คู่หูป่วนภาคี!

ตอนที่ 3 : คุ้มประสานไสย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

"เราอยู่ที่ไหนเนี่ย"

  ชั้นลืมตาขึ้นมาในที่แห่งหนึ่ง ที่นี้ดูถ้าว่าจะสร้างมาจากไม้ล้วนๆเลย พอชั้นลองก้มลงมองที่ๆชั้นพึ่งจะลุกขึ้นมามันเป็นที่นอนที่ทำมาจากผ้าที่นุ่มๆมาวางกองกันไว้ ชั้นพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ล้มพับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนแรง


"เฮ้!!ชั้นว่าเธอยังไม่ควรลุกขึ้นตอนนี้นะ"

  

    ชั้นหันไปตามต้นเสียงก็เจอไอเตี้ยโรคจิตที่ลากชั้นมาถึงที่นี่!!ไม่น่าล่ะถึงรู้สึกระบบไปหมดทั้งตัวเลยยย


     "ที่นี่คือที่ไหนคะ!?"

     "โรงหมอของนาคิณีน่ะ แล้วเธอทำอิท่าไหนถึงไปนอนสลบอยู่ในป่ากับเด็กผู้หญิงคนนั้นได้ล่ะ.." ครูมุสิกะถามชั้น

      "หา!!ครูเป็นคนพาหนูมาจากยุคปัจจุบันเพื่อมาช่วยภาคีไม่ใช่เหรอคะ??"ชั้นถามไปแต่เห็นมุสิกะก็ทำหน้างงๆใส่ชั้น..

      "ดูถ้าเธอจะประสาทหลอนนะ นอนพักไปซะเถอะ" ถึงครูเค้าจะพูดอย่างนี้แต่หน้าเขาก็ดูไม่ค่อยจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองพูดเท่าไหร่..ง่ายๆคือ..ครูเค้าตอแหลแน่นอน..ชั้นสัมผัสได้

      "แล้วเด็กผู้หญิงอีกคนที่ครูพูดถึงล่ะคะ อยู่ที่ไหน!?"

      "ติณสีห์มันพาไปที่อีกห้องหนึ่ง..เธอเป็นห่วงตัวเองก่อน มันจะไม่ดีกว่าหรอ" พอครูพูดจบชั้นก็ลุกขึ้นยืนพอดี

      "พาหนูไปหน่อย.." ตอนชั้นกำลังจะล้มลงไปอีกครั้ง..ครูมุสิกะก็พุ่งตัวเข้ามาประคองชั้นไว้ ตอนแรกชั้นคิดว่าครูเขาคงจะตัวเล็กน่าจะรับชั้นไม่ไหว..แต่..


อีผี!!!

   

     ครูสูงเท่าตัวไหล่ฉันจร้า(´⊙ω⊙`).....คือฉันเตี้ยหรือครูเขาสูงขึ้น!? What the f***

     

     "เฮ้อ~~ดื้อซะจริง...ไปก็ได้!" ครูพูดพลางถอนหายใจ แล้วก็พยุงชั้นไปยังห้องข้างๆที่เด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่...

    

     พอฉันไปถึงปุ๊ปก็เธอนอนอยู่บนที่นอนแบบเดียวกับที่ฉันนอนตอนนั้น 

     

    "ดูถ้าจะยังไม่ตื่นสินะ...."ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในห้อง แต่ชั้นก็ต้องชะงักไปแปปหนึ่งด้วยคำพูดที่"เธอ"คนนี้ละเมอออกมา..

      "พิณ...อย่าทิ้งไปกูไปนะ...."  ฉันอึ้งไปแต่..ทำไมกันนะ....ฉันรู้สึกความคุ้นชินกับเธออย่างแปลกประหลาด..แต่.......ชั้นดันจำไม่ได้นี่สิ.......

     

     แต่ยังไงๆเธอเองก็เป็นผู้ร่วมชะตากรรมที่ต้องโดนครูในภาคีลักพาตัวมายังกับโจรป่ามาที่ภาคีนี้เช่นกัน..เพราะทั้งใบหน้า..ทั้งเสื้อผ้าเธอก็ต่างเลอะเศษดินไม่ต่างไปจากชั้นเลย

    "เอ่อ..ครูมุสิกะคะ พอจะมีผ้าซักผืนมั้ยคะ??"

