SF | Feeling short | CHANBAEK

ตอนที่ 1 : secretly like

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ก.พ. 62

     


     การแอบชอบใครสักคนไม่ใช่เรื่องยากเลย ถ้าเราตกอยู่ในสถานะการนั้น การแอบชอบก้เป็นมโนดีๆนี่แหละ มันเป็นการงอนเอง หายเอง เขินเอง โกรธเอง หึงเอง ซึ่งจริงๆเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเราซะหน่อยมันเกิดจากความมโนของเราเองนี่แหละ


     เหมือนกับอาการของผมตอนนี้ที่กำลังแอบชอบรุ่นน้องม.4 อ่าา ผมลืมแนะนำตัวไปเลย ผมที่บยอน แบคฮยอนครับ ตอนนี้ผมอยู่ม.6แล้ว เป็นพี่ใหญ่ของโรงเรียน รู้สึกแก่ไปเลยแหะ นี่ก็ภาคเรียนที่2 แล้วผมกำลังจะจบแล้วหล่ะ แต่อย่างที่ผมบอกไป ผมแอบชอบรุ่นน้องคนหนึ่ง เขาก็รู้แหละว่าผมชอบ  ไม่รู้ก้บ้าแล้ว ผมออกอาการหนักขนาดนั้น


     "ไอแบคๆๆ  น้องหยอยมึงเดินมาแล้ว" ดโย หรือโด คยองซู เพื่อนสนิทคนเดียวของผม  เรามักจะอยู่ด้วยกันสองหน่อ  และน้องหยอย ก็คือนามแฝงที่เราสองคนไว้เรียก ปาร์ค  ชานยอล หรือ ชานยอล เพื่อไม่ให้ใครรู้ แต่ใครต่างก็รู้ งงไหม แบคก็งง


     "ไหนอ่ะมึง  วันนี้วันจันทร์คาบแรกกับคาบสองน้องเรียนคอมพิวเตอร์" ผมเดินออกมานั่งระเบียงที่หน้าไม่ลืมหยิบโทรศัพท์มาทำเผลอ  ห้องคอมพิวเตอร์ที่น้องเรียนนั้น เป็นห้องที่ติดกับห้องของผม

     "มึงงง  อย่าหยิกกูเลิกได้ไหมไอนิสัยที่เขินแล้วหยิกอ่า" 

     "งื้อออออ  ก็มึงไม่เห็นหรอ น้องเขาชายตามามองกุด้วย" ผมพุดหลังจากที่น้องหยอยเดินผ่านเข้าห้องไปแล้ว  

     "จะไม่ให้น้องเขาหันได้ไงมึงเล่นขยุกขยิกอยู่ไม่นิ่งขนาดนั้น  น้องเบาไม่หันมาก็บ้าแล้ว อีกอย่างเพื่อนน้องเขาก็หัน หันมาดูมึงกันทั้งกลุ่ม" 

     "แหม่  มึงไม่ต้องขัดมโนกูขนาดนั้นก็ได้" อย่างน้อยก็ขอให้มีความสุขในมโนก็ยังดี

     "นี่มึงก็จะจบอยู่แล้ว เมื่อไหร่จะบอกน้องเขาไปสักทีห่ะ" ดโยถามด้วยถามด้วยความอยากรู้อันมากมาย  จะบอกว่าน้อยนิดก็ไม่ได้หรอก ดูจากตาดโยที่ใหญ่กว่าไข่หานแล้ว

     "ไม่รู้ดิ  เร็วๆนี่แหละมั้งหรือไม่ก็ตอนปัจฉิมเลยแหละ" ผมตอบดโยไป  ในใจก็อยากบอกออกไปอยู่ดีแหละน่า  แต่จะให้ทำไงได้หล่ะ ก็มันไม่กล้านี่

     "เร็วหน่อยหล่ะมึง ปะ ไปเรียนได้แล้วครูเดินมานู่แล้ว" ดโยชี้ไปให้ดูข้างหลังที่มีครูวิชาฟิสิกข์กำลังเดินหอบถุงกระดาษมา  ดูก็รู้ว่าเป็นใบงานของวันนี้  แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว
     
     "จ้าาาาาาาาาาๆ" ผมเดินตามดโยไปนั่งประจำที่  หยิบสมุดและหนังสือมาตั้งไว้บนโต๊ะเตรียมพร้อมที่จะเรียนเป็นอย่างมาก เพราะน้องหยอยอยู่ห้องข้างๆ

 
    




     9.15 น
     .
     .
     .
     
     "ไอแบคคคคคคคค  ตื่นๆๆๆๆมึง  หมดคาบแล้ว  มึงรีบตื่นเลยนะ เดี่ยวน้องหยอยออกมาจากห้องคอมเห็นมึงกำลังหลับอยู่มันดูไม่ดี" 

     โอ๊ยยยยยย  แรงสั่นสะเทือนนี่มันอะไรกัน อะไรหยอยๆนะ  หรือจะเป็นน้องหยอยหรอ  ไหนอ่ะไหนน้องหยอย

     "ไหนน้องหยอย  ตื่นแล้วเนี้ย  ตื่นแล้ว ตั้งใจเรียนแล้ว" ผมพูดพร้อมเช็ดคราบน้ำลายข้างปาก  จะโต๊ะอะไรให้เรียบร้อยก้มเก็บปากกาที่มันตกลงไปที่พื้น  คงเป็นเพราะผมหลับเพลินไปหน่อยปากกาถึงได้ลงไปนอนเล่นอยู่บนพื้นได้  และในขณะที่ผมเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องข้างๆเปิดออก  เด็กนักเรียนชั้นม.4 ต่างก็ทยอยออกมาจากห้อง  นั้น...นั้นน้องหยอยหนิ  น้องหยอยจริงๆด้วย เดี่ยวนะ น้องหยอยหันมายิ้มหรอ หันมายิ้มให้ผม มองตาผมด้วย

     "ดโยมึงเห็นป่ะ  มึงเห็นเมื่อกี้ไหมอ่า กูไม่ได้ฝันไปใช่ไหม"

     "เออๆ  กูเห็น ได้ไงว่ะ น้องเขาหันมายิ้มกับมึงได้ไง เกิดไรขึ้นหว่ะมึง" ดโยตอบผมพร้อมกับสีหน้าที่ไม่คาดคิด

     ดโยเห็นแปลว่าผมไม่ได้ฝันไป  น้องเขาหันมายิ้มให้ผมจริงด้วยแหะ  งื้ออออออ  เขินนง่ะ


     ตึ่ง...ตึ๊ง~~~

    Chanyeolll ได้ส่งคำขอเห็นเพื่อนถึงคุณ

     
50%

*********************
ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะจ้ะ
 


     


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น