คู่หูป่วนภาคี!

ตอนที่ 4 : กระจาดข้าวเป็นเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

 ตอนที่4

กระจาดข้าวเป็นเหตุ




  ตอนนี้เรามาอยู่คุ้มประสานไสยกันแล้วจ้า~~ เย้!!!!!  ตอนนี้มีกลิ่นอาหารลอยมากับลม ทำให้รู้สึกหิวยิ่งกว่าเดิม


    "พิรุณ!! ไม่มากินข้าวหรอ??"เสียงของอารัญที่ตะโกนถามชั้นดังก้องไปทั่ว

    "กินก่อนได้เลยจ้า เดี๋ยวฉันรอเพื่อนก่อน"ฉันตอบ

    "อืม..อย่าช้าล่ะ"แล้วอารัญก็เดินไปเอากระจาดข้าว

 

     "เอ..อัคนีไปไปกับครูพรรณพยัคฆ์...งั้นก็ประตูยักษาสินะ" พูดจบชั้นก็เดินไปที่ประตูยักษาในทันที..

    

      พอฉันไปถึงไปถึงก็เห็นนักเรียนทยอยเดินมาแล้ว เอ๊ะ!? เห็นเชียรด้วย!! อยากเดินเข้าไปขอลายเซ็นต์ชะมัด....

     เอ้า!! อัคนีนี่!! เรียกก่อน

    "อัคนี!! อยู่นี่!!!" เค ตอนนี้อัคนีกำลังเดินมาแล้ว แต่ก็...

    "ว้ากกกก" ตอนที่อัคนีกำลังวิ่งขึ้นมาหาฉัน ก็ดันสะดุดบันไดอีก 

    "เฮ้ย!!! ระวังหน่อย" ฉันวิ่งไปรับตัวอัคนี

    "เกือบไป"อัคนีพูดเสียงสั่นๆในขณะที่จับมือฉันเดินขึ้นมา

    "ยัยเบ๊อะเอ๊ย!..."ฉันสบถเล็กน้อย "ไปกินข้าวกัน"

    "อืม..ตอนที่ฉันไปรับนักเรียนคนอื่นๆ มีคนทะเลาะกันด้วยล่ะ" ไม่ต่างจากฉันหรอกพวก

     "แล้วเป็นไงบ้างล่ะ"ฉันถามออกไป

     "ก็ครูพรรณพยัคฆ์เข้าไปห้ามน่ะ ก็เลยไม่เป็นอะไร แล้วเธอล่ะ!?" อัคนีถาม

     "ก็แค่เกือบโดนดาบแทงน่ะ ไม่ได้เป็นไรมาก.."

     "...ไม่ได้เป็นไรมากเล้ยย..."

     "ไปกินข้าวกันเถอะ ชั้นหิวมากเลยล่ะตอนนี้" ฉันบอกอัคนีไป

     "อืม"อัคนีตอบรับและเดินตามฉันไปที่ที่แจกสำรับอาหาร


    "ว้าว!! อาหาร!!" มีเสียงตะโกนขึ้น

    "อัคนี.. เธอไปนั่งตรงไหนกันดี" ฉันพูดในขณะที่ยืดคอหาที่นั่ง

    "ตรงนั้นไหมล่ะ"แล้วอัคนีก็ชี้ไปตรงที่ว่างๆที่หนึ่ง

    "จัดไป!!"

      

     ในตอนนี้ฉันกำลังเดินไปยังที่นั่งตรงนั้น ฉันก็เหม่อคิดไปเรื่อย ฉันมาจากโลกปัจจุบันที่ศึกสงครามทุกอย่างจบหมดแล้ว และตัวของฉันมาที่นี่เพื่อมาเปลี่ยนแปลงผลลัพท์ของสงครามโดยการช่วยจัดการนกแสกและสัมพาทีให้เร็วขึ้น...

     

    ไอตัวของฉันมันจะไปประโยชน์อะไร...ฉันมันไร้ค่า...ฉันมันก็แค่ขยะ...มันคือสิ่งที่ฉันคิดอยู่ในใจตลอดเวลา การยิ้ม การร่าเริง การหัวเราะ มันก็เป็นแค่หน้ากากที่ฉันสวมไว้เพื่อปกปิดตัวตนอันเงียบขรึมไว้ เพราะไม่อยากให้ตัวเองต้องอยู่คนเดียวอีก...


    แต่แล้วเธอก็เข้ามาเป็นเพื่อนของฉัน เธอไม่ใช่เพื่อนจอมปลอมที่หวังผลประโยชน์แบบคนอื่นๆ ในบางครั้งเราอาจจะทะเลาะกัน..แต่ก็จะกลับมาคืนดีอย่างเร็ว...แต่พอฉันมาอยู่ที่นี่และสังหรณ์ใจว่าฉันคงจะไม่ได้กลับไปอีก..เธอก็คงจะลืมฉันไป..คนที่เธอเคยเป็นเพื่อนด้วย..คนที่เคยปลอบเธอตอนร้องไห้..เธอคงต้องอยู่ต่อโดยไม่มีฉันแล้วล่ะ..อ--


   "อึ๊ก..." จู่ๆฉันก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาแปปหนึ่ง เธอชื่อ...

