพชรเม็ดเดียวที่ดูงดงามราวกับหยดน้ำใจกลางของแหวนเนื้องาม ทั้งสามคู่เดินออกมาจากโบสถ์แล้วร่วมรับการยินดีจากปวงประชาชนและปุถุชนทั้งหลาย..

 

 

 

 

แท่นหินไม่กว้างใหญ่มากนัก ถึงแม้จะเป็นกบฏ….

         แต่ คิมคิบอม ก็ไม่ได้ใจร้ายมากขนาดไม่เคยเห็นคุณค่าความดีของบุคคลนั้น

คิมเยซอง อดีตเสนาบดีผู้รู้ใจของเขาเสมอมา ...

 

            ช่อดอกไม้ถูกวางลงบนแท่นหินโดยมือของร่างบาง โจซองมิน โดยมีอึนฮยอกและดงเฮยืนอยู่ด้านหลังในชุดไปเวทธรรมดาที่เขาควรใส่กัน

 

“ท่านลุง ได้โปรดอย่าแค้นเคืองพวกเราเลย อย่าต้องมีคำสาปมากมายกว่านี้”

 

“คิมเยซอง เรื่องของข้ากับท่านจบลงแล้ว ท่านได้กลับไปอยู่กับยูริและยูกึมในที่ที่มีความสุข”ฮันเกิงเอ่ยพลางเดินเข้ามาโอบกอดอึนฮยอกไว้

 

“ท่านเป็นคนดีเกินไป!~”ทงเฮพูดเสียงหวาน คิบอมเดินมาโอบทงเฮบ้างรวมถึงคยูฮยอน

 

“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะทงเฮ เดี๋ยวท่านลุงก็ไม่ยกโทษให้หรอก”

 

“ฮิฮิ ซองมินฮยอง ด๊องยังพูดไม่จบนะ!!~

มือบางลูบลงบนแท่นหิน “กระหม่อมไม่รู้ว่าท่านลบล้างความจำไปแล้ว กระหม่อมไม่เคยนึกถึงพี่ชายที่อึนฮยอก แต่ก็ต้องขอบคุณท่านที่ทำให้ทงเฮเจอ มี๊แจ ป๊ายุน ซองมินฮยองคนน่ารัก และน้องชายที่เพิ่งคลอดอย่าง ชองมุนบินอีกล่ะ กระหม่อมไม่รู้สึกเสียใจที่ท่านพากลับมาด้วย เพราะทงเฮ...”

 

“เพราะอะไรล่ะ เด็กดื้อ..”คิบอมหอมแก้มใสเบาๆ

 

“เพราะทำให้ทงเฮได้เป็นคนรักของคิบออย่างสมบูรณ์แบบยังไงล่ะ >_____<

 

 

 

THE END *

 

“ทงเฮจะไปไหน !?

 

“ไปเก็บดอกไม้ให้คนที่ตอบด๊องถูก คิบอมไปด้วยกันไหม”

 

“ไปสิ ไปเก็บน้ำหวาน..”

 

“น้ำหวานอะไร ทงเฮไม่เคยเห็นเลย ( .  .)”

 

“น้ำหวานจากปากพระชายาหน้าหวานไงล่ะ”ด๊องงเขินน !!!~

 

 



TALK WITH ME

Don’t ดูแปลกๆป่วงๆไปเนอะ แต่ยังไงก็ดันทุรังให้มันจบจนได้

ด๊องไปเก็บดอกไม้ให้แล้วนะคะแต่ได้เมื่อไหร่ไม่รู้~

เพราะมีคนตามไปเก็บน้ำหวานนนน !!~

หากใครเป็นสาวกพี่เย่ไม่ได้ตั้งใจนะฮับ TT’

ฝากฟิค HOT ISSUE ด้วยนะจ๊ะคนดีของไรเตอร์ทั้งหลาย <3*

UP !! ~ CHAPTER 1 แล้วนะคะ

ฝากติดตามไปเรื่อยๆเลยนะค๊า จ๊วบ :)


HOT ISSUE!!!








Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ครอบครัวสุขสันต์อลวนอุ่นรัก ❤ KIHAE HANHYUK SJ YAOI ตอนที่ 98 : { SF } Don't .. [ 100% ] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5156 , โพส : 93 , Rating : 100% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
# 93 : ความคิดเห็นที่ 11377
โล่งอก จบแบบหวานๆ ><
PS.  ไม่ว่ายังไงก็รักฮันฮยอกและคิเฮไม่เปลี่ยน!!!!
Name : cakELFish13 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cakELFish13 [ IP : 1.4.150.21 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2556 / 16:39
# 92 : ความคิดเห็นที่ 10855
พี่เย่ ร้ายไม่เบาเลยนะเรื่องนี้น่ะ
Name : meijing [ IP : 125.26.154.47 ]

วันที่: 26 เมษายน 2555 / 18:19
# 91 : ความคิดเห็นที่ 10419
น่ารักที่สุด >
PS.  เชื่อมั่นในตัวพี่ชาย_우리는 슈퍼 주니어 예요!!
Name : l3elieve < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ l3elieve [ IP : 223.205.70.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2554 / 21:54
# 90 : ความคิดเห็นที่ 9253
น่ารักทุกคู่เลย

สนุกมากเลยค่ะ
Name : เกว [ IP : 125.27.148.176 ]

วันที่: 15 มีนาคม 2554 / 16:13
# 89 : ความคิดเห็นที่ 8766

อ๊ากกกกกกกก
บอมพูดซะอิจฉาอ่ะ


PS.  ~ความรักเกิดได้ทุกที่ ทุกเวลา และจะไม่มีคำว่าเพศขวางกั้น~
Name : Scorpionvenom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Scorpionvenom [ IP : 125.25.225.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2553 / 21:25
# 88 : ความคิดเห็นที่ 8705

อร๊ายยยยยยยยย

น่ารักอ่า

ทั้งสามคู่เลย

มีคู่รักรุ่นใหญ่ด้วย

ฮ่าๆๆ

ยุนแจ กับ คังทึก

Name : Dear_KangTeuk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dear_KangTeuk [ IP : 58.11.45.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 สิงหาคม 2553 / 20:01
# 87 : ความคิดเห็นที่ 8344
น่ารักทั้งสามคู่เลยละ

อิอิ

แต่งงานพร้อมกันทั้งสามคู่
Name : miao [ IP : 117.47.87.122 ]

วันที่: 3 พฤษภาคม 2553 / 16:34
# 86 : ความคิดเห็นที่ 8161
โอ๊ยจะเป็นลมกับความหวานของทั้ง 3 คู่ 
แต่ละคนคู่ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ
Name : หมอนใบหนึ่ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หมอนใบหนึ่ง [ IP : 125.24.197.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2553 / 12:18
# 85 : ความคิดเห็นที่ 8122
 โถ เย่เอ๊ยยยยย= = สงสารดาเฮอ่ะ-..-

น่ารักๆๆๆ กันทุกคนเลยอ่ะ ชอบบบ
แต่งงานพร้อมกันหมดเลย ฮิๆ

ตอนหลังมีเก็บน้ำหวานด้วยอ่ะ>///<
PS.  But Only Love can say try again or walk away ~
Name : HopeZz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HopeZz [ IP : 58.8.18.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2553 / 01:31
# 84 : ความคิดเห็นที่ 8114
จบแบบน่ารักมากเลย
Name : A๐mmy [ IP : 61.91.194.67 ]

วันที่: 1 เมษายน 2553 / 15:47
# 83 : ความคิดเห็นที่ 8088
>////////////////////////////////<

พีธีจบลงด้วยดี

^^
PS.  [MDD'] I LovE KH >///<
Name : mdd~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mdd~ [ IP : 124.120.30.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2553 / 18:21
# 82 : ความคิดเห็นที่ 8083
ย๊ากก  ดีจัย 

จบแบบน่ารักดี อิอิ
Name : NoKkii Lee Dong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NoKkii Lee Dong [ IP : 58.147.109.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2553 / 14:39
# 81 : ความคิดเห็นที่ 8081