    "ไม่มีหรอก"ครูเขาพูดแล้วก็เลียปาก แต่...สิ่งที่ครูยื่นมาให้มันก็คือผ้าไม่ใช่เหรอ!!!(อ๋อ!!ซึนเดเระ..)

    "ขอบคุณนะคะ"ฉันพูดพลางรับผ้ามา พลางมองหาสิ่งๆหนึ่งอยู่....


"เจอแล้ว!!!"


    ฉันเอาผ้ามาชุบน้ำ(เอามาจากไหนวะ!?)มาเช็ดเศษดินออกจากใบหน้าของเธอ จู่ๆเธอก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมา...

     "พิณ!!!!"เธอตะโกนออกมา ทำให้ฉันก้าวถอยหลังไปตามสันชาตญาณ

     "เฮ้ยยยย ใจเย็นๆก่อนสิเฟ้ย!!!!"ฉันตะโกนออกมาแล้วเธอก็หันหน้ามามองที่ฉัน

     "เธอคือใคร!?"จู่ๆเธอก็กวาดสายตามองไปรอบห้อง "ที่นี่ที่ไหน!?"

     "ใครมาทำเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย!!"

     "ฉิบหาย....." ฉันกับครูมุสิกะอุทานออกมาพร้อมกัน "มากันทั้งภาคี... "


     แล้วประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นกลุ่มคนที่เดินเข้ามา

     "จะถึงเวลาไปรับนักเรียนล่ะนะ!!แล้วนี่ใคร!?"ครูพรรณพยัคฆ์ตะโกนใส่ไอ้เตี้ย

     "ก็แค่เด็กหลงทางในป่าน่ะ ไม่ต้องใส่ใจ"ครูมุสิกะหันกลับไปบอกเหล่าครู"ใช่ไหมติณสีห์?"

      "ใช่"ปรากฎร่างของชายหัวส้มคนหนึ่งพูดขึ้นมาทำให้ทุกๆคนหันกลับไปเป็นตาเดียวรวมถึงฉันและนางหัวแดงคนนี้ด้วย

      "คุณ....ใช่ไหม...."จู่ๆนางก็พูดออกมา ตอนแรกคิดว่าเธอแค่พูดออกมาลอยๆแต่ก็สังเกตเห็นไอ้เสือกินหญ้ามันพยักหน้าเบาๆ


     "เฮ้ยๆเข้ามาแบบนี้มันผิดกฎนะเฟ้ย..ไหนลูกแก้วพรายกระซิบล่ะ"เวรแล้วล่ะค่ะงานนี้..ตัวใครตัวมันแล้วล่ะ....


    "ของยัยนี่น่ะ..อยู่ที่ข้า..เอ้า!!!!"พูดเสร็จแล้วครูมุสิกะก็โยนลูกแก้วไปครูสดายุ อ้าว!?ไม่ได้ให้กูเหรอ

 

   "แล้วเธอล่ะ!?"แล้วครูเขาก็หันหน้าไปทางนางหัวแดง. 

   "อ..เอ่อ.."

   "อยู่ที่ย่ามของเธอไง ลองดูดีๆสิ"ครูติณสีห์บอกเธอ

   "ย่ามเหรอ??"สีหน้าเธอดูงงๆอยู่ ส่วนฉันที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ช่วยชีวิตเธอ(แบบบังเอิญ)ก็เหลือบไปเห็นถุงย่ามบนหัวนอนเธอจึงรีบเดินไปหยิบมาค้นก็พบว่ามันอยู่จริงๆ

   "นี่ค่ะ!!"พูดจบฉันก็โยนลูกแก้วให้ครูสดายุ

   "เท่านี้พวกเธอคือผู้สอบผ่านแล้วล่ะ อยากจะไปรับนักเรียนคนอื่นๆแก้เบื่อไหมล่ะ"พอครูสดายุรับลูกแก้วปุ๊ปก็ออกปากชวนพวกเรา