   "พิรุณ" อัคนีเขย่าตัวฉันให้หลุดออกจากภวังค์

   "ไม่เป็นไรหรอก.." ถึงจะพูดออกไปอย่างนั้น..แต่ฉันรู้สึกเวียนหัวนิดๆ

   "จร้าๆ"

   "ไปที่นั่งเร็วๆสิ เดี๋ยวโดนเเย่งหรอก" ฉันเนียนเปลี่ยนเรื่อง

   

    ตอนนี้พวกเรามานั่งกันแล้ว จู่ๆใครบางคนก็เดินมาที่โต๊ะข้างๆชั้น เขามีผมสีแดงชาติ ผิวขาวดุจข้าวสาลี ตาของเขามีสีแดงเหมือนสีของเลือด....

  

    เชียร!! นั่นมันเชียรนี่!! อร้ายยยยย กูได้นั่งข้างเชียรโว้ยยยย อีกหน่อยเนตรก็จะเดินมานั่งด้วยแน่นอน!! กรี๊ดดดด

   

    อดทนไว้...ยุบหนอ...พองหนอ...หายใจเข้า..หายใจออก...อย่าแสดงอาการ...


   "ชั้นขอนั่งด้วยได้ไหม..เชียร"  มาแล้วโว้ยยย

   "ชั้นนั่งด้วย!!" จู่ๆอัคนีก็เดินขอนั่งกับเชียร อิห่า กรูอยากดูผัวเมียจู๋จี๋กัน

   "งั้น..ชั้นนั่งคนเดียวนะ" ฉันพูด

   "เฮ้!!!" เสียงคุ้นเคย..อารัญเดินมานั่งข้างๆฉัน

   "นายมาไงเนี่ย!?"

   "เดินมาไง" รู้สึกว่าอารัญก็มีมุมน่ารัก(ไปทิ้ง)บ้างนะ

   

    กับข้าวในสำรับดูน่ากินมากมีทั้งข้าวเหนียว น้ำพริกฯ เต็มหมด ฉันหยิบข้าวเหนียวมาหยิบมือหนึ่งเปิบใส่ปากแต่...

   เพี๊ยะ!!!


     และแล้วข้าวเหนียวก็กระเด็นหลุดออกจากมือของฉัน.....ไปติดที่หัวเชียร.....

    "ครูมุสิกะ....หนูหิวนะ" ฉันหันไปทางขวามือของฉัน

    "เอ็งอย่าพึ่งกิน" ครูมุสิกะพูด

    "หนูขอกินนน" ฉันขอ

    

โครม!!


      เป็นเสียงกระจาดข้าวของฉันโดนครูมุสิกะเทลงพื้นจนหกเละเทะไปหมด

     "ก็กินเลยเซ่.." ครูพูดพร้อมเลียปาก

     "ฉันไม่กินก็ได้!!" ฉันตวาดใส่ครูมุสิกะก่อนที่จะเดินกลับเรือน

     

       ฉันไปนั่งรับลมตรงบริเวณหน้าต่างของเรือนปฐมไสยนั่งคิดเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันจำได้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเข้าถ้ำปอบของภาคี ปอบ...งั้นที่ครูเขาทำไปเพราะเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ.....ไม่ๆครูเขาก็แค่แกล้งฉันเท่านั้นแหละ

     "พิรุณ เป็นไรไหม" อารัญยื่นหน้าเข้ามาถามฉัน

     "หิวข้าวสิ!!" ฉันตอบ

     "งั้น...เอ้า..." เขามองซ้าย มองขวาก่อนที่หยิบชมพู่ในย่ามยัดใส่มือฉัน

     "กินอย่าให้ใครเค้าเห็นล่ะ.."

     "นายเอามาจากไหนเนี่ย" ฉันถาม

     "ขุดมาจากดินหน้าภาคี" แหนะๆกวนตีนนะมึง

     "ขอบคุณนะ" ฉันยิ้มให้อารัญ

     "อ..อืม" ฉันรู้สึกไปเองรึเปล่า ว่าอารัญเค้าหน้าแดง

     

     "เฮ้!! พวกเธอสองคนน่ะ ครูเค้าเรียกไปแบ่งกลุ่มเข้าปอบพรุ่งนี้ รีบไปเร็ว!!" อัคนีโผล่มาตรงประตูพร้อมตะโกนเรียก

    "อืม!! เดี๋ยวตามไปน้า" ฉันตะโกนบอก "อารัญ..ไปกัน " แล้วฉันก็ลากมืออารัญไป


    ตอนนี้เรามารวมกลุ่มกันที่กลางคุ้มประสานไสย รอบตัวมีเด็กจำนวนพูดคุยเสียงดังลั่น

   "นักเรียนทุกคน โปรดอยู่ในความสงบ!!" ครูสดายุพูด

   "เดี๋ยวเราจะให้ครูมาเลือกนักเรียนไปอยู่กลุ่มของคนนะ..."