น่ารักกจังงง


PS.  พวกเราทุกคนมีจุดยืน 'ส้นตีนนนนนนนน'
Name : eepx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ eepx [ IP : 222.123.41.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2553 / 11:30
# 80 : ความคิดเห็นที่ 8078
สุขสมกันสามคู่
มีความสุขมากๆนะ




ทำไมต้องให้เย่เป็นคนไดขนาดนั้นด้วย
สงสารเย่อะภาพพจน์เสียหมดเลย



แตยังไงก็สนุกสุดซึ้งมากมาย
ไรเตอร์สู้ๆนะคะ
Name : คะคะ [ IP : 58.8.228.19 ]

วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 23:32
# 79 : ความคิดเห็นที่ 8075
อ๊ากกกกกกกก

ละลายๆๆๆ
PS.  BeebeekunG LovE Super Junior Tvxq Forever I'm Kim DongKi Kim Kibum and Lee Donghae = KiHae Is Real Super Junior and Tvxq Oppa
Name : beebeekung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ beebeekung [ IP : 58.9.202.195 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 21:06
# 78 : ความคิดเห็นที่ 8073
ตกใจแทบแย่ นึกว่า ด๊องจะเป็นอะไร?

ไรเตอร์สู้ๆๆนะคะ

^^
PS.  
Name : Mascos < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mascos [ IP : 118.173.58.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 19:01
# 77 : ความคิดเห็นที่ 8071

ตอนจบก็ยังอุตส่าห์เขียนให้จิ้นอีกเนอะ !


PS.  I ♥ Super Junior.Belive in Only 13 Forever!!~ [Super Junior] Fighting+ !!!*
Name : Only13♥KiHaE_DONGDANG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Only13♥KiHaE_DONGDANG [ IP : 118.173.148.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 16:30
# 76 : ความคิดเห็นที่ 8070

มันก็มึนๆดี เเต่ก็สนุกจ้า


PS.  
Name : Hyukman < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hyukman [ IP : 118.173.227.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 16:09
# 75 : ความคิดเห็นที่ 8069

เย่ดันไปกบฏซะงั้น
ชองซองมิน
แปลกไปนิด เพื่อให้เข้ากับเรื่อง
เปนกำลังใจให้น้า

Name : kihae 4ever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kihae  4ever [ IP : 124.120.159.218 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 15:16
# 74 : ความคิดเห็นที่ 8068
พี่เย่เป็นกบฎเหรอเนี่ย แถมเรื่องคำสาปก็ไม่มีจริงอีก
แต่ก็ดีแล้ว ทำให้ด๊องกับบอม ฮันกับฮยอก และ
มินนี่กับคยู รักกันและแต่งงานกันในที่สุด
สนุกดีค่ะ
Name : lovekihae [ IP : 202.143.131.24 ]

วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 15:07
# 73 : ความคิดเห็นที่ 8067
หวาน เกิ๊น 555
PS.  I believe 13 Forever นร้า
Name : ~ก็เท่านั้น~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~ก็เท่านั้น~ [ IP : 125.24.53.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 14:26
# 72 : ความคิดเห็นที่ 8065
พี่เย่เป็นกบฏไปซะได้ - -


ฮันฮยอกน่ารักโคตรๆๆ ~~
Name : ^@^ ChOmPoO ^@^ < My.iD > [ IP : 114.128.216.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 13:59
# 71 : ความคิดเห็นที่ 8064
เย่เย่ใจร้ายจัง

แต่ก็จบลงด้วยดี

หวานทุกคู่เลย
PS.  ขอบคุณค่ะที่มีเรื่องดีๆมาให้ดูแล้วก็อ่าน
Name : Praew_Parichat < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Praew_Parichat [ IP : 222.123.123.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 13:56
# 70 : ความคิดเห็นที่ 8063
เยดันเป็นกบฏไปซะได้ =[]=
PS.  TVXQ: Always keep the Faith! Super Junior: ONLY 13
Name : KeNgIIZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KeNgIIZ [ IP : 115.87.86.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 13:09
# 69 : ความคิดเห็นที่ 8062
หวานกันจิงๆเลยยยยยยย


จะหวานไปไหนก็ไม่รู้
Name : love donghae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ love   donghae [ IP : 125.24.148.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2553 / 13:02
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android