    "จะดีหรอคะ?"ฉันพูดด้วยความเกรงใจ

    "ดีสิ อยู่แต่ในห้องมันหน้าเบื่อออก"พูดจบครูมุสิกะก็เอาแขนมาพาดไหล่ฉันพร้อมเลียปากไปด้วย น่ากลัวสัสๆ

    "ก..ก็..ด..ได้" ถ้าใครเห็นหน้าฉันในตอนนั้นบอกได้เลยว่าฉันตัวสั่นยิ่งกว่าเจอคนสติไม่ค่อยดีถือมีดมาทางฉันอีก


   แล้วครูกากนาสูรก็เข้ามาช่วยชีวิต

   "ฉันว่าว่าพวกเธอควรที่จะเปลี่ยนชุดก่อนนะ เสื้อผ้าพวกเธอเลอะไปหมดเลย ไม่มีเสื้อเปลี่ยนเหรอ??งั้นใส่เสื้อพวกชั้นไปก่อนละกัน"น.นี่มัน....สำอรร่างสองนี่หว่า!!!! เข้าเรื่องกันต่อพอครูพูดจบปุ๊ปก็ไปที่ห้องไป เหลือเพียงแค่ฉัน,นางหัวแดงและไอ้หลาง


    "ขอบใจนะ"เธอกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ

    "อืม"

    "ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อเชียร์ เอ๊ย!! ชื่ออัคนีจ้า แล้วเธอล่ะ?"

    "ฉันชื่อว่าพิรุณ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะ"


    "เอ่อ..เราว่าพวกเราตามครูกากนาสูรไปกันดีกว่านะ"

    "จ้า"

   

    ในระหว่างที่อัคนีลากฉันออกจากห้อง ครูมุสิกะก็ยื่นมือมาจับมือข้างที่ว่างของชั้นเอาไว้

    "เดี๋ยวสิ มาคุยกันก่อน"ครูมุสิกะพร้อมเลียปาก

    "พวกเราจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ครูจะไปด้วยเหรอ??" อัคนีถามขึ้น

    "ใช่ คงงั้นมั้ง"

    "โรคจิต!!!"ฉันกับอัคนีพูดขึ้นมาพร้อมกัน

    "เอ่อ..ครูมุสิกะคะ"ฉันพูดขึ้นมา

    "ว่า!?"

    "ข..ข้างหลังครู..ว๊ากกกกกก!!!" ฉันตะโกนออกมา

    "อะไรฟะ!!!"ในขณะที่ครูมุสิกะกำลังเผลอ...ตอนนี้ล่ะ..

  'อัคนี..4คูณ100โว้ย!!!' พอพูดจบฉันก็จับมือน้ำเผ่นป่าราบหวังจะหนีให้พ้นจากครู...


   "เอ๊า!!ทำไมมาช้าจัง??"ครูกากนาสูรพูดในตอนที่พวกเรานั่งหอบแฮกๆใกล้ตายอยู่ที่พื้น

   "ขอโทษนะคะ.."น้ำพูดแทนฉันที่นอนจุกอยู่

   "คราวหน้าก็ทำอะไรๆให้มันตรงเวลาหน่อยละกัน"

   "ค่ะ"

    "ใส่ซะ"ครูเสื้อผ้าสองชุดที่คล้ายๆกันมาทางฉันกับอัคนี ต...แต่...

    "มันคือเสื้อของครูในภาคีน่ะ" นั่นไง..ว่ามันแปลกๆอยู่

    "ค่ะ"

    "เอ้านี่ถุงย่ามของพวกเธอ"แล้วครูก็โยนถุงย่ามมาให้

    "เดี๋ยวชั้นจะไปรอข้างนอกนะ" เดี๋ยว!!!ตรูใส่บ่เป็น

    "อ..เอ่อ.." 


ปัง!!! ครูกากนาสูรออกไปแล้ว(╥_╥)


        พวกเราก็เปลี่ยนเสื้อผ้ากันแบบเงียบๆจนกระทั่ง...

     "55+อัคนี!!ไหงหัวเธอมาโผล่ตรงแขนล่ะวะ!!"

     "เอ๊า!! เค้าใส่ไม่เปนน เธอใส่ได้งายยย"

     "เดี๋ยวช่วย!!"