     ตอนนี้นักเรียนทุกคนเริ่มจับกลุ่มกันแล้ว

    "อัคนี!! อยู่ด้วย!!" ในระหว่างที่ฉันวิ่งไปหาอัคนีก็มีมือมาจับไหล่ฉัน 

    "ขออย่าให้เป็นเค้า ขออย่าให้เ---"

    "เอ็งต้องมาอยู่กลุ่มข้า" ตรูว่าแล้ว..

    "...ค่ะ..." แงๆ


ตอนกลางคืน


    "นอนไม่หลับเลยแหะ" ฉันนอนบ่นพึมพัม ก็พึ่งย้อนมาในอดีตที่มีแต่สงคราม ฉันคงนอนหลับฝันดีมั้ง "ไปสูดอากาศข้างนอกดีกว่า" พูดจบฉันก็ค่อยๆย่องออกไป

    

    คืนนี้เป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวง มีดาวดวงเล็กอยู่เต็มท้องฟ้า ทำให้ท้องฟ้าดูสว่างไสวแม้ในยามราตรี

    

     บรรยากาศรอบตัวดูร่มรื่นย์ มีเสียงจักจั่นร้องประสานเสียงดังระงมไปทั่ว และมีเสียงน้ำไหลกระทบพื้นดังมาจากพื้นที่ไกลๆ ฉันเลือกที่จะไปนั่งที่ก้อนหินก้อนใหญ่บริเวณริมลำธารเล็กๆที่ตัดผ่านเข้าไปในลึก

    

    "เฮ้อ..." ฉันถอนหายใจออกมาครั้งแรกในรอบวัน ด้วยความผ่อนคลาย แต่ก็ไม่วายที่จะมีคนเดินมาหาฉัน

   "ไง นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอ" อารัญเดินมานั่งข้างๆฉัน

   "อืม แค่รู้สึกกังวลนิดหน่อยน่ะ"

   "เรื่องถ้ำปอบน่ะเหรอ จะกังวลไปทำไมล่ะ...ยังไงฉันก็จะอยู่ปกป้องเธอตลอดจนออกจากถ้ำเลยล่ะ" อารัญบอกฉัน

   "วันนี้นายเกือบโดนดาบแทงทะลุตัวนะ....จะเชื่อใจได้ไหมเนี่ย!?" ฉันพูดแล้วก็ขำเบาๆ

   "เฮ้!! ตอนนั้นฉันไม่ทันระวังตัวเลยโดนนี่!! อย่านับดิ" อารัญพูดแล้วก็ยิ้ม

   "งั้นสัญญานะ..ว่านายจะอยู่ปกป้องฉันจนออกจากถ้ำปอบน่ะ" ฉันพูด

   "...ฉันสัญญา..." อารัญพูดแล้วก็ลูบหัวฉัน

   "เริ่มง่วงแล้ว...ไปล่ะ" ฉันว่าพลางอ้าปากหาว

   "อย่าทิ้งกันดิT_T" อารัญพูดแล้วก็วิ่งตามฉันมา


ตอนเช้า

"เริ่มภารกิจเข้าถ้ำปอบได้!!!"


--------------------------------------------------------------------------

   

   ไรท์ขอโทษที่มาช้านะ....พอดีไรท์เสล่อเขียนแล้วลืมเซฟแล้วต้องเขียนใหม่ตั้งแต่ต้น〒_〒....


(มีความสั้นแปลกๆเนื่องจากไรท์ลืมที่ตัวเองเขียนตอนแรก555+)


       ตัวละคร "น้ำ" เปลี่ยนเป็น "อัคนี" เพราะว่าให้มีความสอดคล้องกับเนื้อเรื่องในภายหน้าที่ไรท์จะไม่สปอย(เพราะว่ายังไม่ได้คิด)ดังนัันจึงขอกราบขออภัยนักอ่านทุกท่านด้วยนะ


   

   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #13 prayvanich (@prayvanich) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 23:53

    ชอบค่าาาาา รออยู่นะคะ
    #13
    1
    • #13-1 myeye555 (@myeye555) (จากตอนที่ 4)
      27 เมษายน 2562 / 09:03

      ขอรับบบ
      #13-1
  2. #12 Fomizan (@Fomizan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:27

    รอตอนต่อไปน่ะค่ะ!
    #12
    1
    • #12-1 myeye555 (@myeye555) (จากตอนที่ 4)
      26 เมษายน 2562 / 22:29

      ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะขอรับ
      #12-1