คัดลอกลิงก์เเล้ว

The story เรื่องราวของฉัน...กับเขา

โดย Viikiiz

ฝนตกอีกแล้ว...ฉันเกลียดฝน เกลียด แต่ไม่ใช่เพราะฝนทำให้เปียก ทำให้ต้องเดินลุยน้ำไปซื้อของหรือ ทำให้ไม่สบาย แต่ฝนทำให้ฉันต้องเจอกับ...พวกเขา

ยอดวิวรวม

13

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


13

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ก.ย. 58 / 02:07 น.
นิยาย The story ͧǢͧѹ...Ѻ The story เรื่องราวของฉัน...กับเขา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฝนตกอีกแล้ว...ฉันเกลียดฝน เกลียด แต่ไม่ใช่เพราะฝนทำให้เปียก ทำให้ต้องเดินลุยน้ำไปซื้อของหรือทำให้ไม่สบาย แต่ฝนทำให้ฉันต้องเจอกับพวกเขา

 

ไม่มีใครมองเห็นพวกเขา ไม่มีใครรับรู้ว่าพวกเขาอยู่ใกล้ๆ แต่ฉันเห็น...หมายถึฉันในเวลาที่ฝนตก และใช่เลย...พวกเขาที่ว่าก็คือวิญญาณ ดวงจิตของผู้คนในโลกหลังความตาย หรือที่เรียกว่า ผี  นั่นแหละ

 

พวกคุณอาจจะคิดว่าการมองเห็นหรือสัมผัสสิ่งนั้นได้ช่างเป็นเรื่องที่พิเศษเหลือเกิน มีคนบอกว่าพวกเขามาหาเราแปลว่าพวกเขาต้องการความช่วยเหลือ และการที่เราสามารถสื่อสารและช่วยเหลือพวกเขาได้ ถือเป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่


ผิดถนัดเลย...ผีบางตนน่ะไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือหรอกนะ แต่เขาต้องการร่าง ร่างของคนที่จะตายแทนยังไงล่ะ


                    .......

                    .....

                    ...

                    ..

                    .

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ก.ย. 58 / 02:07


                    .......

                    .....

                    ...

                    ..

                    .

ครั้งแรกที่ฉันรู้ว่าตัวเองมองเห็นพวกเขา น่าจะเป็นตอนมอปลายล่ะมั้ง วันนั้นก็เหมือนกับวันนี้ที่ฝนตกหนักมาก ฉันเดินถือร่มไปตามทางเดินของตึกเรียน น้ำที่เกาะอยู่บนร่มหยดเป็นทางไม่ต่างจากชุดนักเรียนและตัวฉันที่เปียกโชกไปด้วยน้ำฝน

 


“ร่มคันนั้นมันพังแล้วนะ เอาอีกคันไปก็แล้วกัน วางไว้ให้หน้าบ้าน”

 

 

จำได้ว่าแม่บอกเมื่อเช้า แต่ไม่ได้สนใจ สุดท้ายก็เอาร่มสีฟ้าคันเดิมมา แล้วก็เปียก...ชีวิตเฮงซวย

 

...เกลียดฝน เพราะมันทำให้มาโรงเรียนสาย ทำให้เข้าสอบไม่ทัน แล้วก็ต้องรอสอบซ่อม เสียตังค์อีก ไม่ใช่เรื่องเลยจริงๆ เพราะฝนตกนั่นแหละ เพราะงั้นถึงได้เกลียด

 

 

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด

 

 

โครม!!!

 

 

ที่จำได้คือเห็นแสงสีขาวๆส้มๆสาดเข้ามาในตา แล้วก็เสียงรถ...มั้งนะ ชนเข้ากับอะไรซักอย่าง พอรู้สึกตัวอีกทีก็ถูกเจาะน้ำเกลืออยู่โรงพยาบาลซะแล้ว ข้างๆเตียงมีแม่ฟุบหลับอยู่เป็นพล๊อพประกอบฉาก

 























หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับสู่สภาวะปกติ จนถึงวันที่ฝนตก...อีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะฉัน เห็น อะไรที่ต่างออกไป ฉันเห็นคน... ไม่สิ ไม่ใช่คน หมายถึงอะไรบางอย่างที่เหมือนกับคน เพียงแต่เท้าของพวกเขาลอยอยู่เหนือพื้นและโปร่งแสง ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยซักคน ผู้คนบนท้องถนนยังเดินไปมาขวั่กไขว่ บางคนเดินทะลุ ผ่านพวกเขาไปเลยด้วยซ้ำ

 

ฉันหยุดยืนมองภาพตรงหน้าอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ก็นานจนอีกฝ่ายหันมามองนั่นแหละ พวกเขาเคลื่อนที่เข้ามาหาอย่างรวดเร็วคล้ายกับเล่นเสก็ตบอร์ด และพยายามพูดอะไรบางอย่างกับฉัน แล้วพวกเขาก็หายไป... เหรอ?

 























หายไปที่ไหนล่ะ ก็ตามติดมาจนตอนนี้ยังไงล่ะ จากที่แค่มองเห็น ก็กลายเป็นได้ยินเสียง แล้วตอนนี้ก็เข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูดชัดเจนเลยล่ะ คำพูดซ้ำๆคำเดิม ในทุกๆวันที่ฝนตกนั่นแหละ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา



‘ยกร่างหนูให้พวกฉันเถอะนะ จะดูแลอย่างดีเลย’

 

 

พูดง่ายเนอะ ขอหัวเราะสองหึ ขอโทษนะคะ...นี่ชีวิตนะไม่ใช่ข้าวผัดจะได้ยกให้ได้ง่ายๆ แล้วก็นะคุณวิญญาณทั้งสาม...

 

 

ถ้ายกให้แล้วจะตบตีกันเองมั้ย แล้วใครจะได้ร่างไป?

 

 

ถ้ายกให้แล้วจะดูแลดีมั้ย เลี้ยงพ่อแม่ให้แทนเรารึเปล่า?

 

 

ถ้ายกให้แล้วยังไงต่อล่ะ ก็ต้องตายแทนน่ะเหรอ บ้าไปแล้ว!!

 

 

ยังไม่ได้อยากบำเพ็ญทานบารมีถึงขั้นพระเวสสันดรนะ...แล้วเมื่อไหร่ฝนจะหยุดซักที ก็เพราะอย่างนี้ไงถึงได้เกลียดฝน ...ฝนตกอีกแล้ว

 

 



THE END




ผลงานอื่นๆ ของ Viikiiz

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น