ผ่านมา 10 นาทีแบบทุลักทุเล


  "จะไปกับใครล่ะ.."ครูสดายุถาม"รอมานานล่ะนะ"

  "ฉันขอไปกับไอ้แมวผีละกัน"อัคนีตอบ

  "แล้วเธอไปกับใครล่ะ"ครูสดายุหันมาถามฉัน

  "อืม..ฉันขอไปกับครูนาคิณี"

  "ภาระมาอีกแล้วไง...." เดี๋ยวครู!!!นี่หนูเป็นลูกศิษย์ครูนะ...


ณ ประตูนาคา


  "เฮ้อ...รอจนเบื่อแล้วเนี่ย" "มาช้าจัง" "โดดร่มรอมั้ย" "มีคนทะเลาะกัน!!!!!"

    พอฉันไปถึงก็เห็นมีคนมุงอะไรบางอย่างอยู่ ฉันจึงเดินเข้าไปดูก็พบกับร่างคนๆหนึ่งนอนอยู่บนพื้นตามร่างมีแผลเต็มไปหมด ตรงปลายเท้าเขามีคนยืนอยู่2-3คนกำลังยืนหัวเราะ และหนึ่งในนั้นกำลังเหวี่ยงดาบสั้นตรงมาที่ขาของเขา..

   "อย่านะเฟ้ย!!!"ฉันรีบวิ่งเข้าไปขวางระหว่างกลาง

   "หลบไปซะ!!ถ้าไม่อย่าเจ็บตัว!!!"คนที่ถือดาบตรงเข้ามากระฉากคอเสื้อฉัน"หรือว่าแกจะยอมเจ็บตัวแทน" ที่เอ็งไม่มองเครื่องแต่งกายตรูหน่อยหรอ

   "เออ ก็เอาเซ่!!!!"ฉันตะโกนออกมาอย่างท้าทาย"อิแค่พวกหมาหมู่น่าสมเพชที่ชอบทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้นเองล่ะว่ะ"

   จู่ๆคนในบริเวณนั้นก็ถอยห่างออกมาจากที่ๆฉันกับไอ้พวกนี้ และในจังหวะที่ทุกๆคนกำลังจับจ้องมาที่ฉันรวมถึงไอ้พวกหมาหมู่นี่ด้วย เปิดโอกาศให้เด็กหนุ่มคนนั้นมีช่องว่างในการกระดึบหนี

  

  "แกวอนหาเรื่องเองนะ...."แล้วไอ้หัวขาวก็ทิ้งฉันลงกับพื้นแล้วก็ฟาดดาบลงมาที่กลางลำตัวฉัน...


  มือไวเท่าความคิด ฉันเอื้อมมือไปหยิบมีดคู่ออกจากฝักมารับการโจมตี(เจอในถุงย่ามระหว่างเปลี่ยนเสื้อ) ก่อนจะกลิ้งตัวออกข้าง มานั่งคุกเข่า

    "แกเองก็ใช่ย่อยนิ ไม่ได้เจอมานานแล้ว ไอ้คนที่มีฝีมือทัดเทียมกับฉันน่ะ" ก่อนที่เขาจะบุกเข้ามาอีกรอบก็มีเสียงตวาดดังขึ้น


"หยุด!!!"


    เสียงของครูนาคิณีดังก้องไปทั้งบริเวณป่า ส่งผลให้ผู้สอบผ่านทุกคนหยุดชะงักไป รวมทั้งไอ้บ้าคลั่งเลือดนี่ก็ด้วย ฉันจึงเก็บมีดเข้าฝักแล้วค่อยๆลุกขึ้นยืน สายตาของครูนาคิณีจับจ้องมาที่ฉันราวกับกำลังอ่านเหตุการณ์ในสมองของฉันอยู่

    "เกิดอะไรงั้นรึ"ครูเขาพูดขึ้นมา..

    ในตอนนี้บรรยากาศมันก็เงียบ เงียบ และก็เงียบ เงียยจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น

    "ไม่มีอะไรหรอก...แค่ทะเลาะกันนิดหน่อยเอง"ฉันพูดพลางยิ้มแห้งๆให้ครู ดูถ้าครูจะไม่เชื่อแต่ก็ยังยังหันไปบอกนักเรียนทุกคน

    "เอาล่ะ!!!ตอนนี้ทุกคนที่นี่คือผู้สอบผ่าน!!เดี๋ยวครูจะพานักเรียนเข้าประตูที่นี่ ประตูนาคา.."

    "งั้นหมายความว่ามีประตูอื่นอีกงั้นเหรอ"มีเสียงนักเรียนถามขึ้นมา

     "มีสิ!!ประตูของภาคีจะมีอยู่ทั้งหมด 5 ประตู ได้แก่ ประตูยักษา ประตูครุฑา ประตูกุญชร ประตูสิงหะ และที่นี่...ประตูนาคา หมายความว่าข้างในจะมีเด็กๆแบบพวกเราอยู่อีกเยอะแยะเลย"ฉันอธิบายแทนครูนาคิณี

    "เอ่อ..ช่างมันเถอะ"ครูนาคิณีพูดแล้วก็หันกลับไปที่กำแพง.."นิมิตตา บังตา อารักขา"..

    

     ที่เบื้องหน้าของพวกเราในตอนนี้คือชะง่อนผาที่เรียงลงมาเป็นบันได ข้างๆมีน้ำตกไหลลงมงมาตามชะง่อนผาแต่ระชั้น ตรงทางขึ้นดูเหมือนว่าจะมีไม้แกะสลักเป็นรูปนาคี(งู)อย่างประณีตคดตัวลงมาเป็นราวจับให้พวกเรา


   "ว้าว!!!สวยจัง"มีเสียงคนตะโกนขึ้น แหม..ขนาดชั้นก็ยังอึ้งเลย..


   จู่ๆก็มีคนเดินอยู่ข้างหลังฉัน พอฉันหันกลับไปดูปรากฎร่างของผู้ชายที่ถูกรังแกในตอนนั้น

    "ขอบคุณนะ"

    "ไม่เป็นหรอก แล้วนายชื่ออะไรอ่ะ" ฉันลองถามเขาดู

    "ฉันชื่อว่าอารัญ(ป่า)นะ ยินดีที่รู้จักนะ เธอ..."

    "ฉันชื่อพิรุณ ยินดีที่รู้จักเช่นกัน" อารัญงั้นหรอ ชื่อนี่ไม่ควรเป็นคนไทยเลยนะ

    "ต่อจากนี้เราจะไปไหนต่อล่ะ" อารัญถาม

    "ไปกินข้าวนะสิ ฉันหิวจนรอไม่ไหวแล้วล่ะ..."

--------------------------------------------------------------------------


   ขอโทษที่มาช้านะฮะ พอดีโทรศัพท์มันเบลอยังไงไม่รู้ตอนนี้กลับเป็นปกติแล้วล่ะอิอิ (ตอนโคตรยาว)


  *สปอย

    พิณเอ็งแน่ใจเหรอว่าจะได้กินข้าวแบบคนปกติเค้าอ่ะ


    

    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #10 Fomizan (@Fomizan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 11:20

    สงสารอัคคีกับพินอ่าTTเป็นเพื่อนกันแท้ๆกลับจำกันไม่ได้
    #10
    0
  2. #9 tamonwanopol (@tamonwanopol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:27

    ใครว้าาาาา มันคุยกับรามตั้ง 10 นาที...ทั้งๆที่ราม...หูหนวกเเล้วก็เป็นใบ้ :3

    #9
    4
    • #9-3 myeye555 (@myeye555) (จากตอนที่ 3)
      15 เมษายน 2562 / 13:47
      555+ เค้าโดนสปอย
      #9-3
    • #9-4 myeye555 (@myeye555) (จากตอนที่ 3)
      15 เมษายน 2562 / 17:38

      อ๋อ พอดีผมอ้างอิงมาจากตอนที่ 56 ที่-มุสิกะบอกว่ารามมัน หูหนวก ตาบอดและก็เป็นใบ้ น่ะครับ(ผิดพลาดไป ก็ขออภัยด้วยนะครับ)
      #9-4